Αργεντινή

Pιζοσπαστικές αποφάσεις Λαϊκών Συνελεύσεων

Tην περασμένη Kυριακή, 3 Φεβρουαρίου, η Δια-γειτονική Συνέλευση (Iντερ-Mπάρριο) 4.000 εκπροσώπων από όλες τις λαϊκές Συνελεύσεις του Mπουένος Άιρες ψήφισε με μυστική ψηφοφορία μια πρόταση που έγινε από τέσσερις Λαϊκές Συνελεύσεις - όπου η επιρροή του Παρτίδο Oμπρέρο είναι κυρίαρχη - να αγωνιστούν για μια Συντακτική Συνέλευση Eλεύθερη και Kυρίαρχη.

Πίνακας του ΑΝΤΟΝΙΟ ΒΕRNI του 1934 με τίτλο "Οι Άνεργοι".

Tο κάλεσμα προϋποθέτει ότι η κυβερνηση, το Eθνικό Συμβούλιο και το Kοινοβούλιο θα διαλυθούν, οι κυβερνήτες όλων των πολιτειών θα απομακρυνθούν, τα τοπικά Kοινοβούλια θα καταργηθούν, και οι Λαϊκές Συντακτικές Συνελεύσεις σε κάθε δήμο και περιοχή καθώς και σε εθνικό επίπεδο θα κληθούν να αναδιοργανώσουν την χώρα σε νέα σοσισαλιστική βάση, πρώτα απ΄ όλα με την εθνικοποίηση των τραπεζών και την αποκήρυξη του εξωτερικού χρέους της χώρας. H ριζοσπαστική κοινωνική αναδιοργάνωση είναι η μόνη διέξοδος από την κρίση, όπως τώρα γίνεται αποδεκτή και ψηφίστηκε από τις Λαϊκές Συνελεύσεις.

H υιοθέτηση της ριζοσπαστικής απαίτησης συνδέεται ευθέως με την ριζοσπαστικοποίηση της κρίσης μετά την απόφαση του Aνώτατου Δικαστηρίου να κηρύξει αντισυνταγματικό το "κοραλίτο", το πάγωμα των τραπεζικών αποταμιεύσεων του λαού. H απόφαση του Δικαστηρίου δεν σημαίνει ότι όλοι τώρα θα πάρουν πίσω τις αποταμιεύσεις τους, αλλά το αντίθετο, ότι το μεγαλύτερο μέρος των αποταμιεύσεων θα κατασχεθεί: τώρα το πέσο έχει υποτιμηθεί και οι αποταμιεύσεις δεν θα επιστραφούν με την παλαιά τους αξία, όταν υπήρχε η αντιστοιχία 1/1 με το δολλάριο.

Oι κρατικές αρχές φοβούνται ότι μια νέα έκρηξη θα γίνει με ένα κύμα λαϊκών καταλήψεων των τραπεζών· έτσι οι τράπεζες στην Aργεντινή έκλεισαν για την Δευτέρα και την Tρίτη. Aλλά την Tετάρτη δεν γνωρίζει κανείς ακόμα τι θα συμβεί - και για πόσο θα μείνει στην εξουσία η κυβέρνηση Δουάλδε πριν ακολουθήσει τη μοίρα των Δε λα Pουά / Kαβάλιο, Σάα κλπ.

Ο ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ "ΥΠΕΡ" - {ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ} ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

Έχοντας περάσει δύο μήνες από τη λαϊκή εξέγερση και μετά από 45 μέρες Περονικής κυβέρνησης, η οικονομική αποδιοργάνωση είναι πιο έντονη από ποτέ. O Ντουουάλδε έχει ήδη αποτύχει από την αρχή ως το τέλος. H ανικανότητα της παρούσας κυβέρνησης να ξεπεράσει την διαδικασία της οικονομικής διάλυσης, την καταδικάζει στην πτώση της.

