ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η συζήτηση και η πάλη κατά του «ευρωσυντάγματος» δεν αφορά…συνταγματολόγους, αλλά τους εργάτες!

Αρνείται για μία ακόμη φορά η Δεξιά, συνεπής με την αντιδραστική ιστορία της, να δώσει το δικαίωμα στο λαό να αποφασίσει. Χωρίς να μας ρωτήσουν μας έβαλαν στην ΕΟΚ, χωρίς να μας ρωτήσουν μας επέβαλαν το ευρώ, χωρίς να μας ρωτήσουν θα μας επιβάλουν και το ευρωσύνταγμα – αυτό το πολιτικό και κοινωνικό πραξικόπημα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Η απολύτως ελεγχόμενη από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ βουλή θα αποφασίσει μόνη της για την τύχη μας, χωρίς ούτε καν το πρόσχημα ενός δημοψηφίσματος. Το εντυπωσιακό είναι πως η κυβέρνηση της ΝΔ δεν προκηρύσσει δημοψήφισμα, παρόλο που είναι βέβαιη εκ των προτέρων πως η έκβασή του θα είναι υπέρ του «Ναι». Φοβάται όμως η αστική τάξη της χώρας, όπως ομολόγησε ο τέως υπουργός του ΠΑΣΟΚ Β. Βενιζέλος, πως οποιαδήποτε συζήτηση γι’ αυτό το αντιδραστικό κατασκεύασμα του ευρωσυντάγματος μπορεί «να δημιουργήσει ένα ρεύμα ευρωσκεπτικισμού». Να αφυπνίσει δηλαδή ένα τμήμα των εργαζομένων και του ελληνικού λαού, βοηθώντας το να συνειδητοποιήσει τη φύση της ολοκλήρωσης της ΕΕ.

Δεν έχουν άδικο που φοβούνται. Και στη Γαλλία είναι υπέρ του «Ναι» τα κόμματα που έχουν το 90% των εδρών του κοινοβουλίου, όμως η βάση τους έχει εξεγερθεί και δέκα συνεχείς δημοσκοπήσεις, από τις 28 Μαρτίου μέχρι σήμερα, δίνουν το «Όχι» να υπερτερεί με 52% ως 55% και μάλιστα με διαρκώς ενισχυόμενα ποιοτικά κοινωνικά χαρακτηριστικά που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη για τη γαλλική αστική τάξη την αναστροφή του ρεύματος υπέρ του «Όχι». Κατά πρωτοφανή τρόπο, το «Όχι» απειλεί να επικρατήσει και στην…Ολλανδία (!), ενώ η Βρετανία, η Τσεχία και η Δανία προβάλλουν ως πιθανά μεταγενέστερα προπύργια του «Όχι» στο ευρωσύνταγμα. Δυστυχώς, η ελληνική Αριστερά και το ελληνικό εργατικό κίνημα δεν έχουν πιστέψει στη δυνατότητά τους να διαμορφώσουν ένα ισχυρότατο, έστω μειοψηφικό, ρεύμα υπέρ του «Όχι», ικανό να πιέσει την κυβέρνηση της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και να μην τους αφήσει περιθώρια να τα ρυθμίσουν όλα μεταξύ τους στη βουλή, σε επίπεδο ηγεσιών. Εδώ ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γκαργκάνας τάχθηκε υπέρ της περιβόητης «ντιρεκτίβας Μπόλκεσταϊν» για τις υπηρεσίες και ούτε καν το σχολίασε κανένας, την ώρα που όλοι οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του. Η Γαλλία αποδεικνύει ότι οι πολιτικοί συσχετισμοί μπορούν να αλλάξουν ριζικά, γι’ αυτό όμως απαιτείται δράση.

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα σχετικό άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ το οποίο δημοσιεύεται και στο ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί.

