|
Αρχείο
Κεντρική Σελίδα
Στείλε άρθρο
FORUM
Ελάτε να τα πούμε
|
Από τον εκδοτικό οίκο "Β. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ" http://www.bkyriakidis.gr μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Απόδημου συγγραφέα Γαβριήλ Παναγιωσούλη με τον τίτλο: "Αχ! Νάξερα...". Θα σας συναρπάσει!
Φιλικά
Ντίνα Νικολοπούλου
Εκδοτικός οίκος "Β. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ"
Γαβριήλ
Παναγιωσούλη
Αχ! Νάξερα...
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΕΝΑ ΚΥΝΗΓΙ για το "Χρυσόμαλλο Δέρας" στη μυθική χώρα που δύει ο ήλιος, εκεί που κατοικούν οι Δυτικοί, έμοιαζε όλη η ζωή του Γερασιμάκη.
ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ στα σπλάχνα της Γης, μένοντας για 12 χρόνια στο βασίλειο του Ποσειδώνα, 8 χρόνια σε χώρες εξωτικές, μαγεμένος από Καλυψώς, και Κίρκες.
ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ τα στοιχειά της φύσης, τους μαγεμένους, ακίνητους γραφειοκράτες, να αντιστέκεται στα γυναικεία βότανα και μάγια, και ν' απολαμβάνει τη γυμνή αγάπη της θάλασσας, που ζηλόφθονα τον αιχμαλώτισε για 12 ολόκληρα χρόνια.
ΓΥΝΑΙΚΑ έκλεψε την αγάπη της. Στο θυμό της, τα κύματά της, χτυπούν τον άπιστο. Κι όταν έφτασε στη χώρα που θα έβρισκε το "Χρυσόμαλλο Δέρας", είχε ζήσει στον κάτω κι επάνω κόσμο μια Οδύσσεια 20 χρόνων.
ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ της ξενιτιάς, κοίταζε στη θάλασσα την ελπίδα του γυρισμού, την ελπίδα της λευτεριάς του, μιας ελπίδας που σαν σύννεφο χανόταν και ξεθώριαζε απ' την ορμή του ποτισμένου από τη νοσταλγία αέρα.
Ο συγγραφέας
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
σελ. 320
ΤΙΜΗ: 14,08 ΕΥΡΩ
Εκδοτικός οίκος: "Β. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ"
http://www.bkyriakidis.gr
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Γαβριήλ Παναγιωσούλης γεννήθηκε στην Πύλαρο Κεφαλονιάς, το 1933.
Μεγάλωσε στην κοινωνία της παγκοσμιότητας, έζησε στη θάλασσα ναυτικός 12 χρόνια, στη Γουατεμάλα, Κεντρική Αμερική 8 χρόνια, και από το 1970 ζει μόνιμα με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη Η.Π.Α.
Έχει γράψει πέντε βιβλία στα ελληνικά και ένα μεταφρασμένο στα αγγλικά με τίτλο: "THE UPROOTED", που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.
Το "Αχ! Νάξερα..." είναι το νέο μυθιστόρημά του, που κυκλοφόρησε στην ελληνική γλώσσα από τον εκδοτικό οίκο "Β. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ", που αναμφισβήτητα, όπως και τα προηγούμενά του,
πολλούς θα συναρπάσει.
Άρθρα του με θέμα τα προβλήματα της Ομογένειας, αλλά και επιστολές του, δημοσιεύονται στην ομογενειακή ηλεκτρονική εφημερίδα "Το ΚΑΛΑΜΙ", καθώς και σε άλλες σε ιστοσελίδες, εντός και εκτός Ελλάδας.
Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την Ένωση Ελλήνων Συγγραφέων Πέντε Ηπείρων και απόσπασμα από έργα του περιλαμβάνονται στο πρώτο συλλογικό βιβλίο Απόδημων συγγραφέων από όλο τον κόσμο, με τίτλο: ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ
ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΝΤΕ ΗΠΕΙΡΩΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ, που αξίζει τον κόπο να το γνωρίσετε.
Πρόσφατα τον παρουσίασε η ΝΕΤ στα πλαίσια της ενημερωτικής σειράς "Δεύτερη Πατρίδα", στο επεισόδιο "ΕΛΛΗΝΕΣ και ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ", που σκηνοθέτησε ο ταλαντούχος κ. Τάσος Ρηγόπουλος.
Επισκέπτεται τακτικά την Ελλάδα και ιδιαίτερα το χωριό του στην Κεφαλονιά.
