|
|||||||||||
|
ΑΦΙΕΡΩΜΑ Κείμενα γνωστών Αναρχικών |
ΓΙΑ
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ
ΤΙΝΑ Το
κείμενο αυτό δεν αποτελεί άποψη κάποιας
αναρχικής ομάδας ή επαναβεβαίωση των
απόψεων συγκεκριμένων αναρχικών
συλλογικοτήτων του ελλαδικού χώρου, αλλά
προσωπική γνώμη για τα γεγονότα της
Θεσσαλονίκης και τις παραμέτρους τους.
Επίσης, δεν υπάρχει από πλευράς μου
τίποτα προσωπικό με κάποιον/α και κάποιο
επιθετικό ύφος ας μην εκληφθεί ως τέτοιο. Προς αποφυγήν
οποιωνδήποτε παρεξηγήσεων, παρανοήσεων ή
άλλων τινών που θα μπορούσαν να εγείρουν
ορισμένοι/ες, θα ήθελα να πω, ότι
δραστηριοποιήθηκα στα αναρχικά δρώμενα
στην Ελλάδα από το 1980-’81 έως το 1992, οπότε
και εγκαταστάθηκα σε χώρα του εξωτερικού,
στην οποία και διαμένω και
δραστηριοποιούμαι έως τώρα, με μια μικρή
διακοπή τον προηγούμενο χρόνο όπου
βρέθηκα ξανά στην Ελλάδα. Παρά την
πολύχρονη απουσία μου από τα ελλαδικά
αναρχικά δρώμενα, όμως, εξακολουθώ να
παραμένω «ενεργός» με την έννοια ότι
προσπαθώ να ενημερώνομαι για την
αναρχική δραστηριότητα στην Ελλάδα και
να έχω σχέσεις και επαφές με αρκετές
ομάδες, έντυπα και άτομα, λαμβάνοντας και
έντυπο υλικό. Ως
εκ τούτου, αν και δεν ήμουν παρών στα
γεγονότα της Θεσσαλονίκης, νομίζω ότι ήδη
έχω πάρει μια κάποια εικόνα (ωστόσο, όχι
την ολοκληρωμένη) από τα όσα συνέβησαν
εκεί, κυρίως παρακολουθώντας τις
σχετικές αναφορές, εκτιμήσεις και άλλα
δημοσιεύματα στα δύο Indymedia, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Θα
ήθελα, επίσης, να υπογραμμίσω, ότι δεν
είμαι με κανενός την πλευρά. Δηλαδή, δεν
είμαι ούτε με το λεγόμενο Black Block
ούτε με την Αντιεξουσιαστική Κίνηση
Σαλόνικα 2003 ούτε με τη «Διαδρομή
Ελευθερίας» ούτε με καμιά άλλη «οργανωμένη
τάση» του αναρχικού «χώρου» στην Ελλάδα.
Κι έτσι κανείς ή καμιά δεν μπορεί να με «κατηγορήσει»
για το ότι, ίσως, μεροληπτώ υπέρ κάποιας «τάσης»
και σε βάρος κάποιας άλλης. Κυρίως θα
ήθελα να εκφράσω τη δική μου άποψη,
εκφράζοντας, συνάμα, κάποιες απόψεις και,
ίσως, αναγκαιότητες, τις οποίες κανείς
και καμία από όσους και όσες έγραψαν ή
έστειλαν ανταποκρίσεις, εκτιμήσεις κ.λπ.
