|
|||||||||||
|
ΑΦΙΕΡΩΜΑ Κείμενα γνωστών Αναρχικών Περιεχόμενα
|
Η
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ Το
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ αποφάσισε να
δημιουργήσει καινούργια Σελίδα στον
ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ στην οποία θα δημοσιεύονται
κείμενα γνωστών ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ κλασικών και
νεότερων. Έτσι στο Αφιέρωμα που ακολουθεί
δημοσιεύουμε κείμενα των:
ΛΟΥΙΤΖΙ ΦΑΜΠΡΙ, ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ, ΠΕΤΡΟΥ
ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ, Κ.ΜΠΕΡΝΕΡΙ, ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ,
ΝΟΑΜ. ΤΣΟΜΣΚΥ, ΜΠΟΥΕΝΑΒΕΝΤΟΥΡΑ ΝΤΟΥΡΟΥΤΙ,
NICO
BERTI και
άλλων. Είναι μια προσφορα για την
πληρέστερη κατανόηση όλων των τάσεων και
Ιδεολογιών του Παγκόσμιου Επαναστατικού
Κινήματος. Σαν πρώτο άρθρο θεωρήσαμε καλό
να δημοσιεύσουμε την «ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ
ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ»
η οποία γράφτηκε – όπως εξηγούμε ποιο
κάτω – το 1926. Καλή ανάγνωση. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Το
1926 μια ομάδα εξόριστων στη Γαλλία Ρώσων
αναρχικών, η ομάδα «Dielo
Trouda»
(«Εργατική Υπόθεση»), δημοσίευσε μια
μπροσούρα, η οποία δεν προήλθε από κάποια
ακαδημαϊκή μελέτη, αλλά από την εμπειρία
των μελών της ομάδας από τη Ρώσικη
Επανάσταση του 1917. Τα μέλη της ομάδας
αυτής είχαν πάρει μέρος στην ανατροπή της
παλιάς κυρίαρχης τάξης και στην
διαδικασία ανάπτυξης του κινήματος της
εργατικής και αγροτικής αυτοδιεύθυνσης.
Είχαν την ίδια με άλλους διαδεδομένη
αισιοδοξία για ένα νέο κόσμο σοσιαλισμού
και ελευθερία, αλλά, στο τέλος, είδαν την
αιματηρή αντικατάστασή του από τον
κρατικό καπιταλισμό και τη δικτατορία
του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Το
ρώσικο αναρχικό κίνημα έπαιξε έναν
αρκετά σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση.
Εκείνη την εποχή υπήρχαν περίπου 10.000
δραστήριοι αναρχικοί στη Ρωσία, χωρίς να
συμπεριλαμβάνουμε σε αυτούς το κίνημα
στην Ουκρανία υπό το Νέστορα Μάχνο.
Υπήρξαν τέσσερις τουλάχιστον αναρχικοί
στην υπό τον έλεγχο των Μπολσεβίκων
Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή που
προετοίμασε την κατάληψη της εξουσίας
τον Οκτώβρη του 1917. Και το σπουδαιότερο,
οι αναρχικοί αναμείχθηκαν ενεργά στη
συγκρότηση των εργοστασιακών επιτροπών
που δημιουργήθηκαν παντού μετά την
επανάσταση του Φλεβάρη. Οι επιτροπές
αυτές δρούσαν στους χώρους εργασίας,
εκλέγονταν από μαζικές συνελεύσεις των
εργατών και είχαν αναλάβει τη λειτουργία
των εργοστασίων, ενώ υπήρχε συντονισμός
και με άλλα εργοστάσια του ίδιου
βιομηχανικού κλάδου ή μιας περιοχής. Οι
αναρχικοί άσκησαν ιδιαίτερη επιρροή
ανάμεσα στους ανθρακωρύχους, τους
λιμενεργάτες, τους ταχυδρομικούς και
τους αρτεργάτες, ενώ έπαιξαν
σημαντικότατο ρόλο στο Πανρωσικό
Συνέδριο Εργοστασιακών Επιτροπών που
συγκαλέστηκε στο Πέτρογκραντ, στην αρχή
της Επανάστασης. Ήταν αυτές οι επιτροπές
που οι αναρχικοί τις θεωρούσαν ως τη βάση
της νέας αυτοδιεύθυνσης που θα μπορούσε
να εγκαινιαστεί μετά την Επανάσταση. Πάντως,
το επαναστατικό πνεύμα και η ενότητα του
Οκτώβρη του 1917 δεν κράτησε πολύ. Οι
Μπολσεβίκοι ποθούσαν να καταστείλουν
όλες εκείνες τις δυνάμεις από τα αριστερά
που τις έβλεπαν ως εμπόδια στο δρόμο προς
την εξουσία του «ενός κόμματος». Οι
αναρχικοί και μερικοί αριστεροί πίστευαν
ότι η εργατική τάξη ήταν ικανή να πάρει
την εξουσία διαμέσου των δικών της
επιτροπών και συμβουλίων (σοβιέτ,
συμβούλια εκλεγμένων αντιπροσώπων). Οι
Μπολσεβίκοι δεν το πίστευαν αυτό.
