|
H APΓENTINH ΣTIΣ ΦΛOΓEΣ THΣ EΞEΓEPΣHΣ
Tο παρακάτω κείμενο είναι ένα ρεπορτάζ της Prensa Obrera, Aργεντίνικης τροτσκιστικής εφημερίδας, από τους δρόμους του Mουένος Άϊρες. Περιγράφει εν συντομία τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάληψη του Kοινοβουλίου από
τους διαδηλωτές στις 20 Δεκεμβρίου. Tην προηγούμενη νύχτα η αστυνομία είχε επιτεθεί σε μια μεγάλη διαδήλωση δολοφονώντας τέσσερις εργάτες. Στα ολονύχτια επεισόδια του Mπουένος Άϊρες, μεταξύ 19ης και 20ης Δεκεμβρίου πυρπολήθηκαν οι τράπεζες της Citibank, της Rio, της Frances και της H.S.B.C.,
λεηλατήθηκαν όλα τα σούπερ μάρκετς και τα Mc Donald’s και κατελήφθησαν τα καταστήματα Oca και το κεντρικό κτίριο της τηλεφωνικής εταιρείας.
H ΣYMMETOXH TOY PARTIDO OBRERO ΣTA ΓEΓONOTA THΣ 20ης ΔEKEMBPIOY
Tην Πέμπτη το πρωί το Partido Obrero συγκεντρώθηκε σε μια περιοχή κοντά στο Kοινοβούλιο. H συγκέντρωση είχε προκαλεσθεί από κοινού με τις συντονιστικές επιτροπές κατάληψης και άλλες οργανώσεις της αριστεράς, κάτω από
το κοινό σύνθημα ‘‘κάτω η κυβέρνηση Nτε λα Pούα και Kαβάλιο’’. Έως τις 2 το απόγευμα είχαν συγκεντρωθεί σε μπλοκ όλες οι οργανώσεις της αριστεράς και αρκετά συνδικάτα όπως το M.I.J.P. και μερικά παραρτήματα της Suteba. Eν τω μεταξύ, οι ειδήσεις για το όργιο βίας της αστυνομίας εναντίον
μεμονωμένων διαδηλωτών και μικρών προσυγκεντρώσεων, έφτασαν στα αυτιά μας. Ήταν ξεκάθαρο ότι η δική μας πορεία θα έπρεπε να προετοιμαστεί για μάχη με τις δυνάμεις καταστολής. Στο πρόχειρο συντονιστικό των οργανώσεων που είχαν συγκεντρωθεί επικράτησε η άποψη του Partido Obrero, ότι η
πορεία μας θα έπρεπε να οργανωθεί με σφικτές αλυσίδες μέσα στις οποίες όμως θα μπορούσαν να εισέλθουν και μεμονωμένοι διαδηλωτές που διαλύονταν από τις προσυγκεντρώσεις που χτυπούσε η αστυνομία, και μ’ αυτόν τον τρόπο να πορευτούμε προς την Πλάθα ντε Mάγιο για να ενισχύσουμε τα
οδοφράγματα που ήδη υπήρχαν από χτες. M’ αυτήν την αντίληψη το P.O. άρχισε να πορεύεται προς την πλατεία, μαζί με το σωματείο των δασκάλων και τις επιτροπές των ανέργων. Tότε υποστήκαμε την πρώτη επίθεση της αστυνομίας που μας υποχρέωσε να ανασυγκροτηθούμε στους δρόμους γύρω από την
Corrientes y Callao. Aπό εκεί αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την Corrientes με κατεύθυνση τον οβελίσκο ακολουθούμενοι από άλλες οργανώσεις όπως την Irguierda Unida, το P.T.S. και το M.A.S. και τον κύριο όγκο του μπλοκ των καθηγητών AGD. Φτάνοντας στον οβελίσκο, .έγινε ξεκάθαρο ότι βρισκόμασταν στο επίκεντρο του μετώπου
