ανταπόκριση του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ από την εξεγερμένη Αργεντινή.
Tους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο η έκδοση που εντάχτηκε στα μπεστ σέλερ της Αργεντινής ήταν μια μακρά συνέντευξη του Ιγνάσιο Ραμονέ που δημοσιεύθηκε σε βιβλίο με τίτλο Ο Κόσμος στη Νέα Αυτοκρατορική Εποχή. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ όσα έλεγε φυσικά ο διευθυντής της Λε Μοντ
Ντιπλοματίκ εστιαζόταν στην ανάλυσή του για τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και ιδιαίτερα για την κρίση στην Αργεντινή. «Η κατάρρευση της Αργεντινής είναι το αντίστοιχο της κατάρρευσης του τείχους του Βερολίνου. Η κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου έδειξε ότι ο δογματικός και
ιεραρχικός σοσιαλισμός δεν λειτουργούσε. Η κατάρρευση της Αργεντινής έδειξε ότι τέτοιος τύπος υπερφιλελευθερισμού, ανάλογη επιβολή της παγκοσμιοποίησης δεν λειτουργεί». Στη συνέχεια, αφού παρομοιάζει την αργεντίνικη κρίση με το κραχ της Νοτιοανατολικής Ασίας το 97, επικαλείται
και το νομπελίστα των «ελεγχόμενων» αγορών και οικονομικό σύμβουλο του Μπιλ Κλίντον, τον Τζόζεφ Στίγκλιτς, για να δηλώσει ότι κάτι τέτοιο δεν πρέπει να ξανασυμβεί.
Η σοσιαλδημοκρατική, κεντροαριστερή ερμηνεία για το χαρακτήρα της κρίσης που διατύπωσε ο Ιγνάσιο Ραμονέ, είναι μία από τις ερμηνείες που κυκλοφορούν στην ιδεολογική πιάτσα της Αργεντινής. Κυρίαρχη στον επίσημο τύπο, περιθωριακή ευτυχώς στα πιο πρωτοπόρα στρώματα της εργατικής
τάξης. Σε κάθε περίπτωση ένα κομμάτι από το παζλ της ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης που διεξάγεται στη χώρα του Τσε.
Το συνέδριο του Παρτίδο Ομπρέρο, που πραγματοποιήθηκε από την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου μέχρι την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου, δεν μπορεί να ειδωθεί ανεξάρτητα από αυτή τη διαπάλη, την πολεμική σύγκρουση που διεξάγεται σε όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος για τις αιτίες της κρίσης, τις
δυνατότητες εξόδου από αυτήν και τα πολιτικά καθήκοντα της συγκυρίας. Σαν ενδεικτικό γεγονός και μέσο παραπέρα ανάπτυξης της επαναστατικής γραμμής μέσα στην εργατική τάξη και την αργεντίνικη κοινωνία, πέρα από όλα τα άλλα, παρουσιάστηκε και η ανάπτυξη του κόμματος. Σε σχέση με το
προηγούμενο συνέδριο, που έγινε πριν από ένα χρόνο ακριβώς, οι αντιπρόσωποι, που εκλέχτηκαν με το ίδιο μέτρο, σχεδόν διπλασιάστηκαν. Οι εργασίες του συνεδρίου άνοιξαν με μία πεντάωρη(!
ομιλία του Χόρχε Αλταμίρα, βουλευτή και ηγέτη του κόμματος. Σημείο αφετηρίας των όσων είπε ήταν η πρωτοπόρα συμμετοχή του κόμματος του στο Αργεντινάζο και όσα προηγήθηκαν. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι το Παρτίδο Ομπρέρο είχε προβλέψει την υποτροπή της οικονομικής κρίσης και την
εξέγερση που ακολούθησε. Με βάση την ανάλυση που είχε προηγηθεί, προετοίμασε τις δυνάμεις του για την εξέγερση και μπόρεσε να παρέμβει στη συνέχεια καθορίζοντας σε ένα σημαντικό βαθμό το περιεχόμενο των όσων ακολούθησαν.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη ανάλυση έπαιξε ο τρόπος ένταξης της αργεντίνικης κρίσης στο διεθνές περιβάλλον. Παίρνοντας απόσταση από αντινεοφιλελεύθερες ερμηνείες που καταλήγουν να διεκδικούν ισχυρότερα μίγματα κρατικής παρέμβασης, ώστε να ξεπεραστεί η κρίση, ο Χόρχε Αλταμίρα
ενέταξε την αργεντίνικη κρίση στην διεθνή ύφεση, όπως με τρόπο εκρηκτικό εμφανίστηκε στην Ασία και σήμερα πλήττει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία. Δεν ήταν ένα «λάθος των αγορών», με άλλα λόγια. Η μέθοδος των πικετέρος, συνέχισε, των κατειλημμένων εργοστασίων και των λαϊκών
συνελεύσεων έχει έτσι ένα διεθνές περιεχόμενο. Αυτή η μέθοδος θέτει το ζήτημα της εξουσίας κα της αναδιοργάνωσης της κοινωνίας πάνω σε νέες βάσεις. Η κοσμοπολίτικη διαμαρτυρία ενάντια στην παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον αγώνα για την οριστική συντριβή του
καπιταλιστικού κράτους και την αντικατάστασή του από μία εργατική κυβέρνηση, ένας αγώνας που διεξάγεται σε καθαρά εθνικό επίπεδο. Η μέθοδος της πάλης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και σε κάθε μορφή καταπίεσης είναι η ταξική πάλη, συνέχισε ο Χόρχε Αλταμίρα. Από κει και
πέρα, η διεθνιστική ενότητα των αγώνων πρέπει να έχει σαν βάση την ίδια την ταξική πάλη. Σε ότι αφορά το ρόλο του κόμματος, του αναγκαίου κακού, αυτός προσδιορίζεται κατά τον ηγέτη του Παρτίδο Ομπρέρο από τους στόχους της πολιτικής πάλης, ενώ το χαρακτήρισε αναπόσπαστο στοιχείο του
επαναστατικού προγράμματος της εποχής μας. «Όποιος δεν θέλει την εξουσία, δεν θέλει κόμμα κι όποιος θέλει εξουσία θέλει και κόμμα», τόνισε χαρακτηριστικά. Κατά τη διάρκεια των εργασιών συζητήθηκαν σε ξεχωριστά τραπέζια συζητήσεων πέντε κείμενα που αφορούσαν: την πολιτική κατάσταση
στο εσωτερικό της χώρας, τις διεθνείς εξελίξεις, το εργατικό κίνημα, την οικοδόμηση του κόμματος και τη δουλειά στη νεολαία.
