Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

   Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                                                        Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

 ΟΛΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΟΡΧΕ ΑΛΤΑΜΙΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.

Ολόκληρη η ομιλία του στην εκδήλωση για τον ένα χρόνο από την εξέγερση στην Αργεντινή και το ARGENTINAZO αποκλειστικά στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.

Ένας χρόνος από την εξέγερση στην Αργεντινή στις 19 και 20 Δεκέμβρη του 2001 και σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει τις απόψεις ενός εκπρόσωπου των βασικών πρωταγωνιστών της σύγκρουσης, του ΧΟΡΧΕ ΑΛΤΑΜΙΡΑ, ηγέτη του ΠΑΡΤΙΔΟ ΟΜΠΡΕΡΟ, του κόμματος των εργατών της Αργεντινής και βουλευτή της περιοχής του Μπουένος Αύρες. Η επαναστατική κατάσταση στη χώρα της Αργεντινής την κάνει αιχμή του δόρατος σε μια Λατινική Αμερική που έχει μετατραπεί σε ηφαίστειο, όπως είναι η Βενεζουέλα, η Κολομβία και τη Βραζιλία που μόλις εξελέγη ο Λούλα. Μιλάμε για μια Λατινική Αμερική που δεν είναι μακριά από μας, όπως νομίζουν μερικοί, και όπου όλες αυτές οι εκρηκτικές τάσεις και εκδηλώσεις εκφράζουνε γενικότερες, καθολικότερες τάσεις εξέλιξης μέσα σ΄ ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. Το Παρτίδο Ομπρέρο μια μικρή σχετικά οργάνωση στην Αργεντινή, έχει ωστόσο μια τρομερή ιδεολογική και πολιτική παρέμβαση σε όλη αυτή την κίνηση των μαζών τα τελευταία χρόνια. Σε όλη την μεταπολεμική ιστορία είναι το πρώτο πολιτικό κόμμα που μέσα σε μια αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα βάζει το ζήτημα της εξουσίας, θέτει ζητήματα αντικαπιταλιστικής επανάστασης και έχει δώσει στην εργατική τάξη τη δυνατότητα να κάνει πολιτική για γι΄ αυτό το λόγο και το ARGENTINAZO αξίζει την συμπαράσταση της εργατικής τάξης της χώρας μας και όλου του κόσμου και το Παρτίδο Ομπρέρο το θαυμασμό. Η συζήτηση αυτή πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2002 στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ όπου ο Χόρχε Αλταμίρα μίλησε σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο.

Πρώτα από όλα θα ήθελα να μιλήσω στους Έλληνες επαναστάτες και αγωνιστές και να τονίσω το γεγονός του θανάτου των παιδιών μας από ασιτία. Είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό ζήτημα. Η Αργεντινή σύντροφοι, έχει την δυνατότητα να θρέφει 300 εκατομμύρια ανθρώπους. Δεν μιλάω για την εν δυνάμει ικανότητά της αλλά για την εν ενεργεία ικανότητά της. Η διέξοδος όμως που διάλεξαν οι καπιταλιστές για την αντιμετώπιση της κρίσης ήταν να αυξήσουν τις εξαγωγές. Αυτός είναι και ο λόγος που υποτίμησαν το πέσος. Και το κυριότερο εξαγώγιμο προϊόν της Αργεντίνικης οικονομίας είναι τρόφιμα. Έτσι τα παιδιά μας θυσιάζονται για χάρη μιας "διεξόδου" από την καπιταλιστική κρίση. Γιατί σύντροφοι έχουμε μια πραγματική κρίση υποκατανάλωσης. Είμαστε στο χαμηλότερο επίπεδο κατανάλωσης σ΄ όλη την ιστορία του Αργεντίνικου λαού. Το κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε από 10.000 δολάρια κατά άτομο στα 3.000 δολάρια μέσα σε ενάμιση χρόνο!

