Δεν μιλάμε για μια συνηθισμένη κρίση σαν αυτές που εννοούμε στην καπιταλιστική οικονομία. Είναι μια κρίση με στοιχεία σαν κι αυτή της Γερμανίας το 1923 με την εξαφάνιση των χρημάτων και της Αμερικής το 1972- 3 με την χρεοκοπία των Τραπεζών. Τα δύο χειρότερα παραδείγματα της ιστορικής κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας συγκρίνονται με την τωρινή κρίση στην Αργεντινή.

Μια τέτοια εξαιρετική κατάσταση ξεπερνιέται μόνο με μια εξαιρετική κρατική παρέμβαση, για την διάσωση της καπιταλιστικής οικονομίας και την αναδιοργάνωση όλης της κοινωνίας. Όμως το ζήτημα της αναδιοργάνωσης της κοινωνίας το θέτουν και οι ίδιες οι αποκλεισμένες μάζες. Έτσι το ζήτημα της εξουσίας τίθεται από όλες τις τάξεις. Εδώ έχουμε μια διαμάχη γύρω από την κοινωνική οργάνωση και εδώ βρίσκεται το σημείο της κατανόησης της πολιτικής του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Δεν είναι απλώς ένα ζήτημα να σώσεις αυτήν ή την άλλη τράπεζα αλλά να δώσεις μια νέα κοινωνική οργάνωση. Το κράτος όμως έχει ήδη καταρρεύσει γιατί το κράτος είναι η έκφραση και αντανάκλαση των κοινωνικών σχέσεων. Η κρατική δομή και ο στρατός χρειάζονται χρήματα και χρήματα δεν υπάρχουν. Τα χρήματα προέρχονται από τους φόρους αλλά οι φόροι δεν μαζεύονται αλλά και αν μαζευτούν οι τράπεζες δεν δίνουν πίστωση. Το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας, επίσης έχει καταρρεύσει. Τα δάνεια δεν μπορούν να πληρωθούν. Αυτή η ανικανότητα του κράτους να επέμβει και να σώσει την κατάσταση είναι το κεντρικό ζήτημα της κρίσης.

Η Αμερικάνικη πρόταση ήταν να αγοράσει το κράτος το αποθεματικό των. τραπεζών και να αναγνωρίσει την αξία του. Αυτό όμως σημαίνει ένα νέο χρέος της τάξης των 60 δις. δολαρίων τη στιγμή που η χώρα είναι ήδη χρεωμένη με 200 δις, δολάρια . Αυτή η πρόταση οδηγεί σε νέο αδιέξοδο.

Σε μια τέτοια κατάσταση κατανοούμε ότι θεωρητικά και ιστορικά υπάρχει μια αναγκαία τάση προς το βοναπαρτισμό. Αν οι τάξεις δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση και το κράτος δεν μπορεί να κάνει τον διαιτητή ανάμεσα στις τάξεις τότε κάποιος άλλος πρέπει να το κάνει αυτό. Η εμπειρία δείχνει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις το ρόλο αυτό αναλαμβάνουν πραξικοπήματα και αντιπραξικοπήματα. Αυτό όμως θα φέρει νέα πολιτική κρίση και αυτή μια νέα επανάσταση. Έχουμε αναλύσει όλες τις δυνατότητες που έχουν για το ξεπέρασμα της κρίσης και όλες αυτές οι δυνατότητες οδηγούν σε νέα κρίση.

Ο ιμπεριαλισμός, γενικά, έχει την ικανότητα να σταθεροποιήσει την κατάσταση αλλά αυτό του είναι ανώφελο. Για να επιτευχθεί ένα σταθεροποιητικό πλάνο θα πρέπει να πιεστούν οι επιτυχημένες, στην αγορά, τάξεις, ένα μεγάλο μέρος της εθνικής αστικής τάξεις και ένα μεγάλο μέρος των τραπεζών. Τότε αν αυτή η διαδικασία ολοκληρωθεί θα έχεις ένα σταθεροποιητικό πρόγραμμα. Προς το παρόν όμως ο ιμπεριαλισμός δεν είναι σταθεροποιητικός παράγοντας αλλά επαναστατικός. Γιατί απαιτεί αναδιοργάνωση και αυτό σημαίνει περισσότερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, καταστροφή των μεσαίων τάξεων και κρίση.