Προώθησαν την ιδέα ότι οι εργάτες δεν
ήσαν ακόμα ικανοί να ελέγξουν την τύχη
τους και γι’ αυτό πήραν αυτοί την εξουσία
ως ένα «ενδιάμεσο μέτρο» κατά τη διάρκεια
της «μεταβατικής περιόδου». Αυτή η
έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητες των
συνηθισμένων ανθρώπων και η
εξουσιαστικού τύπου κατάληψη της
εξουσίας οδήγησε στην προδοσία σε βάρος
της εργατικής τάξης, στη διάψευση των
ελπίδων και των ονείρων της. Τον
Απρίλη του 1918 τα αναρχικά κέντρα της
Μόσχας δέχτηκαν επίθεση. Περίπου 600
αναρχικοί φυλακίστηκαν και δεκάδες
δολοφονήθηκαν. Η δικαιολογία ήταν ότι οι
αναρχικοί ήσαν «ανεξέλεγκτοι» - ό,τι και
αν σημαίνει αυτό – εκτός εάν ήταν αρκετό
του ότι αρνήθηκαν να υπακούσουν στους
Μπολσεβίκους ηγέτες. Ο πραγματικός λόγος,
όμως, ήταν η δημιουργία των Μαύρων
Φρουρών, που συγκροτήθηκαν για να
αποκρούσουν τις κτηνώδεις προβοκάτσιες
και επιθέσεις της περιβόητης Τσεκά (της
προγονής της μετέπειτα KGB). Οι
αναρχικοί έπρεπε να αποφασίσουν τι να
κάνουν. Ένα τμήμα τους συνεργάστηκε με
τους Μπολσεβίκους και ενώθηκε μαζί τους,
περισσότερο από ενδιαφέρον για μια
δραστηριότητα και ενότητα ενάντια στην
αντίδραση. Ένα άλλο τμήμα πάλεψε σκληρά
για να υπερασπίσει τις κατακτήσεις της
Επανάστασης ενάντια σε αυτό, που - πολύ
σωστά - πίστεψαν ότι θα δημιουργούσε μια
νέα κυρίαρχη τάξη. Το Μαχνοβίτικο Κίνημα
στην Ουκρανία και η εξέγερση της
Κροστάνδης ήσαν οι τελευταίες σπουδαίες
μάχες. Από το 1921 η αντιεξουσιαστική
επανάσταση ήταν νεκρή. Η ήττα αυτή είχε
βαθιά και άσχημα αποτελέσματα στο
διεθνές εργατικό κίνημα. Ελπίδα
των συγγραφέων της μπροσούρας ήταν ότι
μια τέτοια καταστροφή δεν θα συνέβαινε
ξανά. Και ως συνεισφορά στην πεποίθησή
τους αυτή έγραψαν αυτό το κείμενο, που
έγινε έκτοτε γνωστό ως «Η Πλατφόρμα». «Η
Πλατφόρμα» ρίχνει μια ματιά στα
διδάγματα του ρώσικου αναρχικού
κινήματος, στην αποτυχία του να
δημιουργήσει μια αρκετά μεγάλη, έντονη
και αποτελεσματική παρουσία στο κίνημα
της εργατικής τάξης, ώστε να αντιταχθεί
στην τάση των Μπολσεβίκων και άλλων
πολιτικών ομάδων να υποκαταστήσουν αυτοί
την εργατική τάξη. Θέτει δε έναν οδηγό,
προτείνοντας τρόπους οργάνωσης των
αναρχικών, του πώς μπορούν, δηλαδή, να
είναι αποτελεσματικότεροι. Υποδηλώνει
αρκετά απλές αλήθειες, όπως το ότι είναι
γελοίο να υπάρχει μια οργάνωση που
περιέχει ομάδες με ανταγωνιστικές και
αντιθετικές απόψεις για τον αναρχισμό.