Το συμπέρασμα είναι το εξής: Υπάρχουν μόνο δύο διέξοδοι. Η πρώτη είναι η εργατική επανάσταση, η άλλη είναι η βαρβαρότητα. Η Αργεντινή πηγαίνει πίσω πάνω απο πολλούς βαθμούς στο επίπεδο του Πολιτισμού. Αν ο καπιταλισμός αναδιοργανώσει την κοινωνία μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, θα έχουμε τεράστια πολιτισμική παλινδρόμηση. Αυτό που θέλω να καταλάβετε είναι, ότι δεν θέλω να έχετε κατά νου πώς κάποια επανάσταση γίνεται σε κάποια μακρινή χώρα, σε μια ξένη μακρινή Ήπειρο. Αυτή η συγκέντρωση που καλέστηκα σήμερα να μιλήσω δεν είναι μια εξωτική, φολκλορική συνάντηση, όπου θα σας ενημερώσω για κάποια "περίεργα" πράγματα που συμβαίνουν σε κάτι "άγριες" χώρες. Το κυριότερο ζήτημα για μας τους Αργεντίνους τη χρονιά που πέρασε απο τον περσινό Δεκέμβρη μέχρι σήμερα, είναι πώς η κύρια τάση σε ολόκληρο τον πλανήτη, είναι η χρεοκοπία του καπιταλισμού που δημιουργεί τα ίδια προβλήματα στις διάφορες χώρες, που προκάλεσαν και το ARGENTINAZO.
Και ακόμα κι αν είμαστε οι πρώτοι που το επισημάναμε αυτό, ενάντια στη γνώμη του ΔΝΤ, στην έκδοση τις 28 Σεπτέμβρη  του "Εκόνομιστ" στο κύριο άρθρο του αναφέρει πως "η μόνη Αλτενατίβα που έχει μπροστά της και η ΕΕ και η Αμερική είναι να γίνουν Αργεντινή"! Κι όπως ξέρετε το "Εκόνομιστ" είναι μια "αξιοσέβαστη" εβδομαδιαία οικονομική έκδοση, γνωστή σε όλο τον κόσμο. Κι ενώ οι οικονομολόγοι αυτοί είναι συντηρητικοί κάνουν την τελείως καταστροφική πρόγνωση για τον καπιταλισμό, που συνήθως κάνουν οι Τροτσκιστές, Μαρξιστές και οι Κομμουνιστές γενικά.

Αγαπητοί σύντροφοι έρχομαι στην Ελλάδα από την Ιταλία και είδα ότι στους δρόμους και τις πόλεις της Ιταλίας, γίνετε αυτό που γίνεται και στη χώρα μου σήμερα. Αυτό που γίνεται με τη ΦΙΑΤ είναι αυτό που συνέβη και με κάθε βιομηχανία στην Αργεντινή. Είναι αυτό που ονομάζουμε αποβιομηχάνιση. Δηλαδή η διάλυση μιας εταιρείας για να πληρωθούν τα χρέη της στο χρηματιστικό κεφάλαιο ενώ ταυτόχρονα απολύονται χιλιάδες εργαζόμενοι από την εταιρεία. Αυτό δεν συμβαίνει στην Παταγωνία μόνο. Γίνεται στο δικό σας περιβάλλον ΕΔΩ, στην Ιταλία!

Όπως γνωρίζετε λόγω των απολύσεων οι εργάτες της ΦΙΑΤ κατέβηκαν στους δρόμους, έστησαν μπλόκα και πραγματοποίησαν διαδηλώσεις, με τον ίδιο τρόπο που κάνουν και οι Πικετέρος στην Αργεντινή. Και αυτό δεν γίνεται γενικά αλλά ακόμα και στις λεπτομέρειές του. Αυτό που παρατήρησα και στις διαδηλώσεις αυτές είναι η επικυριαρχία των γυναικών. Αυτό είναι ένα απο τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του κινήματος των Πικετέρος στην Αργεντινή, η υπεροχή των γυναικών. Και αυτές οι Ιταλίδες εργάτριες απαντούνε με τον ίδιο τρόπο που οι γυναίκες των Πικετέρος απαντούνε πώς κατεβήκανε στους δρόμους για ένα αγώνα μέχρι τέλους και δεν θα γυρίσουν στα σπίτια τους παρά μόνο όταν νικήσουν!

