Ανακατατάξεις στο εργατικό κίνημα

Συνεχίζεται η λαϊκή εξέγερση στην A ργεντινή με αμείωτη ένταση. T ις τελευταίες μέρες κορυφαία στιγμή ήταν αναμφισβήτητα η ετήσια πορεία διαμαρτυρίας της 24ης M αρτίου που γίνεται ενάντια στην αμνήστευση των υπευθύνων της δικτατορίας B ιντέλα-Γκαλτιέρι από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της χώρας.

Ως γνωστόν, 30.000 άτομα εξοντώθηκαν χωρίς δίκη με τη μέθοδο της “εξαφάνισης” από την αιμοσταγή χούντα. Στην πλειοψηφία τους ήταν συνδικαλιστες, ηγέτες της αριστεράς, αντάρτες αλλά και απλοί συγγενείς ή φίλοι των παραπάνω. H τωρινή κινητοποίηση όπως ήταν φυσιολογικό εντάσσεται στο συνολικότερο πλαίσιο των λαϊκών κινητοποιήσεων παίρνοντας ξεκάθαρα χαρακτηριστικά αντικυβερνητικά και αντι-ιμπεριαλιστικά (ενάντια στα Δ NT ). E πίσης, υπήρχαν και αιτήματα για την καταδίκη των επικεφαλείς του κρατικού μηχανισμού που προσπάθησαν να κηρύξουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης τις κρίσιμες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη προκαλώντας το θάνατο χιλιάδων διαδηλωτών στα επεισόδια που ακολούθησαν.

H φετινή διαδήλωση διεξήχθη λίγες μέρες μετά την πρόσφατη προτροπή του Δ NT προς την κυβέρνηση N τουάλντε να επαναφέρει εκ νέου την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για να ελεγχθεί το κοινωνικό χάος. Όπως ήταν αυτονόητο οι λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, οι επιτροπές των πικετέρος, τα εργατικά σωματεία και η πλειοψηφία των οργανώσεων και κομμάτων της αργεντίνικης αριστεράς θέλησαν να δώσουν ένα σύγχρονο περιεχόμενο αιτημάτων και διεκδικήσεων σ’ αυτήν την κινητοποίηση με κεντρικό σύνθημα το αίτημα “ N α φύγουν όλοι” (! Que se vayam todos !) υπονοώντας το σύνολο του αστικού κόσμου που προσπαθεί με αλλεπάλληλα κυβερνητικά σχήματα να διαχειριστεί την παρούσα κρίση, αλλά και το A νώτατο Δικαστήριο που επί χρόνια επικυρώνει όλες τις αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές κυβερνητικές αποφάσεις ενώ το ίδιο είναι βουτηγμένο στη διαφθορά, και πάνω από όλα το ίδιο το K οινοβούλιο σαν θεσμός που πρέπει να αντικατασταθεί από μια συντακτική συνέλευση με κυρίαρχο ή αποφασιστικό ρόλο.

