ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΦΕΤΕΡΙΖΕΤΑΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της Αργεντινής που μια κυβέρνηση πέφτει από την άμεση λαϊκή κινητοποίηση εναντίον της, που μετεξελίχτηκε σε κοινωνική εξέγερση. Το 1890 η κυβέρνηση του Χουάρεζ Σέλμαν παραιτήθηκε, μόνο όταν η επανάσταση του Πάρκε είχε ήδη ηττηθεί. Το 1930 ενάντια στην κυβέρνηση του Ιριγκόγιεν στην ουσία ασκήθηκε μια στρατιωτική στάση κι όχι μια λαϊκή κινητοποίηση. Το 1945 η στρατιωτική κυβέρνηση δεν έπεσε από το λαό από τις εκλογές που κέρδισε ο Περόν. Και το 1989 οι λαϊκές κινητοποιήσεις δεν εξελίχθηκαν και ο Αλφοσίν μπόρεσε να συνεννοηθεί με τον Μένερ για να κάνουν ομαλή μετάβαση στην διακυβέρνηση. Αυτές οι πολύ σημαντικές αντιθέσεις, αποδεικνύουν τη διαφορετικότητα της τωρινής εξέγερσης στις 19 και 20 Δεκεμβρίου.

Ένα καθεστώς σε κρίση

Αν και το κυρίαρχο σύνθημα ήταν: ‘‘Κάτω οι Ντε λα Ρουά και Καβάλιο’’, το γενικότερο λαϊκό ένστικτο έθεσε σαν στόχο, συνολικότερα το πολιτικό καθεστώς. Αυτά τα επαναστατικά γεγονότα ξεκίνησαν από τους μεγάλους αγώνες στο Νέκεν και την Κόρντοβα ενάντια στους τοπικούς κυβερνήτες Σόμπις και Ντε λα Σότα. Οι διαδηλώσεις στην Λα Πλάτα ενάντια στον κυβερνήτη Ρουκάουφ πήραν τη σκυτάλη, μεγαλώνοντας μέρα με την ημέρα, και αποτέλεσαν ένα σημείο καμπής του αγώνα, ιδιαίτερα μετά την κατάληψη των κεντρικών γραφείων της τοπικής Τράπεζας από καθηγητές και άλλους δημόσιους υπαλλήλους, με την υποστήριξη των τραπεζοϋπαλλήλων της Τράπεζας αυτής. Η ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα του γεγονός οφείλεται κυρίως στο ότι ο ίδιος ο Ρουκάουφ που καραδοκούσε να πάρει τη θέση του Ντε Λα Ρούα στην προεδρία της χώρας είχε τώρα “καεί” καθώς έπρεπε να ξεπεράσει την κρίση μέσα στην επικράτεια της επαρχίας που διοικεί (σ.τ.μ. το πολιτειακό σύστημα της Αργεντινής βασίζεται όπως και στις Η.Π.Α. στο σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών). Κατόπιν στο στόχαστρο των κινητοποιήσεων μπήκαν στις δικαστικές αρχές του κράτους καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο είχε εμπλακεί σε υποθέσεις διαφθοράς και λαθρεμπορίου όπλων, ενώ έχει προκαλέσει το λαϊκό αίσθημα με τις καταδικαστικές ποινές που επιβάλλει σε συλληφθέντες διαδηλωτές. Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας επίσης μπήκαν στο στόχαστρο καθώς κινήθηκαν σαν δυνάμεις καταστολής και απέτυχαν κιόλας να τιθασεύσουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας βυθίστηκε στην κρίση. Όπως ήταν φυσικό τα ΜΜΕ προσπάθησαν να αποπροσανατολίσουν την λαϊκή οργή στρέφοντας την, αποκλειστικά και μόνο, στους ‘‘πολιτικούς’’ και στην ‘‘πολιτική’’ γενικά, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό. Μερικοί ‘‘ανεξάρτητοι’’ αριστεροί του κινηματισμού επιστρατεύτηκαν επίσης από τα ΜΜΕ για να μιμηθούν σαν άθλιες καρικατούρες, τους Ζαπατίστας, καλώντας τον κόσμο να μη βάλει ως στόχο του την κατάληψη της εξουσίας.