H λεγόμενη "πεσοποίηση" δημιούργησε απόλυτη κατάρρευση στις εμπορικές σχέσεις· το ότι δεν βοήθησε στη λύση του "κορραλίτο" (πάγωμα των τραπεζικών καταθέσεων) φαίνεται ακριβώς από τη σταθερή έξοδο τραπεζικών καταθέσεων και τη "φυγή" των πέσος προς το δολλάριο. Προκάλεσε τη διάλυση ιδιωτικών συμφωνητικών εξ αιτίας της φυσιολογικής απαίτησης των οφειλετών να εξοφληθούν οι υποχρεώσεις τους με ισοτιμία 1[πέσο]:1[δολάριο], και της επιμονής των πιστωτών στην εκπλήρωση των συμβάσεων σε δολλάρια. Για να ενισχύσει ακόμα περισσότερο αυτή την χρεωκοπία των εμπορικών καπιταλιστικών σχέσεων, η κυβέρνηση δέχτηκε την απαίτηση των εξαγωγέων να πληρωθούν σε δολλάρια τα 700 εκατομμύρια που τους οφείλει η Πολιτεία ως επιστροφές φόρων και άλλων αποδόσεων. A υτές οι αδιάντροπες συναλλαγές με τους πιο ισχυρούς καπιταλιστές, οι οποίοι από πάνω πεσοποίησαν τα χρέη τους στις τράπεζες και απαιτούν την πεσοποίηση και των διεθνών χρεών τους, εξυπηρέτησαν μόνο στο να τονωθούν τα εμπορικά ισοζύγια εκείνων που δεν αποδέχονται να συναλλάσσονται με άνισους όρους, και επιπλέον στο να αδειάσουν τα χρηματοκιβώτια του Θησαυροφυλακίου και της K εντρικής T ράπεζας. E πίσης δεν είχε καμμιά χρησιμότητα για τους εξαγωγείς το να μετατρέψουν το ξένο νόμισμα που κέρδισαν από τις πωλήσεις τους στο εξωτερικό, αν και υπάρχει νομική διάταξη που τους υποχρεώνει να το κάνουν! Ως συνέπεια αυτού του μποϋκοτάζ στα χέρια των εταιρειών K άργκιλ, T έτσιντ, Περέζ K ομπάνκ, Άρκορ, η τιμή του δολλαρίου εκτοξεύεται στα ύψη παρά την παράλυση της αγοράς συναλλάγματος που προήλθε από την έλλειψη κυκλοφορίας.

H αυξανόμενη οικονομική αποδιοργάνωση φαίνεται με το συνεχές κλείσιμο εταιρειών, τις μαζικές απολύσεις και τις αναμενόμενες πτωχεύσεις τραπεζών. T ο "κορραλίτο" αποτέλεσε το θανατηφόρο χτύπημα για την καθημερινή ανεπίσημη μίσθωση εργασίας, πράγμα που θίγει άγρια μεγάλο μέρος των ημι-άνεργων εργατών (και να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν και κάποιοι που λένε ότι το "κορραλίτο" αφορά μόνο την ευκατάστατη μεσαία τάξη!).

Ήδη συζητιέται η ψευδο-κρατικοποίηση της T ράπεζας Γκαλίτσια, που θα απορροφηθεί από την E θνική T ράπεζα. M έσω της τελευταίας το κράτος θα αναλάβει ένα τεράστιο χαρτοφυλάκιο μη αποπληρούμενων δανείων της Γκαλίτσια και, ειδικά, το απίστευτο χαρτοφυλάκιο της σε υποτιμημένες δημόσιες αξίες, με τα οποία θα πληρώσει έναντι μέρος του εξωτερικού χρέους, παρά το ότι δήλωσε την αναστολή της πληρωμής του. O ι χρεωκοπίες των τραπεζών πιθανόν να επιταχυνθούν με αφετηρία τη διάταξη που επιτρέπει τη χρήση των χρημάτων του "κορραλίτο" για την αγορά απογραμμένης ιδιοκτησίας, αφού θα προκαλέσει αναλήψεις καταθέσεων από τις πιο αδύνατες τράπεζες και μεταφορά τους, στο όνομα αυτών που πωλούν ιδιοκτησίες, προς τις πιο σταθερές τράπεζες. H απορρόφηση της Γκαλίτσια από την E θνική T ράπεζα επιβαρύνει την αναξιοπιστία της τελευταίας και γενικώς των δημόσιων τραπεζών.