"ΑΧ! ΝΑΞΕΡΑ" Του Γαβριήλ Παναγιωσούλη
Γράφει ο Νίκος Αλεξανδράτος
Το "ΑΧ! ΝΑΞΕΡΑ....." του Γαβριήλ Παναγιωσούλη περιγράφει την οδύσσεια ενός μετανάστη από ένα ορεινό χωριό της Κεφαλονιάς, που έφυγε παιδί ακόμη αμέσως μετά από τον εμφύλιο πόλεμο, πρώτα ναυτικός, μετά αρκετά χρόνια στην Κεντρική Αμερική και τελικά στην Νέα Υόρκη. Μερικές κεντρικές
ιδέες κυριαρχούν στο μυαλό μου διαβάζοντας το βιβλίο:
Πρώτον, θα το συνιστούσα με ενθουσιασμό σε όποιον ενδιαφέρεται να μάθει πως ζούσε και πως σκεφτότανε ο κόσμος την εποχή εκείνη (μόλις 50-60 χρόνια πριν) στα ορεινά χωριά της Κεφαλονιάς (και υποθέτω στην άλλη Ελλάδα). Ο συγγραφέας δίνει μια γλαφυρότατη και αρκετά επιτυχημένη εικόνα. Δεν
έχω συναντήσει καλλίτερη. Στους σημερινούς νέους, πολλά πράγματα θα φανούν εξωτικά. Αλλά πολλοί από εμάς που μεγαλώσαμε την εποχή εκείνη (δεκαετία του 1940) θα είναι ευγνώμονες που ο συγγραφέας κατάγραψε αυτό που εμείς θα θέλαμε να πούμε μα δεν ξέραμε πως. Αυτός φυσικά είναι ο ρόλος των
συγγραφέων.
Δεύτερον, η ικανότητα του συγγραφέα να αντιμετωπίζει και να αξιολογεί με κριτικό πνεύμα όλα όσα συνάντησε (καταστάσεις, ανθρώπους - ανεξάρτητα αν ο αναγνώστης συμφωνεί η όχι με τις θέσεις του) θα κάνει πολλούς αναγνώστες που πέρασαν από ανάλογες περιστάσεις να γυρίσουν με την σκέψη
πίσω και πιθανώς να αξιολογήσουν κάτω από νέα οπτική τις δικές τους εμπειρίες.
Τέλος, μέσα από όλο το κείμενο διαφαίνεται η συνεχής νοσταλγία για την Ελλάδα, το μέρος που γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια, αλλά και μια περηφάνια για το ότι γεννήθηκε Έλληνας και κατάφερε να παραμείνει Έλληνας. Φυσικά, η νοσταλγία είναι κοινό χαρακτηριστικό των
περισσοτέρων μας και γενικά δεν επιδέχεται λογική ανάλυση και εξήγηση - ίσως οι ψυχολόγοι μπορούν να την εξηγήσουν.
Το ζήτημα του να αισθάνεται κανείς περηφάνια για την Ελληνικότητα του είναι διαφορετικό. Αν κρίνουμε από το πως περιγράφει ο συγγραφέας τους περισσότερους Έλληνες με τους οποίους είχε επαφές στην οδύσσεια του (γενικώς με μη κολακευτικούς χαρακτηρισμούς), η είχε γνωρίσει σαν παιδί (π.χ.
τους διάφορους παλικαράδες κατά το εμφύλιο πόλεμο, τους αλαζόνες μετανάστες που γυρνάγανε στο χωριό και επιδείκνυαν τα λεφτά τους) είναι λίγο παράξενο να αισθάνεται κανείς περήφανος που ανήκει σε αυτό το κοινωνικό σύνολο. Αν δε πάρουμε την εμπειρία που έχει κανείς από την πρώτη
κρούση του με την σύγχρονη Ελληνική κοινωνία μετά την παλιννόστηση του (από τον ταξιτζή που θα σου πάρει πιο πολλά από ότι γράφει ο μετρητής, μέχρι του να πρέπει να δωροδοκήσεις κάποιον υπαλληλάκο για να βγάλεις άδεια οδηγήσεως, μέχρι τα φακελάκια στον γιατρό της υποτιθέμενης δωρεάν
υγείας, μέχρι, μέχρι .....) γίνεται ακόμα πιο παράξενο να βρεις μια λογική εξήγηση για την περηφάνια του να είσαι Έλληνας. Μπορεί και αυτό το θέμα να ανήκει στον γνωστικό χώρο των ψυχαναλυτών και να είναι απλώς μια άλλη όψη της νοσταλγίας.
Μια υπόθεση που θα μπορούσε να ερευνηθεί είναι αν η προσκόλληση στην ιδιότητα του Έλληνα, η επιμονή στην διατήρηση της διαφορετικότητας, δεν έχουν πολλά να κάνουν με την Ελληνικότητα καθεαυτή αλλά αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο κύριος όγκος των
μεταναστών μας της εποχής εκείνης και αυτών που προηγήθηκαν να ενσωματωθούν και να γίνουν μέρος της κοινωνίας των χωρών που πήγαν. Θα ήταν ενδιαφέρον να ξέραμε αν σύγχρονοι Έλληνες μετανάστες, αυτοί που πηγαίνουν εφοδιασμένοι με προσόντα (οικονομικά, μορφωτικά) όχι πολύ διαφορετικά
από αυτά του μέσου κατοίκου της χώρας υποδοχής, διατηρούν τόσο έντονη την αίσθηση της περηφάνιας /διαφορετικότητας βασισμένη στο στοιχείο της Ελληνικότητας.
Νίκος Αλεξανδράτος, Ρώμη 18.10.2002 nikalex@yahoo.com
07/12/2002
|
|