Η αποτυχία του κοινοβουλευτισμού

Η ιστορία των αγώνων της τελευταίας δεκαετίας είναι το υπόβαθρο για να κατανοήσουμε αυτήν την λαϊκή εξέγερση που πολύ σύντομα έβαλε σαν στόχο της την διαμόρφωση μιας εναλλακτικής εξουσίας. Η κατανόηση αυτής της διαδικασίας θα γίνει πιο συνειδητή με την πολιτική παρέμβασή μας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν που η υπάρχουσα εξουσία προσπάθησε με διάφορες μανούβρες της να χειριστεί την κατάσταση εντός του κοινοβουλίου. Ένα μεγάλο κομμάτι του κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανόμενων των οπαδών του Μέμεμ, ζήτησε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και μια κυβέρνηση να τις εφαρμόσει μέχρι το 2003 (χρονιά διεξαγωγής των επόμενων εκλογών). Αυτό σημαίνει ότι δεν επιθυμούν τώρα να αναλάβουν ευθύνες διακυβέρνησης τουλάχιστον γι’ αυτά τα δύο χρόνια. Η κοινοβουλευτική αριστερά, συμπεριλαμβανόμενων των συνδικαλιστών της C.T.A. (σ.τ.μ. Αργεντίνικη ΓΣΕΕ), Γουάλς και Ζαμόρα, επίσης απέτυχε να προβάλλει ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο σ’ αυτήν την κατάσταση. Το γεγονός ότι εν τέλει όλοι αυτοί συμφώνησαν να καταφύγουν στη λύση των εκλογών για να αντικατασταθεί ο Ντε λα Ρουά, οφείλεται μόνο και μόνο στο γεγονός ότι έγινε ξεκάθαρο ότι ο Περονισμός συνολικά δεν μπορούσε να καταλήξει σ’ ένα κλινό αρχηγό που να αντιπροσωπεύει αυθεντικά όλες τις εσωτερικές του φράξιες. Αυτή η ανικανότητα να βρεθεί ένας κοινής αποδοχής πρόεδρος οδήγησε στην παραίτηση του Ντε λα Ρουά (η παραίτηση του Ντε λα Πουέρτα έγινε στις 22 Δεκεμβρίου). Αυτή η παραίτηση σε συνδυασμό με την συνέχεια των λαϊκών κινητοποιήσεων διαμόρφωσαν ένα εκπληκτικό κοκτέιλ. Ο Περονισμός αναγκάστηκε να παραβιάσει το ίδιο του το Σύνταγμα για να ξεπεράσει αυτή την απειλητική κρίση, εγκαθιδρύοντας μια μεταβατική κυβέρνηση δύο μηνών αυτή του Ροντρίγκες Σάα, προκηρύσσοντας εκλογές με τον εκλογικό νόμο που ονομάζεται ‘‘ley de lemas’’ (πρόκειται για ένα ιδιόμορφο εκλογικό σύστημα, βάση του οποίου, ένα κόμμα μπορεί να διασπάσει σε ξεχωριστά ψηφοδέλτια τους υποψηφίους του κατά τέτοιον τρόπο, ώστε το μεν κόμμα να εκλέγεται από το άθροισμα των διαφορετικών λίστων, ο δε πρόεδρος, να είναι ο επικρατέστερος από τους άλλους υποψηφίους του ίδιου κόμματος). Με άλλα λόγια ο Περονισμός αντί να ξεπεράσει τις διασπάσεις που του προκάλεσε η λαϊκή εξέγερση, προσπάθησε να μεταφέρει αυτές τις διαιρέσεις του, στην λαϊκή ετυμηγορία.