Είναι λοιπόν βασικό να δει κανείς όλο αυτό το Διεθνές πανόραμα, όλο αυτό που συμβαίνει παγκόσμια και στο οποίο η Αργεντινή ήταν η πρώτη που ξεκίνησε. Χθες οι κυριότερες Γερμανικές εφημερίδες στα κύρια άρθρα τους απεικόνιζαν μια καταστροφική κατάσταση για τις βιομηχανίες και τις τράπεζες στη Γερμανία. Kαι θα δείτε τις επόμενες εβδομάδες ότι θα υπάρξει πολιτική κρίση στη Γερμανία. Θα υπάρξει ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης. Και το τονίζω αυτό γιατί η συγκεκριμένη κυβέρνηση εκλέχτηκε λίγες βδομάδες ποιο πριν. Για την καπιταλιστική τάξη της Γερμανίας υπάρχει υπερβολικός αριθμός εργατών που εργάζονται στα εργοστάσια και ετοιμάζονται για μαζικές απολύσεις, με στόχο την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων κλπ.

Αυτή είναι η εξέλιξη που πρώτη η Αργεντίνικη επανάσταση έδειξε. Οι χρηματιστηριακές κρίσεις που είδαμε στην Ασία, τη Ρωσία, το Μεξικό κ.τ.λ. τώρα μετατρέπονται σε κατάρρευση της κοινωνικής οργάνωσης σε κάθε χώρα. Αυτό είναι το κυριότερο ζήτημα σ΄ αυτό που οι εφημερίδες γράφουνε Αργεντίνικη οικονομική κρίση. Το κεφάλαιο των βιομηχανιών και των τραπεζών εξαφανίζεται. Οι ισολογισμοί είναι αρνητικοί. Και η κυβέρνηση είναι αυτή που δια μέσω της κεντρικής τράπεζας στηρίζει όλες αυτές τις χρεοκοπημένες, ουσιαστικά, επιχειρήσεις. Έτσι, λοιπόν, το ζήτημα που μπαίνει απέναντι σε όλους μας είναι η κοινωνική αναδιοργάνωση της χώρας. Η πλήρης αναδιοργάνωση της δομής της κοινωνίας. Το ερώτημα που μπαίνει όμως είναι το εξής: Ποιος θα το κάνει αυτό; Θα είναι μια καπιταλιστική ή μια σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της κοινωνίας; Η μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων σύντροφοι, εξαρτάται από αυτό.

Μέσα σε όλο αυτό το χρόνο είχαμε μια ολόπλευρη ανάπτυξη της κρίσης και το ερώτημα που μπαίνει είναι σαφές: υπάρχει διέξοδος από αυτή την κρίση; Γιατί και άλλες χώρες πέρασαν από παρόμοιες κρίσεις και βρήκαν έστω κάποια προσωρινή λύση. Όλα τα αποδεικτικά στοιχεία μας δείχνουν ότι οι διαδικασίες καπιταλιστικής, κεφαλαιακής συσσώρευσης έχουν μπλοκαριστεί. Δεν υπάρχει πίστωση, δεν υπάρχει διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Υπάρχει η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων ενώ είναι αρνητικές οι βιομηχανικές επενδύσεις κι έτσι "τρώνε" το ήδη συσσωρευμένο κεφάλαιο. Όλοι οι ηγέτες της αστικής τάξης ομολογούν ότι χωρίς μια αναδιοργάνωση της χώρας, χωρίς μια ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν θα μπορέσει να υπάρξει μια περαιτέρω καπιταλιστική συσσώρευση. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο το κράτος πρέπει να κάνει μια πολύ ισχυρή παρέμβαση. Και όλες οι εργασιακές σχέσεις πρέπει ολοκληρωτικά να αναδιοργανωθούν.