των οδοφραγμάτων που χώριζε στα δύο την πόλη, σε δύο ζώνες: σ’ αυτή που συνέχιζε να να κυριαρχεί το κράτος και σ’ αυτήν που είχε πέσει στα χέρια των διαδηλωτών. Aργότερα το απόγευμα αυτό το μέτωπο άλλαξε καθώς τα μπλοκ του αγώνα κατέλαβαν και την περιοχή του οβελίσκου τρέποντας την
αστυνομία σε φυγή. Tο Partido Obrero κατάφερε να προωθηθεί μέχρι την περιοχή του Diagonal Nonte ακολουθούμενο από τα μπλοκ του NAS, του PTS, της Convergencia. Aντίθετα η Irguierda Unida παρέμεινε στον οβελίσκο. Σε λίγα λεπτά το μπλοκ του P.O. δέχθηκε μια άγρια επίθεση των ειδικών της αστυνομίας με καταιγισμό
δακρυγόνων. Aλλά η επίθεση κατέληξε στο κενό: ξανά και ξανά εξοπλισμένοι στην Diagonal με καδρόνια, ρόπαλα, λοστούς και πέτρες αντιμετωπίσαμε με επιτυχία τις επιθέσεις της αστυνομίας. Mε την προώθησή μας σ’ αυτό το μέτωπο εκατοντάδες διαδηλωτών που είχαν εξαντληθεί από την κούραση –αρκετοί
τους οποίους συγκρούονταν από το πρωί- αναθάρησαν και πύκνωσαν τις γραμμές του P.O. (που είχε ήδη ενισχυθεί) έπεσε πάνω στην έφιππη αστυνομία τρέποντάς την σε φυγή. Ένας αστυνομικός έπεσε από το άλογό του και βρέθηκε στα χέρια των διαδηλωτών ενώ οι υπόλοιποι έφιπποι υποχώρησαν ατάκτως
μέχρι την Πλάθα ντε Mάγιο. Ήταν μια στιγμή λαϊκής ευφορίας: όλοι οι διαδηλωτές αλλά και πλήθος κόσμου από τα μπαλκόνια χαιρέτησαν αυτή την επιτυχία του δικού μας μπλοκ. Aντιμετωπίζοντας τα δακρυγόνα και τις δυνάμεις των MAT (τις ίδιες διμοιρίες που κατηγορήθηκαν για τους 28 θανάτους
διαδηλωτών) το P.O. συνέχισε να μάχεται με τους άλλους διαδηλωτές, ανασυγκροτούμενο σε διάφορα σημεία στο κέντρο της πόλης. Στο Kοινοβούλιο καταφέραμε να φτάσουμε και να εισβάλλουμε μέσα μόλις λίγη ώρα αφότου είχε κηρυχθεί η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από τον Nτε λα Pούα και φυσικά την
καταστρατηγήσαμε στην πράξη.
Tο P.O. συμμετείχε ενεργά στην μάχη της πρωτεύουσας όλη αυτή τη μέρα. Παλέψαμε στους δρόμους χωρίς να υποστείλουμε ούτε για μια στιγμή τις σημαίες μας και χωρίς να αφήσουμε στην άκρη τα συνθήματά μας για την
παραίτηση των Nτε λα Pούα και Kαβάλιο και για τη δημιουργία Συνταχτικής Συνέλευσης. Σε κάποια στιγμή μερικοί διαδηλωτές μας ζήτησαν να αφήσουμε στην άκρη τα πανό και τις σημαίες μας. Δεν το κάναμε γιατί γνωρίζουμε ότι καθώς οξύνεται η κρίση εξουσίας είναι περισσότερο παρά ποτέ
αναγκαία μια οριοθέτηση της επαναστατικής πολιτικής και μια οργάνωση ικανή να αντιμετωπίσει το Kράτος σε όλες τους τις μορφές. Δηλαδή ένα επαναστατικό Kόμμα.
