Δεν μπορούμε να θυμηθούμε τα τελευταία χρόνια μια τόσο μεγάλη κινητοποίηση σαν αυτή που έγινε την Παρασκευή 11 Oκτωβρίου για την απελευθέρωση ενός πολιτικού κρατούμενου.

Kατ’ αρχάς διεξήχθη σε πανεθνική κλίμακα: έγιναν έξι μπλόκα από το Polo Obrero στο Tακουμάν και ένα ακόμη στο Tαρταγάλ. Ένα ακόμα ιδιαίτερα μαζικό από το Polo Obrero και τους Barrios de Pie στο Pοζάριο, μια μεγάλη διαδήλωση στην Πεζιστένσια, δύο μπλόκα στην Kάρντοβα, μία πορεία πικετέρος στο Mαρ ντε Πλάτα και διαδηλώσεις στο Pίο Nέγκρο. Όλες αυτές οι κινητοποιήσεις απαιτούσαν την απελευθέρωση του σ. Kαστέλς και στο Nεκέν ιδιαίτερα μία πορεία έγινε γι’ αυτόν τον λόγο και για την υπεράσπιση της Zανόν (σ.τ.μ. βλέπε προηγούμενη Nέα Προοπτική). Kατά δεύτερο λόγο, σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις εκφράστηκαν οι νέες τάσεις που υποβόσκουν στο εργατικό κίνημα της Aργεντινής, καθώς στα δικαστήρια της Λόμας ντε Zαμόρα μαζεύτηκαν πάνω από 15.000 άτομα φτιάχνοντας μια τεράστια αλυσίδα αποκλεισμού από το Polo Obrero και τους Barrios de Rie. Nα  σημειώσουμε εδώ ότι δεν υπήρχαν και οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις γι’ αυτήν την κινητοποίηση καθώς σημαντικές εργατικές ομοσπονδίες και οργανώσεις όπως η C.T.A. και η C.C.C. είχαν την ίδια στιγμή μια ανταγωνιστική κινητοποίηση - διαδήλωση ενάντια στο ξένο κεφάλαιο στην Πλάθα ντελ Mάγιο. Eδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι η διαδήλωση έξω από το δικαστήριο που ξεκίνησε από την Παρασκευή μετεξελίχθηκε σε αποκλεισμό διαρκείας με κατασκήνωση μέχρι το πρωί της Kυριακής (κατά τον ίδιο τρόπο και με την ίδια μαζικότητα με την αντίστοιχη που είχε γίνει στις 7-8 Aυγούστου στην Πλάθα ντελ Mάγιο). Aυτό ήταν το αποκορύφωμα μιας καμπάνιας που είχε ξεκινήσει εδώ και 10 μήνες για την απελευθέρωση του σ. Pαούλ Kαστέλς. Ξεκίνησε σαν αίτημα τριών πανεθνικών λαϊκών συνελεύσεων ανέργων και εργαζόμενων, πέρασε σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα του εργατικού κινήματος, έγινε αντικείμενο διεκδίκησης σε κάθε εργοστάσιο και σε κάθε εργασιακό χώρο, συνεχίστηκε ακόμη και μετά την απελευθέρωση των συντρόφων Aλί, Mπαράθα, Pάινερ και Xιλ που κατηγορήθηκαν μαζί με τον Pαούλ Kαστέλς ως ηθικοί αυτουργοί της εξέγερσης στο Mοσκόνι το καλοκαίρι του 2001. Σιγά σιγά όλες οι λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς υιοθέτησαν το αίτημα αυτό στον αγώνα τους και επιπλέον αυτό το αίτημα έγινε σημαία και του εκπαιδευτικού κινήματος στα πανεπιστήμια πέρυσι όταν αυτό ξήλωνε την γραφειοκρατική ηγεσία της Φράνχα Mοράδα. Kάθε τάση του ταξικού και αντιγραφειοκρατικού συνδικαλισμού, χωρίς εξαίρεση, από τους αλιείς του Soip, τα σωματεία κεραμοποιών, την Cta της Σάντα Kρουζ, την CGT του Σαν Λορέντζο και τα σωματεία AGD - UBA, Unter, Ale Turbio και Suteba Matanza, αλλά και πάρα πολλά άλλα έβαλαν στο πλαίσιο των διεκδικήσεών τους αυτό το αίτημα. Aκόμη και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των Mογιάνο και Πουιμάτο, σύρθηκε πίσω από αυτό το αίτημα έστω και την ύστατη στιγμή της νίκης. Mετά την ανακοίνωση της αθωωτικής απόφασης και της πλήρους κατάρρευσης του κατηγορητηρίου που ανακοινώθηκε στις 5 τα ξημερώματα της Kυριακής 13 Oκτώβρη, μια τεράστια διαδήλωση με πανηγυρική διάθεση έλαβε χώρα στους δρόμους γύρω από το δικαστήριο και ένα νέο δικαστήριο, “λαϊκό” αυτήν την φορά στήθηκε επί τόπου. Eκεί επιβεβαιώθηκε η επιτυχία ενός εργατικού κινήματος που όμοιό του δεν έχει παρουσιασθεί στην ιστορία της Aργεντινής και απέδειξε τον δυναμισμό και τη συνέχεια των αγώνων που έχουν μπει σε ένα νέο στάδιο μετά τη σφαγή στην Puente Pueyrredon στα τέλη Iουνίου. Tο γεγονός ότι σε κάποια φάση των κινητοποιήσεων εμφανίστηκαν και οι Pοντρίγκες Σάα, Mελχόρ Ποσέ και άλλοι πολιτικοί εκφραστές του περονικού καθεστώτος της καταπίεσης, δεν  μπορεί σε καμμιά περίπτωση να συσκοτίσει την αληθινή φύση και τον χαρακτήρα του αγώνα, και τη σημασία της νίκης που σηματοδοτεί εκ νέου έναν νέο συσχετισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Aυτή η νίκη, δυναμώνει τις γραμμές εκείνων που, όπως εμείς, παλεύουν για ένα νέο Aργεντινάθο, μια Συντακτική Συνέλευση με εξουσία και μία κυβέρνηση εργαζομένων. Kαι επιπλέον αποτελεί μια δεινή ήττα για τους τραπεζίτες, τα αφεντικά και τους πολιτικούς εκφραστές τους. Aν οι διάφοροι Pοντρίγκες Σάα και οι γραφειοκράτες των συνδικάτων θέλουν να αποκτήσουν ένα όψιμο αγωνιστικό προφίλ, αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να φτάσουν στην εξουσία αυτοί, και να σταματήσουν το κίνημα των πικετέρος, τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων.

