«Το Argentinazo στην Ευρώπη»

του Χόρχε Αλταμίρα

[O Xόρχε Aλταμίρα, ηγετικό στέλεχος του Παρτίδο Oμπρέρο της Aργεντινής και βουλευτής στην περιοχή του Mπουένος Άυρες έλαβε μέρος στην 3η Συνδιάσκεψη του Bαλκανικού Σοσιαλιστικού Κέντρου «Kριστιάν Pακόφσκυ» στην Aθήνα. Συμμετείχε επίσης σε μια σειρά δημόσιων εκδηλώσεων της ΔPAΣE και του MEPA, σε διάφορες πόλεις της Eλλάδας. Eπιστρέφοντας στην Aργεντινή δημοσίευσε το παρακάτω κείμενο ]

Η 3^η Συνδιάσκεψη του Bαλκανικού Σοσιαλιστικού Κέντρου «Kριστιάν Pακόφσκυ» που έλαβε χώρα στην Αθήνα   18-20 Μάη επαναβεβαίωσε το στόχο του κέντρου που είναι η πάλη για το διώξιμο του ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια για μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία όχι μόνο στη Γιουγκοσλαβία, αλλά στο σύνολο των βαλκανικών χωρών. Το Κέντρο δημιουργήθηκε πριν τρία χρόνια από το ΕΕΚ της Ελλάδας σαν πολιτικοστρατηγική απάντηση στην ιμπεριαλιστική επιδρομή κατά της Γιουγκοσλαβίας και σαν μια πολιτική διαχωριστική γραμμή απέναντι στα ουδετερόφιλα και πατσιφιστικά ρεύματα που βάζουν στο ίδιο ιστορικό πεδίο τα βάρβαρα καθεστώτα των καταπιεσμένων εθνών από τη μια μεριά και εκείνους που αντιπροσωπεύουν τη διεθνή καταπίεση και τη διεθνή αντίδραση από την άλλη. Στη Συνδιάσκεψη πήραν μέρος αντιπροσωπείες από την Παλαιστίνη, Ρουμανία, Ρωσία, Τουρκία, Νότια Αφρική, Ιταλία και Αργεντινή. Αυτό που ξεχώριζε αυτή την 3^η Συνδιάσκεψη ήταν το βάθεμα του στρατηγικού ορίζοντα του Κέντρου ξεκινώντας από τα μεγάλα σύγχρονα φαινόμενα. Από τη μια μεριά η επαναστατική κρίση στην Παλαιστίνη που μέχρι ενός βαθμού αφορά το σύνολο της Μέσης Ανατολής, και από την άλλη η συνολική κρίση, οι απεργίες και οι πολιτικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη. Τα Βαλκάνια συνιστούν ένα στρατηγικό και πολιτικοκοινωνικό σταυροδρόμι μέσα από το οποίο διαπερνιέται το ένα στο άλλο. Από τη μια μεριά η Ιντιφάντα και η αποσύνθεση του σιωνιστικού κράτους, όπως και οι απειλές για επίθεση στο Ιράκ και η αυξανόμενη κοινωνική κρίση στην Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία απειλούν να εξελιχθούν σε μια διεθνή κρίση της περιοχής στο σύνολο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και την Τουρκία, ανοίγουν την προοπτική να ξανανοίξει η βαλκανική κρίση αυτή τη φορά εξ ανατολών. Από την άλλη μεριά η οικονομική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα πλήγματα που αυτή δέχεται από τις ΗΠΑ, όπως και το αδιέξοδο που συναντά η επέκτασή της προς ανατολάς και προς τα Βαλκάνια, οι απεργίες και οι πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις θέτουν σε αμφισβήτηση την συντήρηση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στα βαλκανικά έθνη και την ενσωμάτωση τους στην πολιτική ένωση που δημιουργήθηκε από τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Χωρίς τη δυνατότητα να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση η καπιταλιστική παλινόρθωση στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια θα καταρρεύσει με ένα τρόπο άμεσο. Από την άλλη μεριά αν προχωρήσει η ενσωμάτωσή τους τότε χωρίς αμφιβολία κάτι τέτοιο θα γίνει κάτω από ημιαποικιακές πολιτικά συνθήκες, βάζοντας το ζήτημα της ίδιας της κρίσης με πιο παρατεταμένο ίσως χαρακτήρα.

