«ΕΚΤΑΚΤΑ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΑ»

Νομικό…Γκουαντανάμο!

Τώρα περνάμε μια «ειδυλλιακή» πολιτική περίοδο. Η ΝΔ είναι πανίσχυρη, δεν έχει ακόμη υιοθετήσει αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα που θα ξεσήκωναν τον κόσμο εναντίον της, κανένας δεν κινητοποιείται ακόμη μαχητικά εναντίον της πολιτικής της, ενώ ο κόσμος βρίσκεται λίγο – πολύ σε μια κατάσταση… «ήπιας ευτυχίας» μετά τις αλλεπάλληλες «εθνικές επιτυχίες» (σ. σ. να έλλειπε η κατραπακιά των Αλβανών, που «πήραν το αίμα τους πίσω») στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Ευρώπης και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Αν μάλιστα σ’ αυτά προστεθούν οι εκλογικές αναμετρήσεις των βουλευτικών εκλογών και της ευρωβουλής, συν το δημοψήφισμα στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν, αντιλαμβάνεται κανείς πως από την άνοιξη μέχρι σήμερα έχουμε μια εντελώς ιδιόμορφη πολιτική περίοδο που δεν έχει καμιά σχέση με την καθημερινότητα που μας περιμένει τους επόμενους μήνες και χρόνια.

Αυτή η «ροζ» περίοδος δεν έχει επιτρέψει όχι μόνο στο κίνημα, αλλά ούτε καν στην πρωτοπορία του να συνειδητοποιήσει βαθιά ότι η χώρα έχει ήδη ριχτεί σε ένα «νομικό Γκουαντανάμο». Από τη μια είναι ο Ευρωτρομονόμος της ΝΔ και το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και έκδοσης υπόπτων που έχουν ποινικοποιήσει σε αφάνταστο βαθμό κάθε τομέα της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης. Από την άλλη είναι οι πρωτοφανείς διαδικασίες που έχουν εφαρμοστεί στα δικαστήρια, με πρόσχημα τις δίκες «τρομοκρατών», οι οποίες έχουν πλέον καθιερώσει μια εφιαλτική νομολογία στις πολιτικές δίκες, ικανή να στείλει στα κάτεργα για δεκαετίες οποιονδήποτε αγωνιστή, που μοναδικό «έγκλημά» του θα είναι ότι εμφορείται από ανατρεπτικές ή ριζοσπαστικές ιδέες. Εδώ καταδικάστηκαν σε ισόβια άνθρωποι, με στοιχεία που δεν θα στέκονταν ούτε για να καταδικάσουν κάποιον για…συκοφαντική δυσφήμηση! Κανείς σχεδόν δεν ξεσηκώθηκε γι’ αυτό.

Φτάσαμε στο εξωφρενικό σημείο να γίνονται δεκτά ως «αποδεικτικό υλικό» τα αρχεία της Στάζι – δηλαδή οι αναφορές προς τους προϊσταμένους του οποιουδήποτε ανατολικογερμανού ασφαλίτη! Μα όλοι ξέρουν ότι οι μπάτσοι και οι πράκτορες γράφουν οτιδήποτε τους έρθει στο μυαλό ή οποιαδήποτε φήμη ακούσουν, προκειμένου να δικαιολογούν το μισθό τους ή να εμφανίζουν δραστηριότητα για να πάρουν προαγωγή, έκτακτες αμοιβές ή να ανελιχθούν στον κόσμο των χαφιέδων. Ούτε καν τα έκτακτα στρατοδικεία σκοπιμότητας του μετεμφυλιακού κράτους εκτελέσεων της Δεξιάς δεν έπαιρναν τοις μετρητοίς όσα παραμύθια σερβίριζαν οι χωροφύλακες!

Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά μόνο με τη Στάζι, της οποίας τα αρχεία δεν δέχτηκαν ούτε καν τα γερμανικά δικαστήρια, παρόλο που η δεξιά δυτικογερμανική κυβέρνηση Κολ θα είχε κάθε λόγο να προβεί σε επιλεκτική αξιοποίησή τους για να εξοντώσει πολιτικούς αντιπάλους της με υπαρκτές ή πλαστές αναφορές ανατολικογερμανών χαφιέδων και πρακτόρων. Κανένα αστικό κράτος όμως δεν εννοεί, τουλάχιστον σε ομαλές συνθήκες, να αφήσει τις αναφορές χαφιέδων να καθορίσουν την πολιτική ζωή του. Το βήμα που έγινε στην Ελλάδα με την αποδοχή των αρχείων της Στάζι έχει στόχο ακριβώς αυτό: Να νομιμοποιήσει την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες ως παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικής ζωής και μάλιστα τόσο σημαντικό, ώστε να θεωρείται πέραν πάσης αμφιβολίας σωστός ο κάθε ισχυρισμός τους ακόμη και στα δικαστήρια! Οι πολιτικές οργανώσεις, τα πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστές, το κίνημα αιχμάλωτοι των χαφιέδων!

Αντιλαμβάνεται κανείς τι έχει Να γίνει π.χ. στις δίκες που θα επακολουθήσουν κάποιας κινητοποίησης που καταλήγει και σε επεισόδια με τα ΜΑΤ, μέσα στο νέο νομικό πλαίσιο που αθόρυβα και με τόση έλλειψη αντιστάσεων οικοδομείται γύρω μας; Με δεδομένο μάλιστα ότι το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Γιωργάκη πηγαίνει εντελώς δεξιά, οπότε είναι πολύ δύσκολο να συμμετάσχει ενεργά στην πάλη ανατροπής αυτής της κατάστασης, η Αριστερά έχει πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσει. Αφορά όμως την ίδια τη δυνατότητα δράσης της, άρα την ίδια την ύπαρξή της ως πολιτικής δύναμης. Δεν πρέπει και δεν μπορεί να κάνει πίσω.

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ

30 ημέρες σε απεργία πείνας ο Τζωρτζάτος

«...Παρά τις παραινέσεις φίλων και γνωστών να σταματήσω την απεργία πείνας, θα συνεχίσω μέχρι το τέλος ή ώσπου να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Δεν θα προλάβουν να με τρελάνουν πριν την έφεση...». Με αυτό το σαφές μήνυμα έκλεισε τη γραπτή δήλωσή του από τις φυλακές Κορυδαλλού ο επί 26 ημέρες απεργός πείνας Βασ. Τζωρτζάτος, κρατούμενος για την υπόθεση της 17Ν.
Βασικό αίτημά του είναι να γκρεμιστεί το ασφυκτικά μικρό προαύλιο της ειδικής φυλακής, «το μεταλλικό αυτό κλουβί που λειτουργεί με τη ζέστη σαν καμίνι και με το κρύο σαν ψυγείο εντείνοντας την ψυχική μας αποδόμηση», όπως λέει. Κατηγορεί τον υπουργό Δικαιοσύνης και την καινούργια κυβέρνηση ότι δεν κάνουν τίποτα και συμπεραίνει ότι «πρόκειται για συναίνεση σε μια μεθοδευμένη κατάσταση που θέλει να μας οδηγήσει είτε στην τρέλα είτε στην αυτοκτονία, όπως έγινε με τους πολιτικούς κρατούμενους στα λευκά κελιά της πρώην Δυτ. Γερμανίας».
Στην αρχή μάλιστα της δήλωσής του, με τις λίγες δυνάμεις που του απομένουν, όπως αναφέρει, φωνάζει ότι έχει υποστεί μια άδικη δίκη, λόγω «της μη αναγνώρισης του πολιτικού της χαρακτήρα αλλά και της κατάφωρα άδικης δικαστικής απόφασης», όπως υποστηρίζει.

