Νεολαίοι το POLO OBRERO στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στην πρώτη επέτειο του ARGENTINAZO
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ
Παραγκουπόλεις της πείνας, της ανεργίας, του εγκλήματος
Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ συνεχίζει το αφιέρωμα στο ARGENTINAZO με μία ακόμα ανταπόκριση, από την εξεγερμένη ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, του σύντροφου ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ.
Mπάχο Φλόρες, Τρέιντα ι ούνο, Λα Μπόκα, Όνσε, Πλάζα Μιζερέρε, Σαν Τέλμο, Σολδότι και Λογκένο είναι ορισμένες μόνο, ελάχιστες για την ακρίβεια, από τις παραγκουπόλεις της εξαθλίωσης, τις μπίσας ντε μισέρια, που περιβάλλουν ή καλύτερα σφίγγουν σαν θηλιά την πόλη του Μπουένος Αιρες. Ο
πληθυσμός τους είναι άγνωστος, μια και κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί να τον καταγράψει. Με βάση εκτιμήσεις ανθρώπων που ρωτήσαμε, ο αριθμός των κατοίκων των μπίσας ντε μιζέρια κυμαίνεται από 500.000 έως ένα εκατομμύριο άτομα. Πολλοί μάς είπαν ότι όλη η περιφέρεια της πρωτεύουσας, το Γκραν
Μπουένος Αιρες τον τελευταίο χρόνο έχει μεταβληθεί σε μπίσα ντε μισέρια.
Από τη δεκαετία του 70 ακόμη, κάθε κυβέρνηση που σεβόταν τον εαυτό της και το ρόλο της έστελνε μπουλντόζες και στρατό και τις κατεδάφιζαν. Οι προσπάθειες εγκαταλείφτηκαν σχεδόν οριστικά στις αρχές της δεκαετίας του 90. Όχι γιατί υιοθετήθηκε μια πολιτική κοινωνικής επανένταξης αυτού
του κόσμου αλλά γιατί πλέον οι μπίσας ντε μισέρια διευρύνθηκαν ανεξέλεγκτα. Ήταν τα χρόνια της διακυβέρνησης του Μένεμ όταν το κλείδωμα της ισοτιμίας του πέσο στο δολάριο προκάλεσε μια πλημμυρίδα κεφαλαίων στην Αργεντινή. Τα κεφάλαια αυτά κατευθύνθηκαν σε ιδιωτικοποιήσεις και
εξαγορές επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα οι χρεοκοπίες επιχειρήσεων και η ανεργία να εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα για την εποχή ύψη.
Το Μπάχο Φλόρες, περιμετρικά του οποίου για λόγους ασφαλείας περπατήσαμε είναι ίσως η πλέον ενδεικτική περίπτωση. Από το κέντρο του Μπουένος Αιρες απέχει τριάντα με σαράντα λεπτά. Αδύνατο να θυμηθείς το πλήθος και τα ονόματα των εργοστασίων που έκλεισαν, όπως η εικονιζόμενη
κλωστοϋφαντουργία Βολκάνο που τη δεκαετία του 80 απασχολούσε δύο χιλιάδες εργάτες. Κάθε πρωί γύρω στις 7.00, στην κεντρική διασταύρωση των οδών Κόμπο και Κουραπαλίγκε, εκατοντάδες, ίσως και περισσότεροι από χίλιοι άνεργοι εργάτες κοιτούν με αδημονία και απόγνωση τους οδηγούς των
περαστικών αυτοκινήτων μήπως τους φωνάξουν για να κάνουν μεροκάματο. Το Μπάχο Φλόρες είναι το δικό μας Περιστέρι, Μενίδι, Κερατσίνι. Λίκνο μεταποιητικών δραστηριοτήτων έντασης εργασίας (κλωστοϋφαντουργίες, βυρσοδεψεία, τυπογραφεία, κ.λπ.) κατά το παρελθόν και ταυτόχρονα μαγνήτης
για δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που έσπευδαν από τις επαρχίες του Βορρά αλλά και από την γειτονική Βολιβία, το Περού και την Παραγουάη να εργαστούν για ένα κομμάτι ψωμί. Μέχρι και πέρυσι όμως, που αυτό το κομμάτι ψωμί πληρωνόταν σε δολάρια, μετατρεπόταν σε διόλου ευκαταφρόνητα