Δείχνει ότι χρειαζόμαστε επίσημα
συμφωνημένες δομές, καλύπτοντας γραπτές
πολιτικές στρατηγικές, το ρόλο των
αντιπροσώπων, την ανάγκη συνδρομών των
μελών κλπ. Το είδος αυτό της δομής εκείνης,
δηλαδή, που επιτρέπει την ύπαρξη μιας
μεγάλης αποτελεσματικής δημοκρατικής
οργάνωσης. Όταν
εκδόθηκε για πρώτη φορά η «Πλατφόρμα»
υπέστη επιθέσεις από πολύ γνωστούς
αναρχικούς της εποχής, όπως τον Ερρίκο
Μαλατέστα και τον Αλεξάντερ Μπέρκμαν. Την
κατηγόρησαν ότι ήταν «μόνο ένα βήμα πριν
τον μπολσεβικισμό» και μια προσπάθεια «μπολσεβικοποίησης
του αναρχισμού». Η αντίδρασή τους, όμως,
ήταν περισσότερο για την πρόταση τη
δημιουργίας της Γενικής Ένωσης Αναρχικών.
Οι συγγραφείς δεν έγραψαν ποτέ ξεκάθαρα
ποια θα μπορούσε να ήταν η σχέση ανάμεσα
στην οργάνωση αυτή και τις άλλες ομάδες
αναρχικών έξω από αυτή. Δεν ειπώθηκε το
ότι δεν πρέπει να υπάρχει πρόβλημα για
ξεχωριστές αναρχικές οργανώσεις που
εργάζονται από κοινού σε θέματα όπου
υπάρχει κοινή άποψη και στρατηγική. Ούτε,
όπως έχει ειπωθεί και από τους
κατηγορούντες την «Πλατφόρμα», αλλά και
από μερικούς από τους υποστηρικτές της,
ότι είναι ένα πρόγραμμα «μετάβασης από
τον αναρχισμό στον ελευθεριακό
κομμουνισμό». Οι δύο αυτοί όροι είναι
ολοκληρωτικά συνώνυμοι. Αυτό γράφτηκε
για να δείξει την αποτυχία των Ρώσων
αναρχικών, το θεωρητικό τους μπέρδεμα,
την έλλειψη εθνικού συντονισμού και την
αποσύνθεση και την πολιτική τους
αβεβαιότητα. Με άλλα λόγια, την
αναποτελεσματικότητά τους. Γράφτηκε για
να ανοίξει ένα διάλογο ανάμεσα στο τότε
αναρχικό κίνημα. Δεν δείχνει το
συμβιβασμό με εξουσιαστικές πολιτικές
και αντιλήψεις, αλλά τη ζωτική
αναγκαιότητα της δημιουργίας μιας
οργάνωσης που θα συνδυάσει
αποτελεσματικά την επαναστατική
δραστηριότητα με τις θεμελιώδεις
αναρχικές αρχές. Δεν
αποτελεί ένα τέλειο πρόγραμμα σήμερα –
ούτε και ήταν τέτοιο το 1926 που γράφτηκε.
Έχει τις αδυναμίες του. Δεν επεξηγεί
μερικές από τις απόψεις του αρκετά και σε
βάθος. Μπορούμε ίσως να πούμε ότι για
κάποια σημαντικά ζητήματα δεν μιλά
καθόλου. Αλλά θυμηθείτε ότι είναι μόνο
μια μικρή μπροσούρα και όχι μια πολύτομη
εγκυκλοπαίδεια. Οι συγγραφείς έκαναν
ξεκάθαρο στην εισαγωγή τους ότι δεν
αποτελεί κανένα είδος «βίβλου». Δεν
αποτελεί μια ολοκληρωμένη ανάλυση ή
πρόγραμμα, απλώς είναι μια συνεισφορά σε
έναν απαραίτητο διάλογο – μια καλή αρχή. Για
να μην υπάρξει αμφιβολία από κανέναν για
την επικαιρότητα της «Πλατφόρμας» σήμερα,
πρέπει να πούμε ότι οι βασικές ιδέες της
χρησιμοποιούνται ακόμα από σημαντικό
μέρος του διεθνούς αναρχικού κινήματος.
