H Aργεντινή μετά τις εκλογές
O Λουΐς Oβιέδο αναλύει την κατάσταση μετά τις εκλογές
[O Λουΐς Oβιέδο είναι εκδότης της Prensa Ombrera, εφημερίδας του τροτσκιστικού κόμματος Παρτίδο Oμπρέρο, του κόμματος που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο Aργεντινάζο, στην εξέγερση των Aργεντίνικων μαζών μετά την οικονομική κατάρρευση το Δεκέμβρη του 2001. Oι πρόσφατες εξελίξεις, μετά τις εκλογές στα τέλη του Aπρίλη, έχουν προκαλέσει ερωτηματικά σε φίλους και εχθρούς. Eυρισκόμενος στην Eλλάδα, όπου πήρε μέρος ως παρατηρητής στις εργασίες του Bαλκανικού Σοσιαλιστικού Kέντρου Kριστιάν Pακόφσκυ, αλλά και στη διεθνή μάχη στη Θεσσαλονίκη, ο Λουΐς Oβιέδο, σε μια ειδική βραδυά, στο Στέκι της οδού Kαλλιδρομίου μίλησε
για την κατάσταση στη χώρα του.To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ολόκληρη την ομιλία του.]
Στη Λατινική Αμερική υπάρχουν δύο τάσεις που αντιτίθενται η μία στηνάλλη.Από τη μια υπάρχει η τάση των μαζών προς την Λαϊκή εξέγερση λόγω της χρεοκοπίας των αστικών καθεστώτων και του καπιταλισμού στη περιοχή μας και η αντίθετη τάση, η τάση να συντριβεί αυτή η λαϊκή εξέγερση
χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της αστικής δημοκρατίας.
Η κινητήρια δύναμη της πρώτης τάσης είναι η εργατική τάξη, εργαζόμενη και άνεργη εργατική τάξη, η εκμεταλλευόμενη νεολαία και η φτωχή αγροτιά της Λατινικής Αμερικής. Η κινητήρια δύναμη της αντίθετης τάσης είναι ο ιμπεριαλισμός και οι ντόπιοι εκμεταλλευτές, που χρησιμοποιούν τα κεντροαριστερά κόμματα για να πετύχουν το στόχο τους.
Tη αναμέτρηση ανάμεσα στην τάση προς λαϊκή εξέγερση και την τάση της συντριβής της λαϊκής εξέγερσης με τις μεθόδους της αστικής δημοκρατίας.θα συζητήσουμε απόψε εστιάζοντας την προσοχή μας στις περιπτώσεις της
Αργεντινής και της Βραζιλίας.
Η εξέγερση στις 19 και 20 Δεκεμβρίου του 2001, η λαϊκή εξέγερση του Αργεντινάζο, ανέτρεψε τον Ντελαρούα και άνοιξε μια νέα πολιτική κατάσταση στη χώρα μας, την εποχή της λαϊκής εξέγερσης. Αυτή η περίοδος δεν έχει κλείσει, με τις εκλογές στις 27 Απριλίου 2003. Σ΄ αυτές τις εκλογές η μπουρζουαζία και οι εκμεταλλευτές κέρδισαν
μια μάχη― όχι όμως τον πόλεμο. Ένα στάδιο έκλεισε και ένα καινούργιο έχει ανοίξει, αλλά μέσα στα πλαίσια μιας εποχής λαϊκής εξέγερσης.
Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν λύσανε κανένα από τα ζητήματα που τέθηκαν επί τάπητος. Δεν λύσανε το πρόβλημα του εξωτερικού χρέους, της τραπεζικής κρίσης, της δημοσιονομικής κρίσης του κράτους, τη χρεοκοπία
της μπουρζουαζίας στην Αργεντινή, το ζήτημα της αποσύνθεσης των κρατικών θεσμών, την κατάρρευση των καθεστωτικών κομμάτων, την τάση των μαζών να παρεμβαίνουν με την μέθοδο της άμεσης δράσης. Τα εκλογικά αποτελέσματα συνολικά, δεν απεξάρθρωσαν τις λαϊκές οργανώσεις που οργάνωσαν και καθοδήγησαν την λαϊκή εξέγερση. Αυτό είναι
το πρώτο, το θεμελιακό, το κύριο σημείο για την κατάσταση στην Αργεντινή μετά τις εκλογές. Οι εκλογές ήταν απλώς ένα επεισόδιο σ΄ ολόκληρη την ιστορική διαδικασία του Αργεντινάζο. Bεβαίως, οι εκλογές ανοίξανε μια
διέξοδο στην μπουρζουαζία.