εμβάσματα που αποστέλλονταν στον τόπο καταγωγής των μεταναστών καλύπτοντας σχετικά εύκολα τις ανάγκες των πολυμελών οικογενειών τους. Από πέρυσι που αποσυνδέθηκε το πέσο από το δολάριο και η ισοτιμία του έναντι του αμερικανικού νομίσματος μειώθηκε κατά 72% οι μπίσας ντε μισέρια
βυθίστηκαν στην εξαθλίωση και το έγκλημα. Στο Μπάχο Φλόρες, στο εσωτερικό του οποίου δεν εισχωρεί ούτε καν η αστυνομία πλέον, στις 2 Δεκέμβρη η τοπική μαφία σκότωσε έναν πικετέρο, τον Ραμόν Ροντρίγκεζ, πυροβολώντας τον σχεδόν εξ επαφής στο στήθος. Το λάθος στο οποίο υπέπεσε αφορούσε
τα συσσίτια που οργάνωναν οι τοπικές εργατικές επιτροπές. Η δίκαιη διανομή τους από τις οργανώσεις των πικετέρος στερούσε τη δυνατότητα λεηλασίας και εμπορευματοποίησης ακόμη και αυτής της πενιχρής κρατικής μέριμνας από τη μαφία του Μπάχο Φλόρες... Ο νεκρός αυτός σύντροφος δεν ήταν
και το μοναδικό παράδειγμα πολιτικής στράτευσης. Το Παρτίδο Ομπρέρο συντηρεί δύο γραφεία κομματικών του οργανώσεων στο Μπάχο Φλόρες. Ενώ κατά το παρελθόν αγώνες που έκαναν οι κάτοικοι γειτονιών είχαν σαν αποτέλεσμα να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης τους, να οικοδομηθούν
κανονικές κατοικίες κ.λπ.
Οι κάτοικοι των μπίσας ντε μισέρια επιβιώνουν από τα κρατικά συσσίτια, περισυλλέγοντας χαρτόνια ή από τις επιδοτούμενες από το κράτος θέσεις εργασίας, τα πλάνες δε τραβάχο. Πρόκειται συνήθως για εργασίες καθαριότητας που αμείβονται με 150 πέσος τον μήνα και αφορούν δραστηριότητες
στις οποίες ήδη απασχολείται μόνιμο προσωπικό του δημοσίου ή του δήμου! Με αυτό τον τρόπο υπονομεύεται από τη μεριά των μονίμων οποιαδήποτε διεκδίκηση, ενώ αμφισβητείται ακόμη και αυτό το δικαίωμα στην εργασία. Ταυτόχρονα, δημιουργείται ένας διπλός μηχανισμός εξαχρείωσης και
εξαγοράς συνειδήσεων που στοχεύει από τη μια στη διάσπαση του ενιαίου μετώπου εργαζομένων και ανέργων που αποτελεί τη σημαντικότερη κατάκτηση του κινήματος των πικετέρος και από την άλλη στην επάνδρωση της στρατιάς των πουντέρος: Των λούμπεν και εξαθλιωμένων ανέργων που για να
πάρουν ένα κομμάτι ψωμί μετατρέπονται σε εκλογικό μηχανισμό της κυβέρνησης και αιχμή του δόρατος στην προσπάθεια άλωσης από τα μέσα του εργατικού κινήματος. Μία πέμπτη φάλαγγα, που συγκροτείται από την πολιτική εκμετάλλευση της καθημερινής μιζέριας.
Λεηλασίες καταστημάτων
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΤΑΚΤΙΚΗ
Την Πέμπτη 28 Νοέμβρη περισσότερα από τριακόσια άτομα εισέβαλλαν σε ένα σούπερ μάρκετ Καρφούρ της γνωστής ευρωπαϊκής αλυσίδας στην συνοικία Σαν Φερνάντο στα περίχωρα του Μπουένος Αιρες, λεηλατώντας τρόφιμα, ηλεκτρικά είδη, καλλυντικά και ό,τι άλλο εμπόρευμα υπήρχε στα ράφια του. Η
είδηση την επόμενη μέρα έγινε πρωτοσέλιδη και ήταν το πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Το ερώτημα δε στις τηλεοπτικές συζητήσεις που τροφοδότησε η λεηλασία ήταν κατά πόσο η χώρα θα βυθιστεί στο χάος και την αναρχία όπως πέρυσι…
Η αντίδραση του Πόλο Ομπρέρο και όλων των οργανώσεων που συμμετέχουν στους πικετέρος ήταν άμεση και κατηγορηματική. Ο Νέστορ Πιτρόλα, ηγέτης του Πόλο Ομπρέρο, δήλωσε ότι αυτοί που συμμετείχαν στην λεηλασία, οι σακέος, πληρώθηκαν από τον μηχανισμό του Κάρλος Μένεμ, προκειμένου να