στα δύο Indymedia
δεν ασχολήθηκε, θελητά ή αθέλητα, με αυτές. Κρίνοντας,
λοιπόν, από όσα είδα και διάβασα, θα ήθελα
να πω, ότι στις γενικότερες
κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης, από
πλευράς αναρχικών, υπήρξαν και θετικά και
αρνητικά (τα περισσότερα, δυστυχώς)
στοιχεία. Τα
θετικά στοιχεία ήταν: α) η γενικότερη
οργάνωση ενός σημαντικού τμήματος του «χώρου»
μέσα στις πανεπιστημιακές σχολές, μέσω
της συγκρότησης υπο-ομάδων νομικής
βοήθειας, ιατρικής περίθαλψης, κουζίνας
και συσσιτίου και άλλων τέτοιων οργάνων
– τα οποία ήταν απαραίτητα ώστε να
λειτουργήσουν και να προσφέρουν την
απαιτούμενη βοήθεια στις γενικότερες
κινητοποιήσεις – καθώς και η διοργάνωση
διαφόρων εκδηλώσεων, όπως βιντεοπροβολών,
συζητήσεων και άλλων και β) η πορεία
εκείνη της Πέμπτης, στις φτωχογειτονιές
και συνοικίες των μεταναστών, η με έντονο
αντιρατσιστικό, φιλομεταναστευτικό
περιεχόμενο κ.λπ., στην οποία τηρήθηκε, απ’
ό,τι πιστεύω (και από όσα διάβασα) μια «γραμμή
πειθαρχίας» σε κάποια πράγματα (π.χ. μη
απάντηση σε πιθανή πρόκληση επεισοδίων κ.λπ).
Αν
κρίνουμε από τη γενικότερη λογική
προχειρότητας, ανοργανωσιάς και, κατά
κάποιο τρόπο, ανευθυνότητας, όσον αφορά
συγκεκριμένα ζητήματα πρακτικής και
οργάνωσης, που χαρακτηρίζει ένα
υπολογίσιμο μέρος του αναρχικού «χώρου»
στην Ελλάδα και τώρα και πριν, τότε αυτές
οι ενέργειες θα πρέπει να χαρακτηριστούν
όχι μόνο ως στροφή σε άλλες κατευθύνσεις
κλπ., αλλά ως μια αφετηρία για μια άλλη
πορεία. Δηλαδή, εάν αυτή η πορεία, για
παράδειγμα, στις φτωχοσυνοικίες
αποτελέσει την απαρχή για μια
περισσότερο συστηματική και καταλυτική
παρουσία των αναρχικών (ή τουλάχιστον
ομάδων αναρχικών, γιατί μεμονωμένα δεν
μπορεί να γίνει τίποτα) με άξονα τα
καθημερινά προβλήματα των μεταναστών και
των άλλων προλετάριων που ζουν ή
επιβιώνουν ή προσπαθούν να επιβιώσουν
στις συνοικίες αυτές, μια παρουσία που θα
απορρίπτει διαμεσολαβήσεις, κομματικές
γραμμές και ντιρεκτίβες και θα θέτει
ευθέως το ζήτημα της από τα κάτω, της
αυτόνομης, της αναρχικής οργάνωσης, μέσω
της ταυτόχρονης καθημερινής
δραστηριοποίησης, τότε μπορούμε να
μιλήσουμε σοβαρά για μια περαιτέρω
πορεία και παρουσία και να αναμένουμε
καρπούς, δηλαδή και την αύξηση του
αριθμού αυτών που θα ενταχτούν στις
γραμμές των αναρχικών (και ας μη νομιστεί
ότι μιλάω εδώ με όρους στρατολόγησης
μελών όπως γίνεται ειδικά στις διάφορες
οργανώσεις της θεσμοθετημένης αριστεράς)
και την αύξηση της μαχητικότητας και την
περαιτέρω συνειδητοποίηση και
ριζοσπαστικοποίηση των μεταναστών ή των
όποιων άλλων φτωχών και των καθημερινών
αγώνων τους. Εάν είναι, δηλαδή, να
συνεχιστεί η παρουσία αυτή και να μη
μείνει η εν λόγω πορεία της Πέμπτης
εκείνης μια ακόμα στιγμιαία αναλαμπή,
τότε θα πρέπει οι βάσεις αυτής της
παρουσίας να μπουν από τώρα, από την
επόμενη μέρα, χωρίς αυταπάτες και
παρεκκλίσεις. Θα
πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο αναρχισμός,
πρώτα απ’ όλα, αποτέλεσε και εξακολουθεί
να αποτελεί μια ακόμα έκφραση των
καθημερινών αγώνων της εργατικής τάξης,
των μεταναστών, των άνεργων και όλων των
καταπιεσμένων, για την ικανοποίηση των
προσδοκιών τους, την επίλυση των
προβλημάτων τους και, τελικά, για την
ολοκληρωτική τους απελευθέρωση. Αυτό
έχει διακηρυχτεί επανειλημμένα από τους
περισσότερους διακεκριμένους αναρχικούς
στοχαστές και αγωνιστές (Κροπότκιν,
Μαλατέστα, Φάμπρι, Μοστ, Μάχνο, Αρσίνοφ,
Ντόλγκοφ και άλλους) και αποτελεί
μέρος του προγράμματος αρκετών αναρχικών
οργανώσεων και στο παρελθόν και στο παρόν.
