"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Ανθρώπινα δικαιώματα

Αυτό που προς το παρόν προέχει είναι η δημιουργία ενός ρυθμιστικού πλαισίου που να προστατεύει τα προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων. Κι αυτό γιατί ο κίνδυνος κατάχρησης είναι τεράστιος. Οι πολίτες χρειάζονται εγγυήσεις ότι θα υπάρχουν σταθερά τείχη ανάμεσα στους αστυνομικούς φακέλους, τις ιατρικές πληροφορίες, τους φακέλους των εργοδοτών και τις ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες ήδη διεκδικούν πρόσβαση.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ

Ο κατακλυσμός του σπιτιού μας από κάθε λογής διαφημιστικά σκουπίδια, άλλα και η ηλεκτρονική μας διεύθυνση, τα οποία όμως απευθύνονται προσωποποιημένα σε μας, αποκαλύπτοντας ότι γνωρίζουν μια σειρά πράγματα για την οικογενειακή μας κατάσταση ΄η για τον τρόπο ζωής μας, αποτελούν ίσως την πρώτη και πιο σαφή ένδειξη ότι κάποιες εταιρείες έχουν βάλει ήδη στο χέρι τμήμα των προσωπικών μας δεδομένων. Οι προσυμφωνημένες κάρτες που έφτασαν σε πολλά σπίτια, με τα στοιχεία έτοιμα, περασμένα και με μόνο ζητούμενο την υπογραφή, άλλα και οι διαρκείς τηλεφωνικές ενοχλήσεις από υπαλλήλους τραπεζών ΄η άλλων εταιρειών που δείχνουν να ξέρουν πολλά για μας, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το άρθρο του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ: «ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΦΑΚΕΛΩΜΑ» στο ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί.

Τα τελευταία χρόνια τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα, ειδικά τα λεγόμενα ευαίσθητα, δηλαδή εκείνα που φωτογραφίζουν το ιδεολογικό, οικονομικό, κοινωνικό και βιολογικό προφίλ του κάθε ατόμου, έγιναν αντικείμενο συζητήσεων, αντιπαραθέσεων και νομοθετικών παρεμβάσεων. Άλλα βασικά έγιναν αντικείμενο λεηλασίας από κρατικές και ιδιωτικές αρχές.

Σήμερα, τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν το ιερό δισκοπότηρο ολόκληρου του συστήματος. Οι πιο εξελιγμένες μέθοδοι της τεχνολογίας, άλλα και οι πιο απλές πρακτικές υφαρπαγής (΄η και εξαναγκασμού σε παράδοση) έχουν μπει σε λειτουργία. Τα ψηφιακά και άλλα κυνηγόσκυλα βρίσκονται στο κατόπι του κάθε πολίτη, απαιτώντας να σκίσουν την κουρτίνα.

Το απαραβίαστο της ιδιωτικοτητας και του προσωπικού απόρρητου (επικοινωνίας, ιατρικού, καταθέσεων κ.΄α.) αποτελούσαν κατά το παρελθόν βασικά στοιχεία της αστικής αντίληψης των ελευθεριών του ατόμου. Μην γελιόμαστε, ακόμα κι αν δεν ήταν Ποτε αρκετά για να κατοχυρώσουν όρους ουσιαστικού δημοκρατισμού, ακόμα κι αν έπασχαν θανατηφόρα από μια αταξική και ατομικιστική προσέγγιση, αποτελούσαν ορισμένους στοιχειώδεις προϋποθέσεις προστασίας του πολίτη και του εργαζόμενου από τον κρατικό μηχανισμό και την εξουσία του κεφαλαίου. Σήμερα, παρά το ότι οι ύμνοι στον ατομισμό δυναμώνουν, όλα αυτά πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων μαζί με άλλες θεμελιώδεις αρχές της – σε βαθιά κρίση – αστικής δημοκρατίας. Ειδικά στη μετά την 11^η Σεπτέμβρη εποχή…

Και αυτό γίνεται κατ΄  αρχάς για πολιτικούς λόγους, ειδικά με την προσπάθεια των αστικών κρατών – και ορισμένων υπερεθνικών οργανισμών – να διαμορφώσουν ένα ανεπανάληπτο φακέλωμα όλων εκείνων που θα μπορούσαν στο μέλλον να δραστηριοποιηθούν εναντίον τους. Η συνεργασία και η δικτύωση των τεράστιων βάσεων δεδομένων (δηλαδή των εμπλουτισμένων με στοιχεία λιστών υπόπτων) δημιουργεί μια απίστευτη δεξαμενή «φακελωμένων», όπου βρίσκονται εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο. Άλλα στο κυνήγι των προσωπικών δεδομένων έχουν μπει με ιδιαίτερη ένταση ασφαλιστικές εταιρείες, τράπεζες, εμπορικές και διαφημιστικές φίρμες, πολυεθνικά και πολυκλαδικά μονοπώλια κάθε λογής. Όλοι αυτοί μας κυνηγούν για οικονομικούς λόγους, άλλα αυτό δεν είναι λιγότερο πολιτικό.

Όχι μόνο γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις – ειδικά με την καθιέρωση του Μεγάλου Αδελφού στην εργασία – μπορούν να ελέγχουν και να παρεμβαίνουν άμεσα στην αντιπαράθεση κεφάλαιο – εργασία (όταν θα ξέρουν για παράδειγμα ποσά προσωπικά τηλεφωνήματα κανείς από τη δουλειά), άλλα και γιατί μπορούν να ρυθμίζουν πιο αποδοτικά για το κεφάλαιο την αγοραπωλησία μιας σειράς υπηρεσιών, όπως για παράδειγμα στα ασφαλιστικά προγράμματα.

(Το άρθρο του ΠΡΙΝ, το οποίο ασχολείται κυρίως με το εμπόριο των προσωπικών δεδομένων που κινείται καταρχήν από οικονομικές αφετηρίες).

Γνωρίζουμε όμως ότι δεν υπάρχουν – ούτε τεχνολογικά, ούτε ταξικά – στεγανά μεταξύ των φακέλων των κρατικών υπηρεσιών καταστολής και αυτών των πολυεθνικών εταιρειών. Ο Κ. Δαφερμος έλεγε ότι στο παρελθόν η απειλή για τα προσωπικά δεδομένα ερχόταν από την αστυνομία, ενώ σήμερα από τις εταιρείες. Ίσως στο άμεσο μέλλον ο κίνδυνος να προέρχεται από τη συνάντηση τους.

12/08/2003