Αυτή η ανάλυση κερδίζει το ενδιαφέρον των οργανώσεων της αριστεράς στην Ελλάδα που πήραν μέρος ως παρατηρητές στην Συνδιάσκεψη και ιδιαίτερα το ΝΑΡ και η ΑΚΟΣ. Μαζί και μ’ άλλες οργανώσεις συνολικά η ελληνική αριστερά, η εκτός ΚΚ, βρίσκεται αυτή τη στιγμή ενωμένη σ’ ένα πολιτικό μέτωπο το οποίο με ταξικές θέσεις συμμετέχει στις διεθνείς κινητοποιήσεις ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Η συζήτηση πάνω στην Παλαιστίνη ήταν πλατιά και πλήρης σε σημείο που άνοιξε θεμελιακές συζητήσεις που είχαν γίνει στο εσωτερικό του τροτσκιστικού κινήματος στη δεκαετία του ‘30 και του ’40. Το ουσιαστικό συμπέρασμα χωρίς αμφιβολία ήταν ότι ο στόχος για δυο κράτη, ένα παλαιστινιακό και ένα ισραηλινό στο ιστορικό έδαφος της Παλαιστίνης θα σήμαινε την εγκαθίδρυση μπατουστάν για τις μάζες μέσα στα λεγόμενα κατεχόμενα εδάφη, με τον ίδιο τρόπο που συνέβαινε με τους νέγρικους συνοικισμούς των μαύρων στη Νότια Αφρική του Απαρτχάιντ ή ακόμα και χειρότερα από την κατάσταση αυτή. Από την άλλη δεν είναι μια εθνική λύση, ούτε ειρηνική ούτε προοδευτική παρά η σταθεροποίηση της παρούσας βαρβαρότητας. Οι αντιπρόσωποι της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ένωσης της Παλαιστίνης επίσης επέμεναν ότι σε σχέση με το Ισραήλ δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για έθνος, γιατί η εγκατάσταση του εβραϊκού πληθυσμού στο Ισραήλ ήταν ένα αποικιακό έργο του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Μια τέτοιου είδους «εθνική» ανάπτυξη απαιτεί βήμα προς το βήμα και την καταπίεση των εθνικών πόθων των αυτοχθόνων πληθυσμών για λογαριασμό του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, και από αυτή την άποψη είναι μια άρνηση οποιουδήποτε εθνικού χαρακτήρα αυτής της ανάπτυξης. Η εθνική διεκδίκηση που λαμβάνει υπόψη της το σύνολο των ιστορικών χαρακτηριστικών της Παλαιστίνης ζητάει την εγκαθίδρυση μιας ενιαίας, ανεξάρτητης, δημοκρατικής ,χωρίς θρησκευτικές διακρίσεις Παλαιστίνης, που θα εξασφαλίσει την πληρότητα των διαφορετικών δικαιωμάτων και πολιτιστικών προσδοκιών σ’ όλο το ιστορικό της έδαφος, γεγονός που θα την μετατρέψει συν τοις άλλοις σε ένα ισχυρό όπλο απέναντι στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό. Η προοπτική για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου καθήκοντος στην ιστορική περίοδο της αποσύνθεσης του καπιταλισμού απαιτεί, αλληλοδιαπλέκεται με την πάλη για μια σοσιαλιστική ομοσπονδία σ’ ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Οι Παλαιστίνιοι αντιπρόσωποι επισήμαναν επίσης τη σπουδαιότητα που έχουν οι αγώνες των ισραηλινών εργατών ενάντια στα αυξανόμενα κοινωνικά δεινά που υφίστανται σαν συνέπεια των αναγκών χρηματοδότησης του πολέμου από την μεριά του κράτους του Ισραήλ. Η απειλή μιας νέας επιδρομής κατά του Ιράκ επίσης αναλύθηκε