Κρεμάμενοι σε μια λεπτή κλωστή

Σαν αποτέλεσμα έχουμε μια κυβέρνηση, αυτή του Σάα, να κρέμεται από μια λεπτή κλωστή, φτιαγμένη από μία κλίκα που ενδιαφέρεται μόνο για την επιβίωσή της. Αυτή δεν είναι μια υπηρεσιακή κυβέρνηση αν και στηρίχτηκε σαν τέτοια από τη Γερουσία, γιατί κληρονόμησε τις έκτακτες εξουσίες της προηγούμενης και έτσι δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς σαν υπηρεσιακή. Από την άλλη δεν είναι μια πραγματική κυβέρνηση που θα ασκεί την εκτελεστική εξουσία γιατί της λείπουν τόσο η λαϊκή εντολή όσο και η νομιμότητα καθώς μόλις και μετά βίας κέρδισε την κοινοβουλευτική υποστήριξη. Με τις εκλογές να έχουν προκηρυχτεί για τις 3 Μαρτίου, αυτή η κυβέρνηση είναι μια αδύναμη κυβέρνηση που προσπαθεί να διαχειριστεί μια επαναστατική κατάσταση. Αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να καλμάρει τις λαϊκές απαιτήσεις επιτυγχάνοντας την κοινωνική συναίνεση. Δεν μπορεί να την πετύχει παίρνοντας δραστικά μέτρα γιατί είναι αδύνατη και από την άλλη μεριά η οικονομική καταστροφή που οδήγησε στην πτώση του Ντε λα Ρουά είναι χίλιες φορές πιο σοβαρή από ότι ήταν μια βδομάδα πιο πριν. Η ‘‘κοινωνική ευαισθησία’’ που επιχειρεί να δείξει, είναι ένα στοιχείο της πολιτικής της, αλλά η βασική της στρατηγική είναι να συγχύσει το λαό και επιχειρεί να το κάνει με ένα μεγάλο κομμάτι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ο Ροντρίγκες Σάα το έχει επιχειρήσει αυτό με τη βοήθεια των Νταέρ και Μογιάνο (σ.τ.μ. ηγέτες της C.T.A., της αργεντίνικης ΓΣΕΕ) αλλά ακόμη και με τους Ντε Χέναρο και Ντε Ελία (σ.τ.μ. ηγέτες της διάσπασης της C.T.A.). Ο Ροντρίγκες Σάα προσπαθεί να καλλιεργήσει ένα προφίλ ‘‘ρετρό’’ Περονικής κυβέρνησης, και πολλοί Περονιστές πιστεύουν ότι υπάρχει μια επιστροφή στον ριζοσπαστισμό του Περονισμού του 1945. Αλλά πλειοψηφία αυτών των ‘‘εθνικών και λαϊκών’’ μέτρων που εξαγγέλλει στην πραγματικότητα αποτελούν μεγάλους κινδύνους για τους εργαζόμενους.

Το τελευταίο στάδιο του σχεδίου του Καβάλιο

Δεν υπάρχει καμία αναστολή, αναβολή ή επαναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού χρέους καθώς η κυβέρνηση έχει συνεχίσει τη δέσμευση των 40-60 δις δολαρίων που παγώνουν από τις καταθέσεις των μικρο-καταθετών, από τις ντόπιες τράπεζες, ένα ποσόν που αποτελεί μια εγγύηση για τη συνέχιση της αποπληρωμής του χρέους. Στην πραγματικότητα συνεχίζεται η πριμοδότηση των ντόπιων τραπεζιτών. Εάν σταματούσαν αυτή την τακτική και εάν το πέσο υποτιμούνταν το αποτέλεσμα θα ήταν να οδηγήσει τράπεζες όπως την ‘‘Rio’’ ή την ‘‘Francés’’, ιδιοκτησίας του ισπανικού χρηματιστηριακού κεφαλαίου, να υποστούν την απώλεια του 120% των κεφαλαίων τους. Η τράπεζα ‘‘Galicia’’ θα εξαφανίζονταν από τον τραπεζικό χάρτη. Το χρηματιστηριακό σύστημα θα κατέρρεε. Όπως ο Καβάλιο έτσι και ο Ροντρίγκες Σάα συνεχίζει να προστατεύει αυτή την ομάδα των τραπεζών. Γι’ αυτόν τον λόγο δηλώνει την αντίθεσή του στην υποτίμηση του πέσο και στην δολλαροποίηση. Μια από τα ίδια δηλαδή.