Δεν μπορεί κανείς ή καμία να το αρνηθεί. Ο
αναρχισμός δεν είναι μια μικρή μόνο
αναλαμπή του εργατικού ή του γενικότερου
κοινωνικού κινήματος, ένα στιγμιαίο
επεισόδιο στην ιστορία του εργατικού και
κοινωνικού κινήματος, όπως, ίσως,
διατείνονται μερικοί (ανάμεσά τους και
μερικοί «αναρχικοί» ή γενικότερα «ελευθεριακοί»
στοχαστές ή μη), είναι ζωτικό μέρος αυτών
των αγώνων και ως τέτοιο θα πρέπει να
αντιμετωπίζεται και να εκλαμβάνεται,
πρωτίστως και κυρίως από τους ίδιους τους
αναρχικούς. Ο αναρχισμός είναι και ένα
πλατύ φάσμα ιδεών και απόψεων και μια
μακρά αλυσίδα μικρών και μεγάλων
κοινωνικών αγώνων. Ως εκ τούτου, λοιπόν,
τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να
εκληφθούν και να αποτελέσουν ένα μόνο
μέρος του γενικότερου αναρχικού
κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα σε
παγκόσμια κλίμακα και όχι κάτι το
μεμονωμένο, το αξεχώριστο. Έχουν, λοιπόν,
τη θετική ή αρνητική τους επίδραση, κάτι
που έρχεται από την τροπή που πήραν αυτά
τα γεγονότα και από την υφή που τους
έδωσαν οι ίδιοι οι αναρχικοί. Έτσι,
λοιπόν, από αυτή τη σκοπιά εκλαμβανόμενες
οι κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης, πέρα
από τα ελάχιστα θετικά που ανέφερα πριν,
ανέδειξαν, κατά τη γνώμη μου, για μια
ακόμα φορά, τα αρνητικά εκείνα στοιχεία
που ήρθαν να υποσκελίσουν τα ελάχιστα
θετικά, αλλά και να εγείρουν, ξανά και με
τραγική μορφή θα έλεγα, ορισμένα άλλα
ζητήματα, τα οποία κανείς ή καμία που έως
τώρα έχουν συνεισφέρει στο «διάλογο» που
αναπτύχθηκε μετά τα γεγονότα δεν έχει
αναδείξει (αρκετά ελάχιστοι προσπάθησαν
να το κάνουν και σε εμβρυακή μορφή),
αναδεικνύοντας, ξανά και ξανά, τη σύγχυση
και τη θολούρα που επικρατεί στα μυαλά,
δυστυχώς, αρκετών αναρχικών όσον αφορά το
ζήτημα της σύγκρουσης και πότε αυτή
πρέπει να γίνεται και ποιοι θα πρέπει να
είναι οι στόχοι της ή όσον αφορά το μέγα
και ακανθώδες (για πολλά χρόνια στον
ελλαδικό αναρχικό «χώρο») ζήτημα της
αναρχικής οργάνωσης. Θα
ήθελα, με λίγα λόγια, να πω, ότι δεν μπορεί
ένα μπουγατσάδικο, ένα περίπτερο, ένα
βιβλιοπωλείο (και δεν με έχουν πείσει
διάφοροι που εξανίστανται
αντιπροτάσσοντας το ότι το βιβλιοπωλείο
αυτό είχε ακροδεξιά βιβλία στη βιτρίνα
του… Αλίμονο… Ας μου αναφέρει κάποιος ή
κάποια συγκεκριμένα ιστορικά
παραδείγματα όπου αναρχικοί επιτέθηκαν
σε βιβλιοπωλεία ως μέρος του γενικότερου
αναρχικού κοινωνικού αγώνα) να αποτελούν
στόχους και, μάλιστα, στρατηγικούς, ενός
αναρχικού κινήματος που πολεμά την
παγκοσμιοποίηση ή, καλύτερα, την κρατική
και εξουσιαστική βαρβαρότητα (της οποίας
η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση ή οποιοδήποτε
άλλο τέχνασμα, πάντα αποτελούσε μέρος…).
