Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσίευσε χθες ένα άρθρο-ανταπόκριση από την Αργεντινή του σ. ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ με τίτλο Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ. Σήμερα δημοσιεύουμε μια σκιαγράφηση που ο ίδιος κάνει στο ΠΑΡΤΙΔΟ ΟΜΠΡΕΡΟ που πριν λίγες ημέρες πραγματοποίησε το 13ο του Συνέδριο, το οποίο ο Σάββας παρακολούθησε από την αρχή μέχρι το τέλος. Πρόκειται για μια Μαρξιστική προσέγγιση του φαινομένου Παρτίδο Ομπρέρο στην περίοδο της εξέγερσης και στα προηγούμενα χρόνια της ύπαρξης και δράσης του στην Αργεντινή.

Με αυτή τη μέθοδο (σ.σ. "που συνδυάζει το θεωρητικό και ιστορικό "κεκτημένο" του Μαρξισμού με μια διαλεκτική, ζωντανή προσέγγιση του ζωντανού κόσμου, ελεύθερη από κάθε φορμαλισμό και γραμμική αντίληψη. Ο Μαρξισμός παραμένει πιστός στον εαυτό του, "ορθόδοξος", μόνον όταν είναι αιρετικός κι είναι ρηξικέλευθος κι "αιρετικός" μόνον όταν διασώζει το κεκτημένο της θεωρίας και της πείρας των επαναστάσεων, υπερβαίνοντάς το") οργανώνει τη πάλη του μέσα στο μαζικό κίνημα το πρωτοπόρο Παρτίδο Ομπρέρο της Αργεντινής. Δεν ξεκινάει από έτοιμες φόρμουλες, ετοιμοπαράδοτα σχήματα, προπαγανδιστικά τρικ και τσιτάτα των "κλασικών" κλπ., που επιχειρεί να επιβάλλει στο ζωντανό κίνημα, προσαρμόζοντάς το στις κομματικές προδιαγραφές σαν σε προκρούστεια κλίνη. Δεν εισάγει από τα έξω, από κάποιο καθάριο αφηρημένο αιθέρα, τη πολιτική του αλλά εξάγει τη μέθοδο πάλης και το πρόγραμμά του από τη ζωντανή πάλη των ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων, σε διεθνή κι εθνική κλίμακα, στην οποία συμμετέχει ενεργά. Κανένας κοινωνικός αγώνας δεν είναι μικρός, χωρίς σημασία για τη ζωή και το μέλλον της τάξης και της πρωτοπορίας της, της οργανωμένης σε Κόμμα.

Μονάχα ο ζωντανός μεταβολισμός ανάμεσα στη ζωή της τάξης, στις σχέσεις της και τις συγκρούσεις της με όλες τις άλλες τάξεις, τη κυβέρνηση και το Κράτος, και το αναπόσπαστο κομμάτι της που οργανώνεται σε Κόμμα μπορεί να επιτρέψει στο τελευταίο να παίξει ρόλο πρωτοπορίας του κινήματος κι όχι πολιτικού υποκατάστατού του. Αυτός ο ρόλος δεν παίρνεται ποτέ σαν δεδομένος. Όπως κι η μέθοδός του, δεν είναι "εισαγόμενος" αλλά εξαγόμενος μέσα από τις διαδικασίες αυτοχειραφέτησης της επαναστατικής τάξης, σε διαρκή σύγκρουση με όλες τις μορφές ιδεολογικής χειραγώγησης της τάξης από την άρχουσα τάξη και τους "διαμεσολαβητές" της μέσα στο κίνημα. Για να χρησιμοποιήσουμε πάλι μια φράση αργεντινού ψυχαναλυτή "το υποκείμενο είναι ένα εξαγόμενο μέσα από συνεχείς ταυτίσεις στην πάλη των τάξεων". Η επαναστατική υποκειμενικότητα δεν ταυτίζεται με τον κομματικό μηχανισμό που αναγορεύεται σε υπέρτατο κι αποκλειστικό "υποκειμενικό παράγοντα", κατά τη γνωστή γραφειοκρατική παράδοση που κακώς αποδίδεται στον κατ΄ εξοχήν διαλεκτικό Λένιν. Είναι η ίδια η εργατική τάξη που αναδύεται, μέσα από μια πολύπλοκη και κάθε φορά πρωτότυπη διαλεκτική με το σύνολο των ιστορικών όρων ύπαρξής της, ως το επαναστατικό υποκείμενο της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης, δρώντας ως καθολική τάξη για την κατάργηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης, καταπίεσης, ταπείνωσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ο ρόλος κι η ανάγκη να οργανωθεί η πρωτοπορία της τάξης σε Κόμμα προκύπτει ακριβώς από το γεγονός ότι η ανάδυση της υποκειμενικότητας είναι μια διαδικασία μη γραμμική, διαλεκτική, δηλαδή μέσα από αντιφάσεις, όπου η ίδια η άρχουσα τάξη παρεμβαίνει σε κάθε βήμα για να αναγεννήσει με νέες μορφές την κυριαρχία της και την αλλοτρίωση της εργασίας. Ο ρόλος πάλι της πρωτοπορίας δεν μπορεί να πραγματωθεί παρά σε σύνδεση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, μέσα στο κίνημα, για το κίνημα της επαναστατικής κοινωνικής χειραφέτησης. Έτσι η συχνά άγονη αντιπαράθεση του "κομματισμού" με τον "κινηματισμό" υπερβαίνεται. Το Παρτίδο Ομπρέρο π.χ. ενώ έχει διαρκώς ανοικτό ιδεολογικό-πολιτικό μέτωπο με άλλα ρεύματα, μαζί και με τον κινηματισμό που το κριτικάρει σαν ακραία ριζοσπαστική έκφραση της δημοκρατίζουσας Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί μέσα στο κίνημα των πικετέρος κι αλλού με "κινηματικούς", με μαοϊκούς, με το ΚΚ Αργεντινής κ.ά., χωρίς φραξιονισμούς και μικροκομματικές βλέψεις, στη βάση των αντικειμενικών αναγκών του ενιαίου εργατικού μετώπου μέσα στην ταξική πάλη.