Έχουν καταργήσει όλη την μέχρι τώρα εργατική νομοθεσία και το βιοτικό επίπεδο των Αργεντίνικων μαζών πρέπει να πέσει πολύ χαμηλά. Οι άνεργοι παίρνουν ένα μικρό επίδομα όχι κατά άτομο αλλά κατά οικογένεια! Σύντροφοι. 150 πέσος σημαίνει 40 ευρώ το μήνα! Και για να πάρουν έστω αυτά τα 40 ευρώ το μήνα όσοι εργάζονται, πρέπει να δουλεύουν όχι οκτάωρο αλλά ολόκληρη την ημέρα! Στόχος τους είναι να επιβάλλουν 40 ευρώ το μήνα σαν τον ελάχιστο μισθό για όλη την Αργεντινή! Ε! Αυτό είναι τρελό! Δυό χρόνια νωρίτερα ο κατώτερος μισθός ήταν 700 δολάρια το μήνα. Τώρα θέλουν να τον πάνε στα 40!!!

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την ανάλυση του Μαρξ, ότι υπάρχουν οι υλικές συνθήκες για πολιτικά γεγονότα και μάλιστα για επαναστατικά γεγονότα. Ο ισολογισμός που κάνουνε ένα χρόνο μετά αποδεικνύει ότι δεν έχουνε βρει  καμιά διέξοδο. Σίγουρα μια εθνική οικονομία, πρέπει να αναλύεται μέσα στο πλαίσιο της Διεθνούς οικονομίας. Αν ήτανε σε καλή κατάσταση η διεθνής οικονομία αυτή η κρίση στην Αργεντινή θα συγκρατούνταν και το ξένο κεφάλαιο θα ερχόταν σε βοήθεια του εθνικού κεφαλαίου. Όμως η διεθνής καπιταλιστική οικονομία έχει τα χάλια της, και παρ΄ ότι η Αργεντινή έγινε μια πολύ φτηνή χώρα, και το κεφάλαιο είναι πάρα πολύ φτηνό, παρ΄ότι όλα έγιναν πάμφθηνα, το διεθνές κεφάλαιο δεν έρχεται να αγοράσει για πενταροδεκάρες τις βιομηχανίες. Αντίθετα γίνεται "φυγή" του κεφαλαίου έξω από τη χώρα. Το ίδιο φαινόμενο το βλέπουμε και στη Βραζιλία και σ΄ άλλες χώρες. Στις κυριότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής αυτό συμβαίνει, η "φυγή" του κεφαλαίου.