Και δεν μπορεί να αποτελούν στόχους,
γιατί, απλούστατα, τα καταστήματα αυτά
και οι ιδιοκτήτες τους δεν είναι οι
ταξικοί μας εχθροί ούτε οι εκμεταλλευτές
μας. Αλλού πρέπει να ψάξουμε για τέτοιους
και είναι κάτι παραπάνω από προφανές πού… Δεν
μπορεί να νοείται αναρχικός αγώνας μόνο η
στιγμή αυτή κατά την οποία η βιτρίνα ενός
βιβλιοπωλείου ή οποιοδήποτε άλλου
καταστήματος πέφτουν κάτω από τις
χουλιγκάνικου στυλ ιαχές των
παραβρισκόμενων (κάποιος, μάλιστα, μίλησε
για διαμάχες στο εσωτερικό του λεγόμενου Black Block
ανάμεσα σε «αρειανούς» και «παοκτζήδες»!).
Αν είναι δυνατόν! Δεν έχω τίποτα εναντίον
των χουλιγκάνων ούτε πιστεύω ότι δεν
μπορούν να εξελιχτούν σε επαναστατική
δύναμη, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με
όρους γηπέδου, χρειάζεται ειδική και
συστηματική δουλειά από τους αναρχικούς
μέσα στην κοινωνία, εκεί, δηλαδή, που
εργάζονται, διασκεδάζουν και ζουν γενικά
οι χουλιγκάνοι, ως σύγχρονοι νεαροί
προλετάριοι και όχι ως οπαδοί ομάδων. Δεν
νοείται ως αναρχικός αγώνας να
εκλαμβάνεται μόνο μια πορεία, όσο καλά
και να είναι οργανωμένη (και η οργάνωση,
για την οποία τόσο πολύ κόπτονται μερικοί/ές
αναρχικοί/ές, αλλά που τόσο πολύ
συγχυσμένη την έχουν στο μυαλό τους, δεν
υπονοεί, όπως αρκετοί και αρκετές κάνουν,
το πόσο καλά οργανωμένες είναι οι
αλυσίδες ή πόσοι συμμετέχοντες σε ένα
αναρχικό μπλοκ έχουν αντιασφυξιογόνες
μάσκες και άλλα τέτοια…), η οποία, μάλιστα,
έρχεται να αναιρέσει την αμέσως
προηγούμενη, να επισκιάσει το «κλίμα
ευφορίας» που δημιουργήθηκε από την
αμέσως προηγούμενη (η σχέση, δηλαδή, της
πορείας της Πέμπτης με αυτήν του Σαββάτου),
να σπείρει πάλι και ξανά τις αμφιβολίες
των καταπιεσμένων για το πραγματικό
ποιόν κάποιων αναρχικών και να δώσει
τροφή στα διάφορα ΜΜΕ. Αυτό το γεγονός
δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει καμία
συνέχεια μεταξύ των δύο αυτών γεγονότων (των
δύο πορειών, δηλαδή), που έπρεπε να ήταν
και ένας από τους στόχους του «χώρου»,
αλλά και καμία συνέπεια, καμία
υπευθυνότητα, δίνοντας την κατ’ εξοχήν,
την πέρα για πέρα – και, λυπάμαι, δυστυχώς,
που το λέω αυτό και δεν έχω πρόβλημα να με
κατηγορήσει κανείς ή καμία –
δικαιολογημένη αντίληψη ότι, για
μερικούς-μερικούς και μερικές-μερικές,
αναρχισμός είναι να κάνει ο καθένας και
