Σάββας Μιχαήλ Γ.Γ. του ΕΕΚ στο τελευταίο
Συνέδριο του Παρτίδο Ομπρέρο χειροκροτεί κατασυγκινημένος
ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΑΖΟ!
O σύντροφος ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ παρακολούθησε το τελευταίο Συνέδριο του ΠΑΡΤΙΔΟ ΟΜΠΡΕΡΟ στην Αργεντινή λίγο πριν τις εκδηλώσεις για την πρώτη επέτειο του ΑRGENTINAZO μαζί με το Σάββα Μιχαήλ και άλλους συντρόφους. Σήμερα στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει τις εντυπώσεις του απο αυτή
την καταπληκτική εμπειρία.
«Αργεντινή, γη μεταναστών. Φαρ Ουέστ του Νότου, όπου έρχονταν να κάνουν την τύχη τους κύματα χωρικών και προλετάριων Ισπανών και Ιταλών. Το Μπουένος Αιρες είναι ένα φάντασμα τάξεως και ισχύος του κατά φαντασία Λατίνου. Η πόλη με τους αλφαδιασμένους δρόμους της και τα μεγάλα της πάρκα
ονειρεύεται ένα κομψό πολιτισμό αγγλοσαξονικής φινέτσας, όπου ο νόμος κυριαρχεί πάνω στα πάθη.
Πίσω ωστόσο από αυτή τη βιτρίνα της κοσμιότητας μαίνεται η βία και το πάθος, που έχουν σημαδέψει την ιστορία της χώρας. Ένα ατελείωτο ταγκό αγάπης και μίσους. Ακόμη μία φορά η Αργεντινή εξάπτει τους πιο βαθιούς της δαίμονες. Τι θα ξεπηδήσει άραγε απ' αυτό το νέο χάος του αίματος, της
εξαθλίωσης, της λύσσας για ισχύ και του επιχειρηματικού πνεύματος;»
Εντουάρντο Γκαλεάνο,
Οι Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής
H πιο σύγχρονη κοινωνική εξέγερση! Το μοναδικό παράδειγμα της μεταπολεμικής ιστορίας, όπου σε μία ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα τίθεται νέτα σκέτα το ζήτημα της εξουσίας και μίας επαναστατικής κυβέρνησης των εργατών και του λαού. Το πιο εκρηκτικό μίγμα μίσους απέναντι σε ένα
κοινωνικό σύστημα που σαπίζει, έχοντας κλείσει τον ιστορικό του κύκλο, και αγάπης ταυτόχρονα για μια νέα κοινωνία χωρίς οικονομική εκμετάλλευση, χωρίς πολιτική και κοινωνική καταπίεση, όπου τα παιδιά δεν θα πεθαίνουν από την ασιτία.
Κι όμως, ακόμη και πέντε χρόνια πριν κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει αυτό που ξεπήδησε στις 19 και 20 Δεκεμβρίου του 2001, εξάπτοντας το νου και την καρδιά εκατομμυρίων εργαζόμενων απ' όλη τη γη που στην περικυκλωμένη Κάσα Ροσάδα έπαιρναν εκδίκηση οι δικοί τους μικροί και μεγάλοι,
ανολοκλήρωτοι αγώνες. Ήταν η εποχή, ακόμη και τότε, που το οικονομικό θαύμα της Αργεντινής περιφερόταν στις οικονομικές στήλες, στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τις ομιλίες των πολιτικών, σαν το πλέον σύγχρονο παράδειγμα οικονομική ανάπτυξης και αξιοποίησης των δυνατοτήτων που
προσφέρει η νέα εποχή. Οι πιο βαθιοί δαίμονες της Αργεντινής εκείνα τα χρόνια έκαναν πράξη τη νομισματική ενοποίηση όταν στην Ευρώπη μόνο ως ευχή διατυπωνόταν η προοπτική της δημιουργίας του κοινού νομίσματος. Απελευθέρωναν τις αγορές ενέργειας, επικοινωνιών, μεταφορών και
κεφαλαίου δίνοντας ένα φιλί ζωής στην κρίση υπερσυσσώρευσης που σοβούσε, χωρίς καν αναισθητικό ή ενδιάμεσες φάσεις. Διέλυαν τις εργασιακές σχέσεις και το πανίσχυρο κοινωνικό κράτος του περονισμού εν μία νυκτί. Εφάρμοζαν τα πιο σύγχρονα πολιτικά εγχειρήματα χειραγώγησης των
εργαζομένων και εκτόνωσης των λαϊκών αντιδράσεων που στον υπόλοιπο κόσμο πέρασαν χρόνια για να συζητηθούν.