ANAKOINΩΣH TYΠOY TΩN ΣΩMATEIΩN NOΣOKOMEIAKΩN ΓIATPΩN KAI TOY ΔIKHΓOPIKOY ΣYΛΛOΓOY
Σάββατο 22 Δεκεμβρίου, 10 π.μ.
Σύνολο δολοφονηθέντων στα γεγονότα των ημερών 19, 20 και 21 Δεκεμβρίου 2001: 32 άτομα. Aπό αυτά 7 άτομα ήταν ανήλικοι.
Σύνολο εξακριβωμένων θανάτων από αστυνομικές σφαίρες: 8 άτομα (2 ανήλικοι)
Ανεξακρίβωτος αριθμός τραυματιών σ’ όλη τη χώρα πολλοί από τους οποίους σε σοβαρή κατάσταση. Mόνο στο δήμο του Mπουένος Άϊρες νοσηλεύονται 185 τραυματίες.
Kρατούμενοι χωρίς δίκη: 192 άτομα
Kρατούμενοι που θα προσαχθούν σε δίκη στο νόμο του Mπουένος Άϊρες: 2.213 (εκ των οποίων 325 άτομα ανήλικοι).
Oι νεκροί ανά περιοχή: Δήμος Mπουένος Άϊρες 8, ευρύτερη περιοχή πρωτευούσης 11, Σάντα Φε 8, Έντρε Pίος 2, Pίο Nέγκρο 1, Kοριέντες 1, Kόρντοβα 1.
[Σ.τ.μ. Φυσικά στη δεύτερη εξέγερση της 22ης Δεκεμβρίου και στις αιματηρές διαδηλώσεις που συνεχίζονται και μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης Nτουάλντε τα παραπάνω νούμερα έχουν αυξηθεί]
Γ.X
Διεθνείς επιπτώσεις της
A
ργεντίνικης χρεοκοπίας
Με κομμένη την ανάσα περιμένουν, εντός και εκτός Αργεντινής, τα αποτελέσματα της απόφασης του προέδρου Ντουάλτε να διατηρήσει για ένα ακόμα χρόνο το πάγωμα των καταθέσεων σε
πέσος και δολάρια, παράλληλα με την υποτίμηση του αργεντίνικου νομίσματος.
Η κίνηση αυτή έχει σαν στόχο να χρησιμοποιηθούν οι δεσμευμένες καταθέσεις που αγγίζουν τα 22 δισ. δολ., σαν εγγύηση προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προκειμένου να ζητήσει η
Αργεντινή αναδιαπραγμάτευση του χρέους το οποίο έχει ξεπεράσει τα 141 δισ.δολ. ήτοι περίπου το 49% του ΑΕΠ.
Ήδη οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι διαδικασίες επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους από πλευράς Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με την Αργεντινή άρχισαν να "κινούνται" αργά
αργά...
Συγκεκριμένα το ΔΝΤ ενημέρωσε την περασμένη εβδομάδα, μια ημέρα πριν από την λήξη του περιθωρίου χρόνου που είχε η αργεντίνικη κυβέρνηση για την πληρωμή μιας δόσης 933 εκ. δολ.,
οτι το ΔΝΤ αναστέλλει την απαίτηση του για ένα ολόκληρο χρόνο. Να θυμίσουμε εδώ ότι τον περασμένο Νοέμβριο το ΔΝΤ είχε αναστείλει την απόφαση για πληρωμή μιας δόσης 1,3 δισ.δολ. ενός δανείου που είχε εγκριθεί από το ΔΝΤ προς την Αργεντινή και έτσι βγήκε στην επιφάνεια η πτώχευση.
Η υποτίμηση πάντως του πέσος στις διεθνείς αγορές ξεπέρασε το 1 προς 1,70 και κινείται στα δύο πέσος ανά δολάριο αντί του 1 προς 1,4 που ξεκίνησε την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου.
Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις πάντως από την υποτίμηση του πέσος εκτιμάται ότι θα εκδηλωθούν πρώτα στις γειτονικές οικονομίες και κυρίως στην Βραζιλία η οποία αναμένεται ότι θα
δεχθεί μεγάλες πιέσεις από την υποτίμηση του αργεντίνικου νομίσματος, όπως και οι άλλες λατινοναμερικάνικες οικονομίες.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν έγινε η δολλαριοποίηση της αργεντίνικης οικονομίας οι εξαγωγές της χώρας αυτής έγιναν πολύ γρήγορα - λόγω δολαρίου – πολύ ακριβές, γεγονός που
διευκόλυνε κυρίως την Βραζιλία, η οποία υποτίμησε επανειλημμένα το νόμισμά της, το
real
, και - μέσω των αυξημένων εξαγωγών της - "απάλυνε" κάπως τις επιπτώσεις της κρίσης που το 1998 έπληττε με ιδιαίτερη σφοδρότητα βραζιλιάνικη οικονομία.
Αντίθετα, η "πλούσια" Αργεντινή με τα ακριβά, λόγω δολαρίου, προϊόντα της, έχασε εξαγωγές και οι εισαγωγές προϊόντων κυρίως από την γειτονική Βραζιλία αυξήθηκαν
κατακόρυφα με αποτέλεσμα τα τέσσερα συνεχή τελευταία χρόνια να έχει συνεχή πτώση του ΑΕΠ και δραματική συρρίκνωση της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών και βέβαια αντίστοιχη αύξηση της ανεργίας. Μέσα στο περιβάλλον αυτό η "ντόπια" αστική τάξη μετέτρεπε τα πέσος της σε δολάρια
και τα έβγαζε στην γειτονική Ουρουγουάη για να φτιάχνει τεράστιες βίλες ή τα εξήγαγε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ για επενδύσεις. Ένα μεγάλο μέρος των κεφαλαίων αυτών επέστρεφε στην Αργεντινή ως "ξένο" κεφάλαιο και εξαγόραζε κυρίως τεράστιες εκτάσεις γης, τράπεζες, κ.λ.π.
E
πιπτώσεις σε
I
σπανία –
I
ταλία
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση περισσότερο εκτεθειμένες από την κατάρρευση του πέσος είναι είναι η Ισπανία και η Ιταλία, καθώς η μεν Ισπανία έχει μεγάλες επενδύσεις στο τραπεζικό
σύστημα της Αργεντινής - το οποίο θεωρείται εκ των πραγμάτων χρεοκοπημένο - η δε Ιταλία κυρίως λόγω των μεγάλων χαρτοφυλακίων αργεντίνικων ομολόγων τα οποία έχουν χάσει τώρα το μεγαλύτερο μέρος της αξίας τους.
Τα χαρακτηριστικά πάντως της κρίσης στην Αργεντινή προβληματίζουν πολλές κυβερνήσεις στην περιοχή των αναδυόμενων αγορών. Το μοντέλο που υλοποιήθηκε στην Αργεντινή με τη
σταθερή ισοτιμία πέσος - δολαρίου οδήγησε σε δραματική μείωση των εξαγωγών (λόγω ακρίβειας) και αύξηση των εισαγωγών με αποτέλεσμα την κατακόρυφη μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε στην έκρηξη καθώς η εγχώρια "παραγωγή" δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει
πλέον την πληρωμή του σχετικά μικρού εξωτερικού χρέους (46% του ΑΕΠ όταν άρχισε η κρίση). Τώρα επιχειρείται από τον Ντουάλτε η αντίστροφη πορεία, αλλά η κοινωνική έκρηξη λόγω της "εξαφάνισης" κυριολεκτικά των διαθέσιμων εισοδημάτων έχει ήδη περιορίσει στο ελάχιστο τα περιθώρια
πολιτικής σταθερότητας τόσο του καθεστώτος Ντουάλτε, όσο και του οποιουδήποτε διαδόχου του...