Ήδη οι τράπεζες σε Ουρουγουάη και Βραζιλία οδηγούνται σε χρεοκοπία. Πριν 3-4 μέρες στο Μοντεβίδεο οι άνθρωποι είχαν βγει στο δρόμο με τις κατσαρόλες. Μπορεί η Ουρουγουάη να είναι μια μικρή χώρα αλλά δίνει ένα σημαντικό μήνυμα στην Βραζιλία. Η κατάσταση στη Βραζιλία είναι πολύ πιεστική και συγκεκριμένα την τελευταία εβδομάδα υπήρχε μια σταθερή υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αυτά είναι συμπτώματα πως είναι στον ίδιο δρόμο που ήταν η Αργεντινή πριν ένα χρόνο. Κοινή είναι η κατάσταση και σε αγορές άλλων χωρών όπως το Εκουαδόρ, τη Βενεζουέλα με τη δολαριοποίηση της οικονομίας. Ο πρώην υπουργός οικονομικών της Βραζιλίας ανέφερε ότι η χώρα είναι υπερχρεωμένη και ότι αναμένεται σειρά χρεοκοπήσεων των τηλεπικοινωνιών. Στην Αργεντινή ήδη όλες οι μεγάλες εταιρίες ( Telecom , Citibank , Τράπεζα της Βοστόνης, Η. S . B . C . κ.ά.) χρεοκόπησαν, και απαιτούν βοήθεια από το κράτος για να σωθούν. Από ένα κράτος που το ίδιο προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του. .

Από την άλλη πλευρά, σε πολιτικό επίπεδο, υπάρχει μια καταστροφή των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων. Οι πολιτικοί αρχηγοί και βουλευτές δεν μπορούν να βγουν στους δρόμους γιατί προπηλακίζονται. Αυτή είναι μια ένδειξη του μίσους που αισθάνονται οι άνθρωποι για όσους εκπροσωπούν το κράτος. θα μπορούσαμε να το δούμε σαν το πρώτο στάδιο της δικτατορίας του προλεταριάτου όπου ο κόσμος δεν σέβεται τις «ωραίες», «λεπτές» ελευθερίες των αστικών κομμάτων. Αυτό είναι περίεργο επίσης, γιατί η ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν είναι αποδεκτή από κανέναν και ιδιαίτερα από τις τροτσκιστικές οργανώσεις. Οι ηγέτες της αριστερής πτέρυγας, δεν συμφωνούν με τη βία αυτή στους δρόμους. Εμείς έχουμε άλλη άποψη. Οι άνθρωποι επιτίθονται στα σύμβολα της εξουσίας αλλά δεν την παίρνουν. Αυτό φανερώνει ένα περιορισμό αλλά είναι ταυτόχρονα ένα βήμα προς μια κατεύθυνση. Επίσης υπάρχουν μερικά κατειλημμένα εργοστάσια κάτω από εργατικό έλεγχο και η μπουρζουαζία δεν έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει αυτούς τους εργάτες. πολύ. Εμείς, το Partido Obrero προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση και να αναδείξουμε τις πιο επαναστατικές τάσεις του. Έχουμε ξεκινήσει την συζήτηση με τις ηγεσίες των οργανώσεων των πικετέρος με σκοπό την ομογενοποίηση και ενδυνάμωση των πολιτικών τους θέσεων.

