Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

   Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                                                        Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΤΖΕΝΤΙΝΑΖΟ

Πάμπλο Ριέζνικ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Το γεγονός ότι το κίνημα των πικετέρος, στην παραμονή της δεύτερης επετείου της λαϊκής εξέγερσης το Δεκέμβρη του 2001, βρίσκεται στο επίκεντρο τω σεναρίων και της εθνικής συζήτησης, από μόνο του, αποτελεί μια αδιαμφησβήτητη μαρτυρία των συνεχιζόμενου χαρακτήρα και της πραγματικότητας του Αρτζεντινάζο. Οι ιστορικές μέρες 19-20 Δεκέμβρη, είναι οι επαναστατικές κόρες του κινήματος των πικετέρος, που σφηρηλατήθηκαν μέσα σε μια δεκαετία λαϊκών εξεγέρσεων, πορειών, οδοφραγμάτων, γενικών απεργιών και αγώνων από τη μια έως την άλλη άκρη της χώρας. Ήταν η Εθνική Συνέλευση των Πικετέρος το 2001 που ύψωσε το σύνθημα Έξω οι Ντε λα Ρούα και Καβάλιο. Οι πικετοφορίες, απορροφώντας μια ιστορική παράδοση, αποτέλεσαν ένα είδος εθνικού σήματος κατατεθέν. Έτσι, δεν ήταν το Αρτζεντινάζο που γέννησε την Αργεντινή των πικετέρων αλλά μάλλον η τελευταία που γέννησε την επανάσταση του λαού, με τον οποίο ενώθηκαν και οι μεσαίες τάξεις του Μπουένος Άϊρες, με τα χτυπήματα των κατσαρολικών, τις διαδηλώσεις και την μαζική κάθοδο τους στους δρόμους, στις πλατείες και στα κέντρα εξουσίας.

Ο συνεχιζόμενος χαρακτήρας των πικετέρος, που η μπουρζουαζία έχει προσπαθήσει και συνεχίζει να προσπαθεί να το αναγκάσει να υποχωρήσει, είναι λοιπόν η πραγματικότητα του ίδιου του Αρτζεντινάζο. Είναι χαρακτηριστικό ότι εν μέσω της ξέφρενης καμπάνιας για την απομόνωση των πικετέρος, οι μεσαίες τάξεις βγήκαν την προηγούμενη βδομάδα με μια μαζική πικετοφορία μπροστά στο αστυνομικό τμήμα στο porteño barrio του Villa Urquiza, κατηγορούμενη για συνενοχή στις πρόσφατες επιθέσεις στα εστιατόρια. Όσο ενισχύεται η εκστρατεία για την «ασφάλεια στους δρόμους», τόσο πιο πολύ οι μάζες που αποτελούν το στόχο αυτής της εκστρατείας χρησιμοποιούν τις «μεθόδους των πικετέρος».

Αποτελεί αντικειμενικό γεγονός, πέρα από τις πάλη για την εκμετάλλευση της λαϊκής υποκειμενικότητας. Η παιδαγωγική της πικετοφορίας έχει γίνει εθνική σχολή. Δεν υπάρχει αίτημα που να μην τελειώνει στους δρόμους με δημόσια καταγγελία, με άμεση δράση. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ντε λα Ρούα προετοίμασε την πτώση του, όταν έχασε την μάχη του και δεν κατάφερε να διαχωρίσει τους «πλιατσικολόγους» από την μικροαστική τάξη επιβάλλοντας κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κάτι που τελικά τον κατέστρεψε. Είναι ακριβώς η ίδια μάχη που έχας ο Ντουάλντε με την παοτυχία της εγκληματικής προβοκάτσιας στη γέφυρα Pueyrredón

Η Κυβέρνηση Κίτσνερ, κεντροαριστερή και αριστερή 

Δυο χρόνια μετά, με την «μετάβαση» πίσω τους, το καθεστώς που είναι το αντίθετο των «que se vayan todos-όλοι πρέπει να φύγουν» ξεκινά τη συγκεκριμένη διαχείριση του.

