Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

       Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

 

 

Διεθνή

 

Αρχείο

 

Κεντρική Σελίδα

 

 


 

 

ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ

 

ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΕΤΙΚΟΥ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ ΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ

 

Πρόσφατα έγιναν εκλογές στην Νότια Αφρική με νικητή το ANC. Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο . Κανένας όμως δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα με αυτή τη νίκη, αντίθετα από ό,τι συνέβη πριν από 10 χρόνια όταν έπεφτε το ρατσιστικό απαρτχάιντ. Τι έχει αλλάξει στη διάρκεια των 10 χρόνων; Αυτό θα προσπαθήσει να εξετάσει εδώ το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.

 

Όπως συχνά συνηθίζεται να λέγεται, οι πλούσιοι σε αυτή τη χώρα συνεχίζουν να πλουτίζουν και οι φτωχοί συνεχίζουν να φτωχαίνουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των νοτιοαφρικάνων δεν έχει κανένα λόγο να ζητωκραυγάζει για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την εθνική ενότητα, μετά από αιώνες συγκρούσεων, αδικίας και διαχωρισμού, όπως τουλάχιστον επιθυμεί η «μαύρη» κυβέρνηση του ANC.

Όλα τα στοιχεία παρουσιάζουν μια εικόνα εξαθλίωσης και κοινωνικής αθλιότητας, της συντριπτικής πλειοψηφίας της νοτιοαφρικανικής εργατικής τάξης. Η ανεργία βρίσκεται πάνω από το 40% και σε ορισμένα τμήματα ιδιαίτερα της νεολαίας, των γυναικών και του αγροτικού πληθυσμού μπορεί να φτάνει και το 70%.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 8 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς δουλειά, γεμάτοι οργή βλέποντας ότι οι αγώνες τους για ελευθερία και ισότητα δεν τους πρόσφεραν τίποτα. Υπολογίζεται ότι ένα άτομο ανά τέσσερις χιλιάδες βρίσκεται στη φυλακή, κάτι που σημαίνει πως η Νότια Αφρική στέλνει περισσότερους μαύρους στη φυλακή παρά στα πανεπιστήμια.

Επίσης η Νότια Αφρική είναι η πρωτεύουσα των βιασμών και της παιδικής κακοποίησης στον κόσμο. Ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων με AIDS ζουν στην Νότια Αφρική.

Το ANC εκτιμώντας τα δέκα τελευταία χρόνια «ισότητας» και «ελευθερίας» αναφέρει ότι δέκα εκατομμύρια άνθρωποι πίνουν καθαρό νερό και έχουν ηλεκτρικό για πρώτη φορά. Όλες οι έγκυες και τα παιδιά κάτω των 6 ετών έχουν δημόσια υγειονομική περίθαλψη. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη τις μεγάλες ανάγκες που ακόμα υπάρχουν και τις πολιτικές που υπονομεύουν αυτά τα κέρδη, τότε το συνολικό αποτέλεσμα με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ικανοποιητικό.

Δέκα εκατομμύρια δεν έχουν στέγη. Σε δέκα εκατομμύρια έκοψαν το νερό και το ηλεκτρικό καθώς δεν μπορούσαν να πληρώσουν. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Telkom, που πρόσφατα ιδιωτικοποιήθηκε, παραδέχεται ότι συνέδεσε 13 εκατομμύρια νέες τηλεφωνικές γραμμές και αποσύνδεσε δέκα εκατομμύρια.

Οι αντιφάσεις της περιβόητης «μαύρης οικονομικής ενδυνάμωσης» παρουσιάζουν τη σκληρή πραγματικότητα της νέας κατάστασης στη Νότια Αφρική. Τη στιγμή που χιλιάδες εργάτες απολύονται από ιδιωτικές εταιρείες και το κράτος συνεχώς μειώνει τους μισθούς των εργατών, μια χούφτα μαύροι έχουν γίνει μέσα σε λίγα χρόνια πολυεκατομμυριούχοι, κάτι που αποδεικνύει για άλλη μια φορά την πρωταρχικότητα του ταξικού ζητήματος πάνω στο φυλετικό.

Έτσι λοιπόν, ο πρώην γενικός γραμματέας του ANC και του εθνικού συνδικάτου ανθρακωρύχων Ραμαφόζα, σήμερα είναι ο ιδιοκτήτης των χρυσωρυχείων, όπου πήγαινε για να οργανώσει τους εργάτες. Επίσης κάποια Ράντεμπε, ιδιοκτήτρια και αυτή ανθρακωρυχείων, είναι η πιο πλούσια μαύρη στην Αφρική και κατά «σύμπτωση» είναι γυναίκα του υπουργού του ANC και ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής, Ράντεμπε. Με λίγα λόγια, το τέλος του απαρτχάιντ οδήγησε στη βελτίωση της ζωής μιας χούφτας μαύρων που έχουν μετατραπεί στην περιβόητη «μαύρη καπιταλιστική και μεσοαστική τάξη».