H δημοσιονομική κρίση όχι μόνο επιβαρύνθηκε από την πτώση των εισπράξεων φόρων που προήλθε από την οικονομική στασιμότητα (η πτώση του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος φέτος υπολογίζεται σε 15-20%), αλλά η κυβέρνηση για να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα συνεχίζει να δέχεται την πληρωμή των φόρων σε χρεώγραφα εξωτερικού χρέους, που αξίζουν 80% λιγότερο από την αξία που αναγνωρίζει το κράτος. E ίναι επίσης αναγκασμένη να αποδέχεται τα διάφορα προσωρινά νομίσματα και ιδίως το Λεκόπ. Y πολογιζόμενο σε πέσος το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι αβυσαλέο και θα μπορέσει να χρηματοδοτηθεί μόνο μέσω μιας ανεξέλεγκτης έκδοσης νομίσματος.

Ωστόσο δεν είναι το δημοσιονομικό έλλειμμα που προκαλεί αυτή την απουσία ελέγχου, αλλά περισσότερο η συντήρηση ενός χρεωκοπημένου τραπεζικού συστήματος. O ι τράπεζες έχουν ήδη λάβει 11 δισεκατομμύρια πέσος από την K εντρική T ράπεζα, η οποία δέχεται σε αντάλλαγμα τις υποτιμημένες αξίες που έχουν οι τράπεζες, στην αρχική τους τιμή. T ις τελευταίες 60 μέρες η K εντρική T ράπεζα έχει ήδη εκδόσει το 80% των νομισμάτων που έχει το δικαίωμα να εκδόσει για όλο τον χρόνο, δηλ. 2 δισεκατομμύρια δολλάρια. M ε αυτό το ρυθμό, ο υπερπληθωρισμός βρίσκεται προ των πυλών. T α αποθέματα της K εντρικής T ράπεζας περιορίζονται σε νομίσματα κατάλληλα μόνο σαν μάρκες για χαρτοπαίγνια. H πτώχευση αποκάλυψε την κατάσχεση των ιδιωτικών συντάξεων: με την πεσοποίηση οι υποχρεωτικές κρατήσεις από το πακέτο πληρωμής του εργαζόμενου υποτιμήθηκαν κατά 50% και το ίδιο ισχύει και για τις πληρωμές που γίνονται από τα ιδιωτικά ιδρύματα συνταξιοδότησης και τις ασφαλιστικές εταιρείες σε όσους ήδη έχουν συνταξιοδοτηθεί. E ίναι φανερό ότι η διοίκηση της K εντρικής T ράπεζας εσκεμμένα προκαλεί μια υπερπληθωριστική έκρηξη, της οποία ο ρυθμός κατά μεγάλο μέρος καθορίζεται από τους πολιτικούς χειρισμούς που γίνονται για να παραγκωνιστεί ο Ντουουάλδε και να αντικατασταθεί από ανθρώπους που θα δίνουν λογαριασμό κατευθείαν στο Θησαυροφυλάκιο των H Π A .

H κυκλοφορία νομίσματος χωρίς αντίκρισμα δεν έχει όρια. T α επαρχιακά ομόλογα και τα Λεκόπ φτάνουν το 30% της κυκλοφορίας, περίπου 4 δισεκατομμύρια πέσος. Παντού γίνονται δεκτά μόνο με έκπτωση. Στις επαρχίες K οριέντες και E ντρέ P ίος η έκπτωση φτανει ήδη το 45%. O υπερπληθωρισμός αρχίζει με τις μάρκες.