Αυτό είναι το κυριότερο ζήτημα, γιατί αυτό είναι η κινητήριος δύναμη της επανάστασης. Είναι η τάση του καπιταλισμού προς σε μια κρίση, που γίνεται γίνεται κάθε φορά, όπως λέει ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, χειρότερη και χειρότερη ή ακόμα και η τάση αυτή η εγγενής μέσα στον καπιταλισμό για την αυτοδιάλυσή του, αυτοαποσύνθεσή του. Και αυτό είναι που βάζει το δίλημμα ή σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Στην καθημερινή ζωή στην Αργεντινή, ζούμε σε μια κατάσταση δυαδικής εξουσίας. Ίσως μερικοί να μην το αναγνωρίζουν αυτό, γιατί δεν υπάρχουν Σοβιέτ, δεν υπάρχουν ακόμα κόκκινες φρουρές, δεν έχουμε ακόμα το μούσι του Λένιν, αλλά το βλέπεις στις καθημερινές διαδηλώσεις, και τις αποτυχίες της αστυνομίας και των δυνάμεων καταστολής, να εμποδίσουν τέτοιου είδους διαδηλώσεις. Πριν ένα χρόνο ένας από τους μεγαλύτερους τραπεζίτες της χώρας μας, ο οποίος (μετά απο αυτά που θα πώ) χρεοκόπησε, αυτός ο τραπεζίτης έλεγε λοιπόν πώς ο μόνος τρόπος για να σωθεί η Αργεντινή είναι να "καθαρίσουμε" τους δρόμους από τους Πικετέρος. Ένα χρόνο μετά οι διαδηλώσεις γίνονται ολοένα και πιο ισχυρές, πιο μεγάλες. Και αυτές τις μέρες η Αργεντινή είναι σε μια κατάσταση παραφροσύνης. Όλη η χώρα έχει παραλύσει λόγω των διαδηλώσεων που ετοιμάζονται για τις 19-20 του Δεκέμβρη, σε λίγες ημέρες δηλαδή, όπου θα τιμήσουμε την πρώτη επέτειο από την εξέγερση. Αν καταφέρουμε στις ημερομηνίες αυτές να συγκεντρώσουμε 200.000 Αργεντίνους ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Και τότε θα έχουμε μια καταπληκτική κατάσταση. Το μαζικό κίνημα αναπτύσσεται σε πολλές κατευθύνσεις. Από τη μια μεριά έχουμε τους Πικετέρος, που είναι βασικά άνεργοι, οργανωμένοι από εργατικά κόμματα και όχι από τη γραφειοκρατία των συνδικάτων, αλλά πέρα από αυτούς έχουμε και καινούργια συνδικάτα και τα κατειλημμένα εργοστάσια. Υπάρχουν ακόμα οργανώσεις των μικροαστικών τάξεων, υπάρχουνε λαϊκές συνελεύσεις, υπάρχουν σε όλες τις επαρχίες λαϊκές οργανώσεις, αλλά ακόμα και αυτή η υποκατάσταση σε πολλά σημεία του κράτους από τους Πικετέρος (π.χ. η διατροφή του πληθυσμού διοργανώνεται από τους πικετέρος και όχι από το κράτος), είναι και αυτό ένα φαινόμενο που εκφράζει τη δυαδική εξουσία. Αλλά για να πάμε από μια τέτοια κατάσταση δυαδικής εξουσίας στην εργατική εξουσία πρέπει να εξαντληθούν ορισμένες εξελίξεις και διαδικασίες. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξαντληθεί εντελώς είναι ο ίδιος ο Περονισμός. Ο Περονισμός είναι το κυριότερο αστικό κόμμα στη χώρα μας, και ένα πολύ λαϊκό κόμμα. Σ΄ αυτή την κρίση ήταν το τελευταίο καταφύγιο της μπουρζουαζίας και του ιμπεριαλισμού απέναντι στην εξέγερση. Και γι΄ αυτό το λόγω η αποτυχία της Περονικής κυβέρνησης που έχουμε αυτή τη χρονιά και η αδυναμία της να βρει μια διέξοδο στην κρίση, είναι πάρα πολύ σημαντική για μας. Μετά τον Περονισμό η αστική τάξη δεν έχει τίποτα. Δεν έχει καν το στρατό, και γι΄ αυτό έχει τεράστια σημασία αυτή η εξάντληση του Περονισμού. Στην πραγματικότητα ο Περονισμός είναι μια ξοφλημένη δύναμη. Ένα πράγμα που πρέπει να ξέρετε και που είναι πάρα πολύ σημαντικό, είναι πώς η κυριότερη κοινωνική δύναμη του Περονισμού για 50 χρόνια, είναι η κοινωνική βάση που συγκροτεί σήμερα τους Πικετέρος και που δεν πηγαίνανε στα εργατικά κόμματα. Σ΄ αυτά τα 50 χρόνια ο Περονισμός είχε τις αμπότηδες και τις παλίρροιες του. Υπήρχαν μεσοστρώματα που πηγαίναν στους Περονικούς και μετά τους εγκατέλειπαν, αλλά η ραχοκοκαλιά του περορισμού παρέμενε ακίνητη, και ήταν οι πάμφτωχοι, και ταυτόχρονα το φρούριό τους που η Αριστερά ποτέ δεν μπορούσε να τους κερδίσει. Αυτό το πρώην φρούριο των περονιστών είναι η δικιά μας κύρια βάση εξόρμησης τώρα. Κι έτσι για πρώτη φορά σε 50 χρόνια ο Περονισμός δεν έχει λαϊκό έρεισμα. Όλες τώρα οι κοινωνικές κινητοποιήσεις είναι ενάντια στον Περονισμό και γι΄ αυτό έχει τόσο πολύ διαιρεθεί. Κι αν δεν βρουν οι Περονικοί ένα διάδοχο του Ντουάρντε οι επαναστατικές εξελίξεις θα μπουν σε ένα καινούργιο στάδιο.
Όσοι ασχολούνται με την Αργεντινή ή έρχονται να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις βλέπουν μόνο την Επική πλευρά της εξέγερσης αλλά δεν συλλαμβάνουν το ζήτημα της εξουσίας. Όχι γιατί το ζήτημα της εξουσίας για την εργατική τάξη έχει "ξεπεραστεί" αλλά γιατί οι θεωρητικοί που μιλάνε με αυτό τον τρόπο δεν καταλαβαίνουν τι θα πεί ακριβώς εξουσία. Γι΄ αυτό τα κυριότερα συνθήματα για τις λαϊκές μάζες είναι να συγκεντρώσουν ενέργειες, όλες μας οι προσπάθειες είναι πώς όλες αυτές οι λαϊκές μάζες να συλλάβουν το πρόβλημα της εξουσίας. Και κατά κάποιον τρόπο το κίνημα των Πικετέρος και γενικότερα το εργατικό κίνημα, αρχίζει και βάζει τώρα συνθήματα για εξουσία. Σε μια συζήτηση στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ όλοι οι ομιλητές, από όλες τις τάσεις, από όλες τις παρατάξεις του κινήματος των Πικετέρος συμφωνούν στα συνθήματα ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Αλλά επειδή εμείς τους ξέρουμε όλους καλά, ακόμα και αυτοί οι ηγέτες που βάζουν το ζήτημα της εξουσίας, το βάζουν λιγάκι επιπόλαια και μ΄ ένα προπαγανδιστικό τρόπο. Είναι όμως πολύ θετικό να περνάει μέσα στο λαό αυτή η ιδέα μιας εργατικής κυβέρνησης. Αλλά για την ώρα πολλοί ηγέτες το λένε αλλά δεν το εννοούν. Ο μόνος τρόπος να συγκεντρώσεις δυνάμεις είναι να έχεις ένα κόμμα, να οικοδομήσεις ένα κόμμα, να αναπτύξεις αυτό το κόμμα. Είναι τόσο καθαρό στην Αργεντινή αυτό, γιατί χωρίς ένα πρόγραμμα, χωρίς μια συνολική προσέγγιση, η κατάσταση όλη θα ήταν σαν ένα χάος. Παραδείγματος χάριν στο ζήτημα της οικονομίας, υπάρχουν μια σειρά από ηθικολογικές κρίσεις, για αδικία, γιατί δεν δίνονται τρόφιμα στο λαό, μερικοί λένε ότι ο λαός πεινάει γιατί είναι διεφθαρμένη η κυβέρνηση, ότι αν κυβερνούσε μια μη κυβερνητική οργάνωση ο κόσμος θα έτρωγε, και πώς μέσα σ΄ αυτό το χάος να παράγεις μια συνολική κατανόηση. Για να συμβεί αυτό σύντροφοι χρειάζεται ένα κόμμα, να είναι παρών απο την αρχή των γεγονότων και να αναγνωρισθεί από το λαό σαν πραγματική σοβαρή δύναμη, με τη δικιά του ανάλυση, ακόμα και ένα κόμμα που σε προηγούμενα χρόνια πάλευε κόντρα στο ρεύμα. Αυτό σημαίνει ότι μέσα από εμπειρίες θυμάται και καταλαβαίνει το νόημα της πολιτικής μας.