Ωστόσο αυτήν την προοπτική με καθολικό χαρακτήρα αποδοχής από το μαχόμενο εργατικό κίνημα, ήρθε να σαμποτάρει ανοιχτά ο πιο δεξιόστροφος κινηματισμός που στο όνομα της “διασφάλισης της μνήμης των νεκρών της χούντας” διεχώρισε ανοιχτά την θέση του και κατέβηκε ξεχωριστά στην συγκεκριμένη διαδήλωση, διασπώντας το πλαίσιο πάλης και την κοινή πορεία. Η οργάνωση των “Μητέρων της Πλατείας Μαΐου”, η οργάνωση “Συνάντηση για τη Μνήμη, την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη” και η οργάνωση “Founding Line ” αποφάσισαν να κατέβουν σε ξεχωριστή πορεία από αυτή των πικετέρος και των εργατικών πρωτοβάθμιων σωματείων, καθώς δεν τους εξέφρασε όπως δήλωσαν το σύνθημα “Να φύγουν όλοι”. Επέλεξαν μάλιστα να κάνουν κοινή πορεία με τη δεξιόστροφη περονική γενική συνομοσπονδία της CTA ελαχιστοποιώντας το πλαίσιο της δικής τους εκδήλωσης, με μοναδικό αίτημα να τιμωρηθούν οι πρωταίτιοι του πραξικοπήματος. Αυτή η κίνηση αποτελεί την πιο καθαρή εκδήλωση των ορίων του υποτιθέμενου “απολίτικου και ακομμάτιστου” (αλλά βαθύτατα αντιδραστικού) κινηματισμού. Άλλωστε οι πρώτοι συνομιλητές της κυβέρνησης Ντουάλντε ήταν η οργάνωση των “ M ητέρων της Πλατείας Μαΐου” όταν από τις πρώτες μέρες ορκωμοσίας της προσπάθησε να συνδιαλλαγεί με τμήματα του κινήματος “προσφέροντάς” της την καταδίκη 6 αξιωματικών του στρατού που έδρασαν σαν βασανιστές κατά τη διάρκεια του χούντας. Ήταν άλλωστε και αυτός ο λόγος της διάσπασης της ανωτέρω οργάνωσης, όταν αποσχίστηκε απ’ αυτήν μια μειοψηφία υπό την ηγεσία μητέρων και συγγενών των θυμάτων, που συμμετέχουν και στο κίνημα πικετέρος και σε οργανώσεις της αριστεράς (ανάμεσά τους με εξέχοντα ηγετικό ρόλο ανήκουν και μητέρες που είναι ηγέτιδες του Partido Obrero ). Παρ’ όλ’ αυτά, η κινητοποίηση της 24ης Μαρτίου είχε πάνω από 100.000 άτομα στα μπλοκ των πικετέρος και των λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς, ενώ περίπου 5.000 άτομα είχε το ιδιαίτερο μπλοκ του Partido Obrero μέσα σ’ αυτή την κινητοποίηση.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες πικετέρος καταλάμβαναν το δημαρχείο της πόλης Florencio Varela , από κοινού με οικοδόμους, απαιτώντας από τον τοπικό δήμαρχο J . Pereira να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του για άμεση παροχή τροφής και εργασίας στους χιλιάδες απολυμένους της περιοχής, δηλώνοντας ότι δεν θα απομακρυνθούν αν δεν δικαιωθούν. Στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, στο Mar Del Plata , αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι το μέχρι τώρα ελεγχόμενο από τη μαφία σωματείο των ψαράδων, πέρασε στην επιρροή του Polo Obrero , μετωπικού συνδικαλιστικού σχήματος του Partido Obrero . Το συνδικάτο αυτό ( Sindicato Obrero de la Industria del Pescado – S . O . I . P .) συνενώνει τους εργαζόμενους σε μεγάλους συνεταιρισμούς και εργοστάσια κονσερβοποιΐας, μεγάλα αλιευτικά σκάφη και μικρούς μεμονωμένους ψαράδες. Η ιδιόρυθμη διαταξική του δομή είχε επιτρέψει επί 25 χρόνια την ηγεμονία του εργοδοτικού και μαφιόζικου περονικού συνδικαλισμού. Πολλοί αριστεροί συνδικαλιστές είχαν εκδιωχθεί από τις δουλειές τους και είχαν βρει καταφύγιο σε μικρές ενώσεις ψαράδων και συνεταιρισμούς. Ήταν τέτοια η τρομοκρατία εναντίον της αριστεράς που αρκετοί συζητούσαν το μποϊκοτάρισμα του σωματείου αυτού και τη δημιουργία άλλου, έστω και εάν δεν μπορούσαν να αποσπάσουν την πλειοψηφία των εργαζομένων, ειδικά στα μεγάλα εργοστάσια, στην ιχθυόσκαλα και στα μεγάλα αλιευτικά σκάφη. Απέναντι σ’ αυτή την προοπτική το Partido Obrero σχημάτισε την παράταξη με το όνομα Celeste εδώ και δύο χρόνια, παλεύοντας σε καθημερινή βάση για τα δικαιώματα των ψαράδων όπως την τήρηση του οχταώρου, την απαγόρευση απόπλου των αλιευτικών σκαφών από τις 2 ή 3 τα ξημερώματα, την απαγόρευση των απολύσεων κ.ά. και πέτυχε μια μεγάλη νίκη αποσπώντας το 30% των ψήφων στις πρόσφατες εκλογές έχοντας να αντιμετωπίσει τους τραμπουκισμούς της εργοδοσίας και την προπαγάνδα των αστικών ραδιοφωνικών σταθμών της πόλης. Από κοινού με άλλους συνδικαλιστές της αριστεράς πήρε την πλειοψηφία στο Δ.Σ. του σωματείου διώχνοντας τη μαφιόζικη ηγεσία του και δήλωσε συμμετοχή σαν σωματείο στις πανεθνικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κυβέρνηση του Ντουάλντε και στις διεργασίες του Polo Obrero .

