Αργεντινή

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΟΡΧΕ ΑΛΤΑΜΙΡΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Από την εξέγερση στην Αργεντινή πρέπει να αξιοποιήσουμε τις εμπειρίες μας για να αναπτύξουμε ένα ΔΙΕΘΝΕΣ κίνημα για να έχουμε μια Παγκόσμια νικηφόρα Επανάσταση. Όσον αφορά την Ελλάδα για μας είναι πολύ καθαρό ότι ανάμεσα σε όλες τις τάσεις που παλεύουν για τη συσπείρωση και οργάνωση των μαζών υπάρχουν συνεπείς δυνάμεις. Και σας λέω με ειλικρίνεια δεν εννοώ μόνο το αδελφό κόμμα, το ΕΕΚ, αλλά ΟΛΗ την Επαναστατική Αριστερά στην Ελλάδα. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ποιες είναι οι θέσεις κάθε οργάνωσης και πώς υποστηρίζουν τη Σοσιαλιστική Επανάσταση. Το άμεσο βέβαια καθήκον για μας είναι η Λατινική Αμερική. Μ΄ αυτήν την έννοια βάζουμε το πρόγραμμά μας που είναι το αίτημα για ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, για να νικήσουμε τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Είμαστε σίγουροι ότι έχουμε απήχηση ακόμα και στις Αμερικάνικες μάζες... Αναπτύσσοντας την επανάσταση στη Λατινική Αμερική θα έχουμε μεγαλύτερη απήχηση στους Αμερικανούς εργάτες. Στους εργάτες όλου του κόσμου και στους Έλληνες εργάτες. Η Επανάστασή μας θα νικήσει.
(Δήλωση του ΧΟΡΧΕ ΑΛΤΑΜΙΡΑ στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ)

Όλοι στην Πλάζα για μια κυρίαρχη Συνταγματική Συνέλευση

Το κάλεσμα που ξυπνάει τις μνήμες για την πρώτη επέτειο της λαϊκής εξέγερσης το νοιώθει κιόλας η κοινωνία με όλους της τους πόρους. Αυτό οφείλεται, φυσικά, στην δύναμη εκείνης της ημέρας στην συλλογική μνήμη. Για τους ανθρώπους της πόλης του Μπουένος Άιρες και της ευρύτερης περιοχής τους, το

Να φύγουν όλοι. Εμπρός για μια κυρίαρχη Συνταγματική Συνέλευση. Ολοι στην Πλάζα.

Αργεντινάτσο αντιπροσωπεύει ένα είδος τοπικού Κορντοβάτσο ή Ροζαριάτσο [ιστορικές επαναστάσεις της πόλης της Κόρντοβα και της Ροζάριο αντίστοιχα], η ολοκλήρωση μιας αποστολής που έμεινε ανεκπλήρωτη τα τελευταία 30 χρόνια (χωρίς να συνυπολογίζουμε τις απεργίες του Ιούνη και του Ιούλη του 1975, που προκάλεσαν την εξορία του Lspez Rega ).

Πάνω απ’ όλα όμως, η δύναμη του καλέσματος οφείλεται στην ολοκληρωτική αποτυχία της κυβέρνησης να ξεπεράσει την κοινωνική κατάρρευση και στην ανικανότητά της να βρει έναν δρόμο εξόδου από την παρούσα πολιτική αποσύνθεση. Τον περασμένο Ιανουάριο η Νομοθετική Συνέλευση συγκλήθηκε για δεύτερη φορά σφετεριστικά από την πολιτική εξουσία και σχημάτισε μια κυβέρνηση που θα έπρεπε να εξουδετερώσει και να αντιστρέψει την επαναστατική κατάσταση που προκλήθηκε από την επανάσταση. Είναι φανερό, μετά από έναν χρόνο, ότι μολονότι η νέα κυβέρνηση μπόρεσε να κρατήσει την πολιτική εξουσία της, ήταν εντελώς ανίκανη να ανοικοδομήσει την ικανότητα για δράση του Κράτους ήταν ανίκανη να ξεπεράσει την γενικευμένη καπιταλιστική χρωκοπία ήταν ανίκανη να νικήσει την λαϊκή ανταρσία. Το κίνημα των πικετέρο (πικετοφορία) ενδυναμώθηκε, οι λαϊκές συνελεύσεις μεταμορφώθηκαν από εξαιρετικές σε έναν παρατεταμένο αγώνα μαζί με τις μάζες των ανθρώπων τα κατειλημμένα εργοστάσια αναπτύχθηκαν το φοιτητικό κίνημα άρχισε να ξανακτίζεται πάνω σε νέα θεμέλια. Μπροστά σε όλη την κοινωνία, τα παλιά κόμματα και οι παλιοί θεσμοί εμφανίζονται διεφθαρμένοι, Μαφιόζοι, εγκληματικές συμμορίες.

