PolitikoKafeneio.com

rakis · Επισκέπτης

παρακαλώ όχι σε λατινικούς χαρακτήρες ή σε κεφαλαία. με κουράζουν αφάνταστα ώστε να μη τα διαβάζω

rakis · Επισκέπτης

Sti thesi ton Amerikanikon Transnationals kai tin diktatoria pou prospathoun na epivalloun diamesou to PNAC (Project for a New American Century) kai ton 'polemo kata tis tromokratias' evales tin lexi ...kapitalismos kai Marx. Megia mas kai hara mas, kai to les analisi afto.
Αυτό δεν το κατάλαβα πώς το έκανα, δώσε μου τα φώτα σου

Se ligo tha mou pis oti se idiotes anikoun eteries kai oti iparhi kai idiotiki protovoulia. Δε λέω αυτό. O stereotipos kathosprepismos pou arnite na topothetisi tin Ameriki san to epikentro tou pagkosmiou kapitalismou opos akrivos ekane o Marx stin epohi tou me tin Agglia (gia tin opoia graftike to Kefalaio).
Ο Μαρξ εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να μιλήσει για την εκμετάλλευση ως κοινωνική σχέση, την έννοια της υπεραξίας στον καπιταλισμό, και για τον επεκτατικό έξω από τα σύνορά του καπιταλισμό, και όχι για έναν ουσιοκρατικό ιμπεριαλισμό.

Ta mi monopoliaka kefalaia ine i Rosia kai i Kina, hores opou anatrapike o kapitalismos mia kai gia panta. Ας γελάσω
Η κατάρρευση των κρατικοκαπιταλιστικών καθεστώτων της ΕΣΣΔ και Ανατολικής Ευρώπης και η οικονομική παρακμή κατά τη μετάβαση στο δυτικό καπιταλισμό, συνοδεύτηκε από την αναβίωση του εθνικισμού και τη συγκρότηση νέων εθνικών κρατών. (Ό,τι ίσχυε στον Α παγκ.πόλεμο για Πολωνούς , Ούγγρους , Φιλανδούς,). Αυτό αποδεικνύει πως το έθνος είναι συστατική πλευρά της σύγχρονης δυτικής καπιταλιστικής εξουσίας, ώστε έθνος-κράτος-κεφάλαιο να είναι εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο δυτικός ιμπεριαλισμός μετά την κατάρρευση του συμφώνου της Βαρσοβίας, είναι ο διεθνοπολιτικός ηγεμόνας. Περιορίζει το ρώσικο ιμπεριαλισμό στις παρυφές της Αν. Ευρώπης, αναδεικνύει τα νέα μωαμεθανικά κράτη του Καύκασου σε πεδίο έντασης και ανταγωνισμού ανάμεσα σε Δύση και Ρωσία. Κατά του Ιράκ (και της Σερβίας) έγινε διεθνής χωροφύλακας. Παρά όμως τον εσωτερικό ανταγωνισμό έχουμε [size=12]ενιαία δυτική ιμπεριαλιστική στρατηγική.[/size]

Επιστρέφω λοιπόν στις παρατηρήσεις μου

Αν ο ιμπεριαλισμός δεν είναι απότοκο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής(ΚΠΤ), τότε ποια είναι η αιτία του ; αν ο ιμπεριαλισμός είναι ex nihilo τότε πως γλυτώνεις την ουσιοκρατία. ;
Ας υποθέσουμε ότι η Αμερική εξαφανίζεται. Τι γίνεται με τον ΚΠΤ μέσα στα έθνη κράτη ;

Εεεεεεπ · Επισκέπτης

Δε θα βγάλεις άκρη σ. rakis με το Βαγγέλη (Αντιαμερικάνο). Ο άνθρωπος διαδήλωσε μαζί με το Χριστόδουλο για τις ταυτότητες με κόκκινες σημαίες!!! Ψυχολογοπαθολογική κατάσταση Laughing

rakis · Επισκέπτης

Γι’ αυτό και τον χαρακτήρισα φανατικό πιστό σε δόγμα ! Smile

Αντι-Αμερικανος · Επισκέπτης

Εεεεεεπ · Επισκέπτης

Αντι-Αμερικανος · Επισκέπτης

Εεεεεεπ · Επισκέπτης

rakis · Επισκέπτης

Η ελληνική επανάσταση ήταν στη βάση καπιταλιστικών σχέσεων.Εκτός από το εμπορικό εφοπλιστικό κεφάλαιο των νησιών στο εσωτερικό δημιουργείται και η μανιφακτούρα στη βάση της προϋπάρχουσας χειροτεχνίας. Επομένως και το επίσημο ελληνικό έθνος κράτος ανάλογα με τη συγκυρία είναι ιμπεριαλιστικό ή αμυντικό έως σήμερα.