Υπάρχουν πολλές τάσεις στο κίνημα των Πικετέρος και αναρωτιούνται πώς και η δικιά μας τάση μεγαλώνει τόσο γρήγορα και γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και μ΄ αυτούς. Η λεπτή διαφορά είναι ότι για πάρα πολλά χρόνια προετοιμάσαμε το έδαφος για κάτι τέτοιο. Και τώρα κάνουμε τη συγκομιδή. Στα μάτια του λαού εμφανιζόμαστε σαν σοβαροί κι έχουνε πεποίθηση κι εμπιστοσύνη σε μας. Είναι σίγουροι όλοι καταλαβαίνουμε τι ακριβώς συμβαίνει και που πάνε τα πράγματα. Το να φτιάξεις ένα πρόγραμμα δεν είναι απλός ένα ζήτημα αλλά ένα ιστορικό ζήτημα. Το πρόγραμμα του Παρτίδο Ομπρέρο το φτιάξαμε επί διακόσια χρόνια. Είμαστε οι οπαδοί του Μαρξ, των πρώτων κομμουνιστών, των ευρωπαϊκών συνδικάτων, των Αναρχικών, που μάθαμε απ΄ όλες αυτές τις εμπειρίες. Και μάθαμε πολλά, πάρα πάνω από ότι θα έπρεπε, μέσα απο φοβερές ήττες.
Για μας είναι συνώνυμο, ΚΟΜΜΑ-ΕΞΟΥΣΙΑ. Αν θέλει η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία χρειάζεται ένα κόμμα, και ο κύριος λόγος για να υπάρξει ένα κόμμα είναι η πάλη για την εξουσία της εργατικής τάξης. Φυσικά όχι σαν ένα απαράτ, σαν ένας μηχανισμός, αλλά σαν μαχόμενη δύναμη των εργαζόμενων μαζών. Πρέπει να κερδίσεις την εμπιστοσύνη αυτών των μαζών μέσα από τις δικές τους εμπειρίες και τους αγώνες.

