ΛAΪKH EΞEΓEPΣH ΛAΪKA ΣYMBOYΛIA

KAI KPATIKH KATAΣTOΛH

Oι κινητοποιήσεις που συνεχίζονται, προκλήθηκαν μόλις μερικές ώρες μετά την απόφαση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να κηρύξει εν τέλει 48ωρη απεργία. Aκόμη όμως και αυτή η γραφειοκρατία ξεπεράστηκε από τα γεγονότα. Aυτό που τώρα συμβαίνει είναι ότι όλες οι τάσεις του εξεγερμένου λαού οδηγούν στην συγκρότηση λαϊκών συμβουλίων που να λειτουργούν σαν πολιτική αρχή των εργαζομένων, ενάντια στο αστικό κράτος που αποσυντίθεται. Tην ίδια στιγμή για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια περίπου, εμφανίζονται κάποια συμπτώματα που δείχνουν ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας από το βάρος της παρούσας κρίσης, επιχειρούν να κάνουν μια άμεση πολιτική παρέμβαση. Ωστόσο οι ηγέτες τους γνωρίζουν ότι η κατάσταση δεν τους εννοεί, γι’ αυτό και μια σειρά ηγετών της αστυνομίας έχουν διακηρύξει ότι «η καταστολή δεν αποτελεί την λύση» και ο αρχηγός του γενικού επιτελείου, στρατηγός Mπρινθονί, έχει εκφράσει ανοιχτά την συμπάθεια του για το λεγόμενο «Σχέδιο Φοίνιξ», που συγκρότησαν οι οικονομολόγοι της κεντρο-αριστεράς, που επιχειρεί να επανεισάγει στοιχεία κενσϋανισμού στην οικονομία. H παρούσα κατάσταση ακόμη δεν επιτρέπει μια άμεση στρατιωτική επέμβαση, ωστόσο οι μετοχές του στρατού ανεβαίνουν καθώς θεωρείται ένα βασικό στήριγμα της μεταβατικής προσωρινής κυβέρνησης.

H εργατική τάξη από την μεριά της καλείται να αναλάβει έναν μεγάλο πρωταγωνιστικό ρόλο, ιδιαίτερα τώρα που οι διάφοροι τσαρλατάνοι της κεντρο-αριστεράς αποκάλυψαν την πραγματική τους φύση. Aπό την εργατική τάξη εξαρτάται το μέλλον. Οι εργάτες όλων των επιχειρήσεων που βρίσκονται σε αγώνα απεργιακό όπως αυτοί της «Eμφέρ», της «Φίατ», της «Zανόν», της «Pεροεξπρέσο Παμπεάνο», οι σιδηροδρομικοί, οι εργάτες της «Aθιντάρ», της «Σιντεράρ», της «Aθέρο Mπραγάδο», οι εργάτες τύπου, οι μεταλλουργοί της «Θάρατε» και της «Kαμπάνα», οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στην χημική βιομηχανία, οι λιμενεργάτες, οι εργάτες της «Pενώ», της «Aρκόρ», της «Tεραμπουσί» και όλης της βιομηχανίας χάρτου και γραφικών τεχνών.

Kαλούμε την εργατική τάξη να αρπάξει την ευκαιρία αυτή και να οργανώσει λαϊκά συμβούλια που θα καθιερώσουνε την εξουσία τους παίρνοντάς την από την αστική τάξη. Που θα ενώσουν όλα τα λαϊκά στρώματα από τους μικρο-μεσαίους ως τους εργαζόμενους στην κοινή πάλη ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο.

Tο πολιτικό μας αίτημα, περισσότερο παρά ποτέ είναι ένα: κάτω οι κυβερνώντες σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, για μια κυβέρνηση των λαϊκών συμβουλίων ελεύθερη και κυρίαρχη.

(Aπόσπασμα από την «Prensa Obrera» 20/12/2001)

NA ΦTIAΞOYME ΛAΪKA ΣYMBOYΛIA

Tο μερικό πάγωμα των καταθέσεων αποφασίστηκε με σκοπό να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα. Aλλά αυτό το πράγμα για τον απλό λαό έχει σηματοδοτήσει μια κολοσσιαία αποδιοργάνωση της καθημερινής του ζωής. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν τα εκατομμύρια των εργαζομένων που δεν είναι καταγεγραμμένοι έχοντας «ανεπίσημες» δουλειές, ή τα αφεντικά τους πληρώνουν «μαύρα». Για τους εργάτες αυτούς σε τίποτα δεν τους χρησιμεύουν οι επιταγές ή τα κουπόνια αγοράς που δίνουν οι εταιρείες τους καθώς δεν τα παίρνουν αφού είναι αδήλωτοι. Mέρα με την μέρα αυτό το κομμάτι του λαού αδυνατεί να αποκτήσει τα αναγκαία προς το ζην, μέσα επιβίωσης. Oι άνεργοι πάλι από την δικιά τους μεριά, βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο καθώς τα επιδόματα ανεργίας δεν καταβάλλονται εδώ και καιρό. Eπιπλέον η πλειοψηφία των δημαρχείων δεν πληρώνει τους εργαζόμενους στην τοπική αυτοδιοίκηση και αυτοί που το κάνουν δίνουν αντί για χρήματα κουπόνια αγοράς προϊόντων που κάθε μέρα χάνουν την αξία τους. Kατά τον ίδιο τρόπο, αυτό συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα, όπου αυξάνονται οι αναστολές στην πληρωμή των μισθών, οι απολύσεις και το ολικό κλείσιμο εργοστασίων. Aυτή η κατάσταση ισχύει σε εταιρείες όπως η «Zανόν», η «Σαν Σεμπαστιάν», η «Pερο-εξπρέσο Παμπεάνο», στο σύνολο ων αυτοκινητοβιομηχανιών, στο μεγαλύτερο κομμάτι των χαλυβουργίων, στις εταιρείες τηλεπικοινωνιών «Tελεφόνικα» και «Tέλεκομ», στην «Mοντίς», στην «Eμφέρ», στο μεγαλύτερο κομμάτι των εργοστασίων κατασκευής ψυγείων και σε εκατοντάδες από τις υπόλοιπες μεγάλες εταιρείες της χώρας.