Τώρα βρε παιδί μου σε ρωτάω ποια η αιτία του ιμπεριαλισμού γιατί τη θεωρώ υψίστης σημασίας και μου απαντάς χωρίς να απαντάς. Τι να εκλάβω ως απάντηση ;Επίσης αν η Ελλάδα δεν είναι ιμπεριαλιστική τότε ποιες κοινωνικές σχέσεις τη διέπουν ;

Αντι-Αμερικανος · Επισκέπτης

rakis · Επισκέπτης

όλοι έχουν μερίδιο στον ιμπεριαλισμό, λίγο ή πολύ , γιατί ανήκουν στην ίδια ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Δες το σαν ένα χρηματιστήριο όπου όλοι όσοι συμμετέχουν έχουν λίγες ή πολλές μετοχές. Πάντως όλοι επιδιώκουν να αυξήσουν τα κέρδη τους. Το ίδιο και η Ελλάδα. Δηλ. το εσωτερικό μικροαστικό κεφάλαιο δεν εκμεταλλεύεται τους Έλληνες εργαζομένους ; Αν πέσει η Αμερική θα αγκαλιαστούν ;

Ο ιμπεριαλισμος ειναι ανωτερο σταδιο του καπιταλισμου. Εξαγει κεφαλαια και βασιζεται στις μερες μας στο τραπεζιτικο κεφαλαιο. Ειναι πληρες παρασιτικο.

Δεσ τον τριπλό μαρξικό ορισμό για τα μονοπώλια για να δεις πως δεν ξέρεις τι εστί καπιταλισμός.

Αμερικανολατρεια.

κρίμα είναι να λες τέτοια πράγματα. Απλά θέλω να καταλάβεις ότι ο ανταγωνισμός γεννά τα μονοπώλια και η λύση δεν είναι να καταστρέψεις ένα απο αυτά αλλά όλο το σύστημα που τα παράγει

Αντι-Αμερικανος · Επισκέπτης

rakis · Επισκέπτης

διαφωνώ. θα τα πούμε αύριο. καληνύχτα.

rakis · Επισκέπτης

Η επιστημονικότητα της μαρξιστικής θεωρίας έγκειται, στο γεγονός ότι κατάφερε να δείξει πως «στην εξωτερική κίνηση των κεφαλαίων εμφανίζονται οι εσωτερικοί νόμοι της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, που επιβάλλονται σαν αναγκαστικοί νόμοι του συναγωνισμού και που γι' αυτό τους συνειδητοποιεί σαν κίνητρα ο ατομικός κεφαλαιοκράτης Η επιστημονική ανάλυση του συναγωνισμού είναι δυνατή μόνον όταν ε'χει κατανοηθεί η εσωτερική φύση του κεφαλαίου, ακριβώς όπως η φαινομενική κίνηση των ουρανίων σωμάτων γίνεται κατανοητή μόνο σ' εκείνον που γνωρίζει την πραγματική, αισθητά όμως μη αντιληπτή, κίνηση τους» (Μαρξ, 1978[α], σ. 331).
Έτσι, τα αποτελέσματα που συνεπιφέρει η διεθνοποίηση του κεφαλαίου για το καπιταλιστικό κράτος δεν είναι οΰτε η «υπε'ρβασή» του, ούτε η εδαφική «μη αντιστοιχία» με το κεφάλαιο «του».
Οι συνέπειες της θεωρίας σου είναι οι εξής
α) Στις χώρες του μονοπωλιακού καπιταλισμού διαμορφώνονται δυο διαφορετικά μέσα ποσοστά κέρδους, ένα για το μονοπωλιακό και ένα για το μη μονοπωλιακό τομέα της οικονομίας.
β) Διαμορφώνεται ένα μέσο ποσοστό κέρδους, όμως μόνο στο μη μονοπωλιακό τομέα της οικονομίας.
γ) Στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού διαμορφώνεται ένα γενικό ποσοστό κέρδους, μέσα, όμως, από μια διαδικασία διαφορετική από εκείνη που είχε περιγράψει ο Μαρξ (τιμε'ς παραγωγής). Πρόκειται στην ουσία ε'τσι για ένα «τροποποιημένο» μέσο ποσοστό κέρδους.
αντιπαραθέτω τα εξής:
α) Η αντίληψη για τα δυο διαφορετικά μέσα ποσοστά κέρδους μπορεί να αναφέρεται μόνο σε δυο διακριτε'ς διαδικασίες σχηματισμού του συνολικού-κοινωνικού κεφαλαίου. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα επρόκειτο, όμως, για δυο διαφορετικές καπιταλιστικές κοινωνίες κι όχι απλώς για δυο «τομείς». Χαρακτηριστικό της αντιφατικότητας αυτής της θεωρίας είναι το γεγονός ότι δεν είναι καν σε θέση να διατυπώσει το ερώτημα
β) Η αντίληψη σχετικά με την ύπαρξη ενός μέσου ποσοΰ κέρδους αποκλειστικά στο μη μονοπωλιακό τομέα της οικονομίας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνει την υπόθεση ότι τα μονοπώλια δεν υπόκεινται,στις εξισωτικές διαδικασίες και πιέσεις που χαρακτηρίζουν τον κεφαλαιακό ανταγωνισμό.
γ) Η αντίληψη, τέλος, ότι στο «μονοπωλιακό καπιταλισμό» λειτουργεί μια «τροποποιημένη τάση» εξίσωσης του γενικού ποσοστού κέρδους, αποτελεί απλώς μια απόπειρα να συγκαλυφθεί η απόκλιση των θεωριών του «μονοπωλιακού καπιταλισμού» από τη μαρξιστική θεωρία.