Τώρα θέλω να έρθω σε ένα πολύ σημαντικό σημείο που μπορεί να είναι πολύ διαφωτιστικό για σας. Ξέρετε ότι οι Βραζιλιάνοι και οι Αργεντίνοι τρώγονται μεταξύ τους από το ποδόσφαιρο μέχρι ότι δήποτε άλλο. Και τώρα, τρωγόμαστε με τους Βραζιλιάνους όχι πια στο ποδόσφαιρο αλλά στο θέμα της πολιτικής. Γιατί η κυριότερη σημασία της νίκης του Λούλα στη Βραζιλία, είναι να εμποδίσουν να υπάρξει ένα ARGENTINAZO στη Βραζιλία. Άρα οι δύο πόλοι είναι ο Λούλα στη Βραζιλία ή οι Πικετέρος στην Αργεντινή. Είναι οι δύο πόλοι της ίδιας κατάστασης. Το εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό της Βραζιλίας είναι πολύ μεγαλύτερο σε απόλυτους και σχετικούς όρους από αυτό της Αργεντινής. H Bραζιλία είναι χρεοκοπημένη, δεν μπορεί να αποφύγει το χρεοστάσιο. Κι όταν ο Λούλα και το Πετέ της Βραζιλίας αποφάσισαν να "τα βρουν" με το ΔΝΤ, δημοσίευσαν μια κοινή ανακοίνωση το κόμμα του Λούλα μαζί με το χρηματιστήριο, με την επιτροπή που διοικεί το χρηματιστήριο του Σάο Πάολο. Ο λόγος δεν ήταν οικονομικός αλλά πολιτικός και επιδιώκουν τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τα ποιο προνομιούχα στρώματα της μικροαστικής τάξης και της εργατικής  αριστοκρατίας, με σκοπό να παρεμποδίσουν τη χρηματιστηριακή κρίση να μετατραπεί σε πολιτική και να επιφέρει την κατάρρευση της κοινωνικής οργάνωσης. Φοβούνται εξεγέρσεις παρόμοιες με αυτές της Αργεντινής. Αυτό που σας λέω δεν είναι μια εικασία, αλλά συνέβηκε ακριβώς με αυτόν τον τρόπο στην Ουραγουάη και στην Παραγουάη.