Ως μέρος αυτής της πολιτικής επιχείρησης, η αριστερά του καθεστώτος έχει έρθει στην εξουσία. Η καπιταλιστική τάξη δεν έφυγε από την εξουσία, τα διάφορα τμήματα της έχουν ξαναβολευτεί και οι «προοδευτικοί» εμφανίζονται ως το ακρόπωρο τους. Ο πρόεδρος και η λεπτεπίλεπτη σύζυγος του δεν διστάζουν να σχετιστούν με τη γενιά των desaparecidos (των αγνοούμενων), προς αναζήτηση πολιτικών οφελών μεταξύ των λεγόμενων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που με τον τρόπο τους έχουν μετατραπεί σε ζώνη μετάδοσης της ίδιας της εξουσίας.

(Ο Hebe de Bonafini έχει προσκαλέσει τον Έβο Μοράλες, ένα είδος κλώνου του Κίτσνερ, που μόλις διακήρυξε την υποστήριξη του για τον Πρόεδρο Μέσα και το «νεοφιλελεύθερο» υπουργικό συμβούλιο των αφεντικών του, κληρονόμων της κυβέρνησης Σάντεζ ντε Λοσάντα, της «Πορείας Αντίστασης»).

Η κεντροαριστερά και η αριστερά που το καλύπτει (αν λάβουμε υπόψη ότι περιλαμβάνει ένα ολόκληρο τμήμα της λεγόμενης Ενιαίας Αριστεράς), που χρησιμοποίησε τον Ντε λα Ρούα ως οδόφραγμα φαίνεται σήμερα να έχει πετύχει τους στόχους της. Ο Τσάκο Αλβάρεζ έχει επιστρέψει ως ο πνευματικός μέντορας της δικής του αναγέννησης για να τονίσει ότι ο «Κίτσνερ έχει πάρει στα χέρια του το 100 της ατζέντας μας» (Clarín), και τα αριστερά απομεινάρια του ΦΡΕΠΑΣΟ έχουν ανακυκλωθεί σε επίσημες θέσεις προς αναζήτηση νέας ευκαιρίας.

Και γιατί όχι; Το βασικό είναι ότι το πρόγραμμα και όχι απλά ο Κίτσνερ να έχουν ως στόχο τους για ακόμα μια φορά ένα «έντιμο» και «εθνικό» καπιταλισμό προσαρμοσμένο  στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης». Η «εθνική μπουρζουαζία» όμως που ο Κίτσνερ επιθυμεί να ανοικοδομήσει απαιτεί «μισθούς» στο επίπεδο των σχεδίων των Επικεφαλών των Νοικοκυριών για να επαναδραστηριοποιήσει την παραγωγή και ακόμα και μια προνομιακή σχέση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό πάνω και πέρα από την FTAA.

Επομένως μιλάμε για αδιέξοδο. Ε τον Λούλα το πρόγραμμα του συνεταιρισμού με τον ιμπεριαλισμό και της σωτηρίας των κοινωνικών συμφερόντων που υποστήριζε ο «νεοφιλελευθερισμός» έχουν λάβει ηπειρωτικές διαστάσεις τα τελευταία δυο χρόνια. Η κυβέρνηση του ΡΤ αυτοχαρακτηρίστηκε κυνικά ως το πρόγραμμα του «αντι-αρτζεντινάζο». Η «δημοτικότητα» της αριστεράς έχει γίνει η τελευταία σφαίρα με την οποία να αφοπλιστούν πολιτικά οι επαναστατικές τάσεις που φωλιάζουν μέσα στις λατινοαμερικάνικες μάζες.

Πικετέρος, κατάρα!  

