Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

   Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                                                        Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

Eξεταζόμενα συνολικά, τα εκλογικά αποτελέσματα - γράφει σήμερα στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ο ηγέτης του ΠΑΡΤΙΔΟ ΟΜΠΡΕΡΟ ΧΟΡΧΕ ΑΛΤΑΜΙΡΑ - δεν προσθέτουν τίποτα σε ό,τι ήταν ήδη γνωστό κατά την διάρκεια της εκλογικής καμπάνιας. Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν από την αρχή ότι κύριοι ανταγωνιστές ήταν υποψήφιοι που αντιπροσωπεύουν το παλιό καθεστώς και ότι ο δεύτερος γύρος θα ήταν ανάμεσα σε δυο φράξιες, καθορισμένες εντελώς από την ίδια την μπουρζουαζία. Αυτές οι φράξιες εμφανίστηκαν στις εκλογές της UIA (Αργεντίνικη Βιομηχανική Ένωση) και στις διασπάσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των τραπεζιτών και στο χρηματιστήριο.

Οι εκλογές είχαν το ρόλο, τον οποίο το Partido Obrero (PO) κατήγγειλε από την αρχή ότι θα έχουν:ήταν μια προσπάθεια από τη μπουρζουαζία και τον ιμπεριαλισμό ( σύμφωνα με τις εντολές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του G7) να αποκαταστήσουν την εξουσία του κράτους, η οποία αποσυντέθηκε από την οικονομική χρεοκοπία και τη λαϊκή εξέγερση. Η πάλη ανάμεσα στη προοπτική της ανατροπής της κυβέρνησης Ντουάλδε και σύγκλησης μια κυρίαρχης Συντακτικής Συνέλευσης, από τη μια μεριά, και στη προοπτική να γίνουν εκλογές μέσα στο πολιτικό πλαίσιο του παλιού καθεστώτος από την άλλη, κατάληξε στην νίκη του δεύτερου ενδεχόμενου.

Το κάλεσμα για εκλογές ήταν ικανό να καναλιζάρει τις φράξιες, αντιμετωπίζοντας κάθε μια μέσα στον Περονισμό, όταν η εσωτερική διαπάλη τους απειλούσε να μπλοκάρει την εκλογική διέξοδο. Προκειμένου να πετύχει αυτό το σκοπό, η κυβέρνηση Ντουάλδε μπόρεσε να συνάψει μια ασταθή συμφωνία με το ΔΝΤ και τους τραπεζίτες και να περιορίσει τη λαϊκή πάλη του κινήματος των πικετέρος και ενός τμήματος των κατειλημμένων εργοστασίων. Η προοπτική για πολιτικό καναλιζάρισμα μέσω των εκλογών ήταν ικανή να συντηρήσει μια κλονισμένη οικονομία, που σημαίνει, να αποφύγει νέες υποτροπές, διαμέσου της ανακωχής μεταξύ των καπιταλιστικών συμφερόντων που επηρεάστηκαν από την οικονομική

χρεοκοπία. Η επιτυχία του εκλογικού σχεδίου συνίστατο στο να μεταθέσει για αύριο αυτό που δε μπορεί να κάνει σήμερα, αφήνοντας την τελική έκβαση της κρίσης στα χέρια μιας νέας κυβέρνησης. Μακριά από το να θέσει ένα τέλος στην καπιταλιστική κατάρρευση, οι εκλογές είναι το προοίμιο μια νέας εξέγερσης.

Aφού επέβαλε μια εκλογική διέξοδο μέσα στο παλιό πολιτικό πλαίσιο, η μπουρζουαζία επέβαλε την ίδια στιγμή το πολιτικό της πρόγραμμα: την αναδιοργάνωση της χώρας, αλλά πάνω στα παλιά θεμέλια. Ένα αντίθετο πρόγραμμα πάλης με άξονα το [κατειλημμένο εργοστάσιο] Μπρούκμαν και τον εργατικό έλεγχο, την απαλλοτρίωση της LAPA [αερογραμμές] και την