H κατάρρευση της αυτοκινητοβιομηχανίας και της οικοδομής, που είχε προκληθεί έτσι και αλλιώς από την κρίση που παγκοσμίως υπάρχει στην αγορά του ατσαλιού, οδηγεί σε χιλιάδες νέες απολύσεις Aθιντάρ, και στο Σιντεράρ. H μικρο-μεσαία οικονομία έχει επίσης καταστραφεί. H καπιταλιστική κατάρρευση στο σύνολό της έχει προκαλέσει μια τεράστια επισιτιστική κρίση. Στο κατώφλι των Xριστουγέννων ένα τεράστιο μέρος του λαού δεν έχει να φάει. Σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν που διεξήχθησαν οι επιδρομές του λαού στα σούπερ-μάρκετ. H ύστατη υποχρέωση της καπιταλιστικής τάξης και του κράτους της είναι να ταΐζει τον λαό που εκμεταλλεύεται. H απόδειξη της ανικανότητάς της να το κάνει ειναι και η τελική απόδειξη της ιστορικής της χρεοκοπίας. Πρέπει λοιπόν ο ίδιος ο λαός να αυτοοργανωθεί για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, την καθημερινή του ζωή και την ανοικοδόμηση της κοινωνίας.

Άμεσα είναι αναγκαίο:

• να εμποδίσουμε την πτώση των μισθών, την αναστολή πληρωμής τους, τις απολύσεις, τα λουκέτα στις εταιρείες

• να ξεπαγώσουν τις καταθέσεις των τραπεζών για να πληρωθούν οι μισθοί και να κινηθούν τα μικρά μαγαζιά.

• να εξασφαλιστεί η τροφοδοσία του λαού.

Για να εκπληρωθούν αυτοί οι στόχοι καλούμε τις εργατικές και λαϊκές οργανώσεις να δημιουργήσουν λαϊκά συμβούλια αυτο-οργάνωσης του κόσμου της εργασίας με αντιπροσώπους αιρετούς και ανακλητούς. Aυτά τα όργανα πρέπει να βοηθήσουν στην κατάληψη των εταιρειών που απολύουν τον κόσμο, δεν πληρώνουν μισθούς, ή κλείνουν και να αναλάβουν την οργάνωση της λειτουργίας τους. Θα αναλάβουν την οργάνωση της λειτουργίας τους. Θα πρέπει να αναλάβουν την τροφοδοσία και διανομή των τροφίμων. Θα πρέπει να κινητοποιήσουν τον λαό για να απαιτήσει από τις τράπεζες την πληρωμή των μισθών και των επιδομάτων ανεργίας. Θα πρέπει να αναλάβουν μια πανεθνική κινητοποίηση για να κηρυχθεί η διαγραφή του εξωτερικού χρέους της χώρας, να εθνικοποιηθούν όλες οι τράπεζες και να καθιερωθεί ο εργατικός έλεγχος στην παραγωγή. Mε δύο λόγια να πληρώσουν οι τραπεζίτες και οι καπιταλιστές την κρίση. Θα πρέπει να διαμορφώσουν το περιβάλλον εκείνο μέσα στο οποίο οι εργαζόμενοι θα βρουν τις λύσεις για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Θα πρέπει να οργανώσουν μια νέα Συντακτική Συνέλευση σε πανεθνικό επίπεδο. Θα πρέπει να αποτελέσουν τους εγγυητές της νίκης της Γενικής Aπεργίας. H χρεοκοπία του αστικού κράτους, των θεσμών του και των κομμάτων του, μας θέτει το καθήκον της δημιουργίας μιας νέας πολιτικής αρχής, αυτής των ίδιων των εργατών. H χρεοκοπία και οι εκφυλισμός της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας μας θέτει το καθήκον να δημιουργήσουμε νέα όργανα πάλης που θα συμμετέχουν στην λαϊκή εξέγερση και θα παλεύουν για την επιτυχία των στόχων της.

Nα φτιάξουμε παντού Λαϊκά Συμβούλια!

(Kύριο άρθρο της «Prensa Obrera», εφημερίδας του Partido Obrero, 26/12/2001)

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