Αυτό που άλλαξε στη νέα κατάσταση είναι ότι οι εκμεταλλευτές έχουν τώρα την πολιτική πρωτοβουλία, την ικανότητα να θέτουν την ημερήσια διάταξη. Πριν από τις εκλογές ήταν οι λαϊκές οργανώσεις που καθορίζανε την
ημερήσια διάταξη. Στο μέτρο που η κυβέρνηση, θα αναπτύξει τη δική της πολιτική πρωτοβουλία θα αντιμετωπίσει νέες συγκρούσεις, νέους αγώνες και νέες κρίσεις. Υπέβαλαν την Αργεντινή, σε ένα κόλπο δημοκρατικό με το οποίο προσπαθεί η μπουρζουαζία, να ξανακτίσει το κύρος του κράτους και να ανασυγκροτήσει τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις. Αλλά αυτή η κυβέρνηση που έχει
αυτούς τους στόχους είναι υποχρεωμένη να δράσει μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής εποχής της λαϊκής εξέγερσης. Η νέα κυβέρνηση είναι μια χύτρα γεμάτη αντιφάσεις. Λένε ότι είναι η έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά κέρδισαν μόνο 22% των ψήφων. Λένε ότι αντιπροσωπεύουν το νέο, αλλά το
πολιτικό προσωπικό είναι πρώην υπάλληλοι του Μένεμ και του Καβάλιο.
Λένε ότι αντιπροσωπεύουμε την πατρίδα, αλλά αντιπροσωπεύουν την Αργεντίνικη μπουρζουαζία που καταλήστεψε το εθνικό χαρτοφυλάκιο, αντιπροσωπεύουν τα
μονοπώλια του πετρέλαιου και των ορυχείων, που όλα είναι ξένα μονοπώλια.
Τώρα αυτή η κυβέρνηση έχει αναλάβει το καθήκον να ανασυγκροτήσει τις καπιταλιστικές σχέσεις στην Αργεντινή. Αυτές οι σχέσεις στην Αργεντινή σήμερα έχουν καταρρεύσει. Η Αργεντίνικη οικονομία είναι μια φαντασίωση, που σαν μόνη της βάση έχει, τις διεθνείς καπιταλιστικές σχέσεις. Οι τράπεζες είναι χρεοκοπημένες, κι όμως είναι ανοιχτές. Οι βιομηχανικές επιχειρήσεις, τα εργοστάσια, οι υπηρεσίες είναι χρεοκοπημένα και παρ΄ όλα αυτά λειτουργούν. Στο μέτρο που ο νέος πρόεδρος, ο Κίρτνερ θα μετατρέψει αυτή τη φαντασίωση σε πραγματικότητα θα προκύψει μια σκληρή σύγκρουση για το ποια τράπεζα θα κλείσει και ποια θα μείνει ανοιχτή. Ποιό εργοστάσιο θα μείνει ανοιχτό και ποιό θα κλείσει. Θα υπάρξουν σκληροί αγώνες που θα
καθορίσουν αυτά τα ζητήματα. Πρέπει να λύσουν το πρόβλημα της τραπεζικής κρίσης, της βιομηχανικής χρεοκοπίας και η λύση του ενός προβλήματος αντιφάσκει με την λύση του άλλου προβλήματος. Αν σώσουν τις τράπεζες, θα χρεοκοπήσουν τις βιομηχανίες. Η κρίση εξουσίας που υπήρχε πριν το Αργεντινάζο και που με το Αργεντινάζο έγινε πρόβλημα μαζών, είναι ένα ζήτημα ανοιχτό για τις μάζες αυτή την στιγμή, αν και η πρωτοβουλία είναι στα χέρια της μπουρζουαζίας.