Γ. Αγγ.
Jorge
Altamira
ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟ ΕΕΚ ΑΠΟ ΤΟ PARTIDO
OBRERO
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ –ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Αγαπητοί σύντροφοι του ΕΕΚ
Είναι τιμή για μένα η δυνατότητα που μου προσφέρθηκε να μεταφέρω ένα μήνυμα σ’ αυτούς που συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο της Αθήνας σε αλληλεγγύη με την εργατική τάξη και τις
λαϊκές μάζες της Αργεντινής. Ο χώρος αυτός είναι ιδιαίτερα φορτισμένος με σημασία γιατί ξέρουμε ότι ήτανε η σκηνή της πάλης που έφερε την ανατροπή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Η εικόνα που είναι χαραγμένη πάντα σε μας τους επαναστάτες της Αργεντινής όλων των
διαφορετικών τάσεων, είναι εκείνη της Ελλάδας των εργατών και αγροτών που κάτω από την γερμανική στρατιωτική Κατοχή πάλεψε με τρομερό ηρωισμό για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης και η οποία τελικά προδόθηκε από τον σταλινισμό.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχει σε σας όπως και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου ένα τεράστιο ενδιαφέρον για τα γεγονότα της Αργεντινής. Αυτό το ενδιαφέρον είναι δικαιολογημένο. Στην
Αργεντινή βρίσκεται καθ’ οδόν μια επαναστατική διαδικασία που δυνάμωσε αυτές τις μέρες, που σημάδεψε ένα ολόκληρο στάδιο και που θα μπορούσε να είναι μια νέα αφετηρία της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.
Η λαϊκή εξέγερση της 19ης και 20ης Δεκεμβρίου υπήρξε η κορύφωση μιας πολύ μακρύτερης περιόδου κρίσης κι αγώνων. Αυτή η ημερομηνία δείχνει μόνο μια μακριά
προετοιμασία. Το να αποδίδεται στο αυθόρμητο είναι υποτίμηση, που μοναχά αποδεικνύει την διανοητική ανικανότητα εκείνων που το ισχυρίζονται να διακρίνουν τις κοινωνικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα, αναμφίβολα, στο φως της ημέρας. Σε όλη αυτή τη μακριά πολιτική προετοιμασία, οι
κύριοι πρωταγωνιστές πάντοτε ήξεραν (και το επαναλάβανε σε περισσότερες από μία ευκαιρίες) ότι στο τέρμα του δρόμου θα συναντιόνταν με μια επαναστατική κρίση εξουσίας. Εάν τελικά φάνηκαν να εκπλήττονται, σε τελευταία ανάλυση, αυτό οφείλεται στο ότι κάθε στιγμή νομίζανε, επίσης, ότι
θα μπορούσανε να την λειάνουν, εξομαλύνοντάς την σε μια ακαθόριστη μορφή.
Η πρωτοπορία αυτής της πάλης ήταν το κίνημα των
piqueteros,
δηλαδή το κίνημα των ανέργων που μπλόκαραν τους δρόμους προβάλλοντας τις διεκδικήσεις τους και στο οποίο επικεφαλής και στελέχη του ήτανε αντιπρόσωποι των εργοστασίων και των επιχειρήσεων που κλείσανε τα τελευταία χρόνια. Ήταν τυπικά
προλεταριακό κίνημα: στις ζώνες του πετρελαίου στη Σάλτα και το Νεουκέν ενσωματώθηκαν σ’ αυτό πρώην εργάτες της έρευνας και των γεωτρήσεων καθώς και των διυλιστηρίων. Υπήρξαν και πάρα πολλοί οικοδόμοι. Ο αντίκτυπος από το κίνημα των
piqueteros
ήτανε τέτοιος που μεταμόρφωσε όλη την χώρα «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσίν» του: όλες οι κοινωνικές τάξεις υιοθέτησαν την μέθοδο των μπλόκων στους δρόμους και την κατάληψη κτιρίων. Τα
cacerolazos
[κινητοποιήσεις με χτύπημα κατσαρολικών] είναι μια παραλλαγή των μπλόκων που περιελάμβαναν και το κάψιμο ελαστικών από ρόδες αυτοκινήτων.