Αυτό το εργαστήριο υπερυψηλής τεχνολογίας είναι που κατέρρευσε πλημμυρίζοντας τους αλφαδιασμένους δρόμους του με εκατομμύρια απελπισμένους άνεργους, πεινασμένους εργάτες, νεόπτωχους μικροαστούς, εξαθλιωμένους και ζητιάνους. Αυτό το εργαστήριο νομισματικής διαχείρισης, που
μέχρι πριν λίγα χρόνια καμάρωνε για την ευρωστία του, ελέω δολαρίου, βρίσκεται σήμερα κάπου μεταξύ 1810 και 1860, με την κάθε επαρχία να εκδίδει το δικό της νόμισμα-κουρελόχαρτο. Αυτό το εργαστήριο θυμίζει ερειπωμένη πόλη της Αγριας Δύσης με το ένα κλειστό εργοστάσιο να διαδέχεται το
άλλο. Πολύ περισσότερο, αυτό το εργαστήριο πολιτικής αφομοίωσης που έβγαζε εκατομμύρια εργάτες στους δρόμους να ζητωκραυγάζουν για την πολιτική τους ηγεσία αποτελεί σήμερα κρεματόριο της αστικής πολιτικής με τη δημοτικότητα του Ντουάλντε να κυμαίνεται γύρω στο 8%, πιο χαμηλά
δηλαδή και από του Μαρκεζίνη, και τους υποψηφίους των προεδρικών εκλογών του Απριλίου να αδυνατούν να συγκεντρώσουν ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 14%, ο καθένας τους ξεχωριστά.
Το Αργεντινάζο είναι το πιο γνήσιο προϊόν της οικονομικής κρίσης του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
Και η Ιαπωνία όμως σήμερα δοκιμάζεται από μια εξ ίσου βαθιά, και αξεπέραστη το σημαντικότερο, οικονομική κρίση. Και οι ασιατικές τίγρεις το 1998 εισήλθαν στην ίδια οικονομική δίνη. Και το Μεξικό το 1995 δοκίμασε ανάλογη κατάρρευση. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του '30 είχαν τις
ίδιες στρατιές ανέργων, φτωχών και εξαθλιωμένων. Πουθενά όμως δεν είχαμε την επαναστατική Αριστερά και την εργατική πολιτική να ξεπροβάλει τόσο απειλητικά απέναντι στην καπιταλιστική κυριαρχία και τον ιμπεριαλισμό.
Εμβρυακές μορφές ανάπτυξης
της δικτατορίας του προλεταριάτου
Το Αργεντινάζο λοιπόν, παρότι είναι το γνήσιο τέκνο της οικονομικής κρίσης, ουδέποτε θα είχε συμβεί κι ουδέποτε θα είχε πάρει τα χαρακτηριστικά που έχει αν από χρόνια πριν δεν το προετοίμαζε, δεν δημιουργούσε τους όρους για το ξέσπασμά του μία χούφτα επαναστατών. Το Παρτίδο Ομπρέρο.
Αν το κόμμα αυτό δεν είχε μία στοχοπροσηλωμένη και πολιτική παρέμβαση σε όλους τους εργατικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν, προσδίδοντας τους πολιτική προοπτική και ενοποιώντας τους στο στόχο της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας. Διαφορετικά ειπωμένο, στο ερώτημα αν το συνειδητό ή το
αυθόρμητο στοιχείο καθόρισε τα γεγονότα στην Πλατεία Μαΐου πέρυσι τον Δεκέμβρη, η απάντηση είναι το πρώτο. Το συνειδητό στοιχείο λειτούργησε καταλυτικά, αφού αφουγκράστηκε από νωρίς τις τάσεις κρίσης του συστήματος και τις δυνατότητες σύγκρουσης της κοινωνικής πλειοψηφίας, αφού
έδωσε με πρωτοπόρο τρόπο αυτές τις μάχες από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων και όχι των συμμάχων τους, αφού συγκρούστηκε μέχρι τέλους με όλα τα μικροαστικά ρεύματα του κατακερματισμού και των αυτόνομων νησίδων, που υπήρχαν και εξακολουθούν να εκφράζονται στο εργατικό κίνημα,
αφού τα έκανε όλα αυτά, η στρατηγική προοπτική κατάληψης της εξουσίας που έδωσε έβγαλε στην επιφάνεια τους πιο βαθιούς δαίμονες.