Οι καπιταλιστές θεωρούν την Παραγουάη σαν ποιο σίγουρη χώρα από τη Βραζιλία παρ΄ ότι η Ουραγουάη είναι χώρα χρεοκοπημένη. Κι έχουμε ένα μεγάλο κίνημα των Πικετέρος μέσα στην Ουραγουάη. Με αιτήματα κι αυτοί ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ενώ στην Παραγουάη αυτές τις μέρες πρόκειται να ανατραπεί ο πρόεδρος της χώρας, οι μάζες είναι στους δρόμους, και τον πρόεδρο τον πάνε στα δικαστήρια! Αυτή κίνηση του Λούλα είναι το αντίβαρο απέναντι στην επαναστατική κατάσταση της Αργεντινής. Κι αυτό εκδηλώνεται με την πίεση που ασκούν οι Βραζιλιάνοι πάνω στην Αργεντίνικη Αριστερά. Να καναλιζάρουν την κατάσταση σε εκλογικό κανάλι για τις επόμενες εκλογές που θα γίνουν στην Αργεντινή. Τους λένε "μην είσαστε ανόητοι. Αυτή είναι η ευκαιρία που έχετε. Ο Περονισμός έχει χρεοκοπήσει, αν θα πάτε στις εκλογές εσείς θα έχετε όλους τους ψήφους. Αν παρατήσετε την εξέγερση και πάτε στις εκλογές θα πετύχετε και σεις ότι πετύχαμε και μεις με τον Λούλα στη Βραζιλία. Ίσως μπορέσετε κι εσείς να κάνετε μια συμφωνία με το ΔΝΤ"!!!

Το δικό μας μήνυμα στους Βραζιλιάνους είναι: "Αυτό είναι ένα αδιέξοδο, ο Λούλα θα αποτύχει. Με το ΔΝΤ δεν υπάρχει διέξοδος στην εργατική τάξη. Ετοιμαστείτε Βραζιλιάνοι εργάτες για ένα ARGENTINAZO. Eδώ δεν παίζουμε μπάλα για το ποιος θα κερδίσει αν και σ΄ αυτό το πρωτάθλημα ελπίζω να κερδίσουν οι Βραζιλιάνοι". Για πρώτη φορά θέλουμε να κερδίσουν οι Βραζιλιάνοι (κάνει ένα λογοπαίγνιο πάνω στη γνωστή κόντρα Βραζιλιάνων-Αργεντινών με το ποδόσφαιρο). Η Αργεντινή έχει γίνει το σημείο αναφοράς για τους εργάτες όλου του κόσμου. Θα ξέρετε ότι δίπλα (στο διπλανό αμφιθέατρο του Πολυτεχνείου) γίνεται μια συνάντηση του Κοινωνικού Φόρουμ. Είμαστε σαν να είμαστε οι Αργεντίνοι από δω και οι Βραζιλιάνοι από κει (γέλια και χειροκροτήματα). Γιατί η κυριότερη οργάνωση του Κοινωνικού Φόρουμ είναι το Pete της Βραζιλίας. Το Φόρουμ υποτίθεται ότι είναι ενάντια στο ΔΝΤ, ενάντια στην Παγκόσμια Τράπεζα, λένε ότι αν βγάλουμε τους χρηματιριακούς θεσμούς από τη μέση θα μπορέσουμε να αναδιοργανώσουμε με ποιο ανθρώπινο τρόπο τον καπιταλισμό. Όμως τώρα η κυριότερη οργάνωση του Φόρουμ είναι με το ΔΝΤ και αυτό δεν είναι λόγια, ούτε θεωρία, δεν είναι δημαγωγία, αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι σ΄ ένα τόσο μεγάλο κόσμο, με 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους, έχουμε τώρα κάποιο "ξεκαθάρισμα". Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δυνάμεις. Οι δικές μας θέσεις είναι από τη μεριά της προλεταριακής επανάστασης, για να μπορέσουν οι άνθρωποι, και προπαντός τα παιδιά να μην πεθαίνουν από την πείνα. Οι εργάτες πρέπει να αναδιοργανώσουν όλο τον κόσμο πάνω στη βάση του σοσιαλισμού. Ευχαριστώ πολύ.

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