Στην υπεράσπιση των τραπεζών

Αλλά η κυβέρνηση του Ροντρίγκες Σάα είναι επίσης πολύ προσεκτική στην επαναδιαπραγμάτευση του εσωτερικού χρέους των διαφόρων περιφερειών της χώρας που είχε ξεκινήσει ο Καβάλιο, με σκοπό να μη συμβεί η αναστολή πληρωμής του.

Επίσης δεν φαίνεται διατεθειμένος να παγώσει ή να ματαιώσει τα δάνεια που δίνουν οι τράπεζες απευθείας στις περιφέρειες. Το εσωτερικό χρέος των περιφερειών προς τις τράπεζες ανέρχεται στο ποσόν των 25 δις δολαρίων. Οι τράπεζες αυτές είναι η ‘‘Rio’’, η ‘‘Galicia’’ και η ‘‘Macro’’. Όλοι οι τοπικοί κυβερνήτες συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις με χειρότερους όρους. Μέλη της ένωσης τραπεζών που υποστηρίζουν του Ροντρίγκες Σάα και ιδιαίτερα η ‘‘Macro’’ έχουν απλώσει το χέρι τους βαθιά στα αποθεματικά των τοπικών κρατικών τραπεζών στις επαρχίες Κοριέντες, Μισιόνες και Σάλτα. Στο μέσον αυτής της τεράστιας κρίσης η ‘‘Macro’’ θεώρησε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να εξαγοράσει την ‘‘Bansud’’ την αργεντίνικη θυγατρική της ‘‘Citibank’’, τράπεζα που εμπλέκεται στο ξέπλυμα χρημάτων όπως επισήμως έχει καταγγελθεί από το Αμερικανικό Κογκρέσο. Σίγουρα ο Ροντρίγκες Σάα δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει το 100% της αποπληρωμής του χρέους, εξωτερικού και εσωτερικού, με τα επιτόκια στο 17%, και γι’ αυτό ζητάει από τους διεθνείς πιστωτές να αποδεχτούν την παραγραφή του 50 έως 60% αυτού του χρέους και να κατεβάσουν τα επιτόκια στο επίπεδο του 2%. Στην πραγματικότητα ζητάει να κερδίσει λίγο χρόνο παραπάνω για να επαναδιαπραγματευτεί εκεί που ο Καβάλιο έσπασε τα μούτρα του.