Αξιοσημείωτη είναι η ουσιαστική αυτοδιάλυση της πάλαι ποτέ ισχυρής συνδικαλιστικής παράταξης του μαοϊκού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος P . C . R ., του οποίου τα μέλη και οι υποστηριχτές συμμετείχαν και υπερψήφισαν το Celeste καταδικάζοντας την πρακτική της προηγούμενης παράταξής τους που στις τελευταίες απεργίες του σωματείου υπερψήφιζε τις προτάσεις για να εξαιρεθούν των κινητοποιήσεων, τα φορτία που προορίζονταν για εξαγωγές ή αυτά που κατέληγαν στα εργοστάσια, διότι έτσι “θα εμποδίζονταν ο επισιτισμός της χώρας και θα δυσχέραινε η συναλλαγματική της ικανότητα”!!

Παρόμοια επιχειρήματα έφερε –σε ένα άλλο επίπεδο– και η κοινοβουλευτική ομάδα της Ενωμένης αριστεράς I . U . (μετωπικού πολιτικού σχήματος του Κ.Κ. Αργεντινής και τμήματος του πρώην ενιαίου μορενικού MAS ) στο τοπικό κοινοβούλιο της περιφέρειας του Μπουένος Άιρες για να ψηφίσει από κοινού με τα αστικά κόμματα της δεξιάς, του κέντρου και της κεντρο-αριστεράς ένα έκτακτο νομοσχέδιο για τη δημόσια υγεία και τον εφοδιασμό με φάρμακα της αγοράς. Σύμφωνα μ’ αυτό, διατάσσονται τα δημόσια νοσοκομεία να παραμένουν ανοιχτά και το απόγευμα χωρίς να γίνουν επιπρόσθετες προσλήψεις σ’ αυτά (κάτι που οδηγεί σε επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας από τις οκτώ στις δέκα ώρες). Την ίδια στιγμή αποφασίζεται το ξεμπλοκάρισμα των καταθέσεων των φαρμακοβιομηχανιών και των μεγάλων φαρμακείων για να κυκλοφορήσουν τα φάρμακα πρώτης ανάγκης στην αγορά. Φυσικά ούτε λόγος δε γίνεται για τις καταθέσεις του λαού που στο φινάλε θα έπρεπε να τα αγοράσει.

Αυτή την τακτική συμπόρευσης της Ενωμένης Αριστεράς με τα αστικά κόμματα κατήγγειλε μόνο ο βουλευτής του Partido Obrero , Χόρχε Αλταμίρα, ως μια προσπάθεια ταξικής συνεργασίας με το πρόσχημα της “διασφάλισης της δημόσιας υγείας”. Το Partido Obrero κατέθεσε τη δική του πρόταση νόμου για την επανεθνικοποίηση της υγείας (νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία) και την εθνικοποίηση των φαρμακοβιομηχανιών με εργατικό έλεγχο στην παραγωγή. Παράλληλα, με το ξεπάγωμα των καταθέσεων των μικρο-καταθετών και φυσικά όπως ο ίδιος δήλωσε, αυτά μπορούν να επιτευχθούν μόνο από το εργατικό κίνημα στην κατεύθυνση της ανατροπής του Ντουάλντε και στην αντικατάσταση των θεσμών του αστικού κράτους από μια Συντακτική Συνέλευση στηριζόμενη από τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς και από τις οργανώσεις των πικετέρος.

Γ.Χ .

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