κάθε μία ό,τι του καπνίσει, να μην
υπολογίζει τη λεγόμενη «κοινή γνώμη»,
εργαζόμενους, άνεργους, μετανάστες,
καταπιεσμένους γενικότερα… Και έπειτα
σε έναν υποτιθέμενο διάλογο (συχνά μέσα
από τα Indymedia, τα οποία, σημειωτέον, δεν
είναι μόνο «αναρχικά» βήματα αντι-πληροφόρησης
και διαλόγου – θα μου πείτε «κι εσύ στα Indymedia τα στέλνεις», αλλά ας μου
πείτε κάποια καθαρά αναρχική ιστοσελίδα
στον ελλαδικό χώρο όπου μπορώ κι εγώ και ο
καθένας και η κάθε μία να εκφράσει τις
απόψεις του/της), να βγαίνουν αρκετοί και
αρκετές σε μια δημόσια διαμάχη, σε μια
άνευ προηγουμένου υπεράσπιση του και
καλά δικού μας «μαγαζιού»,
συνεισφέροντας στο εσωτερικό μπάχαλο του
«χώρου» και παρατείνοντας τις αμφιβολίες,
τις παρανοήσεις και τη μη ριζική
αντιμετώπιση του ζητήματος εκείνου που,
πάνω απ’ όλα, θα έπρεπε να τεθεί στο
τραπέζι του διαλόγου και που δεν είναι
άλλο από το, ακανθώδες για μερικούς/ές ή
απαγορευμένο ή ανάξιο για συζήτηση για
άλλους/ες, ζήτημα της αναρχικής οργάνωσης. Έτσι,
λοιπόν, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο
συμπέρασμα που εγώ προσωπικά (και ελπίζω
και άλλοι σύντροφοι/ισσες στην Ελλάδα)
βγάζω από την εκτίμησή μου αυτή για τα
γεγονότα της Θεσσαλονίκης και τα μέχρι
τώρα επακόλουθά τους, είναι ότι η
αναρχική οργάνωση είναι η μεγάλη απούσα
τόσο από τα στόματα, τα πληκτρολόγια και
τα μολύβια αρκετών αναρχικών όσο και από
τα σχέδια και τις προοπτικές για
μελλοντικές κινητοποιήσεις. Αν, πράγματι,
υπάρχουν τέτοιες, γιατί, νομίζω, πρώτα απ’
όλα, το καλοκαιράκι τρέχει εκεί και οι
διακοπές από τους κοινωνικούς αγώνες
θεωρούνται επιβεβλημένες και όταν, με το
καλό, έρθει ο Σεπτέμβρης τα ζητήματα αυτά
θα έχουν ξεχαστεί και κανείς ή καμία δεν
θα μιλάει πια γι’ αυτά. «Δεν βαριέσαι, γι’
αυτά θα μιλάμε τώρα; Μας αρκεί ο
αυθορμητισμός και όλα τα περί οργάνωσης
είναι περιττά». Έτσι μου απάντησε κάποιος/α
όταν δημοσίευσα κάποιο κείμενο, στο
πρόσφατο παρελθόν, περί αναρχικής
κομμουνιστικής οργάνωσης…! Ή κάποιος
άλλος/η που μου απάντησε: «… αναρχική
κομμουνιστική;… τι τραβεστί οργάνωση
είναι αυτή;…! Αν
υπήρχε μια αναρχική οργάνωση στον
ελλαδικό χώρο, συμπαγής, που να
συσπείρωνε τα υγιή επαναστατικά αναρχικά
και ελευθεριακά στοιχεία, κάθε
κατεργάρης θα είχε μπει στον πάγκο του.