Αυτό το γεγονός ήταν απαραίτητο για την επιβίωση της Νότιας Αφρικής καθώς με αυτό τον τρόπο οι κυρίαρχοι, λευκοί και μαύροι πια, μπορούσαν να παρεκτρέψουν κα να ελέγξουν την εργατική ταξική πάλη μακριά από τα επικίνδυνα επαναστατικά αντικαπιταλιστικά κομμουνιστικά μοτίβα και να την περιορίσουν μέσα σε φιλελεύθερα δημοκρατικά, συνταγματικά και νόμιμα μοτίβα.

Έτσι, κάτω από τις ευλογίες της κυβέρνησης του ANC, επετράπη στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που δρούσαν την εποχή του απαρτχάϊντ εκμεταλλευόμενες τον ιδρώτα των μαύρων εργατών, να εγγραφούν σε χρηματιστήρια στο εξωτερικό. Επίσης το ποσοστό των κερδών των καπιταλιστών το 2003 ήταν το υψηλότερο από το 1981. H φορολόγηση των εταιρειών έχει πέσει από το 49% επί απαρτχάιντ κάτω από το 30% σήμερα. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι οι καπιταλιστές προτιμούν τη «μαύρη» κυβέρνηση του ANC, από τη «λευκή» επί απαρτχάιντ, από τη στιγμή που τα κέρδη τους αυξάνονται με τέτοιο ρυθμό.

Την ίδια στιγμή τα έσοδα για την εκπαίδευση και την υγεία συνεχώς μειώνονται ή παραμένουν στάσιμα στα επίπεδα του 1995.

Ένας άλλος λόγος που οι καπιταλιστές «λατρεύουν» το ANC είναι ότι το τελευταίο κάνει ό,τι μπορεί για να ιδιωτικοποιήσει όσες περισσότερες κρατικές επιχειρήσεις μπορεί. Τί σημαίνει όμως ιδιωτικοποίηση για τη Νότια Αφρική; Σημαίνει απόσπαση περιουσιακών στοιχείων που συσσωρεύτηκαν από την εργασία της εργατικής τάξης κάτω από συνθήκες απόλυτης εκμετάλλευσης επί απαρτχάιντ και μεταφορά τους στην καπιταλιστική τάξη, σ’ αυτούς δηλαδή που τους εκμεταλλεύονταν συν τη νεοδημιουργημένη μαύρη καπιταλιστική τάξη που έχει αποκομίσει αρκετά από αυτή την διαδικασία. Αυτό συμβαίνει μάλιστα τη στιγμή που η πλειοψηφία της εργατικής τάξης μιλά για αποζημίωση για όλη την προηγούμενη κατάσταση.

Έτσι λοιπόν, όταν η Telkom, εισήλθε στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, το κόστος το πλήρωσαν πάλι οι εργάτες, με την απόλυση μερικών χιλιάδων.

Αν κάνει κάποιος απολογισμό, από μια ταξική άποψη, ως προς τα επιτεύγματα του ANC μετά το απαρτχάιντ, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τον ρόλο έπαιξε το ANC τα τελευταία δέκα χρόνια. Αγκαλιάζοντας την καπιταλιστική ιδεολογία και εγκαταλείποντας την φιλεργατική πολιτική που πρέσβευε, τουλάχιστον φραστικά, σήμερα το ANC αλλά και ένα τμήμα της ηγεσίας των σταλινικών που έχει επωφεληθεί από τον «μαύρο καπιταλισμό», αποτελούν απλά τμήμα της αστικής τάξης και παλεύει ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης της Νότιας Αφρικής.

Η κοινωνική και οικονομική ελευθερία δεν πρόκειται να διασφαλιστεί (αν δεχθούμε βέβαια ότι υπάρχει φυλετική ελευθερία και ισότητα) από το ANC. Αυτό που χρειάζεται σήμερα στην Νότια Αφρική είναι ένα επαναστατικό κόμμα που θα παλεύει για την εξουσία της εργατικής τάξης και θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα των μαύρων και λευκών εργατών απέναντι σε όλους τους καταπιεστές, λευκούς και μαύρους.

Aρ. Mα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Έναρξη Μάιος 2002

 

08/05/2004