εθνικοποίηση των τραπεζών, και τη προώθηση της αντικατάστασης των πολιτικών θεσμών, ήταν κάτι εντελώς ασυμβίβαστο με τη τελετουργική σύγκληση εκλογών... Η «δημοκρατία» δε θα μπορούσε ποτέ να το έχει αντέξει. Ο Ντουάλδε απέτυχε να επιβάλλει τα σχέδιά του μέσω της καταστολής στην Γέφυρα Pueyrredon, αλλά μεσοπρόθεσμα το πέτυχε έμμεσα. Αλλά και το κίνημα των πικετέρος, από την άλλη μεριά, δεν κατάφερε να μεταμορφώσει τη νίκη του ενάντια στην εγκληματική καταστολή σε μια αυτοτελή πολιτική λύση. Η καλύτερη προσπάθειά του ανάμεσα σ΄ αυτές στις γραμμές κορυφώθηκε στην κινητοποίηση στην Plaza de Mayo στην επέτειο της 20ης Δεκέμβρη.

Τα αποτελέσματα των εκλογών είναι, ειδικά, μια ψήφος για την αναδιοργάνωση της χώρας βασισμένη πάνω στα παλιά θεμέλια. Αυτό είναι το κοινωνικό περιεχόμενο των αντιλήψεων για ψήφο για το «λιγότερο κακό». Είναι πολύ καθαρό ότι η εξέλιξη της κρίσης και το μέχρι τώρα αποτέλεσμα της πάλης ανάμεσα στις τάξεις και τα κόμματα έχει περιορίσει τη συνείδηση των ψηφοφόρων στην επιλογή να ψηφίσουν για μια πρόταση αλλαγής μέσα στο σημερινό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Εκείνοι που νίκησαν ήταν οι αντιπρόσωποι του παλιού καθεστώτος, οι οποίοι έθεσαν τέλος στη σταθερή σύνδεση του πέσο με το δολάριο και ταύτισαν τον εαυτό τους με τη «χρεοκοπία», και την πεσοποίηση και την «αλλαγή του μοντέλου». Οι

ψήφοι στον Κίρχνερ, τον Ροντρίγκεζ, τον Σάα, την Κάριο και τον Μορώ ξεπέρασαν αυτές για τους Μένεμ Π Λοπέζ Μούρφυ.

Οι συνέπειες ψευτο αναδιοργάνωσης είναι ευρύτατες και έχουν ήδη ρίξει τη χώρα στα χέρια του[υπουργού Οικονομικών] Lavagna. Το ξεπούλημα του έθνους, η χρηματιστική κατάρρευση και η πληρωμή του εξωτερικού χρέους είναι ασυμβίβαστα με οποιαδήποτε πραγματική λύση της κρίσης, αφαιρώντας μια αλλαγή ικανή να εξαλείψει την ανεργία και τη μαζική λιμοκτονία.

Οι εκλογές έχουν γίνει ένας πολιτικός δείκτης, αλλά όχι μια εκδήλωση εθνικής κυριαρχίας. Για να υπάρξει η τελευταία, για να δημιουργήσει απεριόριστες συνθήκες για πολιτική απελευθέρωση, πρέπει η πολιτική εξουσία να βρίσκεται στα χέρια των εκμεταλλευμένων μαζών. Ο ψηφοφόρος έχει ψηφίσει μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο όπως το βρήκε μπροστά του και το οποίο είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής πάλης που οδήγησε στις εκλογές. Η ψήφος δεν μπορεί να βάλει τάξη σε μια κοινωνική επανάσταση -που δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί- πριν ακόμα πέσει μέσα στην κάλπη.

Στα πλαίσια της εκλογικής ισορροπίας που διαμορφώθηκε, εξηγούνται κι οι ψήφοι που πήρε ο Λόπεζ Μούρφυ στην πρωτεύουσα, η κατάρρευση της λευκής ψήφου και η περιθωριακή ψήφος στην αριστερά. Στην πρώτη περίπτωση, ένα μεγάλο ποσοστό της μεσαίας τάξης, η οποία κινητοποιήθηκε για να σταματήσει τον Ντε λα Ρούα κατέληξε να ψηφίσει πάλι τον στενό κύκλο του ίδιου του Ντε λα Ρούα. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι μαζί με την Πατρίσια Μπούλρις και τον πρώην γραμματέα του Τουρισμού, Έκτορ Λομπάρδι, που συμμετέχουν στην ομάδα, η υποψηφιότητα του Λόπεζ Μούρφυ