Μετά από την εξέγερση αναπτύχθηκαν σε όλη τη χώρα
Asambleas
Populares
[Λαϊκές Συνελεύσεις] – μοναχά στην πρωτεύουσα υπάρχουν περισσότερες από τριάντα που τις Κυριακές στις 5 η ώρα το απόγευμα αρχίσανε να μαζεύονται σε ένα Πάρκο στο γεωγραφικό κέντρο της πόλης. Σ’ αυτές τις συνελεύσεις οργανώνεται η καθημερινή
δράση αλλά και γενικά απαιτείται η εθνικοποίηση των τραπεζών και η κατάργηση του εξωτερικού χρέους. Το σύνθημα «
que
se
vayan
todos
»- ‘να φύγουν όλοι τους’ είναι ομόφωνο και σε πολλές περιπτώσεις συνοδεύεται με το σύνθημα για μια Συντακτική Συνέλευση ελεύθερη και κυρίαρχη.
Για να αντιμετωπίσει την κρίση η μπουρζουαζία ξαπέστειλε τον περονισμό στην εξουσία κι αυτός γρήγορα συγκάλεσε μια Συμβουλευτική Στρογγύλη Τράπεζα, οργανωμένη από την
Εκκλησία και τον ΟΗΕ και στην οποία συμμετέχουν όλες οι επιχειρηματικές μονάδες, οι δύο
CGT
[περονικές Γενικές Συνομοσπονδίες Εργατών], η
CTA
[κεντροαριστερή Εργατική Συνομοσπονδία] και μια σημαντική πτέρυγα της ηγεσίας των
piqueteros
. Κλασσικό σύμπτωμα των αντεπαναστατικών διαδικασιών μέσα σε μια επανάσταση, αυτή τη φορά αντιμετωπίζουν την λαϊκή κατακραυγή και μια αμείλικτη κριτική από πολυάριθμα τμήματα των εκμεταλλευομένων. Σ’ αυτή την κριτική, σ’ αυτή την απόρριψη της
Συμβουλευτικής καθώς και στην οργάνωση των Λαϊκών Συνελεύσεων είναι ορατό το χέρι του Παρτίδο Ομπρέρο [ΡΟ]. Με ιλιγγιώδη τρόπο, τα στελέχη του ΡΟ μεταμορφώνονται σε στελέχη του κινήματος συνολικά. Σίγουρα υπάρχουν αντι-πολιτικές τάσεις αλλά εκφράζουν το μίσος απέναντι στην αστική
πολιτική ενώ ολοένα περισσότερο βρίσκουν αποδοχή οι ηγέτες της Αριστεράς.
Γι αυτό και η Συμβουλευτική του κλήρου βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με μια ασυνήθιστη επέκταση των κινητοποιήσεων που είναι καθημερινές. Κάθε μέρος με πάνω από πέντε χιλιάδες
κατοίκους βρίσκεται σε κινητοποίηση. Και οι Λαϊκές Συνελεύσεις επεκτείνονται σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας.
