ΤΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΑΖΟ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ

Του Χόρχε Αλταμίρα

Ο τύπος της Αργεντινής δεν μπόρεσε να αφομοιώσει την κινητοποίηση για τον εορτασμό της τρίτης επετείου του Αργεντινάζο. Φαίνεται πως για τον πολιτικό σχολιαστή της καθημερινής Clarin το πλήθος  που πορεύτηκε στην Plaza de Mayo είχε βρεθεί εκεί για να γιορτάσει τον «μαύρο Δεκέμβρη»- όχι ένα έπος, αλλά μάλλον ένα εφιάλτη. Για τις καθημερινές εφημερίδες La Naciom, Cronista και Ambito, υπήρχε απλά «χάος και διαδηλώσεις» και το κέντρο της πόλης «πάλι σε χάος». Όλοι  τους διακήρυσσαν τους προηγούμενους μήνες το πέρασμα του κινήματος των πικετέρος στην επόμενη και καλύτερη ζωή. Άντ’ αυτού, όμως, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια διαδήλωση που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, κυμαίνονταν μεταξύ 30.000 και 50.000 σε καθημερινή ημέρα, οι οποίοι, αν προσθέσουμε και την υπόλοιπη χώρα, φθάνουν τους 100.000 διαδηλωτές. Επίσης μπροστά στα μάτια τους υπήρχε ένα κάλεσμα που υπογράφονταν από 80 και παραπάνω οργανώσεις. Επιπλέον, το τελευταίο που εξόργισε αυτόν τον τύπο ήταν στο βήμα της Plaza, που βρισκόταν σε ένα απλό φορτηγό, το οποίο απέχει έτη φωτός από τις σκηνές που ετοιμάζει ο Ιμπάρα 9δήμαρχος  για τον Μπλούμπεργκ, (βιομήχανος) υπήρχαν εκπρόσωποι των εργατών από τους αγώνες των τελευταίων μηνών: τηλεφωνήτριες, σιδηροδρομικοί, εργάτες από το Mετρό, εργάτες της Parmalat, υποψήφιοι της αντιπολίτευσης από το συνδικάτο επεξεργασίας τροφίμων και των τυπογράφων, εργάτες από το Μπάγκλεϋ, οδηγοί λεωφορείων, δάσκαλοι, υπάλληλοι των δικαστηρίων, δημόσιοι υπάλληλοι, εργάτες του Περφίλ, Μπρούκμαν, Ζανόν, Γκατίκ. Παρούσες ήταν επίσης οργανώσεις φοιτητών και ανθρωπίνων  δικαιωμάτων, μαζί με τους κατόχους λογαριασμών αποταμίευσης και τους οφειλέτες υποθηκών. Ο προλεταριακός χαρακτήρας του κινήματος των πικετέρος εκδηλώθηκε ξεκάθαρα με το κοινωνικό κίνημα που γέμισε την Πλάζα.