Παραμένει αυτή τη στιγμή ανοιχτό το ζήτημα της κρίσης εξουσίας γιατί τώρα θα καθοριστεί ποιό τμήμα της μπουρζουαζίας θα καταστραφεί και ποιο όχι, ποια κεφάλαια θα μείνουν και ποια θα φύγουν. Η ανάπτυξη αυτών των συγκρούσεων και συνολικά οι εμπειρίες που θα αναπτυχθούν κάτω από την νέα κυβέρνηση θα ξαναθέσει το ζήτημα της πάλης για εξουσία στις μάζες.
Εναλλακτικά σενάρια
Ποιες είναι οι εναλλακτικές εκδοχές για την εξέλιξη των γεγονότων στην Αργεντινή, ποιό εναλλακτικό δρόμο θα πάρουν τα πράγματα; Η μία περίπτωση είναι η κυβέρνηση Κίρτνερ να συνθηκολογήσει με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τις τράπεζες και τα μονοπώλια.
Σ΄ αυτή τη περίπτωση, αν γίνει κάτι τέτοιο, τότε θα προκύψουν συγκρούσεις ανάμεσα στις Αργεντίνικες μάζες και την κυβέρνηση και θα υπάρξει μία νέα μορφή σύγκρουσης των μαζών μ΄ αυτή την νέα μορφή "Μενεμισμού" , την επιστροφή στον Μένεμ. Θα έχουμε ένα συνδυασμό μιας κρίσης στις κορυφές της κοινωνίας και αγώνες από τα κάτω. Υπάρχει όμως και το δεύτερο σενάριο, μια η δεύτερη δυνατότητα. Η
κυβέρνηση για τα συμφέροντα της Αργεντίνικης εθνικής μπουρζουαζίας να έλθει σε σύγκρουση με το Δ.Ν.Τ., να συγκρουστεί με τις τράπεζες και να αναπτύξει μια εθνικιστική πολιτική. Σ΄ αυτή την περίπτωση θα δούμε στην
Αργεντινή μια εξέλιξη τύπου Βενεζουέλας. Δηλαδή σκληρές συγκρούσεις και σκληρές μάχες, συγκρούσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση, τον ιμπεριαλισμό και τις τράπεζες.
Και στις δύο περιπτώσεις η προοπτική της νέας κυβέρνησης είναι η προοπτική πολιτικών συγκρούσεων και ανοίγει την πιθανότητα μιας επαναστατικής παρέμβασης των μαζών. Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι ακόμα και σ΄ αυτή την κατάσταση και παρά το γεγονός ότι την πρωτοβουλία την έχει η μπουρζουαζία επειδή αυτό γίνεται μέσα στα πλαίσια μιας
Παγκόσμιας κρίσης και στα πλαίσια μιας εποχής όπου το Αργεντινάζο δεν έχει τελειώσει, υπάρχουν διευρυνόμενες πιθανότητες μιας παραπέρα ανάπτυξης της επανάστασης στην Αργεντινή.
Αυτό είναι το κύριο ζήτημα, αυτή η δυνατότητα επαναστατικών εξελίξεων φαίνεται και με την διαδήλωση 30.000 ανθρώπων του κινήματος των Πικετέρος στις 11 Ιουνίου ,πριν λίγες μέρες, που κινητοποιήθηκαν για να
παρουσιάσουν στη νέα κυβέρνηση μια σειρά από αιτήματα.
Αυτή είναι η προοπτική που εμείς βλέπουμε στην Αργεντινή― παραμένουμε στην πολιτική εποχή του Κορντομπάζο (σημ. της εξέγερσης στην Κόρντοβα),στην πολιτική εποχή του Αργεντινάζο, και ακόμα και σ΄ αυτή τη κατάσταση, ακόμα και τώρα που η μπουρζουαζία έχει την πολιτική
πρωτοβουλία, έχουμε την δυνατότητα επαναστατικής εξέλιξης στην κατάσταση.
Εκλογικά αποτελέσματα
Καθώς παρουσιάζω ένα ραπόρτο για την Αργεντινή, δεν θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να εξηγήσω γιατί πήραμε τόσο φτωχά εκλογικά αποτελέσματα σαν Παρτίτο Ομπρέρο. Δεν είναι απλώς ζήτημα πολιτικής εντιμότητας αλλά είναι απαραίτητο για να κατανοήσουμε γιατί συνέβη κάτι τέτοιο και πως θα το ξεπεράσουμε και θα έχουμε παραπέρα ανάπτυξη του Παρτίτο Ομπρέρο(ΡΟ).