Το Παρτίδο Ομπρέρο, από μια άποψη, είναι μορφή αυτοχειραφέτησης της αργεντίνικης εργατικής τάξης από τον περονισμό, την κυρίαρχη μορφή ιδεολογίας κι οργάνωσής της μετά το 1945 και για όλο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Έχει πίσω του μια ιστορία σαράντα χρόνων αγώνων κάτω από τις πιο διαφορετικές συνθήκες. Συνθήκες παρανομίας και νομιμότητας, εξοριών και φυλακίσεων, εναλλαγής νόμιμων και παράνομων μορφών δουλειάς. Τίποτα, καλό και κακό, από την ταραγμένη, τραγική κι επική Ιστορία της Αργεντινής δεν του είναι ξένο. Αν μπορεί σήμερα να αναδύεται σαν βασική μορφή της αυτοχειραφέτησης της αργεντίνικης εργατικής τάξης από τον περονισμό, αυτό οφείλεται, πρώτον, στο γεγονός ότι εξ αρχής και μέχρι τώρα αρνήθηκε να υποταχτεί ή να προσαρμοστεί με οποιοδήποτε τρόπο στον περονικό λαϊκισμό κι εθνικισμό, χαράζοντας ξεκάθαρα τη δική του ανεξάρτητη πολιτική γραμμή για τη διαρκή επανάσταση, ενάντια στις ποικίλες άλλες πολιτικές οργανώσεις, και δεύτερον, επειδή συνδυάζει τον πολιτικό διαχωρισμό με την ενότητα δράσης και τις μετωπικές πρωτοβουλίες με άλλες εργατικές - λαϊκές οργανώσεις και κινήματα. Διαχωριζόμενο, ενώνει την εργατική τάξη και τις οργανώσεις της κι ενώνοντάς την, τη διαχωρίζει από την άρχουσα τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Κολυμπώντας για μια μακριά δύσκολη περίοδο ενάντια στο ρεύμα, ετοιμάστηκε για την ακόμα πιο δύσκολη περίοδο της πλημμυρίδας που ζούμε σήμερα.

Αν και υποχρεώθηκε για πολλά χρόνια να δρα σαν ανεξάρτητη τροτσκιστική οργάνωση, χωρίς διεθνείς συνδέσεις, πάντα στην ανάλυση και τη δράση του Παρτίδο Ομπρέρο κυριαρχούσε και κυριαρχεί, μεθοδολογικά και πολιτικά, ο διεθνής προσανατολισμός. Όχι σαν αφηρημένη διεθνιστική αρχή, ούτε σαν ισοπέδωση των πάντων σε μια αφηρημένη γενικότητα και νομοτέλεια αλλά αναζητώντας τον ιδιαίτερο, τον εντελώς πρωτότυπο κι ανεπανάληπτο τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά της παγκόσμιας ιστορικής διαδικασίας στην Αργεντινή και κάθε χώρα. Είδε την Αργεντινή σ΄ όλη την ιδιαιτερότητά της ακριβώς γιατί δεν την είδε σαν "εξαίρεση" αλλά σαν την ειδική εκδήλωση των καθολικών τάσεων του παγκόσμιου καπιταλισμού στην εποχή της παρακμής και κρίσης του. Στη βάση της ίδιας ανάλυσης πήρε την πρωτοβουλία διεθνώς, το 1997, για την ανασύσταση μιας επαναστατικής εργατικής Διεθνούς, για την επανίδρυση της Διεθνούς που θεμελίωσε ο Τρότσκι κι οι σύντροφοί του για να ολοκληρωθεί το έργο του Οκτώβρη 1917.

Είναι η διαλεκτική του παγκόσμιου και του εθνικού που του επέτρεψε, σε μεγάλο βαθμό να ετοιμαστεί για την έκρηξη του Δεκεμβρίου 2001 και την εκρηκτική ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη που γνωρίζει και το ίδιο. Μας θυμίζει, με τον τρόπο του, το ουσιώδες: Η Αργεντινή είναι ο καθρέφτης των επερχόμενων διεθνών επαναστατικών εξελίξεων, η πρώτη εμφάνιση του κόσμου που έρχεται.

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