έγινε η ομπρέλα που κάτω της συγκεντρώθηκε η ομάδα - «σούσι» που δωροδόκησε τη Γερουσία και προκάλεσε την πτώση του Ντε λα Ρούα. Αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι εκείνοι που ψήφισαν Λόπεζ Μούρφυ ήταν εμπνευσμένοι από το ίδιο κίνητρο που τους οδήγησε να ψηφίσουν Ντε λα Ρούα το ΄99 (και ακόμα νωρίτερα): η διοικητική ευθύτητα. Αυτή η πραγματική πράξη πολιτικού αυτισμού καταδικάζει τη μικροαστική τάξη του Μπουένος Άιρες να υποχρεωθεί να υποστεί νέες απογοητεύσεις και, ακόμα χειρότερα, δημεύσεις. Σε κάθε περίπτωση,ψήφισαν κατά τα ταξικά τους συμφέροντα, όχι μόνο γιατί αποβλέπουν σε μια καθαρά καπιταλιστική αναδιοργάνωση της χώρας, αλλά γιατί επίσης η πτώση του δολαρίου κατά

τις προηγούμενες εβδομάδες τους σπρώχνει να πιστέψουν ότι θα μπορέσουν να ξανακερδίσουν τις αποταμιεύσεις τους χωρίς να χάσουν τις περιουσίες τους.

Η κραυγαλέα αποτυχία του κινήματος υπέρ της λευκής ψήφου είναι ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, επειδή πραγματικά κατέρρευσε τις τελευταίες μέρες, όταν έγινε καθαρό ότι έχασε πολιτικό βάρος. Ο μύθος ότι η αποχή θα ήταν από μόνη της επαναστατική, που σημαίνει, ανεξάρτητα από τις πολιτικές συνθήκες, διαψεύσθηκε απολύτως. Το ΡΟ ήταν το μόνο που προειδοποίησε νωρίς για την χρεοκοπία της στάσης της αποχής. Άλλα κόμματα της Αριστεράς απέρριψαν την αποχή, μόνο και μόνο επειδή είναι εκλογικιστές λόγω αρχής.

Ο πολύ μικρός αριθμός ψήφων που έλαβε η Αριστερά ήταν αυτός που περίμεναν οι εκλογολόγοι από την αρχή. Είναι πιθανόν, αλλά σε καμιά περίπτωση βέβαιο, ότι αυτά τα χαμηλά εκλογικά ποσοστά ήταν η τιμωρία από εκλογικό σώμα για την απουσία ενός αριστερού μετώπου. Η πόλωση μεταξύ των υποψηφίων του παλιού καθεστώτος θα μπορούσε εξίσου να επιβληθεί με τον ίδιο τρόπο ακόμα και με ένα αριστερό μέτωπο. Η απουσία αυτού του μετώπου, σε κάθε περίπτωση, φανέρωσε το τρομερό λάθος στην εκτίμηση που έκανε η Izquierda Unida (Ενωμένη Αριστερά), ότι η Αργεντινή (και πρώτη και καλύτερη η ΙU) κατακλύζονταν από το αριστερό εκλογικό κύμα το οποίο είχε εκδηλωθεί στη Βολιβία, τη Βραζιλία και το Εκουαδόρ και πιθανόν, σύντομα, την Ουρουγουάη. Στο τέλος το ρητό που λέει ότι δεν πρέπει να μετράς τα αυγά σου πριν γεννηθούν επιβεβαιώθηκε.

Τα μέλη του ΡΟ ήξεραν δυο πράγματα από την αρχή: ότι το πεδίο, το οποίο επιβαλλόταν, ήταν αυτό που ήθελε η μπουρζουαζία και στο οποίο εμείς είχαμε αντιταχθεί και παλέψει ενάντια. Δεύτερον, ότι η προεκλογική καμπάνια από την αρχή έδειξε να υπάρχει πρόθεση για χαμηλό ψήφο στην Αριστερά και το Κόμμα μας. Γνωρίζαμε, όμως, επίσης ότι οι εκλογές