Τον περασμένο Σεπτέμβρη σε μια μεγάλη εκδήλωση στο Μπουένος Αϊρες, τότε που ο αέρας είχε αρχίσει να μυρίζει επανάσταση, βάλαμε το σύνθημα της οργάνωσης ανά γειτονιά, για την επανάσταση που έρχεται. Και λίγο μετά η επανάσταση ήρθε και μαζί ήρθαν και οι λαϊκές συνελεύσεις. Μας κατηγορούν ότι υποκρινόμαστε ότι εμείς είμαστε που δημιουργήσαμε τις λαϊκές συνελεύσεις αλλά αυτό είναι λάθος. Εμείς είπαμε τότε ότι οι πικετέρος θα γίνουν πολιτική δύναμη και ότι βάλαμε το σύνθημα για τις λαϊκές συνελεύσεις. Και το θέμα είναι όχι απλώς να βάζεις ένα σύνθημα αλλά να βάζεις ένα σύνθημα που οι μάζες είναι έτοιμες να υιοθετήσουν και να το κάνουν δικό τους.

Στις λαϊκές συνελεύσεις συμμετέχουν και οι μεσαίες τάξεις. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι σοβιέτ αλλά αυτό είναι λάθος. Δεν είναι συνελεύσεις οργανωμένες σε παραγωγική βάση ή σε εργοστάσιο. Φτιάχτηκαν σαν αποτέλεσμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη αλλά παραμένουν ζωντανές και συνεχίζουν να έχουν 1-2 συναντήσεις την εβδομάδα.

Προσπαθήσαμε να κατευθύνουμε το κίνημα των πικετέρος να έρθει σε συνεργασία με τις λαϊκές συνελεύσεις ειδικά σε θέματα ανεργίας, υγείας, εκπαίδευσης. Υπάρχει μια τέτοια κίνηση, όχι ικανή για την δημιουργία κόμματος. Είμαστε μέσα της και μπροστά της και πολλές φορές βάζουμε το σύνθημα που θα γίνει όργανο των μαζών αργότερα.

Οργανώσαμε μια κίνηση που καθοδηγείται από το κόμμα μας μέσα στους πικετέρος και δουλεύουμε για την ανάπτυξη της. Ονομάζεται Polo Obrero και είναι μια οργάνωση ανέργων στην οποία συμμετέχουν και εργαζόμενοι και σωματεία. Την 1η Μάη, το Polo Obrero έκανε μια μαζική διαδήλωση (11.000 αγωνιστές σε όλη τη χώρα και 8.000 στο Μπουένος Αϊρες), στην ιστορική Plaza del    Mayo την στιγμή που το κεντρικό σωματείο στην άλλη πλευρά της πόλης δεν είχε την ικανότητα να συσπειρώσει τον κόσμο. Οι ομιλητές του Polo Obrero αναγνώρισαν τους εαυτούς τους σαν μέλη της εργατικής τάξης και αυτή είναι η μεγαλύτερη επαναστατική νίκη. Αν αυτό γίνει συνείδηση τότε η εργατική τάξη εμφανίζεται σαν εναλλακτική δύναμη στη χώρα. Προβάλλαμε μια θέση διεθνιστική και αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μια χώρα που κυριαρχείται από το περονισμό. Εκφράσαμε την υποστήριξη μας στην παλαιστινιακή ιντιφάντα και στις αποκλεισμένες μάζες της Βενεζουέλας. Προσπαθούμε να εξαπλω θούμε στις γειτονιές και τα εργοστάσια για να εκπαιδεύσουμε μέλη στον τροτσκισμό. Αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο γιατί υπάρχει μια φυσική τάση να γίνεις τροτσκιστής.

Είναι σημαντικό ότι οι μάζες δεν ωθούνται προς την αστική τάξη. Η αστική τάξη έχει το στρατό και την εξωτερική υποστήριξη. Το μόνο που της λείπει είναι ένα μικρό κομμάτι από τις μάζες για να κάνει την αντεπανάσταση.

Στην αριστερά υπάρχει μια τάση να μιλάμε για φόρμουλες. Μιλάμε για την δικτατορία του προλεταριάτου και γνωρίζουμε πια είναι η φόρμουλα και όχι το περιεχόμενο. Η δικτατορία του προλεταριάτου γίνεται με την κολεκτιβοποιημένη συλλογική διοίκηση της κοινωνίας. Ψηφίζοντας για την εκπροσώπηση ένα άλλο πρόσωπο, διατηρείς την κατάσταση της διαίρεσης της κοινωνίας - κράτους. Οι μάζες είναι πολύ ύποπτες για το δημοκρατικό καθεστώς αλλά έχουν αυταπάτη. Πρέπει να οδηγήσεις μέχρι το τέλος τις αυταπάτες αυτές με ένα επαναστατικό τρόπο.

Βάλαμε το σύνθημα που τράβηξε την προσοχή των μαζών στο ζήτημα της εξουσίας που σημαίνει να απομακρύνεις την παρούσα κυβέρνηση και να βάλεις στη θέση της μια συντακτική συνέλευση. Η επαναστατική εξουσία της εργατικής τάξης είναι ένα σύνθημα που δεν γίνεται ακόμη αποδεκτό, έτσι δεν βάζουμε το ζήτημα της εξουσίας, στην ολότητα του αλλά μόνο ένα από τα προπαγανδιστικά συνθήματα που βάζουν τους ανθρώπους να σκεφτούν.

Με το σύνθημα αυτό σπάσαμε ένα ψυχολογικό φράγμα. Γιατί οι άνθρωποι έχουν πειστεί ότι μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν υπάρχουν σοσιαλιστικές λύσεις. Ζούμε μια μεταβατική φάση και η τελική οργάνωση της κοινωνίας θα αποφασιστεί σε αυτό το μεταβατικό στάδιο από τις μάζες και τη δική τους εμπειρία.

Η Συντακτική Συνέλευση θεωρείται σαν ένας θεσμός που θα φτιάξει το Σύνταγμα. Αυτό δεν το δεχόμαστε. Η Συντακτική Συνέλευση καθορίζει και εγκαθιδρύει την εξουσία. Οι πράξεις της θα είναι το νέο σύνταγμα. Για την Αργεντινή αυτό σημαίνει την κατάργηση του παρόντος συντάγματος, την κατάργηση της διαίρεσης της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Ίσως να μη δούμε ποτέ μια συντακτική συνέλευση και να πηδήξουμε αμέσως προς την κοινωνικοποιημένη διοίκηση της κοινωνίας. Αλλά το ζήτημα της συντακτικής συνέλευσης είναι χρήσιμο για να βάλει το ζήτημα της εξουσίας και να αναπτύξει το ενδιαφέρον των μαζών σε αυτό Να τις αφυπνίσει στη βεβαιότητα ότι μπορούν οι ίδιες οι μάζες να διοικήσουν την κοινωνία.

Η στρατηγική της οργάνωσης μας είναι ένα πείραμα. Βάζουμε το μεταβατικό σύνθημα ενάντια στην κυβέρνηση και οργανώνουμε τις κοινωνικές δυνάμεις να το κάνουν πράξη: να γίνουν οι πικετέρος και η εργατική τάξη ανεξάρτητη κίνηση. Να ενωθούν με το κίνημα της εργατικής τάξης και με τις λαϊκές συνελεύσεις που δεν θα συνεργάζονται με την κυβέρνηση και την κεντροαριστερά. Οι λαϊκές συνελεύσεις πρέπει να απαρτίζονται από ανθρώπους που επιλέγουν οι πικετέρος και το εργατικό κίνημα.

Η παρούσα κυβέρνηση είναι σε αδιέξοδο. Υπάρχει η σκέψη των εκλογών αλλά αυτό είναι ανώφελο. Σε υποτιθέμενες εκλογές θα χάσουν. Είναι χαζό να πιστεύουν ότι θα γίνει όπως με τους Σαντινίστας. Η εναλλακτική επιλογή, να κάνουν μόνο προεδρικές εκλογές, είναι η πιο συντηρητική λύση αλλά και η πιο επικίνδυνη γιατί στις προεδρικές εκλογές οι τροτσκιστές έχουν σοβαρή πιθανότητα να κερδίσουν.

Όμως το πλάνο των εκλογών μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα δημοκρατικό πλάνο για πραξικόπημα. Μια προσπάθεια για βοναπαρτιστική κυβέρνηση. Υπάρχουν 2-3 είδη πραξικοπήματος που θα μπορούσαν να έχουν στην Αργεντινή. Ένα από αυτά είναι εθνικιστικού, όπως στη Βενεζουέλα, το οποίο δε θα υποστηριχθεί διεθνώς. Είναι το μόνο είδος πού μπορεί να

τραβήξει κόσμο και να μας απομονώσει. Αλλά δεν είμαστε χαζοί ούτε και θα τρομοκρατηθούμε. Η βασική μας εμπειρία 30-40 χρόνια είναι πάλη ενάντια στον εθνικισμό.

Η άλλη δυνατότητα είναι ένα πραξικόπημα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που θα το υποστήριζε η διεθνής κοινότητα αλλά θα προκαλούσε νέα επανάσταση 100 φορές πιο μαζική από αυτή του Δεκέμβρη.

Η τελική έκβαση βρίσκεται στην διεθνή πολιτική αρένα. Π.χ. αν ο Τσάβες στην Βενεζουέλα πέσει θα είναι διαφορετικά και στην Αργεντινή. Το τι θα γίνει στη Βραζιλία είναι πολύ σημαντικό. Είναι βασικό να κατανοήσουμε τη διεθνή καπιταλιστική κρίση. Δεν είναι αλήθεια ότι ξέρουμε τι θα συμβεί. Το μόνο που ξέρουμε είναι η γενική τάση της κατάστασης. Έχουμε την εμπειρία των μαζών που κάποιες φορές είναι και ρεφορμιστική. Υπάρχουν πράγματα στα οποία ήμασταν ενάντιοι και τώρα τα υποστηρίζουμε. Αλλά καταλάβαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξεις τα πράγματα είναι να είσαι μέσα σε αυτά και όχι να τα αντιμετωπίζεις από έξω. Αλλάζουμε κάθε στιγμή αλλά όχι στις βασικές μας αρχές.

Είμαστε η μόνη τάση που διαμορφώνει ένα πιθανό τρόπο εξόδου από τον καπιταλισμό και είμαστε πολύ συνειδητοί. Βάζουμε το ζήτημα της συντακτικής συνέλευσης συνειδητά γιατί δεν θέλουμε να πετάξουμε την επανάσταση πάνω από τη συνείδηση των ανθρώπων ενώ ταυτόχρονα έτσι βάζουμε το ζήτημα της εργατικής εξουσίας. Είμαστε προσεκτικοί. Δεν είμαστε κόμμα εκατοντάδων χιλιάδων αλλά γινόμαστε τώρα. Το ζήτημα δεν είναι να έχεις πολλά μέλη αλλά να συμμετέχεις σε αγώνες και όχι μόνο εμπειρικά αλλά ακολουθώντας μια στρατηγική. Ο εμπειρισμός δεν οδηγεί πουθενά και δεν μαθαίνεις από αυτόν. Πρέπει να αναπτύξεις τη θεωρία για να αναπτύξεις την πράξη.

Για εμάς είναι επίσης και μια συναισθηματική εμπειρία που μας δίνει μεγάλη υπευθυνότητα και δεν μπορούμε να μείνουμε παθητικοί. Παλεύουμε για την εργατική κυβέρνηση και τις σοσιαλιστικές ομοσπονδίες της Λατινικής Αμερικής, ενάντια στον καπιταλισμό και εθνικισμό. Είμαστε διεθνιστές τροτσκιστές και παλεύουμε για να ξανακερδίσει ο διεθνισμός, ο τροτσκισμός και η 4η διεθνής τον χώρο και ρόλο που τους αξίζει.