Οι αναρχικοί επιζητούν να αλλάξουν τον
κόσμο προς το καλύτερο και η μπροσούρα
αυτή μας δείχνει την κατεύθυνση μερικών
από τα εργαλεία που χρειαζόμαστε για το
καθήκον αυτό. Alan
MacSimoin
1989 (Μέλος
του Workers
Solidarity
Movement
– Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης – από την
Ιρλανδία). ΙΣΤΟΡΙΚΗ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο Νέστωρ
Μάχνο και ο Πιοτρ Αρσίνοφ, μαζί με άλλους
εξόριστους Ρώσους και Ουκρανούς
αναρχικούς στο Παρίσι, άρχισαν το 1925 την
έκδοση της εφημερίδας «Dielo Trouda» («Εργατική Υπόθεση» που
κυκλοφορούσε δύο φορές το μήνα. Ήταν μια
αναρχική κομμουνιστική θεωρητική
επιθεώρηση υψηλής ποιότητας. Χρόνια πριν,
όταν και οι δύο ήταν φυλακισμένοι στις
φυλακές Μπουρίτκι της Μόσχας, είχαν «συλλάβει»
την ιδέα μιας τέτοιας επιθεώρησης. Τώρα
ήταν η στιγμή να βάλουν την ιδέα αυτή σε
πράξη. Ο Μάχνο έγραφε ένα άρθρο για σχεδόν
κάθε ένα τεύχος για τρία χρόνια. Το 1926
στην ομάδα προστέθηκε η Ίντα Μετ (συγγραφέας
που είχε αποκαλύψει τον μπολσεβικισμό
στο βιβλίο της «Η Κομμούνα της Κροστάνδης»
- σ.τ.μ.: στην ελληνική γλώσσα από την «Διεθνή
Βιβλιοθήκη»), η οποία είχε μόλις πριν
διαφύγει από τη Ρωσία. Τη χρονιά αυτή
επίσης ήταν που δημοσιεύτηκε η «Η
Πλατφόρμα». Η δημοσίευση της
«Πλατφόρμας» συνοδεύτηκε από αγριάδες
και αγανάκτηση από αρκετούς στο διεθνές
αναρχικό κίνημα. Ο πρώτος που επιτέθηκε
στην «Πλατφόρμα» ήταν ο Ρώσος αναρχικός
Βολίν, ο οποίος βρισκόταν, επίσης εκείνο
τον καιρό, στο Παρίσι και ο οποίος, μαζί με
τον Σεμπαστιάν Φορ, ήσαν οι ιδρυτές του
αναρχισμού της «Σύνθεσης» που επεζήτησε
να συνθέσει τον αναρχικό κομμουνισμό, τον
αναρχικό συνδικαλισμό και τον αναρχικό
ατομικισμό. Μαζί με τους Μόλλι Στάϊμερ,
Φλέσιν και άλλους έγραψε μια απάντηση,
δηλώνοντας ότι το να «διατηρηθεί ο
αναρχισμός μόνο ως μια θεωρία των τάξεων
περιορίζεται σε μια απλή άποψη». Πάντως, η ομάδα
της «Dielo Trouda»
απηύθυνε στις 5 Φλεβάρη 1927 μια πρόσκληση
για ένα «διεθνές συνέδριο», πριν από το
οποίο μια προκαταρκτική συνέλευση ήταν
να διεξαχθεί στις 12 του ίδιου μήνα.
Παρόντες στη συνέλευση αυτή ήταν, εκτός
από τη «Dielo Trouda»,
ένας εκπρόσωπος από την Γαλλική Αναρχική
Νεολαία, ο Οντεόν, ένας Βούλγαρος, ο Πάβελ,
εκπροσωπώντας τον εαυτό του, ένας
εκπρόσωπος μιας πολωνικής αναρχικής
ομάδας, ο Ράνκο, ένας ακόμα Πολωνός
εκπροσωπώντας τον εαυτό του, αρκετοί
Ισπανοί αγωνιστές, ανάμεσά τους οι
Ορομπόν Φερνάντεζ, Κάρμπο και Τσιμπανέλ,
ένας Ιταλός, ο Ούγο Φεντέλι, ένας Κινέζος,
ο Τσεν και ένας Γάλλος, ο Ντολφίν-Μενιέρ,
όλοι εκπροσωπώντας τους εαυτούς τους.