Γιατί, συγγνώμη, υπάρχουν και μη υγιή
στοιχεία μέσα στο κίνημά μας και μόνο
όποιος ή όποια εθελοτυφλεί και δεν έχει
διάθεση να σκεφτεί - γιατί συνεχώς
συμβαίνει και διαιωνίζεται ο ίδιος
φαύλος κύκλος σύγχυσης και θολούρας - δεν
μπορεί να τα δει. Τα υγιή και μη στοιχεία
δεν είναι δική μου εφεύρεση, αυτό
συμβαίνει παντού. Άλλωστε, ο ελλαδικός
αναρχικός «χώρος» και ειδικά αυτός της
Αθήνας έχει από μακρού υποφέρει από
τέτοια μη υγιή στοιχεία, τα οποία
εμφανίστηκαν και εμφανίζονται με τη
μορφή του ηγετίσκου, του αναρχομπαμπά,
του ξερόλα, που και μόνο για να τους
απευθύνεις μια ερώτηση θα πρέπει να έχεις
τον… Μπακούνιν μπάρμπα…, με μια
κομματική και δογματική λογική, τα οποία
με τον άκρατο κομματισμό και την
αυταρέσκειά τους οδήγησαν ειδικά τον
αναρχικό «χώρο» της Αθήνας σε σκοτεινές
περιόδους… Μέχρι και ξύλο είχαν πέσει
μεταξύ τους. Τα ιστορικά ντοκουμέντα
είναι εδώ… Κανένας
και καμία δεν θα άλωνε στην κυριολεξία
τις αναρχικές ιδέες και το πραγματικό
τους νόημα και υφή, που δεν είναι άλλο,
όπως είπα πριν, από αυτό του υγιούς,
ζωτικού και αναπόσπαστου μέρους των
γενικότερων κοινωνικών αγώνων των
καταπιεσμένων στην καθημερινή πάλη τους
για καλυτέρευση της ζωή τους και, τελικά,
για τη γενικότερη κοινωνική τους
απελευθέρωση και μαζί όλης της κοινωνίας.
Δεν
θα ερχόταν κάθε αστική ή άλλη φυλλάδα να
συκοφαντήσει το αναρχικό κίνημα ούτε θα
υπήρχε η «ανάγκη» για κάθε αναρχοπατέρα ή
εκκολαπτόμενο τέτοιον να πήγαινε σε κάθε
«Κόσμο του Επενδυτή» να «υπερασπίσει»
την «καθαρότητα» των αναρχικών απόψεων…
Δεν θα τολμούσε κανείς «αριστερός» ή «κομμουνιστής»
να μιλήσει για τους αναρχικούς. Θα υπήρχε,
αντίθετα, μια ολοκληρωμένη,
εμπεριστατωμένη και πρέπουσα απάντηση εκ
μέρους του αναρχικού κινήματος συνολικά
και όχι σπασμωδικές σπαραξικάρδιες
κραυγές, από εδώ κι από εκεί, που δεν
οδηγούν πουθενά ούτε θέτουν κανένα
ζήτημα προς επίλυση ούτε προωθούν καμία
λύση κανενός προβλήματος, κραυγές έτσι
στα χαμένα… Και,
το κυριότερο, η οργάνωση και η προοπτική
θα ήταν διαφορετική, από τη στιγμή που θα
υπήρχε μια αναρχική οργάνωση, συμπαγής,
αποτελούμενη από τα υγιή στοιχεία του
κινήματος (προσέξτε, όχι την
εμπροσθοφυλακή με την έννοια του
κόμματος κλπ), οργανωμένη ομοσπονδιακά,
με σημαντικούς δεσμούς, σχέσεις και
διακλαδώσεις στους χώρους δουλειάς, σε
σχολεία και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα,
στο κίνημα των μεταναστών, στις γειτονιές…,
παντού όπου μπορεί να αναπτυχθεί μικρός ή
μεγάλος κοινωνικός αγώνας, με θεωρητική
και τακτική ενότητα, με ενότητα πρακτικής
και θεώρησης, με συλλογική και όχι
ατομική ευθύνη για οποιαδήποτε πράξη,
ικανή να παίξει καταλυτικό, «καθοδηγητικό»
ρόλο (και πάλι ας μη σκανδαλίζονται
ορισμένοι/ες) να οδηγήσει σε επιτυχίες