Η παγκόσμια κρίση

Σε κάθε περίπτωση, η απειλή της κατάρρευσης των ντόπιων τραπεζών παραμένει στην ημερήσια διάταξη, και μάλιστα περισσότερο παρά ποτέ, γιατί το κρατικό θησαυροφυλάκιο των Η.Π.Α., αρνείται να συζητήσει για τα νέα δάνεια στην Αργεντινή, πριν η χώρα αυτή πετύχει να μειώσει αυτό το χρέος και κυρίως εις βάρος των Ευρωπαίων ανταγωνιστών της. Καθώς τόσο το Αμερικάνικο θησαυροφυλάκιο όσο και οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα έχουν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες που διεθνώς θα προκαλέσει η αργεντίνικη κρίση, ξέρουν ότι αυτές δεν θα περιοριστούν μόνο στα χρηματιστήρια. Στην Αργεντινή η ταξική πάλη εμπλέκει σύγχρονα στοιχειά και χαρακτηριστικά των ανεπτυγμένων χωρών μαζί με τις ντόπιες εθνικές απαιτήσεις όπως το δικαίωμα στην τροφή. Πολιτικά οι σύντροφοί μας στο εξωτερικό διαρκώς μας ενημερώνουν για την βαθύτατη εντύπωση που προκαλεί η αργεντινίκη επανάσταση στους λαούς σ’ όλο τον κόσμο. Οικονομικά η υποτίμηση των αργεντίνικων επιτοκίων οδηγεί τις Γιαπωνέζικες τράπεζες να σχεδιάζουν την παραπέρα υποτίμηση του γιεν κάτι που επιδιώκει και το αμερικάνικο θησαυροφυλάκιο, αλλά που μπορεί να οδηγήσει όλη την Ασία στις φλόγες της κοινωνικής έκρηξης. Περισσότερο από μια απλή χρηματοδοτική κρίση, η ντόπια χρηματιστηριακή κατάρρευση οδηγεί σε κατάρρευση των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών που ανήκουν κυρίως στο Ισπανικό κεφάλαιο. Τσουρουφλισμένη με ένα χρέος 15 δις δολαρίων, σαν αποτέλεσμα της αγοράς της Y.P.F. (της μέχρι πρόσφατα κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Αργεντινής) η ισπανική εταιρεία ‘‘Repsol’’ είναι η πρώτη υποψήφια για καρατόμηση. Οι ισπανικές εταιρείες παροχής υπηρεσιών (σ.τ.μ. στις τηλεπικοινωνίες, στον ηλεκτρισμό κ.α.) και η αεροπορική εταιρεία ‘‘Argentina Airlines’’, αντιμετωπίζουν την ίδια απειλή. Αυτό εξηγεί τις αγχώδεις διαπραγματεύσεις που έγιναν μεταξύ του αφεντικού της ‘‘Repsol’’ , Ρούμπιν Κορτίνα, με την μεσολάβηση του ίδιου του Φελίπε Γκονζάλες, και του επικεφαλής του ισπανικού χρηματιστηρίου, κ. Πικέ. Την ίδια στιγμή αναρίθμητες ντόπιες εταιρείες, όπως η ‘‘Exxel’’, η ‘‘Macri’’, η ‘‘Alpargatas’’, η ‘‘Pescarmona’’, η ‘‘Gattic’’, η ‘‘Acindar’’ και η ‘‘Irsa’’ έχουν αναστείλει τις πληρωμές των μισθών.

O Ροντρίγκες Σάα θα ήθελε να συμπεριληφθεί το χρέος των ιδιωτικών εταιρειών στο μορατόριουμ του εξωτερικού δημόσιου χρέους ή στην συνολικότερη παραγραφή μέρους αυτού του χρέους. Αλλά εάν συνέβαινε αυτό, ακόμα και ντόπιες τράπεζες που έχουν δανείσει χρήματα θα κατέρρεαν δια μέσου άλλου δρόμου. Όλη η πολιτική της κυβέρνησης συνίσταται στο να κερδισθεί λίγος χρόνος για να κηρυχθεί χρεοκοπία και να γίνει η υποτίμηση του νομίσματος σε διαφορετικές πολιτικές συνθήκες. Αυτός είναι και ο σκοπός εισαγωγής του νέου νομίσματος του “Αρχεντίνο” που θα συνυπάρξει με το “πέσο” ενώ αυτό θα υποτιμάται, έτσι ώστε όταν αυτό αντικατασταθεί, το “Αρχεντίνο” θα είναι το μόνιμα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα της χώρας. Εν τω μεταξύ οι τραπεζικές καταθέσεις θα παραμείνουν δεσμευμένες και οι αναλήψεις θα γίνονται σε “Αρχεντίνος”. Δεν είναι αυτό το τελευταίο στάδιο της πολιτικής του Καβάλιο για να αναβάλει λίγο την επίσημη και άμεση υποτίμηση και να προλάβει την κοινωνική αναταραχή. Ο Ροντρίγκες Σάα εφαρμόζει και μάλιστα πιο εντατικά την πολιτική που οδήγησε τον Καβάλιο και τον Ντε λα Ρουά στην πτώση.