Γρήγορα έληξε η «ευρωπαϊκή ανταρσία» της Νέας Δημοκρατίας. Καθώς η διαπραγμάτευση με την κομισιόν για το ζήτημα του βασικού μετόχου συνεχίζεται, η κυβέρνηση σπεύδει να φέρει στη βουλή για ψήφιση το «ευρωσύνταγμα» μέσα στην επόμενη βδομάδα, θέτοντας την Ελλάδα στο πρώτο γκρουπ των χωρών που επικυρώνουν την ευρωπαϊκή συνθήκη. Φόβος για απρόοπτα δεν υπάρχει, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ψηφίζουν υπέρ και η υποταγή των βουλευτών στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι αρραγής και πρωτοφανής στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα όμως – και για το φόβο των Ιουδαίων – συμβάλλουν σε μια συνομωσία σιωπής, αρνούνται και το στοιχειώδες δικαίωμα του δημοψηφίσματος. Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα, παραδίνοντας μαθήματα πολιτικής κοροϊδίας, προτείνει δημοψήφισμα μετά την…ψήφιση της συνθήκης στη βουλή! Σε κάθε περίπτωση, το αστικό κατεστημένο ανησυχεί μήπως η συζήτηση και η αντιπαράθεση για το «ευρωσύνταγμα» «δημιουργήσει ένα ρεύμα  ευρωσκεπτικισμού» (όπως είπε σε σχετική εκδήλωση ο Ε. Βενιζέλος) και εκφράσει τάσεις απόρριψης της εφαρμοζόμενης τις τελευταίες δεκαετίες αντεργατικής πολιτικής με τη σφραγίδα της ΕΕ.

Γι’ αυτό, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να εγκλωβίσουν τη συζήτηση σε ένα θεσμικό επίπεδο, γύρω από τη σχέση εθνικού και ευρωπαϊκού δικαίου και το τι υπερισχύει. Αποκρύβουν έτσι το υπεραντιδραστικό περιεχόμενο του «ευρωσυντάγματος» και τον ενιαίο αντιλαϊκό προσανατολισμό τόσο του εθνικού όσο και του υπερεθνικού αστικού νομικού πλαισίου. Κρύβουν τελικά ότι αυτό που υπερισχύει στο ευρωσύνταγμα είναι η ωμή, απροκάλυπτη δικαίωση των συμφερόντων του κεφαλαίου. «Νόμος είναι το δίκιο του κεφαλαιοκράτη», ξεφωνίζει το «ευρωσύνταγμα» σε κάθε του άρθρο. Ενώ στα περισσότερα εθνικά συντάγματα, αποτυπώνοντας διαφορετικούς κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, κατοχυρώνεται τυπικά ένα πλαίσιο κοινωνικών δικαιωμάτων συμβατό σε ένα προηγούμενο  στάδιο του καπιταλισμού, στην υπό συζήτηση ευρωπαϊκή συνθήκη εκφράζεται όλη η βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού.

Αλλά μην ανησυχείτε εάν δεν θεσπίζονται τα εργατικά δικαιώματα, υπάρχει ολόκληρη «χάρτα δικαιωμάτων» των εργοδοτών, όπου νομιμοποιείται μέχρι και το λοκ-άουτ! Συνολικά, το «ευρωσύνταγμα» επιδιώκει να προσδώσει το κύρος συντάγματος στην ακραία αντεργατική κατεύθυνση της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Η κοινωνική επιθετικότητα συνυπάρχει άρρηκτα με μια ακραία αντιδημοκρατική λογική (όπου υπονομεύονται ακόμα και βασικές αρχές της αστικής δημοκρατίας) και με την ανάπτυξη του πολεμικού βραχίονα της ΕΕ (για επεμβάσεις στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό!).

Η ισχύς του «ευρωσυντάγματος» θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο την επίθεση της ΕΕ και των κυβερνήσεων και θα σημάνει πολλά για τη ζωή των εργαζομένων. Την εικόνα αυτή τη βλέπουμε για παράδειγμα στη σπουδή του υπουργείου Παιδείας να περάσει τάχιστα τις ρυθμίσεις της Μπολόνια, στον τομέα της εκπαίδευσης, που υποτίθεται ότι ανήκει στην «εθνική» δικαιοδοσία. Ακόμα σαφέστερα το εξέφρασε ο κομισάριος της ΕΕ, Ζακ Μπιρό, σχολιάζοντας απεργία της Ερ Φρανς πριν δυο μήνες: «Αυτό που συνέβη δεν είναι καθόλου σύμφωνο με το πνεύμα του μελλοντικού ευρωσυντάγματος, το οποίο θέλει να προλαβαίνει τέτοιες καταχρήσεις επιζήμιες για την εικόνα του συνδικαλισμού, τα δικαιώματα των επιβατών, τα οικονομικά συμφέροντα των εταιρειών». Γι’ αυτό η συζήτηση και η πάλη κατά του «ευρωσυντάγματος» δεν αφορά … συνταγματολόγους, αλλά εργάτες!