Αυτή η πρώτη συνέλευση έγινε στο πίσω
δωμάτιο ενός καφενείου του Παρισιού. Σχηματίστηκε
μια προσωρινή επιτροπή, αποτελούμενη από
τον Μάχνο, τον Τσεν και τον Ράνκο. Ένα
κείμενο στάλθηκε σε όλες τις αναρχικές
ομάδες στις 22 Φλεβάρη και το διεθνές
συνέδριο συγκαλέστηκε για τις 20 Απρίλη
1927, στο Hay-les-Roses, κοντά στο Παρίσι, στον
κινηματογράφο «Les Roses». Επίσης μερικοί
από αυτούς που παρακολούθησαν την πρώτη
συνέλευση ήταν ένας Ιταλός, ο Μπιφόλκι,
που υποστήριξε την «Πλατφόρμα» και ένας
ακόμα Ιταλός εκπρόσωπος του περιοδικού «Penciero e Volonta», ο Λουίτζι Φάμπρι, ο
Καμίλλο Μπερνέρι και ο Ούγο Φεντέλι. Οι
Γάλλοι είχαν δύο εκπροσώπους, τον Οντεόν,
που ήταν υποστηρικτής της «Πλατφόρμας»
και τον Σεβερίν Φεραντέλ. Η πρόταση που
τέθηκε είχε ως εξής: * Να αναγνωριστεί η ταξική
πάλη ως η σπουδαιότερη πλευρά της
αναρχικής ιδέας. * Να αναγνωριστεί ο
Αναρχικός Κομμουνισμός ως η βάση του
κινήματος. * Να αναγνωριστεί ο
συνδικαλισμός ως η πρωταρχική μέθοδος
του αγώνα. * Να αναγνωριστεί η ανάγκη
για μια «Γενική Ένωση των Αναρχικών»
βασισμένη στην ιδεολογική και τακτική
ενότητα και τη συλλογική υπευθυνότητα. * Να αναγνωριστεί η ανάγκη
για ένα θετικό πρόγραμμα πραγματοποίησης
της κοινωνικής επανάστασης. Μετά από μια
μακρά συζήτηση, μερικές τροποποιήσεις
της αρχικής πρότασης τέθηκαν υπό
συζήτηση. Πάντως, τίποτα δεν κατορθώθηκε,
αφού η αστυνομία επιτέθηκε στο καφενείο,
διέλυσε τη συνέλευση και συνέλαβε όλους
όσους ήσαν παρόντες. Ο Μάχνο
διακινδύνευσε την απέλασή του και μόνο με
μια εκστρατεία των Γάλλων αναρχικών
απελευθερώθηκε. Αλλά, όμως, η πρόταση να
δημιουργηθεί μια «Διεθνής Ομοσπονδία
Επαναστατών Αναρχικών Κομμουνιστών»
συνάντησε εμπόδια και μερικοί από αυτούς
που συμμετείχαν στις συνελεύσεις
αρνήθηκαν στο μέλλον να συγκατατεθούν γι’
αυτό. Άλλες επιθέσεις
στην «Πλατφόρμα» είχαμε από τους Λουίτζι
Φάμπρι και Καμίλο Μπερνέρι, τον αναρχικό
ιστορικό Μαξ Νεττλώ και ακολούθησε ο
ονομαστός Ιταλός αναρχικός Ερρίκο
Μαλατέστα. Η ομάδα της «Dielo Trouda»
απάντησε με την «Απάντηση στους
Μπερδεμένους (Confusionists) του Αναρχισμού». Μια ακόμα
απάντηση του Αρσίνοφ πάνω στην «Πλατφόρμα»
δημοσιεύτηκε το 1929. Ο Αρσίνοφ νευρίασε με
τη αντίδραση ενάντια στην «Πλατφόρμα»
και επέστρεψε στη Ρωσία το 1933.