παντού όπου δραστηριοποιούνται οι
αγωνιστές της. Μια τέτοια οργάνωση είναι
η αναρχική κομμουνιστική οργάνωση. Αυτό,
κατά τη γνώμη μου, είναι το μεγάλο
αρνητικό που, για μια ακόμα φορά – και το
τονίζω αυτό, για μια ακόμα φορά και με
τραγικό τρόπο – αναδείχτηκε από τα
πρόσφατα γεγονότα της Θεσσαλονίκης. Όλα
τα υπόλοιπα που παπαγαλίζουν όλη την ώρα
διάφοροι και διάφορες είναι ανούσια και
μερικά από αυτά εκ του πονηρού. Εδώ πρέπει
να κοιτάξουμε το ζήτημα της αναρχικής
οργάνωσης, εδώ και τώρα, χωρίς αυταπάτες,
παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις,
παρεκκλίσεις και άλλα τετριμμένα. Και για
να το πω έτσι ωμά (και δεν έχω κανένα
πρόβλημα, γιατί πρέπει κάποια στιγμή όλων
μας τα προσωπεία να πέσουν), εμένα στα
παλιά μου τα παπούτσια το αν ο λεγόμενος
αναρχο-πρωτογονισμός, για παράδειγμα,
είναι επαναστατικός ή μη, αν είναι αυτό το
μόνο ή άλλο το φάρμακο σε κάτι γεροντικές
ασθένειες που βασανίζουν μερικούς
αναρχικούς/ές, ή αν ο τάδε που έδωσε
συνέντευξη στον «Κόσμο του Επενδυτή»
πρέπει να… συνετιστεί τρώγοντας μάπες
από κάποιους άλλους (αλήθεια, πόλεμο
συμμοριών μέσα στον ίδιο το «χώρο» θα
ανοίξουμε;), τέτοια ψευτοδιλήμματα,
δηλαδή… Δεν είναι αυτά τα ζητήματα που θα
πρέπει να κοιταχτούν κατάματα και ο νοών
νοείτω. Στο
πρόσφατο παρελθόν δημοσίευσα
ηλεκτρονικά και μέσα από τα δύο ελλαδικά Indymedia και την «Οργανωτική
Πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών»
και διάφορα άλλα κείμενα (ντοκουμέντα τα
οποία έχουν αγνοηθεί και παραμεληθεί –
σκόπιμα άραγε; - από τους παλαιότερους και
αγνοηθεί από τους νεότερους, εκτός,
βέβαια, ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων),
με τα οποία προσπαθώ να ανοίξω και να
συνεισφέρω σε ένα διάλογο εκ βαθέων και
εκ θεμελίων όσον αφορά την οργάνωση των
αναρχικών, τη μορφή, το περιεχόμενο, την
προοπτική της. Μια προσπάθεια η οποία θα
συνεχιστεί ο κόσμος να χαλάσει και δεν
μου καίγεται καρφάκι. Γιατί
ή θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως ένα
πραγματικά επαναστατικό κίνημα με
συνεκτικές, συμπαγείς, μπροστάρισσες και
βαθιά αναμειγμένες στον κάθε καθημερινό
κοινωνικό αγώνα επαναστατικές
οργανώσεις, βασισμένες στην τακτική και
θεωρητική ενότητα, στη συλλογική
υπευθυνότητα και στον ομοσπονδισμό, με
ξεκάθαρη και διάφανη δραστηριότητα, με
ξεκάθαρους στόχους και προοπτικές ή θα
μας πάρει όλους και όλες ο διάολος της
σύγχυσης, της αυταπάτης, των άρτζι
μπούρτζι και λουλάς ιδεολογικοποιήσεων,
της κοινωνικής απομόνωσης, του
κομματισμού και δογματισμού, της
αποσπασματικότητας, της μη «διαπλοκής»
μας σε κάθε κοινωνικό χώρο και του
ρεφορμισμού και θα γαβγίζουμε σαν
χαμένοι σκύλοι στις κρύες νύχτες του
εξουσιαστικού χειμώνα… @ |
||||||||||