Οι ‘κοινοτυπίες’ δεν μπορούν να συλλάβουν τον εορτασμό του Αργεντινάζο (ακόμα και οι εθνικές και λαϊκές ‘κοινοτυπίες’) για τον απλό λόγο ότι αγνοούν την ιστορική σημασία της λαϊκής εξέγερσης. Πρόκειται για το συλλογικό ρόλο που παίζουν οι εκμεταλλευόμενοι ως απάντηση στην κατάρρευση του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Κάθε λαϊκή εξέγερση ανοίγει ρήγματα στην κυριαρχία των εκμεταλλευόμενων και γίνεται μέρος της αλυσίδας εμπειριών που θα οδηγήσουν στη νικηφόρα επανάσταση. Το γεγονός ότι ένα πλήθος γιορτάζει αυτή την προοπτική είναι από μόνο του ένα επαναστατικό γεγονός. Το ντοκουμέντο που διαβάστηκε από το βήμα σηματοδοτεί μια σημαντική πρόοδο σε σχέση με το πλήθος των ομιλητών που ακολουθούσαν ο ένας τον άλλον σε προηγούμενες περιπτώσεις και που έδιναν την εντύπωση ότι το πραγματικό λαϊκό κίνημα ήταν κατακερματισμένο. Το κείμενο που υπέγραψαν για την εκδήλωση είναι επιπλέον εκπληκτικό για πολύ σημαντικούς λόγους. Υπάρχει μια ξεκάθαρη οριοθέτηση με τον αστικό εθνικισμό, που έχει ιστορικά καθοδηγήσει τις μάζες στην Λατινική Αμερική και καταγγέλλει τις ψευτοαριστερίστικες προσπάθειες αντικατάστασής του. Επιτίθεται στις πολιτικές των αριστερών κυβερνήσεων που στέλνουν στρατεύματα στην Αϊτή για να δράσουν ως πράκτορες του Μπους και επίσης διαλύει την πρόσφατη Ροζάριο Ενκάουντερ του κέντρου και της αριστεράς της Αργεντινής. Όλοι γνωρίζουν ότι πολλοί απ’ αυτούς που έχουν υπογράψει, αποποιούνται αυτό που έχουν υπογράψει, δεν έχουμε αυταπάτες αναφορικά μ’ αυτό το γεγονός. Είμαστε το ίδιο μακριά όσο και πριν από την συγκέντρωση αλλά δεν ισχύει ότι το κίνημα των ίδιων μαζών βρίσκεται κατακερματισμένο καθώς το ντοκουμέντο τη Plaza είναι το μόνο αποδεκτό για την συντριπτική πλειοψηφία αυτών των μαζών. Έχουμε αναμφίβολα μπροστά μας ένα προγραμματικό ντοκουμέντο, το οποίο αποκρυσταλλώνει μια συγκεκριμένη πολιτική εμπειρία. Απ’ όλα τα αιτήματα της Plaza, αυτά που κατέχουν την πιο στρατηγική θέση ήταν αυτά που αναφέρονταν στην απελευθέρωση των φυλακισμένων αδερφών, στην κατάρριψη όλων των κατηγοριών εναντίον αυτών που δικάζονται. Υπάρχει η έντονη συνείδηση ότι πρόκειται για μια πάλη μεταξύ δυο πολιτικών καθεστώτων και δυο ανταγωνιστικών πολιτικών δυνάμεων. Από τη μια η μπουρζουαζία, που επιθυμεί να επιβάλλει τις μεθόδους τής κοινωνικής πειθαρχίας καθώς και ‘νόμιμου’ και παράνομου δεσποτισμού για να συντρίψει τη λαϊκή εξέγερση και να ανοικοδομήσει το Κράτος της και από την άλλη η εργατική τάξη για την οποία το δικαίωμα της πάλης κατά του Κράτους και του καπιταλιστικού κοινωνικού καθεστώτος είναι η μητέρα όλων των δικαιωμάτων.

Δεν μας κάνει εντύπωση ότι οι δολοφόνοι της 20ης Δεκεμβρίου είναι ελεύθεροι και οι λαϊκοί αγωνιστές πάνε φυλακή κάθε μέρα. Στο όνομα φυσικά του κράτους δικαίου. Τα κύρια μπλόκα στην πορεία ήταν αυτά του Παρτίδο Ομπρέρο και του Πόλο Ομπρέρο και αυτά που, μαζί, ήταν οργανωμένα από το MTD και τη CCC. Η ‘ενιαία αριστερά’ ακολουθούσε την πολιτική ‘άσκησης πίεσης’ αντανακλώντας το γεγονός ότι η πολιτική γραμμή της κινητοποίησης δεν ήταν δική τους, ούτε αντιστοιχούσε στην στρατηγική τους. Η ισχυρή παρουσία της CCC (κιηνμα πιρκετ΄ρος υπό μαοικο έλεγχο EKKA και του MTD Ά΄ΛΛO κινημα πικετ΄ρος  είχε την πρόθεση δημιουργίας της εντύπωσης μιας διαφοροποίησης από τους συμμάχους της κυβέρνησης, όπως του κεντροααριστερού D’ Elia, la CTA ή του Barrios de Pie, πρώην αντάρτες πομικρό αριστερό εθνικιστικό κίνμημα πικετέρος) η οποία όμως δεν θα προχωρήσει με συνέπεια. Η ‘πρώτη μειονότητα’ των εκπροσώπων των εκπροσώπων των συνδικάτων και των εργοστασίων στο βήμα προέρχονταν από το Παρτίδο Ομπρέρο, κάτι το οποίο θα κλείσει οριστικά τα στόματα όλων αυτών που μας αποδίδουν την εφεύρεση ενός νέου ‘κοινωνικού υποκειμένου’. Αυτό που προσελκύει τους εργάτες στο Παρτίδο Ομπρέρο είναι αναμφίβολα, το γεγονός ότι το βλέπουν να αγωνίζεται μέσα στην καρδιά όλων των τάξεων και κομματιών της κοινωνίας κατά του καπιταλισμού και των κυβερνήσεών του (μια πολιτική πάλη για την αντικατάσταση του αστικού Κράτους από ένα προλεταριακό καθεστώς) αντί να δίνει φθηνά μαθήματα εργατισμού. Το κίνημα των πικετέρος για μια ακόμα φορά απέδειξε ότι αποτελεί παράγοντα ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης.