(Mπουένος Αϋρες, 17 Μαρτίου 2002)

Μετά την θριαμβευτική κατάληξη της πανεθνικής πορείας των πικετέρος στην κεντρική Πλάζα νελ Μάγιο της αργεντίνικης πρωτεύουσας στις 15 Μαρτίου, ένα άλλο μεγάλο βήμα προς τα εμπρός της αργεντίνικης επανάστασης έγινε με την σύγκληση της πρώτης πανεθνικής συνέλευσης των Λαϊκών Συνελεύσεων της χώρας στο Πάρκε Σεντενάριο του Μπουένος Άϋρες την περασμένη Κυριακή, 17 Μαρτίου.

  Για πρώτη φορά τα πρωτότυπα αυτά όργανα λαϊκής αυτο-οργάνωσης και πάλης, εμβρυϊκές μορφές μιας δυαδικής εξουσίας, μπόρεσαν να βρεθούν μαζί σε εθνικό επίπεδο και να πάρουν μια σειρά αποφάσεις για την παραπέρα εξέλιξη του αγώνα κατά του χρεοκοπημένου καθεστώτος.

  Παρευρέθηκαν πάνω από 150 Λαϊκές Συνελεύσεις. Ανάμεσά τους οι Συνελεύσεις από την Σάντα Φε, το Τουκουμάν, την Σάλτα, την Κόρντομπα, την Σάντα Κρουζ, το Έντρε Ρίος, το Σαν Χουάν, το ίδιο το Μπουένος Άϋρες.

  Η πρώτη απόφαση που πάρθηκε με απόλυτη πλειοψηφία ήταν να καταλήξει η Συνέλευση με πορεία στο εργοστάσιο Μπρούκμαν σε υποστήριξη των καταληψιών εργατών, που δέχτηκαν βάρβαρη επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής την προηγούμενη μέρα το πρωί, στις 16 Μαρτίου, και σε υποστήριξη της συνέχισης της κατάληψης με αίτημα την λειτουργία του εργοστασίου κάτω από εργατικό έλεγχο.

  Ψηφίστηκαν στη μεγάλη τους πλειοψηφία μια σειρά προτάσεις(77 συνολικά κατατέθηκαν) για προγραμματικές διεκδικήσεις, δραστηριότητες και ένα σχέδιο δράσης.

  Ανάμεσα στις προγραμματικές αποφάσεις που υπερψηφίστηκαν είναι και οι εξής:

·        Όχι στη πληρωμή του εξωτερικού χρέους, έξω το ΔΝΤ από την Αργεντινή, να χρησιμοποιηθούν τα λεφτά για ένα πανεθνικό πρόγραμμα δημοσίων έργων.

·        Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και του εξωτερικού εμπορίου.

·        Επανεθνικοποίηση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων και των συνταξιοδοτικών ταμείων χωρίς αποζημίωση.

·        Κρατικοποίηση των εργοστασίων που κλείσανε κάτω από εργατικό έλεγχο.

·        Πραγματική δουλειά με πραγματικό μισθό. Ούτε μια παραπάνω απόλυση.

·        Τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών και των επιδομάτων.

·        Όχι στην αύξηση των τιμών.

·        Μείωση της εργάσιμης μέρας σε 6ωρο χωρίς μείωση των αποδοχών.

·        Κατάργηση του προϋπολογισμού του 2002

·        Κανένας εκλεγμένος αξιωματούχος να μην παίρνει μισθό ανώτερο από έναν δάσκαλο με τρία χρόνια εργασίας.

·        Δωρεάν συγκοινωνία για τους άνεργους, τους απολυμένους και τους συνταξιούχους.

·        Να φύγουν όλοι τους, κάτω ο Ντουάλντε και το Ανώτατο Δικαστήριο.

·        Δίκες και τιμωρία των γενοκτόνων του χτες [της δικτατορίας Βιντέλα] και του σήμερα.

·        Να υπερασπιστούμε την δημόσια, δωρεάν και εκκοσμικευμένη Παιδεία. Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία. Κάτω ο Ομοσπονδιακός Νόμος για την Εκπαίδευση. Όχι στη δημοτικοποίηση των σχολείων.

·        Λευτεριά σε όλους τους φυλακισμένους αγωνιστές κι ανάμεσά τους στον Καστέλς και τον Αλί.

·        Ενότητα όλων όσων αγωνίζονται: των φοιτητών, των εργατών που έχουν δουλειά, των ανέργων και των Συνοικιακών Συνελεύσεων.

·        Να υπερασπιστούμε την Δημόσια Υγεία: παραγωγή φαρμάκων στα Πανεπιστήμια, τους δήμους κλπ. και διανομή τους δωρεάν στους απολυμένους και ανέργους.

·        Επαγρύπνηση κι απόκρουση κάθε απόπειρας πραξικοπήματος.

·        Να κυβερνήσουν οι Συνοικιακές Συνελεύσεις μαζί με τους εργαζόμενους και τους πικετέρος, να εφαρμόσουν το Πρόγραμμα της Πανεθνικής Λαϊκής Συνέλευσης και να συγκαλέσουν μια Συντακτική Συνέλευση Ελεύθερη, Κυρίαρχη και Δημοκρατική.

  ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΡΧΩΝ

Ανάμεσα στις αποφάσεις ψηφίστηκε και η Διακήρυξη Αρχών που πρότεινε η Λαϊκή Συνέλευση του Πάρκε Λεζάμα και που λέει χαρακτηριστικά τα ακόλουθα:

·        Η παράνομη κυβέρνηση Ντουάλντε, με την υποστήριξη των Ριζοσπαστών, του Φρεπάσο, του ΑΡΙ, του Πόλο Σοσιάλ και των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών είναι ο εχθρός των Λαϊκών Συνελεύσεων, των εργατών με δουλειά και χωρίς δουλειά και του λαού.

·        Για να μπορέσουμε να έχουμε τροφή, δουλειά και πρόσβαση στα βασικά δικαιώματα της υγείας και της παιδείας πρέπει να ηττηθούν το οικονομικό σχέδιο στην υπηρεσία του ΔΝΤ, οι μονοπωλιακές επιχειρήσεις, οι τραπεζίτες, οι μεγάλες οικονομικές ομάδες και ο όμιλος των 7

·        Για να το πετύχουμε αυτό απαιτείται η πιο πλατειά ενότητα όλων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων: των μικροκαταθετών, των πικετέρος, των εκπαιδευτικών, των δημοσίων υπαλλήλων και όλων των αγωνιζομένων εργαζομένων.

·        Γίνεται κάθε φορά καθαρότερο ότι μονάχα οι εργάτες κι ο λαός αυτοκαθοριζόμενοι και με την άμεση δημοκρατία σαν μέθοδο και με τα δικά τους όργανα τις Λαϊκές Συνελεύσεις, τις συνελεύσεις που καλούν οι ίδιοι οι εργάτες, τις οργανώσεις των πικετέρος, τα Συντονιστικά, τα ταξικά συνδικάτα, θα είναι ικανοί να δώσουν διέξοδο στην κοινωνικοοικονομική καταστροφή στην οποία μας έριξαν ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός και το καθεστώς του, η καπιταλιστική δημοκρατία.

·        Παίρνουμε σαν προγραμματική βάση για να αρχίσουμε να βγαίνουμε από την κρίση το πρόγραμμα της Συνέλευσης. Για να προχωρήσουμε παραπέρα πιστεύουμε ότι είναι αναγκαίο: α) να εξαπλωθούν οι Λαϊκές Συνελεύσεις, να μαζικοποιηθούν, να πολιτικοποιηθούν και να προχωρήσουν μέ τον αυτοκαθορισμό τους και την άμεση δημοκρατία στην λύση των οξύτατων καθημερινών προβλημάτων, της πείνας, της ανεργίας, της κατάρρευσης των νοσοκομείων, των υπηρεσιών κλπ.

·          β) να συνενωθούν οι Λαϊκές Συνελεύσεις με τις οργανώσεις των πικετέρος και των εργατών που παλεύουν για να αρχίσουν να διαμορφώνουν από τα κάτω μια εναλλακτική εξουσία που θα μπορεί να αμφισβητεί και να διεκδικεί την εξουσία από τις κυρίαρχες τάξεις.

  ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ

  Η Συνέλευση συζήτησε και ψήφισε μια σειρά από κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, μπλόκα στις εθνικές οδούς, κασερολάσος κλπ. μαζί και την κήρυξη Γενικής Απεργίας σε περίπτωση απόπειρας πραξικοπήματος.

  Τέλος αποφασίστηκε να συγκληθεί ξανά μια Δεύτερη πανεθνική Συνέλευση των Λαϊκών Συνελεύσεων στις 25 Μαΐου.

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