Η μέρα

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι προφανές ότι ο εορτασμός της επετείου τείνει να μεταμορφωθεί σε μια μέρα που έχει το δικό της πολιτικό βάρος. Τα λαϊκά αισθήματα οργισμένα από την πείνα οι νέες επιθέσεις ενάντια στις τραπεζικές οικονομίες των καταθετών και των ατομικών χρεοφειλετών ο ντροπιαστικός εκβιασμός του ΔΝΤ το θέαμα των τραπεζών που οικοδομούν εντυπωσιακά κεντρικά κτίρια ενώ παραπονιούνται για την χρεοκοπία τους οι κινητοποιήσεις των πικετέρο που γίνονται όλο και μεγαλύτερες, το ολοκληρωτικό βάλτωμα της αστυνομικής εξουσίας όλα αυτά συντείνουν στην μετατροπή αυτών των ημερών του Δεκεμβρίου σε άλλο ένα λαϊκό κατόρθωμα. Αυτή είναι, σε κάθε περίπτωση, η κατεύθυνση που πρέπει να διατηρήσουνε όλοι όσοι αγωνίζονται, και διατηρείται από το PO ( Prtido Obrero - Εργατικό Κόμμα). Το Εθνικό Μέτωπο των Πικετέρο ( Bloque Piqetero National ), η Ανεξάρτητη Ένωση Συνταξιούχων και Ανέργων ( MIJD ), οι Γείτονες στα πόδια τους ( Barrios de Pie ), οι Anmbal Versn Coordinator και άλλες οργανώσεις τονίζουν την αναγκαιότητα να ολοκληρωθούν αυτά που έμειναν ατελείωτα από την λαϊκή εξέγερση.

Συνεχίζοντας σε αυτόν τον δρόμο, η θεμελιώδης ερώτηση είναι ο πολιτικός προσανατολισμός που πρέπει να έχει η προετοιμασία των ημερών αυτών αλλά και οι ίδιες οι μέρες. Σε προηγούμενες συναντήσεις, δόθηκε βάρος στο οργανωτικό σκέλος, σαν να ήταν απλά μια δημόσια διαδήλωση, και σε άλλες περιπτώσεις αντιμετωπίστηκε σαν ευκαιρία για την ανασυγκρότηση δυνάμεων με στόχο τις υποθετικές εκλογές που έχει προκηρύξει το Duhalde . Σε αυτή την περίπτωση, πέρα από την διχαστική πολιτική που αυτή η θέση αντιπροσωπεύει με σεβασμό στα κόμματα που αρνούνται την προκήρυξη εκλογών ή και τις ίδιες τις εκλογές, αυτή η προσέγγιση σημαίνει την αφαίρεση του περιεχομένου μιας ημέρας γεμάτης με ιστορικά επαναστατικό νόημα. Επιπλέον, έχουν προταθεί δημόσιες καταγγελίες ( esraches ) ενάντια σε εκπροσώπους των πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων. Αυτό είναι άμεμπτο, αλλά απλά δεν μπορεί να δώσει ένα κοινό μήνυμα σε όλες τις μάζες –διαθέσιμες ή δυνητικά διαθέσιμες- να αναλάβουν δράση.

