"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Ανθρώπινα δικαιώματα

Υπόθεση του λαού τα λευκά κελιά - ο αγώνας συνεχίζεται

Το περιβόητο απάνθρωπο «ειδικό καθεστώς κράτησης» των καταδικασμένων  στις δίκες για την 17Ν και τον ΕΛΑ, ο ενταφιασμός ζωντανών ανθρώπων στα υπόγεια λευκά κελιά του Κορυδαλλού, έγινε πια πολιτικό ζήτημα και πολιτικό σκάνδαλο καταδικασμένο στη συνείδηση ευρύτατων στρωμάτων του ελληνικού λαού. Αυτό φάνηκε- και αυτό κερδήθηκε - με την κοινωνική απήχηση που βρήκε η απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων και που, μπροστά στο πολιτικό κόστος και τυχόν ανεξέλεγκτες καταστάσεις, υποχρέωσε σε μερική αναδίπλωση την κυβέρνηση Καραμανλή και τον υπουργό της Παπαληγούρα, ο οποίος προηγουμένως δήλωνε  κυνικά και με καμάρι ότι «δεν θα έφταιγε εάν πέθαινε ο Κουφοντίνας».

Τώρα σε μια κίνηση τάχα διαλλακτικότητας και δημοκρατίας, ο υπουργός «εξάντλησε», όπως είπε και τις δύο, και την κυβερνητική διαλλακτικότητα και την δημοκρατία, με το να  βγάλει το «κλουβί» που έκλεινε  σαν ζώα τους πολιτικούς κρατούμενους στο εσωτερικό προαύλιο των τάφων τους. Κατά τα άλλα  οι τάφοι παραμένουν τάφοι και συνεχίζεται το «ειδικό καθεστώς» των εγκλείστων που έτσι θεωρούνται   επισήμως ότι δεν είναι ούτε ποινικοί κρατούμενοι και φυσικά ούτε πολιτικοί αλλά απλώς έγκλειστοι- ακριβώς όπως κι οι αντίστοιχοι detainees στο Γκουαντανάμο.

Από αυτή την άποψη, το «ειδικό καθεστώς κράτησης», η φυλακή μέσα στη φυλακή, είναι η συμβολική συμπύκνωση κι η απτή ενσάρκωση του καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης» που έχει κηρυχθεί από το 2002, στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και της ελληνικής εκδοχής του δόγματος Μπους. Γι’ αυτό και αφορά κι όλον το λαό, το παρόν και το μέλλον του. Σημαντικά τμήματα του λαού αυτή τη φορά έδειξαν μια αυξημένη ευαισθησία στο θέμα, μια υγιή, σε μεγάλο βαθμό ενστικτώδη, αντίδραση στα τεκταινόμενα.

Η κινητοποίηση των πολιτικών κρατουμένων με την μορφή απεργίας πείνας άρχισε το καλοκαίρι με τον Βασίλη Τζωρτζάτο. Κλιμακώθηκε με τον Δημήτρη Κουφοντίνα και τους συγκρατούμενους του από την υπόθεση της 17Ν, μαζί και τον Αλέκο Γιωτόπουλου, που ακολούθησαν διαδοχικά, όπως έκανε κι ο Χρήστος Τσιγαρίδας, καταδικασμένος στη δίκη του ΕΛΑ. Η απεργία συνεχίζεται τώρα  από τον Γιωτόπουλο που επισημαίνει ότι το βάρβαρο «ειδικό καθεστώς», μαζί και το ασφυκτικό προαύλιο των τάφων παραμένουν παρά την απόσυρση του κλουβιού.

Ας μην ξεχνάμε το βαρυσήμαντο γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή της κλιμάκωσης και μέχρι αυτή την ώρα οι ποινικοί κρατούμενοι στα «σωφρονιστικά» κολαστήρια όλης της χώρας, σε μια σπουδαία έκφραση συνειδητοποίησης, ενώθηκαν σε απεργία πείνας όχι μόνο ενάντια στις εφιαλτικές συνθήκες  εγκλεισμού τους αλλά και για την κατάργηση του «ειδικού καθεστώτος» των πολιτικών κρατουμένων.

Η κυβέρνηση σίγουρα το συνυπολόγισε για να κάνει την τακτική υποχώρηση της αφαίρεσης του «κλουβιού». Απέναντί της ήταν όχι μια φούχτα «τρομοκράτες» ούτε «πέντε νταβατζήδες» μεγαλοκαπιταλιστές αλλά ανοικτό το γιγάντιο απόστημα του συστήματος των φυλακών που μαζί με τον Στρατό και τα σώματα καταστολής συναπαρτίζουν την ραχοκοκαλιά του Κράτους σαν δομής  επιβολής της θέλησης της άρχουσας τάξης πάνω στις υπόλοιπες τάξεις  της κοινωνίας. Κι αυτή η κοινωνία δεν έκρυβε  πια την δυσφορία της για την όλη διαχείριση της κρίσης από τους κρατούντες. Η έκρηξη του χώρου του εγκλεισμού στο σύνολό του, πολιτικό και ποινικό, έφερε την κοινωνία  του εγκλεισμού  εμπρός στα όριά της.