Το Εργατικό Κόμμα (ΡΟ) είχε προβλέψει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα της Αριστεράς σ΄ αυτές τις εκλογές θα ήτανε χαμηλό. Γιατί αυτές οι εκλογές είχανε έτσι προγραμματιστεί και οργανωθεί ώστε να συντρίψουν το
Αργεντινάζο. Οι αριστερές τάσεις αντιπροσωπεύουν το Αργεντινάζο. Η Αριστερά ήταν ο στόχος που έπρεπε να νικηθεί, αλλά ακόμα και σ΄ αυτή τη περίπτωση το εκλογικό αποτέλεσμα του Παρτίτο Ομπρέρο 0,8% ήταν πάρα - πάρα πολύ μικρό.
Ποιες ήταν οι αιτίες αυτού του πολύ χαμηλού αποτελέσματος; Συζητήσαμε το ζήτημα και είδαμε ότι υπάρχουν τρεις βασικοί παράγοντες γι΄ αυτό το αποτέλεσμα. Ο κυριότερος παράγοντας ότι στις εργατικές γειτονιές, στις εργατικές συνοικίες, η μάχη για το ψήφο δεν ήταν μια πολιτική - ιδεολογική αναμέτρηση ανάμεσα στο Παρτίτο Ομπρέρο από τη μια μεριά και τα αστικά κόμματα από την άλλη. Ήτανε μια υλική μάχη. Σε συνθήκες τρομακτικής
εξαθλίωσης των συντρόφων, τα κόμματα της μπουρζουαζίας μοίραζαν θέσεις προσωρινής εργασίας καθώς και τρόφιμα. Και σ΄ αυτή την κατάσταση ακούσαμε από συντρόφους, ναι έχετε δίκιο, είναι κλέφτες, είναι πουτάνας γιοί, κινητοποιούμαι μαζί σου, αλλά χρειάζομαι αυτή την προσωρινή εργασία, χρειάζομαι το πακέτο με τα τρόφιμα, και αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για να καθοριστεί ο ψήφος.
Ο δεύτερος παράγοντας είναι μια εχθρική αντίδραση στους Πικετέρος που αναπτύσσεται στα ανώτερα στρώματα της μικροαστικής τάξης. Αυτοί οι μικροαστοί στράφηκαν ενάντια στους Πικετέρος μέσα σε συνθήκες όπου η κυβέρνηση διεξήγαγε μια καμπάνια μέσα από την τηλεόραση και τα ΜΜΕ
παρουσίαζαν τους Πικετέρος σαν βίαιους που κάνουν λεηλασίες, κλέβουνε, είναι τεμπέληδες και δεν θέλουν να δουλέψουν και άλλα τέτοια. Σ΄ αυτά τα ανώτερα στρώματα μικροαστών, η κυβέρνηση κέρδιζε μια θεμελιακή πολιτική μάχη, αλλά αυτή η ανώτερη μικροαστική τάξη
ανταποκρίθηκε στα δικά της ταξικά συμφέροντα, γιατί προετοιμάζοντας τις εκλογές, η κυβέρνηση έκανε ένα είδος προσωρινής οικονομικής σταθεροποίησης με την οποία κέρδισε αυτά τα ανώτερα στρώματα της μικροαστικής τάξης. Ακόμα και στους φτωχότερους μικροαστούς που υποστηρίζουν τους Πικετέρος, δεν βλέπουν τους Πικετέρος να γίνονται
εξουσία στη χώρα. Θεωρούν πως είναι σωστό που παλεύουν οι Πικετέρος για δουλειά, αλλά όχι και να κυβερνήσουν την χώρα. Αυτό είναι ένα άλλο σημαντικό σημείο.