όχι μονάχα για τη δυνατότητα που έχει αυτή η επίθεση να επιταχύνει μια μαζική εκτόπιση του παλαιστινιακού αραβικού πληθυσμού από την πλευρά του σιωνιστικού στρατού, αλλά επίσης εξετάσθηκε ο ρόλος που ανατίθεται στην Τουρκία που φαίνεται διατεθειμένη να ανεχθεί τη συμμετοχή ενός από τα κουρδικά τμήματα που βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του Ιράκ να πάρουν μέρος στις επιχειρήσεις κάτω από τη διεύθυνση της CIA . K αι στη συνέχεια αυτό θα έφερνε τη διεθνή αναγνώρισή τους σαν κράτος προκαλώντας έτσι την εν μέρει διάλυση του Ιράκ. Η Συνδιάσκεψη αποφάσισε σ’ αυτό το σημείο να αντιταχθεί χωρίς όρους σε μια ιμπεριαλιστική επίθεση κατά του Ιράκ και ταυτόχρονα να υπερασπίσει το συνολικό δικαίωμα του λαού του Κουρδιστάν, η πλειοψηφία του οποίου ζει στην Τουρκία, στην εθνική λευτεριά.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Σε μια Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη για τα Βαλκάνια δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί η κεντρική θέση που έχει η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που συζητάει το σχηματισμό ενός διευθυντηρίου από τρεις-τέσσερις δυνάμεις που κατευθύνουν το σύνολο των άλλων κρατών τα οποία εντάσσονται στην Ε.Ε. και ιδιαιτέρως της ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων που πρόκειται να ενταχθούν τα επόμενα χρόνια. Όλα αυτά τα κάνουν προσπαθώντας να αποφύγουν τις αυξανόμενες καταρρεύσεις του ευρωπαϊκού κεφαλαίου μέσα από τον ανταγωνισμό του με τη Βόρεια Αμερική, όπως το μαρτυρεί η κρίση στη Φίατ, την Ντόιτσε Μπάνκ και τα άλλα γερμανικά μονοπώλια, κρίση στη γαλλική Βιβέντι, αλλά και στο σύνολο των μονοπωλίων των τηλεπικοινωνιών. Θεμελιακό μέρος αυτού του νέου πολιτικού πλαισίου συνιστούν οι γιγάντιες κινητοποιήσεις στη Γένοβα και στη Βαρκελώνη, η πρόσφατη μεγάλη γενική απεργία στην Ιταλία και ιδιαίτερα η εξαιρετική πολιτική κρίση στη Γαλλία που ωθεί εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους. Καθώς διεξαγόταν η συνδιάσκεψη ο αστικός τύπος χωρίς να μασά τα λόγια του, υποστήριζε ότι η επίσκεψη του Μπους στη Μόσχα, είχε σαν ένα από τους βασικούς στόχους τον έλεγχο εισροής των πρώτων υλών που ξεκινάν από την Κεντρική Ασία προς την Ευρώπη, απειλώντας έτσι την ανεξαρτησία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της γηραιάς ηπείρου. Σ’ αυτό το σημείο των συζητήσεων μπήκε το στρατηγικό θέμα, που είναι το κυριότερο στην παρούσα στιγμή, δηλαδή αν η προοπτική αυτής της παγκόσμιας κρίσης που απλώνεται από τα σύνορα της Ευρώπης στον Ατλαντικό μέχρι την Ιαπωνία στον Ειρηνικό, είναι ένα Argentinazo όπου επαναστατικές καταστάσεις και λαϊκές εξεγέρσεις τη συνοδεύουν ή αν αντίθετα όπως υποστηρίζουν ορισμένοι από τους αντιπαγκοσμιοποιητές θέτει τη δυνατότητα μιας αναδιοργάνωσης