Κατηγορήθηκε, όμως, για «απόπειρα
αποκατάστασης του αναρχισμού στη Ρωσία»
και εκτελέστηκε το 1937, κατά τη διάρκεια
των διωγμών του Στάλιν. Η «Πλατφόρμα»
απέτυχε μεν να δημιουργήσει ένα διεθνές
πρόσωπο, είχε, όμως, την επίδρασή της σε
αρκετά κινήματα. Στη Γαλλία η κατάσταση
στο αναρχικό κίνημα τότε σημαδευόταν από
μια σειρά διασπάσεων και συγχωνεύσεων,
αφού οι «Πλατφορμιστές» μερικές φορές
έλεγχαν τις κύριες αναρχικές οργανώσεις,
ενώ άλλες φορές αποχωρούσαν και
σχημάτιζαν τις δικές τους ομαδοποιήσεις. Στην Ιταλία οι
υποστηρικτές της «Πλατφόρμας»
σχημάτισαν τη μικρή Ιταλική Ένωση
Αναρχοκομμουνιστών, η οποία, όμως, σε λίγο
κατέρρευσε. Στη Βουλγαρία η
συζήτηση για την οργάνωση οδήγησε στην
επαναδημιουργία της Αναρχικής
Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Βουλγαρίας (FACB) στη βάση της «συγκεκριμένης
Πλατφόρμας» «για μια μόνιμη και
συγκροτημένη αναρχική ειδική οργάνωση» «στη
βάση των αρχών και τακτικών του
ελευθεριακού κομμουνισμού». Πάντως, οι «σκληροπυρηνικοί»
«Πλατφορμιστές» αρνήθηκαν να
αναγνωρίσουν τις νέες οργανώσεις και τις
κατάγγειλαν στο εβδομαδιαίο «Prouboujdane»,
πριν καταρρεύσει κι αυτό σε λίγο. Παρόμοια στην
Πολωνία, η εκεί Αναρχική Ομοσπονδία (AFP) αναγνώρισε την ανατροπή
του καπιταλισμού και του κράτους
διαμέσου της ταξικής πάλης και της
κοινωνικής επανάστασης και της
δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας
βασισμένης στα συμβούλια εργατών και
αγροτών και μια ειδική οργάνωση
βασισμένη στη θεωρητική ενότητα.
Αντέκρουσε, όμως, την «Πλατφόρμα»,
λέγοντας ότι είχε εξουσιαστικές τάσεις. Στην Ισπανία
όπως εξιστορεί ο Χουάν Γκομέζ Κάζας στο
βιβλίο του «Anarchist Organisation
– The History of the FAI»: «Ο ισπανικός αναρχισμός
ενδιαφερόταν στο πώς θα διατηρήσει και θα
αυξήσει τη επιρροή που είχε από την Α’
Διεθνή». Οι Ισπανοί αναρχικοί δεν είχαν
εκείνη την εποχή να στεναχωρηθούν για το
αν θα έπεφταν σε απομόνωση αγωνιζόμενοι
ενάντια στους Μπολσεβίκους. Γιατί στην
Ισπανία η επιρροή των Μπολσεβίκων ήταν
ακόμα πολύ μικρή. Η «Πλατφόρμα» ελάχιστα
επηρέασε το ισπανικό κίνημα. Όταν η
αναρχική οργάνωση FAI ιδρύθηκε το 1927, η «Πλατφόρμα»
δεν συζητήθηκε, ήταν, όμως, στην ημερήσια
διάταξη, επειδή δεν είχε ακόμα
μεταφραστεί. Όπως έγραψε ο Χουάν Μανουέλ
Μολίνας, γραμματέας τότε των Ισπανόφωνων
Αναρχικών Ομάδων της Γαλλίας, στον Κάζας:
«η Πλατφόρμα του Αρσίνοφ και των άλλων
Ρώσων αναρχικών είχε πολύ μικρή επίδραση
και στο εξόριστο κίνημα και σ’ αυτό στην
Ισπανία… Η «Πλατφόρμα» ήταν μια απόπειρα
να ανανεωθεί, να δοθεί ένας σπουδαιότερος
χαρακτήρας και ικανότητα στο διεθνές
αναρχικό κίνημα κάτω από το φως της
Ρώσικης Επανάστασης. Σήμερα, με τη δική
μας εμπειρία, μου φαίνεται ότι οι
προσπάθειές τους δεν εκτιμήθηκαν πλήρως». Ο Β’ Παγκόσμιος
Πόλεμος διέκοψε την ανάπτυξη των
αναρχικών οργανώσεων, αλλά η συζήτηση για
την «Πλατφόρμα» αναδύθηκε με την ίδρυση
στη Γαλλία της Ομοσπονδίας Ελευθεριακών
Κομμουνιστών και της Αναρχικής Ομάδας