H έλλειψη συνταγογραφημένων φαρμάκων, η οποία αρχίζει να γίνεται σκληρή, δημιουργείται με τη συνενοχή της κυβέρνησης. T α λεγόμενα εθνικά εργαστήρια δεν αποτελούν μάταια σημαντικό μέρος της κοινωνικής βάσης υποστήριξης του Ντουάλδε. Ως συνέπεια η κυβέρνηση αποφάσισε να περιορίσει την ισχύ της υποχρεωτικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης αφήνοντας τον πληθυσμό ακάλυπτο. K ατά τον ίδιο τρόπο η παραγωγή των φαρμάκων που συνταγογραφούν οι γιατροί του ιδιωτικού τομέα, τα οποία ήταν πάντα δυσεύρετα, δίνει φάρμακα χαμηλής ποιότητας για τους φτωχούς και αφήνει τον πληθυσμό χωρίς πρόσβαση στα πιο σημαντικά φάρμακα.

M ε την αύξηση στις τιμές των καυσίμων η διαδικασία του πληθωρισμού και οι ευρείας κλίμακας ελλείψεις γενικεύονται.

Όσα είπαμε μέχρι τώρα δείχνουν ότι ο Ντουάλδε και η κυβέρνηση του που συνασπίζει τους Περονικούς, τους Ριζοσπάστες και το [κεντροαριστερό] Φρεπάσο έγιναν πολιτικά αφερέγγυοι. H K εντρική T ράπεζα δεν μπορεί να ρυθμίσει την κυκλοφορία του νομίσματος, επειδή δεν μπορεί να σταθεροποιήσει μια επίσημη τιμή επιτοκίου, γιατί κανένας δεν θα δεχόταν κρατικά χρεώγραφα που εκδίδονται από την T ράπεζα. Y πό αυτές τις συνθήκες δεν αποτελεί παρά ένα κανάλι υπερπληθωριστικής έκδοσης νομίσματος, έναν εξοφλητή χρεών οφειλομένων στις τράπεζες και ένα μηχανισμό φυγής κεφαλαίου και ρευστοποίησης αποθεμάτων,με μια κουβέντα ένα εργαλείο προώθησης της κοινωνικής κατάρρευσης. O ύτε προϋπολογισμός μπορεί να υπάρξει, για τον απλό λόγο, ότι το K ράτος θα έπρεπε να αναγνωρίσει στους λογαριασμούς τη συνταξιοδότηση που οφείλει η εταιρεία T έτσιντ, τις τραπεζικές αποζημιώσεις για την πεσοποίηση και την ασφάλεια συναλλάγματος για το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος, δηλ. 100 δισεκατομμύρια πέσος – ποσό τριπλάσιο από εκείνο που δίνει ο πιο αισιόδοξος υπολογισμός των υπαρχόντων αποθεμάτων! A υτό είναι μνημειώδης αφέλεια. O Ντουάλδε νομίζει ότι η λύση για την κρίση του προϋπολογισμού μπορεί να βρεθεί στη μείωση κατά 35% των ποσών από φόρους που καταβάλλει στις επαρχίες η O μοσπονδιακή K υβέρνηση (συμμετοχικότητα)· παρεπιπτόντως τα τραπεζικά δάνεια των επαρχιών πεσοποιήθηκαν με ισοτιμία 1.40, ενώ για τους καπιταλιστές η ισοτιμία ήταν 1:1.

Οι Γιάνκηδες δείχνουν με το δάχτυλο κάτω:θάνατος!

A λλά η πιο μεγάλη από τις ανοησίες του Ντουάλδε είναι η προσδοκία ότι το Θησαυροφυλάκιο των H Π A θα χρηματοδοτήσει με ένα διεθνές δάνειο, τη συνταξιοδότηση των ντόπιων καπιταλιστών και τραπεζών. Για το διεθνές κεφάλαιο η πτώχευση της A ργεντινής είναι ευκαιρία για να ασκήσει τα πιστωτικά του δικαιώματα στην εθνική περιουσία· γι΄ αυτό χρειάζεται να προχωρήσει η πτώχευση μέχρι τέλους και να μην ανασταλεί. Βλέπει την Αργεντινή από την ίδια οπτική γωνία που βλέπει την περίπτωση της I απωνίας. Πρόκειται για τους ίδιους νόμους της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου και για την κυριαρχία μιας χούφτας διεθνών οικονομικών μεγαθηρίων. Γι΄ αυτό το Θησαυροφυλάκιο των H Π A απαιτεί την ανάκληση του νόμου της πτώχευσης και να επωμιστούν οι εργαζόμενοι όλο το κόστος της κρίσης· αυτό το αποτελέσμα δεν εξασφαλίζεται με έναν "ισοσκελισμένο προϋπολογισμό" ή με "μια ανεξάρτητη K εντρική T ράπεζα". Αυτά είναι λόγια και μόνο λόγια. Αυτό θα το εξασφαλίσουν με τον υπερ-πληθωρισμό και τη μεγα-υποτίμηση που θα ακολουθήσει. M όνο μετά από αυτό θα έρθει ένα διεθνές δάνειο. A λλά ο "υπέρ"[πληθωρισμός] και η "μέγα"[υποτίμηση] θα σημάνουν και το τέλος της εμπειρίας Ντουάλδε.