Ένας τρίτος παράγοντας που είναι πολύ σημαντικός για την διαπαιδαγώγηση του δικού μας επαναστατικού κόμματος, για να δούμε όλες τις αντιφάσεις της ανάπτυξης ενός επαναστατικού κόμματος, είναι ότι το Παρτίτο Ομπρέρο
αναπτύχθηκε πάρα πολύ γρήγορα, υπερβολικά γρήγορα. Ένας σύντροφος που στρατολογείται σήμερα στο Παρτίτο Ομπρέρο χωρίς την παραμικρή πολιτική εμπειρία, χωρίς καμιά συνδικαλιστική εμπειρία, δύο μήνες αργότερα αυτός ο σύντροφος γίνεται ηγέτης σε μια νέα ομάδα νέων μελών του Παρτίτο Ομπρέρο. Και δύο μήνες αργότερα αυτοί οι σύντροφοι που μπήκαν σ΄ αυτή τη δεύτερη ομάδα γίνονται ηγέτες σε άλλους πυρήνες του Παρτίτο Ομπρέρο.
Αυτή η επιταχυνόμενη ανάπτυξη, αυτή όλη η κατάσταση σε συνθήκες μιας εντονότατης προσπάθειας για οργάνωση, για κινητοποίηση απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης αμφισβήτησε την ίδια μας την ικανότητα σαν κόμμα να προωθήσουμε, να ομογενοποιήσουμε πολιτικά το κόμμα και να αναπτύξουμε την πολιτική συνείδηση αυτών των συντρόφων. Δηλαδή αυτά τα πολιτικά στοιχεία, αυτοί οι άπειροι σύντροφοι, θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν τις ειδικές συνθήκες της εξαθλίωσης μέσα στις εργατικές
συνοικίες και την εχθρότητα των μικροαστών στις άλλες περιοχές.
Αυτές οι τρεις βασικές αιτίες είναι θεμελιακές για μας. Αυτό το πρόβλημα με τους λίγους ψήφους για μας είναι σοβαρό, είναι θεμελιακό, αλλά είναι δευτερεύον και υποταγμένο το πως εξελίσσεται η παγκόσμια κατάσταση.
Για να καταλήξω συνοψίζω πρώτον ότι η μπουρζουαζία κέρδισε μια μάχη όχι τον πόλεμο και αυτό μέσα στο πλαίσιο μιας εποχής λαϊκής εξέγερσης που δεν έχει κλείσει και από αυτή την άποψη αυτά που έχει να αντιμετωπίσει στην επόμενη περίοδο δημιουργούν καινούργιες δυνατότητες επαναστατικών εκρήξεων, επαναστατικών εξελίξεων και επαναστατικές δυνατότητες για μας.
Για να αναπτυχθούν αυτές οι επαναστατικές τάσεις οι τρεις βασικοί πυλώνες του Παρτίτο Ομπρέρο είναι πρώτον η άμεση οργάνωση της κινητοποίησης των μαζών για τα άμεσα τους αιτήματα, το δεύτερο είναι η πολιτική αγκιτάτσια για να καταγγείλουμε μέσα από αυτή τη ζύμωση όλους τους περιορισμούς της κυβέρνησης. Όποιο δρόμο και αν πάρει αυτή η κυβέρνηση, είτε το δρόμο του Μένεμ, είτε το δρόμο της Βενεζουέλας ο τρίτος πυλώνας της δικιάς μας πολιτικής είναι η πολιτική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μας και σε όλες τις τάσεις της ταξικής συνεργασίας και
κεντροαριστερές δυνάμεις σε εθνικό επίπεδο και διεθνές επίπεδο. Για να τελειώνω ένα γενικό συμπέρασμα μέσα στην πολυπλοκότητα της ζωντανής επαναστατικής διαδικασίας, με τα πάνω και τα κάτω της, τις ανόδους και τις καθόδους της σημειώνω ότι αυτή είναι η διαδικασία μιας επανάστασης που αναπτύσσεται στην Αργεντινή.
Ευχαριστώ
Δωρεάν ανταποδοτική διαφήμιση
Έναρξη Μάιος 2002
Webmaster- Σχεδιαμός και επιμέλεια σελίδας: Δημήτρης
Ανάλυση οθόνης 800Χ600- Μεγιστοποίηση παραθύρου και μεσαίο μέγεθος κειμένου για καλύτερη εμφάνιση