Για να ξεπεράσουμε τους περιορισμούς των ημερών του τελευταίου χρόνου και αυτών των πολυάριθμων αγώνων που ακολούθησαν, χρειάζεται ένα κοινό, συνολικό σύνθημα. Ο λαός δεν μπορεί να στέκεται αποφασιστικά απέναντι στην εξουσία χωρίς μια ενοποιητική κοινή πρόταση. Στην Αργεντινέζικη πολιτική παράδοση, ο λαός έχει καταλάβει πολλές φορές την Plaza de Mayo , απροσδιόριστα, μέχρι να πετύχει τα αιτήματά του. Για παράδειγμα, η καθαίρεση του Viceroy , η απελευθέρωση του Persn , ή η εξορία του Lspez Rega και η δημόσια αναγνώριση συλλογικών διαπραγματευτικών συμφωνιών. Σε ένα πρότυπο με μεγάλες γενικές απεργίες, όπως τον Ιανουάριο του 1919 και του 1959, ή οι μεγάλες εργατικές στάσεις, η λαίκή ιστορία είναι γεμάτη με «μέρες αγώνα»: 25 Μάη, 17 Οκτώβρη, το Κορτνοβάτσο, το Ροσαριάτσο και το Τουκουμάτσο [τοπικές λαϊκές εξεγέρσεις] η 17 Νοέμβρη στην Ezeiza η 30 Μάρτη ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία η 19 και 20 Δεκεμβρίου.

Η σύγκληση μιας ανεξάρτητης Συνταγματικής Συνέλευσης είναι το λογικό, φυσικό και συνεπές συμπέρασμα του par excellence λαϊκού συνθήματος των ημερών: «Να φύγουν όλοι». Είναι ο αρμός που ενοποιεί αυτό το τμήμα του λαού που θέλει να παλεύει ενάντια στην παρούσα «πολιτική αντιπροσώπευση» νέου τύπο, και εκείνο το τμήμα του λαού που, επιπροσθέτως, θέλει να τροποποιήσει το κοινωνικό περιεχόμενο του σημερινού καθεστώτος, για να είναι δυνατό να υπάρχει «ψωμί και δουλειά για όλους». Είναι το σύνθημα που υιοθετεί με τον καλύτερο τρόπο την ανάγκη να σφυρηλατηθεί μια ενότητα πολιτικών σκοπών για τις κινητοποιήσεις στις 19 και 20 του μήνα και, πάνω απ’ όλα, για μια γενικευμένη προετοιμασία για το τι θα αντιμετωπίσει την διοικούσα κρίση της εξουσίας, και αυτό το τι μπορεί να είναι το αποτέλεσμα αυτής της λαϊκής κινητοποίησης. Στην βάση αυτής της πολιτικής διαδικασίας μπορεί να αναδυθεί μια εξουσία ικανή να συγκαλέσει μια ανεξάρτητη Συνταγματική Συνέλευση. Αυτό το πολιτικό σύνθημα αντιπροσωπεύει το πρώτο βήμα που θα ξεπεράσει τους περιορισμούς του Αργεντινάτσο του περασμένου χρόνου, που επέτρεψαν τον σφετερισμό της λαϊκής εξέγερσης.

Για να ξαναρχίσουμε τους δρόμους με τις πορείες, τις κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων από τις γειτονιές και τα προάστια προς το κέντρο της πόλης και της πλατείες και πάνω απ’ όλα προς την Plaza de Mayo [Πλατεί του Μάη, έδρα της εξουσίας], είναι απαραίτητο να βάλουμε μπροστά ένα αίτημα ικανό να είναι αληθινά αποφασιστικό μέσα στα όρια της υπάρχουσας εμπειρίας, και της συνείδησης που έχει προκύψει από αυτήν την εμπειρία.

Η Ιστορία δεν οδηγείται από φιξαρισμένα προγράμματα, αλλά αυτοί που παλεύουν πρέπει να προετοιμάζονται για προγράμματα του αγώνα που φτιάχνει ο ίδιος ο λαός.