Πώς ξεπερνάς αυτές τις αντιφάσεις ;

Τώρα , σε σχέση με τη θεωρία των «αποικιακών υπερκερδών»: «Οι εξαγωγές κεφαλαίου και η αποικιοκρατία που συνδέεται μαζί τους αποτελούν αντιδράσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου στη μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους στις υπέρβίομηχανοποιημένες κεφαλαιακές εξαγωγικές χώρες, αντιδράσεις στον περιορισμό των αποδοτικών σφαιρών επένδυσης σ αυτές τις χώρες Τα αποιακιακά υπερκέρδη μπορούν να οριστούν ως κέρδη που είναι υψηλότερα από τα μέσα κέρδη, τα οποία αποκομίζει το κεφάλαιο στις αποικιοκρατικές χώρες» Βασικός παράγοντας για την αποκόμιση «αποικιακών υπερκερδών» θεωρείται απ' αυτή τη θεωρία το χαμηλό επίπεδο μισθών στις χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Η θεωρία των «αποικιακών υπερκερδών» διαψεύδεται εντούτοις παταγωδώς από τα εμπειρικά δεδομένα της μεταπολεμικής διεθνοποίησης του κεφαλαίου: Ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό των κεφαλαιακών επενδύσεων στο εξωτερικό, όλων τον ιμπεριαλιστικών χωρών, προσανατολίζεται προς τις (άλλες) ιμπεριαλιστικές χώρες. Το κεφάλαιο μοιάζει, δηλαδή, σαν να παραιτείται από τα «υπερκέρδη» του: Από τις συνολικές άμεσες αμερικανικές επενδύσεις στο εξωτερικό εισέρευσε στον Τρίτο Κόσμο το 1960 μόλις το 36,8%. Το ποσοστό αυτό μερώθηκε στο 28,9% το 1970 και στο 21,7% το 1980. Από τις συνολικές δυτικογερμανικές επενδύσεις στο εξωτερικό κατευθύνθηκε το 1960 στον Τρίτο Κόσμο το 39,0%, ποσοστό που μειώθηκε στο 29,4% το 1970 και στο 25,9% το 1980. Ανάλογη μείωση σημειώνει και το ποσοστό των βρετανικών άμεσων επενδύσεων, που κατευθύνεται προς τον Τρίτο Κ(5σμο: 36,8% το 1960, 28,9% το 1970, 21,7% το 1980 ,Ακόμα, από τις άμεσες βιομηχανικές επενδύσεις στον Τρίτο Κόσμο, μόνον το 20%-30% κατευθύνεται σε κλάδους «έντασης εργασίας».

Πώς αντιμετωπίζεις τη διάψευσή σου από τα εμπειρικά δεδομένα ;

Όμως, η θέση ότι διαμορφώνεται ένα ενιαίο παγκόσμιο ποσοστό κέρδους δεν είναι προβληματική μόνον, επειδή θεμελιώνει τη θεωρία του «παγκόσμιου καπιταλισμού». Πολύ περισσότερο πρέπει να απορριφθεί γιατί διαψεύδεται από την εμπειρική εικόνα της διεθνοποίησης του κεφαλαίου: οι διεθνείς κινήσεις κεφαλαίου λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένες μόνο γεωγραφικές-κοινωνικοοικονομικές ζώνες της «παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας» και ακολουθούν πάντα μια συγκεκριμένη κατεύθυνση• και τα δυο αυτά εμπειρικά δεδομένα αποδεικνύουν την ύπαρξη και διατήρηση συγκεκριμένων ανισοτήτων στα διεθνή ποσοστά κέρδους.
Μια θεωρία της διεθνοποίησης του κεφαλαίου θα πρέπει. λοιπόν, να αποφεύγει τους «σκοπέλους» της «περίσσειας κεφαλαίου» και του «παγκόσμιου ποσοστού κέρδους». Παράλληλα θα πρέπει να αναλύει επιστημονικά τις σημερινές μορφές της κεφαλαιακής διεθνοποίησης και να απαντά στο «ανοικτό» (από την εποχή της κλασικής συζήτησης για τον ιμπεριαλισμό) ζήτημα αναφορικά με τη σχέση που υφίσταται ανάμεσα στα πρόσθετα κέρδη που προκύπτουν από το διεθνές εμπόριο και τα πρόσθετα κέρδη που συνδέονται με τις εξαγωγές κεφαλαίων.

Πώς γλιτώνεις από αυτές τις αντιφάσεις ;