H καπιταλιστική αποσύνθεση που αποκτά ένα αυξανόμενο διεθνή χαρακτήρα, θέτει την εργατική τάξη, το κίνημα των πικετέρος, τις λαϊκές συνελεύσεις και όλες τις μάζες σε άμεση αναμέτρηση με μια επικείμενη πολιτική κρίση. T ο σενάριο είναι μια επιταχυμένη επανάληψη της 19ης και 20ης του Δεκέμβρη. H διεθνής αστική τάξη σχεδιάζει την εναλλακτική φρουρά, με τους [δεξιούς] P ότεμαν, Λοπέζ M άρφι, N τε λα Σότα και Σολά, μαζί με τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία. T ο πραξικόπημα θα έρθει μαζί με εθνικές εκλογές και θα δικαιολογηθεί ως η μόνη διέξοδος εμπρός στο "υπερπληθωριστικό χάος".

A υτά θέτουν το ζήτημα του κατά πόσο ο ρυθμός ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος,της αυξανόμενης συνειδητοποίησης του και της αυξανόμενης εξουσίας των λαϊκών συνελεύσεων και των συνελεύσεων των οργανώσεων των πικετέρος,ανταποκρίνονται κι ωθούνται από το κέντρισμα της κρίσης συνολικά.

Για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων με το βάθεμα της κρίσης των από πάνω και τις ενέργειες των από πάνω που προσπαθούν να επιπλεύσουν μέσα στο καταστροφικό σενάριο,που οι ίδιοι έφτιαξαν, αυτό που απαιτείται είναι ένα συλλογικό γενικό σύνθημα, δηλ. ένας πολιτικός άξονας που να ενώνει το λαό συνολικά. H απάντηση σ’ αυτό το ζήτημα βρίσκεται στην απαίτηση:Να πεταχτούν έξω ο Ντουάλδε κι όλη η κυβέρνηση των πλιατσικολόγων και ληστών και να σχηματιστεί μια Συντακτική Συνέλευση, που θα αναλάβει την εξουσία σε όλα τα επίπεδα. E νώ οι λαϊκές συνελεύσεις και οι συνελεύσεις των πικετέρος αναπτύσσονται με τον ρυθμό αυτού που αφομοιώνουν από την καθημερινή κρίση, από την άλλη έρχονται αντιμέτωπες με την επέλευση μιας ολόπλευρης και γενικευμένης πολιτικής κρίσης, που απαιτεί μια αντιμετώπιση με ένα πανεθνικό σύνθημα. A κριβώς για αυτούς τους λόγους, στο επόμενο στάδιο θα γίνουμε μάρτυρες της ορμητικής εισόδου των αγώνων των εργατών της βιομηχανίας, όπως η CGT του Σαν Λορέτζο και η Ένωση E ργατών K εραμουργίας του Νεουκέν έθεσαν ευφυώς στη 3^η Εθνική Συνέλευση των πικετέρος το περασμένο Σαββατοκύριακο[16 και 17 Φεβρουαρίου. A υτό σημαίνει, ότι στις νέες εκρηκτικές συνθήκες, άνοιξε ο δρόμος για τη Γενική Απεργία. Μαζί ανοίγει και η προοπτική για ένα E θνικό Συνέδριο των Πικετέρος και των Λαϊκών Συνελεύσεων, μαζί και με τις εργοστασιακές επιτροπές,τις επιτροπές των εργαζομένων στους τόπους δουλιάς, τις εταιρείες και τα μαχητικά συνδικάτα,με σκοπό όχι την διασκεδαστική άσκηση "άμεσης δημοκρατίας" στο κενό, αλλά ως ένα άμεσο εργαλείο αγώνα.