«Θέλω ως πολιτικός κρατούμενος να δηλώσω ότι τα περί ασφάλειάς μας είναι ψευδή και υποκριτικά και ότι για μας δεν υπάρχει κανένα ζήτημα ασφάλειας μέσα στη φυλακή. Δεν απειλούμαστε από κανέναν απολύτως. Είναι υποκριτικές προφάσεις και προβάλλονται για να δικαιολογηθεί η εκδικητική, εξευτελιστική, απάνθρωπη και δυσμενής μεταχείρισή μας σε χώρο όπου δεν μπορεί να προαυλιστεί κανένα ανθρώπινο ον. Σημειωτέον ότι μέχρι τώρα μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλος χώρος για προαυλισμό. Τις τελευταίες δύο ημέρες, όμως, που έφεραν πάνω από τα κελιά μας τους 2 χουντικούς κρατουμένους σε κελιά τρεις φορές μεγαλύτερα από τα δικά μας, αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε επιπλέον χώρος προαυλισμού, όπου προαυλίζονται σίγουρα χωρίς τοιχία».
Και ο Βασ. Τζωρτζάτος καταλήγει: «Εμείς ζητούμε τα ίδια ακριβώς δικαιώματα που έχουν όλοι οι κρατούμενοι. Να προαυλιζόμαστε σε κοινό χώρο, όπως όλοι.
Αφού δεν θέλουν να μας βάλουν με άλλους κρατουμένους, ζητούμε να γκρεμιστούν τα απάνθρωπα μεταλλικά τοιχία για να μεγαλώσει ο χώρος προαυλισμού, αφού δεν μπορείς ούτε να βαδίσεις».
Το μήνυμά του διαβάστηκε σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε για την κατάσταση της υγείας του και στην οποία εκτός του συνηγόρου του, Κων. Παπαδάκη, μίλησε και η γιατρός Όλγα Κοσμοπούλου, που τον εξέτασε και επισήμανε τη δυσμενή επίδραση των συνθηκών προαυλισμού στην ψυχική και σωματική του κατάσταση, καθώς και την παράλειψη της μεταφοράς του σε εξωτερικό νοσοκομείο.
Ο πανεπιστημιακός Άλκης Ρήγος καταδίκασε την κρατική αναλγησία, ενώ η σύντροφός του, Βασ. Τζολβά, μίλησε για τους περιορισμούς στην επικοινωνία του με το παιδί τους.

Καταγγελίες από τον συνήγορο του Τζωρτζάτου

Την παραβίαση της εμπιστευτικής επικοινωνίας κρατουμένου με τον δικηγόρο του, στην έκτη πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού όπου κρατούνται οι ισοβίτες, καταδικασθέντες ως μέλη της 17Ν, καταγγέλλει ο Ιπποκράτης Μυλωνάς, συνήγορος του Βασ. Τζωρτζάτου.

Ο δικηγόρος περιγράφει συγκεκριμένο περιστατικό κατά τη διάρκεια του οποίου, ενώ είχε κλείσει το τηλέφωνο ενδοεπικοινωνίας στον ειδικό χώρο όπου συναντήθηκε με τον εντολέα του, άκουγε σε στερεοφωνικό ήχο όσα έλεγε ο Τζωρτζάτος (ο οποίος με προτροπή του συνηγόρου του συνέχισε να μιλά στο ακουστικό), όπως βέβαια και οι υπάλληλοι που βρίσκονται έξω από τον χώρο:
«Για να μην έχω καμία αμφιβολία έκανα, δύο φορές, το εξης πείραμα: έκανα νόημα στον κ. Τζωρτζάτο να συνεχίσει να μιλάει και εγώ έκλεισα το ακουστικό μου. Έκπληκτος συνέχισα να ακούω, δυνατά και καθαρά, όλα όσα έλεγε ο κ.Τζωρτζάτος, αυτή τη φορά από την ανοιχτή πόρτα. Σηκώθηκα και πήγα στην πόρτα: ο ήχος ήταν πιο δυνατός και βέβαια, μαζί με εμένα, άκουγαν τα πάντα οι φύλακες που βρίσκονταν πιο πέρα... Όπως αντιλαμβάνεστε δεν συζήτησα τις λεπτομέρειες της ατομικής προσφυγής του εντολέα μου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
Και καταλήγει:
«Μετά από αυτή την απρόσμενα δυσάρεστη εμπειρία που είχα, είμαι υποχρεωμένος να καταγγείλω την προφανή και προκλητικά παράνομη παραβίαση του δικαιώματος εμπιστευτικής επικοινωνίας ενός κρατούμενου με το συνήγορό του, χωρίς να ακούει κάποιος (άρθρο 6 παρ. 3γ της ΕΣΔΑ) και να δηλώσω ότι λυπάμαι βαθύτατα, επειδή διαπιστώνω ότι η ελληνική πολιτεία φτάνει σε ένα τέτοιο σημείο καταπάτησης κάθε στοιχειώδους δικαιώματος των κρατουμένων και περιφρόνησης του θεσμικού ρόλου του συνηγόρου υπεράσπισης».