Οι πιο εντυπωσιακές στιγμές εργατικών και λαϊκών αγώνων, που διηγούνται σήμερα οι αργεντινοί επαναστάτες, δεν αφορούν την περυσινή εξέγερση που έριχνε τον ένα πρόεδρο μετά τον άλλο. Αφορούν τους αγώνες κατά των ιδιωτικοποιήσεων και τις μάχες των πικετέρος' του νέου εργατικού
κινήματος της Αργεντινής. Οι αγώνες αυτοί ξεκίνησαν για το δικαίωμα στη δουλειά και το μεροκάματο το 1997 και μέχρι σήμερα εξακολουθούν να κλιμακώνονται με εκπληκτική ταχύτητα. Στο Μπουένος Αιρες μόνο, οι 32 πικέτες του 1997-1998, έγιναν 201 το 1999-2000 και μέχρι τις 26 Ιουνίου του 2002 είχαν φτάσει
τις 874. Στις βόρειες βιομηχανικές επαρχίες της Σάλτα και της Κόρντομπα, εκεί που δημιουργήθηκε το κίνημα των πικετέρος και δόθηκαν οι πιο σκληροί και αιματηροί αγώνες κατά των ιδιωτικοποιήσεων, οι 58 πικέτες του 2000 έγιναν 376 μέχρι τις 26 Ιουνίου. Με την ίδια σχεδόν ταχύτητα αυξήθηκαν
οι εργατικές κινητοποιήσεις σε όλη την έκταση της χώρας. Οι πικέτες όμως έγιναν ο εφιάλτης, όχι μόνο του κάθε ξεχωριστού κεφαλαιοκράτη, αλλά όλου του συστήματος πολιτικής κυριαρχίας της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού από τη στιγμή που το Πόλο Ομπρέρο, το εργατικό μέτωπο του
κόμματος, που συγκεντρώνει τα πιο ταξικά στοιχεία του εργατικού κινήματος, ενοποίησε τον αγώνα τους από τη Γη του Πυρός μέχρι τα βόρεια σύνορα της Βολιβίας. Ενοποίησε και πολλαπλασίασε αυτούς τους αγώνες και ταυτόχρονα τους αναβάθμισε σε πολιτικούς. Έτσι, την Τρίτη που μας πέρασε ο
Νέστορ Πιτρόλα, ηγέτης του Πόλο Ομπρέρο, σε συνέντευξη τύπου που δόθηκε για τις κινητοποιήσεις που θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα έστειλε τελεσίγραφο στον πρόεδρο της χώρας, λέγοντας ότι «με 200.000 άτομα στην Πλατεία, ο Ντουάλντε πρέπει να φύγει»! Λατινοαμερικάνικος παρορμητισμός;
Φυσικά όχι! Την ημέρα που δίνονταν αυτή η συνέντευξη τύπου από όλες τις οργανώσεις που συμμετέχουν στους πικετέρος, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στις επαρχίες Σάλτα, Φορμόζα και Σάντα Κρουζ έμπαιναν στο τελικό στάδιο οι προετοιμασίες για τη μεγάλη πορεία των πικετέρος που θα
καταλήξει στο Μπουένος Αιρες περνώντας από 20 άλλες επαρχίες με τα εξής συνθήματα: «Να Φύγει Τώρα ο Ντουάλντε, Να Φύγουν Όλοι», «Νέα Εξέγερση στις 19 και 20» και «Για μια Κυβέρνηση των Εργατών και του Λαού»!
Αυτή η βίαιη είσοδος των εκατομμυρίων εργατών και καταπιεσμένων στο πολιτικό προσκήνιο είναι που προκάλεσε την κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης και διαχείρισης από τη μεριά του αστικού πολιτικού κόσμου. Αυτή ακριβώς η πρωτοπορία είναι που κάνει σήμερα τη δικτατορία του
προλεταριάτου να πηγάζει σαν κοινωνική αναγκαιότητα από όλους τους αρμούς της αργεντίνικης κοινωνίας. Κι αυτές ακριβώς οι εμβρυακές μορφές προλεταριακής δικτατορίας, όπως εκφράζονται στα εκατοντάδες κατειλημμένα εργοστάσια, είναι που θέτουν ωμά το ζήτημα της εξουσίας. Η
αναγκαιότητα της κυβέρνησης των εργατών πηγάζει από την εξέλιξη της ταξικής πάλης, δεν επιβάλλεται ούτε είναι εγκεφαλικό κατασκεύασμα. Το Παρτίδο Ομπρέρο αν συγκαταλέγεται στα πιο πρωτοπόρα επαναστατικά κόμματα του 21ου αιώνα είναι γιατί δίνει διέξοδο σε αυτή την τάση. Γιατί εξωθεί
όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις μέχρι το τέλος: την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας!