Ανακυκλώνοντας τα αδιέξοδα

Μόνο υπό αυτό το πρίσμα, μπορεί να γίνει κατανοητή η εξαγγελία της δημιουργίας ενό εκατομμυρίου νέων θέσεων εργασίας, που στην πραγματικότητα είναι δημιουργία νέων ελαστικών σχέσεων εργασίας σε εκτεταμένη μορφή και χωρίς συγκεκριμένα χρονικά όρια διευθέτησης της κατανομής του χρόνου εργασίας. Αυτή η πολιτική πάει χέρι-χέρι με την εισαγωγή του “Αρχεντίνος” και την αντικατάσταση του “Πέσο”, σε μια απαξιωτική ισοτιμία.

Η U.I.A. (σ.τ.μ. είναι τα αρχικά της εργοδοτικής ένωσης, του αντίστοιχου ΣΕΒ δηλαδή) δια μέσου του προέδρου της, Ντε Μεντιγκούρεν, εξεδήλωσε ήδη το ενδιαφέρον της να προσλάβει “ευέλικτους εργαζόμενους”, δηλαδή εργάτες που θα αμείβονται με 160 πέσος μισθό, εάν αυτά τα προγράμματα νομιμοποιηθούν. Ο κυβερνήτης Ντε λα Σότα, υποσχέθηκε μάλιστα να επεκτέινει αυτά τα προγράμματα και στις κατηγορίες των νέων εργαζομένων με αμοιβή τα 100 πέσος, δηλαδή παροχή ουσιαστικά δωρεάν εργασίας. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Σάα, εξήγγειλε την αύξηση του βασικού μισθού στα 450 πέσος, τα οποία όμως θα πληρωθούν με “αρχεντίνος” και των οποίων η πραγματική αξία μετά την υποτίμηση θα βρίσκεται στα 200 παλαιά πέσος (σ.τ.μ. δηλαδή αυξάνεται ονομαστικά ο μισθός αλλά σε νέο υποτιμημένο νόμισμα). Παράλληλα ανακοινώνει ότι δε θα εγκρίνει την μείωση κατά 13% των μισθών και συντάξεων του δημοσίου τομέα που είχε αποφασιστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση Ντε λα Ρούα, θέλοντας να δείξει ότι βρίσκεται σε μια διαδικασία να άρει τις δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης των χαμηλών στρωμάτων. Αλλά αυτή η μανούβρα έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση τόσο με την κληροδοτημένη πραγματική κατάσταση των δημοσιονομικών στοιχείων όσο και με τη συνολικότερη πολιτική της ίδιας κυβέρνησης.

Πανικός

Στο σύνολό της η αστική τάξη είναι περισσότερο παρά ποτέ διχασμένη και αποπροσανατολισμένη. Οι αλχημείες του Ροντρίγκες Σάα, δεν μπορούν να ανοικοδομήσουν τις οικονομικές ισορροπίες, την ίδια στιγμή που η αγορά είναι ανήσυχη. Παραδείγματος χάριν, οι εταιρείες εισαγωγών και εξαγωγών απαιτούν να μάθουν άμεσα εάν ο φόρος VAT (σ.τ.μ. ο αντίστοιχος Φ.Π.Α.) θα πληρωθεί σε δολάρια ή σε “αρχεντίνος”. Οι ξένοι τραπεζίτες απαιτούν, όπως η κυβέρνηση Μπους να δώσει μια λύση με δραστική παρέμβαση.