στρώσουν το χαλί στις δυνάμεις καταστολής και να δυσφημίσουν τον αγώνα των πικετέρος ενάντια στην πείνα. Την ίδια επιθετική στάση κράτησαν απέναντι τους και όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στους πικετέρος. Με δηλώσεις που έκαναν στα μέσα ενημέρωσης ο Ραούλ
Καστέλς από το Ανεξάρτητο Κίνημα Συνταξιούχων και Ανέργων (MIJD), ο Λουίς Ντ' Ελία από την Ομοσπονδία για τη Γη και την Κατοικία (FTV) και ο Φρέντι Μαρίνιο του Ταξικού Μαχητικού Ρεύματος (CCC) κατήγγειλαν τις λεηλασίες, λέγοντας ότι εν όψει των διαδηλώσεων στις 19 και 20 Δεκεμβρίου ανάλογες
επιθέσεις θα πληθύνουν, ώστε να νομιμοποιηθεί η καταστολή και πολύ περισσότερο να στραφούν ενάντια στους εργάτες και τους ανέργους τα μεσαία στρώματα και οι μικροϊδιοκτήτες' ένας διακαής και χρόνιος πόθος της κυβέρνησης. Δεν έλειψαν μάλιστα και καταγγελίες στον τύπο, που
υποδείκνυαν επώνυμους πολιτικούς παράγοντες του μενεμισμού, οι οποίοι στρατολογούσαν σακέος, δίνοντας τους 300 ή ακόμη και 400 πέσος, ώστε μέχρι τις 19 και 20 Δεκέμβρη να λεηλατούν συστηματικά εμπορικά μαγαζιά.
O Νέστορ Πιτρόλα, σε συζήτηση που είχαμε μαζί του, δήλωσε ότι οι λεηλασίες οδηγούν την εργατική τάξη στη λουμπενοποίηση. «Πρόκειται για ένα ρεύμα εχθρικό απέναντι στον αγώνα των πικετέρος. Στερούνται πολιτικού προγράμματος στο βαθμό που αφήνουν στο απυρόβλητο την κυβέρνηση, τα
κόμματα και τον ιμπεριαλισμό. Οι λεηλασίες δεν μπορεί να αποτελούν λύση γιατί αναπαράγουν τις αιτίες της φτώχειας και οδηγούν την εργατική τάξη στην περιθωριοποίηση».
Η στρατιά των καρτονέρος
Πριν πέσει η νύχτα, την ώρα που οι υπάλληλοι των εμπορικών καταστημάτων αρχίζουν να βγάζουν τα σκουπίδια στα πεζοδρόμια, το Μπουένος Αιρες κατακλύζεται από τους καρτονέρος. Στην πρωτεύουσα μόνο, παρότι μπορείς να τους συναντήσεις σε κάθε γωνιά της Αργεντινής, υπολογίζεται ότι
υπερβαίνουν τους 40.000! Τα εφόδιά τους είναι συνήθως ένα καροτσάκι από σούπερ μάρκετ ή άλλα αυτοσχέδια τροχήλατα μέσα που επάνω τους είναι προσαρμοσμένο ένα τεράστιο τσουβάλι, ώστε να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερα χαρτόνια.
Η αναζήτηση, η περισυλλογή και η πώληση των χαρτονιών και των χαρτόκουτων, στα οποία ήταν συσκευασμένα τρόφιμα και εμπορεύματα, είναι η μοναδική πηγή διαβίωσης για χιλιάδες ανέργους. Μάλιστα το μονοπωλιακό καθεστώς εμπορίας του ανακυκλώσιμου χαρτιού ώθησε τους καρτονέρος στη
δημιουργία άτυπων προφανώς ενώσεων ώστε να εκβιάσουν την εταιρεία που αγοράζει το πεπιεσμένο χαρτί να τους επιτρέψει την είσοδο στο κύκλωμα...
Οι περισσότεροι καρτονέρος κατοικούν στις παράγκες της εξαθλίωσης που βρίσκονται περιμετρικά της πρωτεύουσας. Ο τόπος της κατοικίας τους διακρίνεται και από την εμφάνισή τους. Πολλές φορές μεταξύ των καρτονέρος διακρίνονται και άτομα που δεν έχουν διαβεί ακόμη την γραμμή της
εξαθλίωσης, που βγαίνουν να μαζέψουν τα απομεινάρια της ημέρας με τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Στο βλέμμα δε του περαστικού χαμηλώνουν τη ματιά τους, από φόβο μήπως τους αναγνωρίσει κάποιος γείτονας ή παλιός συνάδελφος
