Ανθρώπινα δικαιώματα(Παναγιώτης Βήχος)

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην όμορφη, μεγάλη μας πρωτεύουσα, τη Βαγδάτη, με τα αμέτρητα παραμύθια, και τον ήλιο που κουδούνιζε τα κεφαλάκια μας, έτσι όπως τρέχαμε σκονισμένα και ευτυχισμένα, μαζί με τα φιλαράκια μου, κυνηγώντας να χαϊδέψουμε στον αέρα, τις πεταλούδες που πετούσαν πλάι μας.

Mε λέγανε Μωχάμετ"!

Στο σπίτι, δεν ήμασταν πλούσιοι. Ο πατέρας δούλευε όλη μέρα σε μια εταιρία και έκανε και τίποτα μεροκάματα σε κάτι χωράφια έξω απ την πόλη, με το αγροτικό μας αυτοκινητάκι.
Είχα και άλλα αδελφάκια, δυο αγόρια μεγαλύτερα και ένα κοριτσάκι μικρότερο από μένα, που το προσέχαμε όλοι μας, Εγώ τώρα, τι να το προσέξω, όλο κι όλο οχτώ χρονώ ήμουνα.
Πριν γεννηθώ μας έλεγε ο πατέρας, είχαμε πόλεμο στην πατρίδα μας. Και τούτες τις μέρες ο πόλεμος ξανάρθε. Ξαφνικά βομβαρδίστηκε η μεγάλη και όμορφη πόλη μας. Τρέχανε όλοι να κρυφτούνε, εγώ δεν καταλάβαινα και πολλά απ τον πόλεμο, με τρομάζανε οι καπνιές που ανεβαίνανε μέχρι τον ουρανό, οι σειρήνες που ουρλιάζανε.
Κάποια μέρα, κάπως ησύχασαν τα πράγματα. Δηλαδή, τι ησύχασαν, να, για λίγες ώρες, οι βόμβες πέφτανε απ την άλλη μεριά.
Ξαναμαζευτήκαμε τα φιλαράκια και βγήκαμε στην αγορά. Η αγορά μας είναι φημισμένη, το καμάρι μας, έχει απ όλα τα καλούδια του Αλλάχ. Είχαμε ξεφύγει απ τις μανάδες μας και τρέχαμε γύρω-γύρω από κάτι πάγκους, ώσπου ξαφνικά ακούστηκε μια τεράστια έκρηξη.
Πρόλαβα και είδα τα φιλαράκια που σκορπίζανε να χωθούνε κάτω από τις πραμάτειες που κι αυτές είχανε πεταχτεί στο δρόμο. Ένιωσα ένα παράξενο κάψιμο σ΄ όλο μου το σώμα, και δε μπορούσα να ανασάνω..
Μετά όμως άλλαξαν τα πράγματα... Ανέβαινα, ανέβαινα λέει, πολύ ψηλά, και γύρω μου άκουγα παιδικά τραγούδια που λέγαμε στο σχολείο. Τριγύρω μου πετούσαν εκατομμύρια χρυσές πεταλούδες και στο βάθος ένα όμορφο φως με περίμενε, όπως πετούσα κι εγώ μαζί τους..
Α, ξέχασα να σας πω, με λέγανε Μωχάμετ»

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Το "γράμμα" αυτό, είναι "αφιερωμένο εξαιρετικά" στην Παγκόσμια Εταιρία Δολοφόνων.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
Δημήτρης Ιατρόπουλος