Ο εμπρηστής που ακούει στο όνομα Δ.Ν.Τ., έχει κληθεί για άλλη μια φορά να... σβήσει τη φωτιά. Η οικονομική κρίση και η καπιταλιστική κατάρρευση εντείνει την πολιτική κρίση και βαθαίνει τη λαϊκή εξέγερση. Η πρωτοπορία της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα τα στελέχη των συντονιστικών επιτροπών κατάληψης σ’ όλη τη χώρα (σ.τ.μ. στο κείμενο οι “piqueteros”) πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα όρια αυτής της αδύναμης κυβέρνησης και να ξεσκεπάσουν τα παζάρια που γίνονται στους σκοτεινούς διαδρόμους του Κοινοβουλίου. Η κατανόηση αυτής της πραγματικότητας θα δώσει ώθηση στα αιτήματα για την οριστική παραγραφή του εξωτερικού χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την εφαρμογή του εργατικού ελέγχου στην παραγωγή. Η επαναστατική κρίση έχει αποκαλύψει επίσης, ότι θα ήταν λάθος απλώς και μόνο να απαιτήσουμε την αναστολή πληρωμής του χρέους, γιατί είναι απόλυτα σαφές ότι με αυτό και μόνο το αίτημα, θα ωφεληθούν οι ντόπιοι εθνικιστές καπιταλιστές ή επί μέρους μερίδες του ιμπεριαλισμού. Η λαϊκή εξέγερση έχει ήδη αποδείξει ότι μια Συνταχτική Συνέλευση που θα φτιαχτεί από την πίεση του λαού θα μπορούσε να χειραγωγηθεί από αντιδραστικές δυνάμεις ακόμη και εάν συμμετείχαν σ’ αυτή επαναστάτες, εάν δεν στηρίζεται στη θέληση των συνελεύσεων των εργαζόμενων και εάν προσπαθούσε να τους αντικαταστήσει στο όνομά τους. Να γιατί έχει τη μεγαλύτερη σημασία αυτή τη στιγμή, οι εργάτες να δημιουργήσουν τα δικά τους όργανα μαζικής οργάνωσης και εξουσίας και να υπαγορεύσουν τη δική τους πολιτική λύση για μια αυθεντική Συνταχτική Συνέλευση κια μια κυβέρνηση εργατών. Η ωριμότητα της πολιτικής κρίσης φαίνεται και από την ανάπτυξη των τάσεων της μικρο-αστικής αριστεράς που καλούν για μια νέα Συνταχτική Συνέλευση όπως αυτή του Καρίνιο (σ.τ.μ. ηγέτης της αριστερής πτέρυγας του κινήματος της θεολογικής απελευθέρωσης, ενός ιδιόμορφου λατινο-αμερικάνικου ρεύματος της αριστεράς που συγχρωτίζεται με ιερείς της εκκλησίας που προσέγγισαν το κίνημα της εργατικής τάξης σε αντίθεση και κόντρα με την επίσημη εκκλησία) και αυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η κατάσταση απαιτεί από τους εργάτες και τους piqueteros να φτιάξουν τις δικές τους λαϊκές Συνελεύσεις, ακριβώς γιατί το κράτος έχει αποτύχει να οργανώσει τον επισιτισμό του λαού, και να εξασφαλίσει το δικαίωμα στην παιδεία και την υγεία.

Εκλογές;

Η προκήρυξη για εκλογές στις 3 Μαρτίου είναι επίσης τμήμα του οπλοστασίου για να διασωθεί το πολιτικό καθεστώς. Κανείς κυβερνήτης, κανείς δικαστής, κανείς δήμαρχος, κανείς αρχηγός της αστυνομίας και κανένας γραφειοκράτης δεν μπορεί να δώσει λύση στις λαϊκές απαιτήσεις. Καταγγέλλουμε το γεγονός ότι δεν προκηρύσσουν γενικές εκλογές. Αλλά ακόμη και σ’ αυτές (σ.τ.μ. στην Αργεντινή γίνονται ξεχωριστές εκλογές για τοπικά κοινοβούλια, για δημάρχους, για πρόεδρο και για το Κογκρέσο) για την εκλογή προέδρου, όλοι οι πολιτικοί έχουν να πλεύσουν μέσα σε ταραγμένα νερά. Οι αστοί ανέχτηκαν μια κατάσταση τέτοια που να οδηγεί σε εκλογές σε δύο μήνες (σ.τ.μ. οι προηγούμενες εκλογές έγιναν μόλις τον Οκτώβριο). Η προοπτική ενό πραξικοπήματος από μεριάς ενό τμήματος των Περονιστών και του Κογκρέσου κατά τέτοιο τρόπο ώστε εκβιαστικά να βρεθεί μια προεδρία χωρίς εκλογές, μέχρι το 2003, δεν είναι απλώς πιθανή αλλά έχει και Συνταγματική κάλυψη σε άρθρα του Συντάγματος που το προβλέπουν. Καταγγέλλουμε το γεγονός ότι μια προσπάθεια να αναβληθούν οι εκλογές του Μαρτίου ήδη βρίσκεται εν εξελίξει.