Προλεταριακής Δράσης στην Ιταλία, στις
αρχές της δεκαετίας του ’50. Και οι δύο
αυτές οργανώσεις χρησιμοποίησαν την «Πλατφόρμα»
ως σημείο αναφοράς. (Υπήρχε ακόμα μια
μικρή Ελευθεριακή Κομμουνιστική
Ομοσπονδία Ισπανών εξόριστων). Οι
προσπάθειες αυτές επαναλήφθηκαν τις
δεκαετίες ’60 και ’70. με την ίδρυση ομάδων
και οργανώσεων. όπως η Οργάνωση
Επαναστατών Αναρχικών στη Βρετανία και η
Οργάνωση Επαναστατών Αναρχικών στη
Γαλλία. Η «Πλατφόρμα»
συνεχίζει να αποτελεί ένα αξιόλογο
ιστορικό σημείο αναφοράς, όταν οι
αναρχικοί που υποστηρίζουν την ταξική
πάλη επιζητούν μια μεγαλύτερη
αποτελεσματικότητα και έναν τρόπο να
εξέλθουν από την πολιτική απομόνωση, τη
στασιμότητα και το μπέρδεμα, αναζητώντας
απαντήσεις στα προβλήματα που
αντιμετωπίζουν. Nick Heath 1989 (Μέλος
του Worker
Solidarity Movement - Κίνημα
Εργατικής Αλληλεγγύης - από την Ιρλανδία) Η
ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Με την ταχύτατη ανάπτυξη του
αναρχισμού που ακολούθησε την πτώση του
τείχους του Βερολίνου «Η Πλατφόρμα» έχει
αποτελέσει ξανά ένα σπουδαίο ντοκουμέντο
για ομάδες και άτομα που επιζητούν να
ξεπεράσουν τις αντι-οργανωτικές τάσεις
τμημάτων του νέου αναρχισμού. Το Φλεβάρη του
2001 η επίδραση της «Πλατφόρμας»
επεκτάθηκε περισσότερο από ποτέ και
υπάρχουν τώρα μεταφράσεις της στα
τουρκικά, πολωνικά, σουηδικά, γαλλικά,
εβραϊκά, ισπανικά, πορτογαλικά, ολλανδικά,
ιταλικά (και με αυτή την έκδοση και στα
ελληνικά) στο διαδίκτυο. Andrew Flood
2001 (Μέλος του Worker Solidarity Movement
– Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης - από την
Ιρλανδία) ΟΜΑΔΕΣ
ΕΜΠΝΕΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ» ΣΗΜΕΡΑ
Νέες ομάδες
έχουν αναδυθεί στην Ανατολική Ευρώπη και
στη Νότια Αμερική, με τις βασικές ιδέες
της «Πλατφόρμας» να έχουν ξανά «εφευρεθεί»
πριν ακόμα οι ομάδες αυτές ανακαλύψουν το
ιστορικό αυτό κείμενο. Υπάρχουν τώρα
αρκετές αναρχικές ομάδες και οργανώσεις
που χρησιμοποιούν ως οργανωτικές
μεθόδους τους μερικές από τις ιδέες της «Πλατφόρμας».
Οι ομάδες και οργανώσεις αυτές είναι: Η Acua-Socialismo Libertario και η Organizacion Socialista Libertaria (OSL, Ελευθεριακή Σοσιαλιστική Οργάνωση) από την Αργεντινή, η Juventudes Libertarias (Ελευθεριακή Νεολαία) από τη Βολιβία, η Federacao Anarquista Gaucha (FAG, Αναρχική Ομοσπονδία Gaucha), η Fedaracao Anarquista Cabocla (FACA, Αναρχική Ομοσπονδία Cabocla) και η Luta Libertaria (Ελευθεριακός Αγώνας) από τη Βραζιλία, το Congreco de Unificacion Anarcho-Comunista (CUAC, Κογκρέσο Ενοποίησης Αναρχοκομμουνιστών) από τη Χιλή, η Federation Anarquista Uruguaya (FAU, Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης) και η Federation Anarquista Cimarron (OLC, Αναρχική Ομοσπονδία Cimarron) από την Ουρουγουάη, το Congreso Indigena Popular de Oaxaca “Ricardo Flores Magon” (CIPO-RFM, Ιθαγενές Λαϊκό Κογκρέσο της Oaxaca «Ρικάρντο Φλόρες Μαχόν») από το Μεξικό, η Organizace Revolucnich Anarchistu | ||||||||||