Οι απεργοί πείνας, οι κινήσεις αλληλεγγύης, οι λιγοστές οργανώσεις της Αριστεράς (μαζί και το ΕΕΚ) που κινητοποιήθηκαν, δεν κινήθηκαν στο κενό αλλά μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου αναπτύσσονται αντιστάσεις, συχνά αόρατες ή δυσδιάκριτες και μοριακές και που άνοιξαν ρωγμές στην αστική ηγεμονία.  Είναι οι συνολικότερες κοινωνικές αναταράξεις αυτές που κινητοποίησαν και τους Συνδικαλιστικούς φορείς των δικηγόρων και των γιατρών, πανεπιστημιακούς, ομάδες πολιτών του πολιτικού φάσματος πέραν της Αριστεράς, κόμματα της Αριστεράς που μέχρι  πρότινος  αδρανούσαν ή σιωπούσαν ή και συγκάλυπταν το κρατικό τρομοκρατικό όργιο. Η βάση στήριξης στη κοινωνία ήταν ευρύτερη από τις ίδιες τις κινητοποιήσεις και τις ετερόκλητες ομάδες αλληλεγγύης ή και κάποιους δραστήριους «παράγοντες» που ξύπνησαν μετά από χειμερία νάρκη κι ανάλαβαν το έργο του διαμεσολαβητή κινήματος και Κράτους.

Η αναδίπλωση της κυβέρνησης, το ξήλωμα του κλουβιού, ήταν και  επί μέρους νίκη  του κινήματος και προληπτικό βήμα των κρατούντων για να μην επέλθουν τα χειρότερα για την ίδια την κυβέρνηση. Είναι μια έμμεση ένδειξη του πραγματικού και του φαινομενικού συσχετισμού δυνάμεων.

Ας πάρουμε το νήμα από την αρχή: η κατευθυνόμενη από τις υπηρεσίες  του αστικού Κράτους και του ιμπεριαλισμού τρομοϋστερία  από το 2002 και μετά δεν είχε παρά προσχηματικό στόχο την εξάρθρωση ομάδων μειοψηφικής βίας και ουσιαστικά επιχειρούσε να αναστρέψει το ιστορικό κύμα και τις δημοκρατικές λαϊκές  κατακτήσεις που έφερε η κατάρρευση της χούντας το 1974. Να δώσει τέλος στη Μεταπολίτευση, κατά το κοινώς λεγόμενο, κηρύσσοντας το κράτος σε  μια επ’ αόριστον  «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», έχοντας όλο τον πληθυσμό υπό επιτήρηση και έλεγχο.

Η λαϊκή κατακραυγή και συμπαράσταση κατά των λευκών κελιών στην απεργία των πολιτικών κρατουμένων δείχνει την αδυναμία νομιμοποίησης της συνεχώς διευρυνόμενης ζώνης ανομίας που εγκαθιδρύουν οι δυνάμεις του Νόμου και τη Τάξης, με έκτακτους νόμους, έκτακτη προδικασία, έκτακτες δίκες, καταδίκες για «συλλογική ευθύνη» και «ψυχική συνδρομή», «ειδικό καθεστώς κράτησης» και συνθήκες Γκουαντανάμο στον Κορυδαλλό σήμερα και στη Λάρισα αύριο. Η κρίση νομιμοποίησης του συνολικού καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης» πρέπει να ενταθεί και να μετατραπεί σε ανοιχτή πολιτική κρίση του όλου συστήματος με την ενεργό παρέμβαση του μαζικού εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Το ζήτημα δεν αφορά τον ένα ή τον άλλο ή κι όλους μαζί τους κρατούμενους, πολιτικούς και ποινικούς. Το συνολικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης απειλεί όλο τον λαό κι είναι υπόθεση του λαού να το ανατρέψει. Αυτό απαιτεί συνέχιση και ανάπτυξη, ποιοτική και ποσοτική, του κινήματος αλληλεγγύης, χωρίς αποκλεισμούς, σε κάθε θύμα της κρατικής αυθαιρεσίας, μαζί και στον απεργό πείνας Αλέκο Γιωτόπουλο και τους απεργούς κρατούμενους σε όλες τις φυλακές της χώρας . Για να μην γίνει όλη η χώρα μια φυλακή γύρω από την φυλακή της φυλακής, με κλουβί ή χωρίς κλουβί, με Ζέπελιν  ή όχι από πάνω από τα κεφάλια μας.

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ

31/10/2004