πρόκειται να δώσουν ένα ψευδές πολιτικό αποτέλεσμα, γιατί δεν λύνουν το ζήτημα της χρεοκοπίας του καθεστώτος, ότι πρέπει να περάσουν μέσα από περισσότερες κρίσεις και νέες συγκρούσεις. Ακόμα και με αυτή την καθαρότητα και τη συνείδηση, οι προσδοκίες ήταν σημαντικά υψηλότερες εν συγκρίσει με τα αποτελέσματα που πραγματικά λάβαμε για τον απλό λόγο ότι το ΡΟ είχε δυναμώσει πολύ κατά τα τελευταία χρόνια και λόγω του εμφανούς και λαϊκού ηγετικού του ρόλου. Θέτοντας το πρόβλημα με αυτούς τους όρους, μόνο μετά από μια πλήρη συζήτηση μεταξύ όλων των οργανώσεων και των μελών του ΡΟ θα είμαστε ικανοί να δώσουμε μια αληθινή εξήγηση. Αυτό είναι που θα κάνουμε. Ωστόσο, το κόμμα μας δεν έχει ακόμα κερδίσει μια μόνιμη ιστορική ταυτότητα στη συνείδηση τμημάτων του λαού και για αυτό το λόγο δεν μπορούμε να υπολογίσουμε σε καμιά «αιχμάλωτη» ψήφο ή σε μια ιδεολογική συνταύτιση. Η ψήφος για το ΡΟ αντανακλά σε μεγάλο βαθμό κάθε φορά την συγκυρία. Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε κανένα αποθεματικό κεφάλαιο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κατακτήσουμε και το οποίο θα συμβεί αναπόφευκτα στο πλαίσιο νέων κρίσεων και νέων συγκρούσεων.

Υπάρχουν ορισμένες τάσεις για να δει κανείς κάποια σενάρια που ίσως

Το πρώτο θα μπορούσε να είναι να συνεχιστεί η τάση να αποκαταστήσει ξανά την εξουσία του το Κράτος και να συντελεστεί, μέχρι το τέλος του χρόνου, ένα είδος «πολιτικής ομαλοποίησης» διαμέσου των περιφερειακών εκλογών. Σ΄ αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να δώσουμε κορυφαία προτεραιότητα στον αγώνα σ΄ αυτό το πεδίο, να προβάλλουμε όλες τις διεκδικήσεις και να συσπειρώσουμε γύρω τους όλα τα στρώματα που βρίσκονται σε αγώνα κι έτσι να κερδίσουμε την εκπροσώπησή τους. Προκειμένου να φέρουμε σε πέρας αυτό το καθήκον, είναι απαραίτητο να ενδυναμώσουμε το ΡΟ, να διαμορφώσουμε το πλαίσιο που έχει αναδυθεί στους αγώνες και να εμβαθύνουμε την καμπάνια για το ξεκαθάρισμα των θέσεων και τη συσπείρωση των δυνάμεων. Είναι πολύ πιθανόν ότι μια προσαρμογή στο νέο πολιτικό σενάριο ίσως δώσει δύναμη στην Αριστερά και, μαζί με αυτό, στην τάση προς τα κεντρο Π αριστερά μέτωπα ή τον άναρχο εκλογικισμό. Το

μέτωπο των σοσιαλιστών Μπράβο, Κάριο, η CTA (Κλαούντιο Λοζάνο), παράγοντες γύρω από τον Κίρχνερ, μαζί με τον Ιμπάρα, είναι μια καθαρή εκδήλωση της προσαρμογής σε μια κατεύθυνση σαν αυτή που περιγράφηκε παραπάνω.

Το άλλο σενάριο είναι να αποδειχτεί ότι οι εκλογές ήταν ένα ακόμα σύντομης διάρκειας επεισόδιο μέσα στην κρίση, όπως φάνηκε, για παράδειγμα, με τις προσπάθειες να κρύψουν τις πιέσεις που δέχονται για να σταματήσει η παύση πληρωμών του εξωτερικού χρέους προς τις διεθνείς τράπεζες. Οι ερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις ίσως λάβουν χώρα σ΄ αυτήν την περίπτωση σε συνθήκες διαφορετικές από εκείνες στις τωρινές εκλογές. Αν πάρουν αυτή τη τροπή τα πράγματα, επανέρχεται στην επικαιρότητα το σύνθημα «να φύγουν όλοι τους» και το αίτημα για μια κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση που θα συγκληθεί από τις οργανώσεις που βρίσκονται σε αγώνα. Η ανάγκη για να μεταμορφώσουμε τους χιλιάδες των πικετέρος και τους ανθρώπους των συνελεύσεων σε συνειδητούς πολιτικούς και σοσιαλιστές μαχητές αποκτά, σ΄ αυτήν την περίπτωση, ακόμα μεγαλύτερη σημασία.