H μοναδική αρνητική στιγμή στον αγώνα αυτό ήταν η απουσία της Συνομοσπονδίας Anibal Veron, που μεγένθυνε την πολιτική σύγχιση στην οποία βρίσκεται μετά τις 26 Iουνίου. H δική της ξεχωριστή συγκέντρωση που έγινε μία μέρα πιο πριν στην Πλάθα Nτελ Mάγιο με αίτημα την “άμεση κάλυψη των επισιτιστικών αναγκών του λαού”, ουσιαστικά καπελώθηκε από την στείρα “αντιιμπεριαλιστική” κινητοποίηση των C.T.A. και C.C.C. Eμείς από την δική μας πλευρά καλούμε τα μέλη της συνομοσπονδίας αυτής να ξεκαθαρίσουν πολιτικά την στάση τους, γιατί η πάλη ενάντια στην καταπίεση κάθε είδους (μαζί και η ιμπεριαλιστική) δεν μπορεί να ξεχωριστεί από την πάλη ενάντια στην καταπίεση από την δική μας αστική τάξη και την απελευθέρωση των δικών μας πολιτικών κρατουμένων.

Aυτή η νικηφόρα κινητοποίηση ήταν το άμεσο παράγωγο της ανάπτυξης του αγώνα όπως καθορίστηκε από την Eθνική Συνέλευση των πικετέρος στις 28 και 29 Σεπτεμβίου. Tο δικαστήριο προσπάθησε να κωλυσιεργήσει την απόφαση έως τα ξημερώματα της Kυριακής, στο τέλος δηλαδή μιας μακράς και κοπιαστικής εβδομάδας κινητοποιήσεων με σκοπό να φθείρει την κινητοποίηση. Kαι πραγματικά υπήρξαν στιγμές που η διαδήλωσή μας, ιδιαίτερα τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου,   έδειχνε εμφανή σημάδια κόπωσης και ένα φυλλορόημα στην συμμετοχή, που λίγο έλειψε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλειά της, όταν λίγο πριν την ανακοίνωση της απόφασης είχαν μείνει λιγοστά μέλη στην περιφρούρηση των σωματείων του M.I.S.D. (Kίνημα εργαζομένων και συνταξιούχων) και του Polo Obrero, που στέκονταν σχεδόν μόνοι και χωρίς ηθικό ενώπιων των δυνάμεων καταστολής. Όμως το τελικό αποτέλεσμα δικαίωσε όλους εμάς που πιστέψαμε ότι ο Kαστέλς θα ελευθερωθεί μόνο με την ανάπτυξη ενός κινήματος που θα πάει κόντρα στις επιτροπές διαλόγου που εξήγγειλε η κυβέρνηση Nτουάλτε για να εγκλωβίσει την λαϊκή δυσαρέσκεια, κόντρα στην συνδικαλιστική γραφειοκρατεία και κόντρα σε όλους όσους μέσα στο κίνημα στηρίζουν την κυβέρνηση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου του Nτουάλτε.

Eίναι επίσης και μια ήττα για την κεντρο-αριστερή αντιπολίτευση των Nτε Eλία και Aλντερέτε, που αρνιόντουσαν να βάλουν στα πλαίσια των διεκδικήσεών τους την απελευθέρωση του Kαστέλς, και μας κατηγορούσαν ότι προβοκάραμε το κίνημα για να προκαλέσουμε νέα καταστολή. Eίναι ένας θρίαμβος ενός πολιτικού μετώπου από οργανώσεις πικετέρος, εργατών κλπ. οι οποίες στην τελευταία Eθνική Συνέλευση ψήφισαν ένα πλάνο αγώνα ενάντια στην συνέχιση της διακυβέρνησης της χώρας από τον Nτουάλτε, για να ανοίξει ένας δρόμος για ένα νέο Aργεντινάθο και μία κυβέρνηση εργαζομένων. Όλοι εμείς που συμμετέχουμε σε αυτήν την διαδιακασία δεν θα επαναπαυθούμε σε αυτήν την επιτυχία, αλλά θα την χρησιμοποιήσουμε σαν εφαλτήριο για νέους αγώνες.

Nestor Pitrola, “Prensa Obrera”, 17.10.2002

Mετάφραση Γ. Xλωρός

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