ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ Π. ΚΑΖΑΚΟΥ

Ρατσισμός και έγκλημα κατ’ εξακολούθηση

Του ΜΑΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Ο πρώτος θάνατος, ο φυσικός, ήρθε δύο βραδιές του Οκτώβρη του 1999. Τότε που ο διαπνεόμενος από το ρατσιστικό του μένος Π. Καζάκος, έβγαζε το όπλο του και άρχιζε το πογκρόμ εναντίον ανυποψίαστων μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Τότε από τις σφαίρες του ρατσιστή δολοφόνου βρήκαν το θάνατο δύο άνθρωποι ενώ άλλοι εφτά έπεφταν βαριά τραυματισμένοι. Χαροπάλευαν επί μέρες στα νοσοκομεία της Αθήνας και τελικά κέρδισαν τη μάχη με τη ζωή. Ωστόσο από τότε οι περισσότεροι από αυτούς υπόκεινται έναν καθημερινό αργό θάνατο. Πολύ πιο επίπονο και επώδυνο από τον φυσικό. Άνθρωποι που από τη μια στιγμή στην άλλη είδαν τη ζωή τους να αλλάζει δραματικά, καθώς έχασαν το μοναδικό τους περιουσιακό στοιχείο που δεν ήταν άλλο παρά η εργατική τους δύναμη την οποία τότε αντάλλασσαν για κάποιες χιλιάδες δραχμές την ημέρα. Βιοπαλαιστές στο κυνήγι του μεροκάματου καθηλώθηκαν σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, και μετά το πρώτο εύλογο ενδιαφέρον αρκετών ανθρώπων βρέθηκαν σε μια κατάσταση που θα μπορούσε να ονομαστεί «περιθώριο του περιθωρίου». 

 Βλέπετε ο άνθρωπος της ιστορίας μας εργαζόταν ουσιαστικά ανασφάλιστος στους γνωστούς υπαίθριους πάγκους. Εδώ και οκτώ μήνες την παρακολούθηση της κατάστασης της υγείας του έχουν αναλάβει οι γιατροί του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας. Η ψυχολογική κατάσταση του Τ. Μάρκους Κόφι συνεχώς επιδεινώνεται. Το γεγονός επιτείνει και η έξωση από το σπίτι που έμενε λίγο καιρό πριν. Το θέμα της αποκατάστασης των θυμάτων του ρατσιστή δολοφόνου απασχολούσε πριν από λίγες ημέρες και τα τηλεοπτικά κανάλια και στο θέμα παρατηρήθηκε ευαισθητοποίηση μετά από σχετικά ρεπορτάζ που προβλήθηκαν. Το ίδιο το θύμα του Καζάκου φανερά καταβεβλημένο και αδυνατισμένο περιφέρεται στους διαδρόμους των νοσοκομείων έχοντας ως έμμονη ιδέα τη σφαίρα στο κεφάλι του. Οι γιατροί λένε πως μια επέμβαση για την αφαίρεσή της δεν θα προσέφερε κανένα ουσιαστικό όφελος παρά μόνο ίσως κάποια ψυχολογική ανακούφιση, ωστόσο αποφασίστηκε να μη γίνει επέμβαση τώρα.

Το γεγονός είναι πως ο άτυχος μετανάστης έχει εξεταστεί από ειδική επιτροπή, η οποία τον έχει κρίνει ανίκανο να εργαστεί, αλλά οι κρατικές υπηρεσίες και ο γραφειοκρατικός κυκεώνας δεν έχουν μέχρι στιγμής λάβει απόφαση για την καταβολή μιας σύνταξης ή έστω κάποιου επιδόματος ώστε να μπορεί να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες της καθημερινής επιβίωσης. Έτσι τόσο αυτός, όσο και τα άλλα θύματα του ρατσισμού βασίζονται στην καλή θέληση και τη διάθεση προσφοράς κάποιων πολιτών. Το μοναδικό ευεργετικό μέτρο που έχει ληφθεί είναι ότι του έχει παραχωρηθεί άδεια παραμονής για κοινωνικούς λόγους. Ο ίδιος διεκδικεί την καταβολή μιας σύνταξης ή ενός επιδόματος και ετοιμάζεται να ξεκινήσει δικαστικό αγώνα στα πολιτικά δικαστήρια απαιτώντας αποζημίωση από τον Παντελή Καζάκο, ο οποίος έχει καταδικαστεί πρωτόδικα αλλά και σε δεύτερο βαθμό, σε δύο φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.

Το μεγάλο θέμα που γεννάται από αυτήν την υπόθεση είναι η παντελής ανυπαρξία του «κράτους πρόνοιας». Ένα τεράστιο έλλειμμα ανθρωπιάς απέναντι σε άτομα τα οποία έτσι και αλλιώς αντιμετωπίζουν πολλαπλάσια προβλήματα από ανάλογες περιπτώσεις Ελλήνων, καθώς βρίσκονται σε μια ξένη χώρα. Ένας λόγος παραπάνω στη συγκεκριμένη περίπτωση που υπάρχει και η γνωμάτευση αρμόδιας Επιτροπής, η οποία όμως πουθενά δεν βρίσκει αντίκρισμα.