Την ίδια στιγμή που αντιμετωπίζουν είτε την προοπτική πρόωρων εκλογών, είτε την αναβολή τους και παράλληλα έχουμε τη λαϊκή εξέγερση σε εξέλιξη, τα κόμματα της αριστεράς, ενώ βρίσκονται σε έντονες ζυμώσεις αναμεταξύ τους δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια κοινή πολιτική στρατηγική. Η προοπτική των εκλογών τον ερχόμενο Μάρτιο έχει αυξήσει ένα κύμα κοινοβουλευτισμού στις γραμμές της αριστεράς. Έτσι ενώ με πρωτοβουλία δικιά μας, του Partido Obrero δηλαδή, υπογράφτηκε ένα σύμφωνο μεταξύ του κόμματός μας και της Ενιαίας Αριστερά Ι.U. (μέτωπο του Κ.Κ. Αργεντινής και τμήματος των Μορενικών), του Μετώπου για την εργασία και το Σοσιαλισμό F.O.S. και της Σοσιαλιστικής Επαναστατικής Ένωσης L.S.R. (και τα δύο αυτά κόμματα είναι διασπάσεις των Μορενικών), μόλις πριν από μερικές μέρες, στις 22 Δεκεμβρίου, στο οποίο δεσμευτήκαμε να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για τη δημιουργία και ανάπτυξη λαϊκών Συνελεύσεων, τα άλλα κόμματα ήδη έχουν υπαναχωρήσει σ’ αυτή τη δέσμευση. Εμείς παρ’ όλ’ αυτά πιστεύουμε ότι η οποιαδήποτε εκλογική τακτική πρέπει να υποτάσσεται και να καθοδηγείται από μια στρατηγική για το δυνάμωμα της λαϊκής εξέγερσης. Γι’ αυτό καλούμε όλες τις αριστερές οργανώσεις να συγκαλέσουμε μαζί, ένα Συνέδριο των επιτροπών καταλήψεων και των μπλόκων στους δρόμους και καλούμε κάθε οργάνωση που μάχεται μέσα σ’ αυτά τα όργανα να εφαρμόσει πολιτικές που θα οδηγούν την επανάσταση αυτή στη νίκη.

Σήμερα τα συνθήματά μας είναι:

•           Κάτω το καθεστώς των τραπεζιτών και των ανίκανων καπιταλιστών.

•           Λαϊκές συνελεύσεις παντού.

•           Κάτω οι εκπρόσωποι του μισητού συστήματος.

•           Για μια κυρίαρχη Συνταχτική Συνέλευση σ’ όλη τη χώρα και κάθε επαρχία, σε κάθε πόλη και χωριό.

[Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στις 27 Δεκεμβρίου μία μέρα πριν την κατάληψη του κοινοβουλίου και του ανωτάτου δικαστηρίου από τους εξεγερμένους που οδήγησε δύο μέρες μετά στην παραίτηση της κυβέρνησης Σάα και στην ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης του Ντονάλντε, που πραγματικά εξήγγειλε το Περονικό πραξικόπημα της αναβολής των εκλογών και της συνέχισης της διακυβέρνησης της χώρας με παράλληλη υποτίμηση του νομίσματος. Δημοσιεύτηκε στην Prensa Obrera στις 28 Δεκεμβρίου 2001].

          ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