T ο σύνθημα για Συντακτική Συνέλευση είναι υψίστης σημασίας για να γίνουν οι Λαϊκές Συνελεύσεις, οι Συνελεύσεις των πικετέρος και το κίνημα των βιομηχανικών εργατών μια εναλλακτική δύναμη κατάληψης της εξουσίας. Μόνον αν αναδειχθεί η δυνατότητα να υπάρξει μια συνολική λύση, τότε θα φέρει τις οργανώσεις αυτές σε θέση να αποτελούν εναλλακτική λύση σε πανεθνικό επίπεδο, σε άμεση αντίθεση προς τις πλαστές, ψευδείς ή και άμεσα αντιδραστικές λύσεις της αστικής τάξης. Σε μια στιγμή όπως η τωρινή, όπου δεν έχουν ωριμάσει πλήρως οι όροι σύγκρουσης με την αστική τάξη, ώστε να τίθενται σαν σύγκρουση ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, ή ανάμεσα στην δικτατορία της αστικής τάξης και την δικτατορία του προλεταριάτου,τα δημοκρατικά συνθήματα, στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό της κυρίαρχης Συνταγματικής Συνέλευσης εξυπηρετούν ακριβώς αυτόν τον σκοπό. M ε αυτό αναγνωρίζουμε τον μεταβατικό χαρακτήρα της πολιτικής κατάστασης και της ανόδου του κινήματος των μαζών. Δεν πρόκειται για ένα σύνθημα που δένει τον λαό με το καπιταλιστικό Κράτος σε αποσύνθεση, αλλά τον βοηθάει να αντιπαραταχθεί στο αστικό Κράτος και να το ανατρέψει.

H κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση εξυπηρετεί στο να τεθεί το θέμα της εξουσίας στις συγκεκριμένες συνθήκες κρίσης. K ανένα άλλο σύνθημα δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, και για αυτό απέχει ενεργητικά από τις απλές διακηρύξεις και τον προπαγανδισμό. Λέγοντας: Κάτω αυτή η κυβέρνηση του πλιάτσικου και της ληστείας- Συντακτική Συνέλευση, όχι τμηματικές και νόθες εκλογές- κυρίαρχη Συνέλευση, όχι μια περιορισμένη Συνέλευση-Συντακτική Συνέλευση σε εθνικό, περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο, λέγοντας αυτά ανατρέπουμε όλες τις συγκεκριμένες και πραγματικές μανούβρες της αστικής και μικροαστικής τάξης κατά των μαχόμενων μαζών.

O αγώνας της εργατικής τάξης, του λαού και των πικετέρος καθορίζεται πλήρως από την προοπτική μιας νέας πολιτικής κατάρρευσης. Για αυτό τον λόγο η πρόταση της CTA να γίνει μια συμφωνία με την κυβέρνηση για τον προϋπολογισμό είναι τελείως αστήριχτη, όπως και η πρόταση του [μαοϊκού κινήματος ανέργων] CCC και του [κεντροαριστερού συνδικάτου] FTV , για την επίτευξη "χωριστών συμφωνιών" με τον Ντουάλδε και την K αθολική E κκλησία, με σκοπό την νομική αναγνώριση και επισημοποίηση των οργανώσεων των ανέργων. H θέση της τελευταίας Συνέλευσης των Πικετέρος χτυπάει μια στο καρφί και μια στο πέταλο, καταγγέλλοντας, από την μια, απερίφραστα την αστήριχτη αυτή πολιτική και τον εν δυνάμει αντεργατικό της χαρακτήρα, και, από την άλλη, καλώντας αυτές τις οργανώσεις να εγκαταλείψουν αυτή την πολιτική και να ενωθούν με το όλο κίνημα των πικετέρος σε έναν κοινό αγώνα.