Για να παραφράσουμε ένα αριστερό εθνικιστή της δεκαετίας του ΄60, το κίνημα των πικετέρος έχει μετατραπεί στην «κατάρα της αστικής χώρας». Η δύναμη του συνδέεται με μια ιστορική πάλη αλλά εμφανίζεται και αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα της ανικανότητας των εκπροσώπων της «κεντροαριστερής» μπουρζουαζίας να προσφέρουν μια διέξοδο από το βάλτο της καπιταλιστικής κοινωνικής τάξης. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το κράτος και οι θεσμοί του, την εξουσία του οποίου οι Ντουάλντε και Κίτσνερ έχουν επανακαθιερώσει, έχει καταστραφεί από την πάλη μεταξύ των φατριών και φεουδαρχών που υπονομεύουν την ικανότητα για δράση του καταπιεστικού μηχανισμού, που αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της καπιταλιστικής κυριαρχίας ανεξάρτητα από την ταμπέλα του.

Μέσω των Ντουάλντε και Κίτσνερ, οι μπουρζουαζία μπόρεσε να πάρει την πολιτική πρωτοβουλία επιβάλλοντας την εκλογική διέξοδο. Όλοι οι «οικονομικοί αναλυτές» συμπίπτουν στο ότι τονίζουν το πλεονέκτημα στην αύξηση των διεθνών τιμών για τις εξαγωγές της Αργεντινής (σόγια και πετρέλαιο) προς χαρά των επιχειρήσεων (που πέρασαν από τον Μενεμισμό στο Κιτσνερισμό με τον ίδιο ενθουσιασμό) και επέτρεψε μια επιστροφή στη πληρωμή του ΔΝΤ, το σύμφωνο με τον Μπους και τις επιδοτήσεις για την πεσοποιημένη αργεντίνικη μπουρζουαζία και για τις τράπεζες.

Αυτό όμως δεν είναι το αποφασιστικό. Με τη συνεργασία του προοδευτισμού και της αριστεράς, αυτό που προωθείται είναι μια προσπάθεια να εξαναγκάσουν το κίνημα των πικετέρος αν υποχωρήσει πολιτικά και ακόμα να θέσουν την δική τους πολιτική βάση στο εσωτερικό του. Αυτές είναι βραχυπρόθεσμες μανούβρες, όταν κανένα από τα βασικά αιτήματα των εργατών και του λαού δεν έχει ικανοποιηθεί και η «προσαρμογή» απορρίπτεται ακόμα και από τα μέλη των στενότερων συμμάχων τους μέσα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (ΑΤΕ, δημόσιοι υπάλληλοι, δάσκαλοι).

Το μέλλον του κινήματος των πικετέρος συνδέεται άρρηκτα με τη νέα αυτή πολιτική εμπειρία ως προς τη νίκη της αριστεράς του ίδιου του συστήματος. Δεν πρόκειται για αλλαγή στον «τρόπο διεξαγωγής της πολιτικής», ή στην «μέθοδο εκπροσώπησης» ή στην «τιμιότητα των δημόσιων αξιωματούχων», ενώ την ίδια στιγμή το κοινωνικό περιεχόμενο του καθεστώτος παραμένει ανέγγιχτο. Πρόκειται για την προώθηση της κατάσχεσης αυτών που είναι υπεύθυνοι για την αθλιότητα του λαού (το τραπεζικό σύστημα και το μεγάλο κεφάλαιο), για ένα σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανοικοδόμησης στα χέρια των εργατών, για μια κυβέρνηση των οργανώσεων τους. Ένα πρόγραμμα που απαιτεί την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, τις δικές της μορφές οργάνωσης, μια στρατηγική πάλη...την οργάνωση της σε ένα κόμμα. Ένα καθήκον που θα προχωρήσει σε συνδυασμό με την πάλη την ίδια και από την αναπόφευκτη αποσύνθεση της επίσημης εξουσίας, παγιδευμένης στον δικό της λαβύρινθο, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αναπόφευκτη καπιταλιστική αποσύνθεση.

Γι’ αυτό κάνουμε αυτό το κάλεσμα για να μπουν όλοι στο κίνημα των πικετέρος, που καλεί να πάρουμε την Plaza de Mayo στις 20 Δεκέμβρη για να απαιτήσουμε: «Έξω το σύμφωνο Κίτσνερ-ΔΝΤ, για ένα άλλο 19-20 Δεκέμβρη, για μια κυβέρνηση των εργατών και του λαού». Το φάντασμα του Αρτζεντινάζο είναι ισχυρό και δυνατό.