Το καύσιμο της κρίσης είναι φυσικά η επίθεση του κεφαλαίου για την υιοθέτηση μέτρων κατάσχεσης των τραπεζιτικών καταθέσεων, η παράλυση των πιστώσεων και της παραγωγής, οι
αυξανόμενες χρεοκοπίες και απολύσεις και τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό η κατάρρευση της ισορροπίας ανάμεσα στις διάφορες ομάδες καπιταλιστών, σε σημείο που η κυβέρνηση να αναθεωρεί τα μέτρα της κάθε μέρα, κάτω από την πίεση των διάφορων «λόμπυ». Η υποτίμηση του πέσο επιβλήθηκε από
μια συμμαχία του βορειοαμερικανικού Θησαυροφυλακίου και των αργεντίνων βιομηχάνων, σε βάρος των τραπεζών που βρίσκονται σε ισπανικά και γαλλικά χέρια, προκαλώντας σοκ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Χρηματιστήριο της Μαδρίτης έχει υποφέρει από ισχυρές πιέσεις και πτώση σαν συνέπεια της
αργεντίνικης κρίσης.
Το εθνικό Κράτος δεν μπορεί να στηρίξει ένα νομισματικό καθεστώς χωρίς ξένη στήριξη, αλλά αυτό σημαίνει δύο πράγματα: ή θα υποχρεωθεί η Αργεντινή να πληρώσει το εξωτερικό
χρέος, κάτι που θα σημαίνει τον καταποντισμό της ή θα δεχτούν μια μείωση [του χρέους] τουλάχιστον κατά 50%, κάτι που θα σήμαινε την κατάρρευση των πιστωτριών τραπεζών.
Τις τελευταίες ώρες, ο συνδυασμός της ανάπτυξης του επαναστατικού κινήματος και της αναγγελίας καταστροφικών οικονομικών μέτρων, έθεσε πάλι τη δυνατότητα μιας νέας
εξέγερσης και μιας πτώσης της κυβέρνησης. Ενάντια σ’ αυτή την δυνατότητα παρατηρείται μια τεράστια κινητοποίηση του ιμπεριαλισμού, όχι μόνο στο διπλωματικό πεδίο.
Δεν είναι πρώτη φορά στην Ιστορία μας που αντιμετωπίζουμε επαναστατικές καταστάσεις. Δεν είναι τώρα που μάθαμε την σημασία που έχει να υπολογίζουμε σε ένα Κόμμα της Τέταρτης
Διεθνούς. Αλλά για την νέα γενιά όλα είναι καινούργια. Την αναταράζουν αντιφατικές τάσεις. Σ’ αυτήν, όμως, την εμπειρία είναι παρόν το ΡΟ. Αναμφισβήτητα είναι το πιο σημαντικό τμήμα ανάμεσα στα τμήματα της πρωτοπορίας και το πιο δυναμικό στη πολιτική πάλη.
Η προσδοκία μας είναι να υπηρετήσει η αργεντίνικη κρίση και η πολιτική του ΡΟ την ανάπτυξη της Τέταρτης Διεθνούς. Γιατί ένα είναι ξεκάθαρο: τα αργεντίνικα γεγονότα έχουν
εξαντλήσει κι ακόμα χειρότερα έχουν κάνει να είναι ξεπερασμένα όλα τα εγχειρήματα που επιτίθενται στη παγκοσμιοποίηση και την κερδοσκοπία αλλά δεν επιτίθενται στο κεφάλαιο και στα Κράτη του. Η θεμελιακή πάλη γίνεται σε κάθε χώρα ως πάλη ενάντια στο Κράτος, είναι μια ταξική πάλη κι
όλη η ανάπτυξη της κρίσης του κεφαλαίου οδηγεί αναπόφευκτα σε μια κρίση εξουσίας. Η κρίση εξουσίας θέτει μία και μόνο εναλλακτική λύση: επανάσταση ή αντεπανάσταση.
Ζήτω η ενότητα της εργατικής τάξης της Αργεντινής και της Ελλάδας!
Ζήτω η κοινή τεταρτοδιεθνιστική πάλη του ΕΕΚ και του
Partido
Obrero
!
Με επαναστατικούς χαιρετισμούς
Εκ μέρους ολόκληρου του
Partido
Obrero
Jorge Altamira
Μπουένος Άιρες 21 Ιανουαρίου 2002
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ
|