της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής μέσω του εκδημοκρατισμού των διεθνών θεσμών και ρύθμισης της κίνησης των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και την παγκόσμια αναδιανομή του εισοδήματος. Αυτό το στρατηγικό δίλημμα ανάμεσα στις δύο εναλλακτικές λύσεις μπήκε επίσης από την τάση Progetto Communista στο συνέδριο του Κόμματος της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης στην Ιταλία που έγινε στις αρχές του Απριλίου στην πόλη Ρίμινι της Ιταλίας, και πιο πριν είχε τεθεί στις συζητήσεις του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε τον περασμένο Φλεβάρη. Στη Συνδιάσκεψη έγινε καθαρό ότι οι θέσεις των λεγόμενων Κοινωνικών Φόρουμ έχουν ένα αντεπαναστατικό περιεχόμενο και το δείξανε στην πρόσφατη γαλλική κρίση όταν οι υποστηριχτές της μεταρρύθμισης των ιμπεριαλιστικών θεσμών και ιδιαίτερα η LCR -τμήμα της Ενιαίας Γραμματείας- κάλεσαν να ψηφισθεί ο Σιράκ αποπροσανατολίζοντας προς τη λαϊκή Δεξιά τη λαϊκή κινητοποίηση, η οποία αντικειμενικά ήταν ασυμβίβαστη με τη διατήρηση των θεσμών και του ψευτοβοναπαρτιστικού κράτους της Γαλλίας. Στο φύλλο εκείνης της εβδομάδας της εφημερίδας του ΝΑΡ, ένα άρθρο έθεσε το στρατηγικό ζήτημα με τον πιο ωμό τρόπο: είτε ο οπορτουνισμός με την LCR της Γαλλίας, είτε το Argentinazo με το Partido Obrero .

TO ARGENTINAZO ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Αυτή ακριβώς η στρατηγική αντιπαράθεση έγινε καθαρή μετά τη συνδιάσκεψη στην περιοδεία του Αλταμίρα που οργανώθηκε από κοινού από το ΝΑΡ, ΕΕΚ, EKKE, Oικολόγους Eναλλακτικούς και ΑΚΟΣ. Πρώτα έγινε μια συνάντηση με την πολιτική ηγεσία του ΝΑΡ, στα γραφεία του στην Αθήνα, μετά συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, μετά στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη στο Πανεπιστήμιο, στις Σέρρες στο πολιτιστικό κέντρο και εκατοντάδες εργάτες και αριστεροί συζήτησαν σε καθεμία από αυτές τις πόλεις τις διεθνείς προοπτικές του Argentinazo . Ο Αλταμίρα επίσης αντιμετώπισε μια γενναιόδωρη προσοχή από την πλευρά της τηλεόρασης δίνοντας πέντε αποκλειστικές συνεντεύξεις. Το πολιτικό μέτωπο που οργάνωσε την περιοδεία αποκάλυψε με τον τρόπο του τις δυνατότητες για μια επαναστατική ενότητα ακόμα πιο βαθιά της ελληνικής αριστεράς που φυσικά περιλαμβάνει και τη διεθνή προβολή της. Ο Αλταμίρα εξέτασε όλα τα ζητήματα σε αυτές τις συγκεντρώσεις επισημαίνοντας ότι η αργεντίνικη κρίση χαρακτηρίζεται από τη διάλυση της καπιταλιστικής οργάνωσης της χώρας, ότι είναι μια κρίση παγκόσμια στο περιεχόμενο της, ότι τείνει να έχει την προέκτασή της σε άλλες χώρες και ότι διαμορφώνει μια επαναστατική κατάσταση. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον χωρίς αμφιβολία συγκεντρώθηκε πάνω στην ανάπτυξη που επισήμαινε ο Αλταμίρα του υποκειμενικού παράγοντα μέσα στο αργεντίνικο επαναστατικό προτσές, και ιδιαίτερα του κινήματος των πικετέρος. Ο Αλταμίρα επανέλαβε ότι μέσα από τους πικετέρος και την ενότητα των εργαζόμενων και ανέργων εργατών, το προλεταριάτο έλαβε τη θέση του ως υποκείμενο της επανάστασης στην Αργεντινή επιμένοντας ότι ένα υποκείμενο είναι τέτοιο όταν βάζει στόχους και μετασχηματισμούς ιστορικής ποιότητας και έτσι ενώνει αυτά τα χαρακτηριστικά και δεν περιορίζει τους κοινωνικούς πρωταγωνιστές απλώς σε επιμέρους διεκδικήσεις. Σαν συνειδητή έκφραση της εργατικής τάξης οι πικετέρος πρέπει να ενωθούν με τις λαϊκές συνελεύσεις και τις μάζες για να μεταμορφωθούν σε μια ηγεσία της σοσιαλιστικής επανάστασης. Ο Αλταμίρα ήταν πολύ καθαρός στο εξής, η αλτερνατίβα είναι ή δικτατορία του προλεταριάτου ή αστική αντεπανάσταση, πράγμα που θα σήμαινε για την ίδια την Αργεντινή μια παλινδρόμηση πολύ χαμηλά στο επίπεδο του ίδιου πολιτισμού. Επέμενε ότι όταν μιλάμε για κυβέρνηση των εργατών πρέπει αυτό να σημαίνει την καταστροφή του αστικού κράτους και κατάγγειλε τη δημοκρατίζουσα αριστερά που μιλάει για μια εργατική κυβέρνηση υπονοώντας μια μορφή λαϊκής κυβέρνησης μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού κράτους. Η καπιταλιστική κατάρρευση της Αργεντινής επέτρεψε να δούμε μέσα από μια νέα προοπτική τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης στη Ρωσία και την ανατολική Ευρώπη ή ακόμα την ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού τομέα στην ίδια την Ελλάδα. Έγινε καθαρό ότι η ιδιωτικοποίηση και οι διαδικασίες υπερχρέωσης που αυτή γεννά είναι ο προθάλαμος μιας νέας καπιταλιστικής κατάρρευσης πολύ μεγαλύτερης από εκείνη που έγινε με τη χρεοκοπία των κρατικών επιχειρήσεων. Σε ένα από τα τηλεοπτικά κανάλια των Σερρών, ο Αλταμίρα προειδοποίησε ότι η αργεντίνικη κατάρρευση ξεκίνησε από την ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού τομέα, σαν αυτό που αυτή τη στιγμή προωθείται στην Ελλάδα. Στο Πολυτεχνείο ο Αλταμίρα κατάγγειλε τους αξεπέραστους περιορισμούς που θα είχε η πάλη κατά της ιδιωτικοποίησης εάν γίνει στο όνομα της υπεράσπισης των αστικών ή γραφειοκρατικών κρατικοποιήσεων, και αντίθετα αυτός πρότεινε ότι η πάλη πρέπει να γίνει στο όνομα της απαλλοτρίωσης του κεφαλαίου και του εργατικού ελέγχου και της εργατικής διαχείρισης. Έτσι στο νοτιοανατολικό άκρο της ευρωπαϊκής ηπείρου, στην Ελλάδα, πιάνεις το σφυγμό της ευρωπαϊκής κρίσης, παρατηρείς τις αντιφάσεις της αργεντίνικης εξέγερσης και από την άλλη μεριά με πολύ αμηχανία βλέπεις μια νέα ιστορική δυνατότητα. Ανάμεσα σε Ιντιφάντα και Αrgentinazo η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν μια κρίση με παγκόσμιο περιεχόμενο που προχωράει με γιγάντια βήματα προς τα μπροστά.[Από την Πρένσα Ομπρέρα, φύλλο 757]

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