Απ’ αυτή την άποψη η παρέμβαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι πλήρως ανεπαρκής, όπως έδειξε και η αναντίστοιχη με τη σπουδαιότητα του θέματος συγκέντρωση της Πέμπτης, την οποία κάλεσε η Επιτροπή κατά του ευρωσυντάγματος – Δημοψήφισμα τώρα! Και στην οποία συμμετείχαν με τα δικά τους πλαίσια η Πρωτοβουλία Αγώνα, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και η Πρωτοβουλία Γένοβα. Για να γίνει αποτελεσματική η πάλη κατά του ευρωσυντάγματος, η οποία προφανώς θα είναι διαρκείας και δεν τελειώνει με τη βέβαιη ψήφισή του από τη βουλή, πρέπει να πετύχει τρεις συνδέσεις:

Πρώτο, με τα εργατικά συμφέροντα και διεκδικήσεις, αλλά και ευρύτερα με τα κοινωνικά και δημοκρατικά μέτωπα που ανοίγουν. Τα εργατικά σχήματα να συνδέουν την παρέμβασή τους με το «όχι στο ευρωσύνταγμα». Η απεργία στις 11 Μάη να έχει το «Όχι» στη σημαία της, μαζί με την αντίσταση στις συνεχείς αντεργατικές επιταγές των Βρυξελλών – Αθηνών. Ο αγώνας των φοιτητών για την ανατροπή των μέτρων της Μπολόνια μπορεί να συνδεθεί με την απόκρουση μιας συνταγματικής συνθήκης που κόβει την παιδεία στα μέτρα της αγοράς.

Δεύτερο, με την πάλη κατά της κυβερνητικής πολιτικής, κατά της φοροεπιδρομής, της διαρκούς λιτότητας, των ολοένα και πιο αντεργατικών «προγραμμάτων σταθερότητας» κλπ. Η πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή δεν είναι κάτι άλλο από τις κατευθύνσεις της ΕΕ, αποτελεί έκφραση της συνολικής στρατηγικής του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Μια μαχητική εργατική αντιπολίτευση εμφορείται από το ενιαίο «διπλό Όχι» σε κυβέρνηση και ΕΕ.

Τρίτο, με τη συνολική εναντίωση στην ΕΕ. Την ώρα που το «ευρωσύνταγμα» συμπυκνώνει και «καθαρογράφει» όλο το αντιλαϊκό περιεχόμενο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, εκφράζοντας τον υπεραντιδραστικό της χαρακτήρα δεν μπορεί να πείσει μια Αριστερά της γκρίνιας, της αντιπολίτευσης στα σημεία, που ζητά ένα άλλο καλύτερο ευρωσύνταγμα, για μια άλλη καλύτερη ΕΕ. Όλα δείχνουν πια ότι αυτή η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, ανατρέπεται! Αλλά αυτό απαιτεί μια Αριστερά και ένα κίνημα αποδεσμευμένα από την ευρωνομιμοφροσύνη, που θα παλέψουν κατά της ΕΕ συνολικά, για την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και μια άλλη εργατική διεθνοποίηση.

Αντί γι’ αυτό βέβαια ο Συνασπισμός κινείται στα πλαίσια της εποικοδομητικής αντιπολίτευσης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ενώ το ΚΚΕ αφυδατώνει το δικό του ξεκάθαρο «όχι» στο ευρωσύνταγμα και την ΕΕ, αφού δεν συμβάλλει να αναπτυχθεί κίνημα, αρνείται την κοινή δράση (δεν πήρε μέρος στη συγκέντρωση της Πέμπτης), ενώ αντίθετα βάζει συγκέντρωση του κόμματος σήμερα Τρίτη. Αυτές οι λογικές δεν πάνε μακριά.