|
ΑΛΛΟΣ
ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ
ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΕΣΕ ΜΑΡΤΥΡΑΣ
108
ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ
ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ
Λάβαμε
από το περιοδικό Ο ΑΓΩΝΑΣ που εκδίδεται από
συντρόφους της Τουρκίας, το παρακάτω
κείμενο καταγγελίας, το οποίο
δημοσιεύουμε.
Ο Muharrem
Karademir (Μουχαρέμ Καραντεμίρ)
φυλακίστηκε το 1992 όταν ήταν 19χρόνων.
Στα 12 χρόνια της φυλάκισής του βίωσε
πολλές φορές τις επιθέσεις και τα
βασανιστήρια του κράτους. Είχε
καταδικαστεί με θανατική ποινή και
στην πορεία δικάστηκε σε ισόβια.
Ήταν στην φυλακή Ουμράνιε της
Ισταμπούλ εκεί που είχαν
δολοφονηθεί 4 πολιτικοί κρατούμενοι
στις 19-22 Δεκεμβρίου 2000 όπου έγιναν
σφαγές σε όλες τις φυλακές της
Τουρκίας και δολοφονήθηκαν 28
κρατούμενοι.
Μετά απ’ αυτήν την επίθεση
μεταφέρθηκε στα λευκά κελιά
τύπου F
της φυλακής Κάντιρα βιώνοντας εκεί
τα βασανιστήρια. Σε μικρή ηλικία
ξεκίνησε τον αγώνα ενάντια στην
αδικία και συνέχισε τον αγώνα
ενάντια στην απομόνωση
συμμετέχοντας στην απεργία πείνας
μέχρι θανάτου. Οι πολιτικοί
κρατούμενοι ξεκίνησαν την απεργία
πείνας θανάτου στις 20 Οκτωβρίου 2000. Ο
ίδιος συμμετείχε στην απεργία
πείνας θανάτου με την 10n
ομάδα. Τα αιτήματά τους: Να
καταργηθεί η απομόνωση, να
σταματήσει η λογοκρισία στα Μ.Μ.Ε. Να
καταργηθούν να βασανιστήρια που
βιώνουν οι ίδιοι και οι οικογένειές
τους.
Κατά την διάρκεια της
αντίστασης μεταφέρθηκε βίαια στο
νοσοκομείο για να τον υποβάλλουν
σε υποχρεωτική σίτιση, στόχος τους
ήταν να σπάσουν την αντίσταση και να
τον εξοντώσουν. Ο ίδιος
αυτοπυρπολήθηκε αντιμετωπίζοντας
έτσι τους βασανιστές του. Μετά από 131
μέρες αντίστασης έπεσε μάρτυρας
στις 27 Φεβρουαρίου 2004. Ήταν Κούρδος
και ήταν 31 χρόνων. Τον διέκρινε η
αποφασιστικότητα και το
επαναστατικό του φρόνιμα. Στις 29
Φεβρουαρίου 2004, ο μάρτυρας της
αντίστασης θάφτηκε με συνθήματα ,
τραγούδια και κόκκινες σημαίες. Παρά
τις συλλήψεις και την πολιορκία της
αστυνομίας συμμετείχαν πάνω από
τους 3.000 ανθρώπους στην κηδεία
του. Οι διαδηλωτές κάνοντας πορεία
χαιρέτησαν τους μάρτυρες που έπεσαν
αντιστεκόμενοι και τους
αγωνιζόμενους κρατουμένους.
Οι πολιτικοί κρατούμενοι
στον 4ο χρόνο της
αντίστασης παρά τις σφαγές τα
βασανιστήρια και την υποχρεωτική
σίτιση με αποφασιστικότητα κάθε
μέρα και με ηρωϊκές πράξεις
μεγαλώνουν την αντίσταση.Αυτά τα 4
χρόνια οι γονείς των πολιτικών
κρατούμενών από τον σύλλογο TAYAD ήταν στο πλευρό των
παιδιών τους παρά τις συλλήψεις, τα
βασανιστήρια και τις φυλακίσεις που
αντιμετωπίζουν.
Στο πάρκο Abdi
Ýpekçi της Άγκυρας εδώ και
εβδομάδες για ν’ ακουστεί η φωνή των
πολιτικών κρατούμενων κάνουν
απεργία πείνας οι γονείς τους (TAYAD), σ’ ολη την Τουρκία
συμμετέχουν σε διαμαρτυρίες με το
σύνθημα: “Έχουν Πεθάνει 107 άτομα.Το
ακούσατε;”
Για τους λόγους αυτούς τις
τελευταίες 3 εβδομάδες έχουν
συλληφθεί 285 άτομα και οι συλλήψεις
συνεχίζονται. Απ’ αυτούς
φυλακίστηκαν 17 άτομα ανάμεσά τους
και ο πρόεδρος του TAYAD. Για άλλη μια φορά ρωτάμε :
Για να καταργηθεί η απομόνωση, για να
σταματήσει η λογοκρισία στα Μ.Μ.Ε
ακόμη πόσοι άνθρωποι θα πεθάνουν ;
Ο Μουχαρέμ Καραντεμίρ είναι
αθάνατος.
Καταργήστε την απομόνωση.
Σταματήστε την λογοκρισία στα Μ.Μ.Ε.
Σταματήστε τους θανάτους.
(από το
περιοδικό Aγώνας, 01/03/2004)
…Και ένα παλιότερο
κείμενο της δημοσιογράφου ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ
ΕΣΒΗΣΑΝ ύστερα από
απεργία πείνας στα 19 και τα 22 τους
Πεθαίνοντας
για την ελευθερία
Κανείς δεν θα πίστευε την
ιστορία του βλέποντας τον
σαραντάχρονο Τούρκο με το αγέρωχο
ύφος. Ηταν πατέρας δύο όμορφων
κοριτσιών, που χάθηκαν στην απεργία
πείνας για να μην υπάρχουν πια
πολιτικοί κρατούμενοι. Για να
υπάρξει σεβασμός των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων στις φυλακές της
γειτονικής χώρας.
«Χωρίς
θυσία δεν αλλάζει τίποτα», λέει ο
Αχμέτ Κουλαξίς. Κρατάει το βιβλίο
που έγραψε. Στο μαύρο εξώφυλλο, τα
πορτρέτα των κοριτσιών. Η Τζανάν
ήταν μόλις 19 χρόνων. Σπούδασε στο
πανεπιστήμιο, Βιολογία. Ξεψύχησε
ύστερα από 137 μέρες απεργίας πείνας.
Η αδελφή της, Ζεχρά, σπούδασε
οικονομικά, ήταν 22 ετών. Την
ακολούθησε έπειτα από απεργία 221
ημερών.
«Ηταν δύο κορίτσια που έσφυζαν από
ζωή. Σπούδαζαν κι έκαναν όνειρα.
Εσβησαν με την ελπίδα ο θάνατός τους
να οδηγήσει σε μια καλύτερη ζωή για
τους άλλους», η λιτή περιγραφή της
τραγωδίας. Το τελευταίο βράδυ τους, ο
πατέρας λύγισε: «Εχεις ακόμα την
ευκαιρία να ζήσεις», είπε στα παιδιά
του. «Μην είσαι κωμικός» ήταν η
απάντηση της μιας κόρης του.
«Μέχρι σήμερα μετρήσαμε 90 νεκρούς.
Αλλοι 150 νέοι υπόσχονται πως θα
δώσουν τη ζωή τους, εγγράφηκαν στους
καταλόγους», εξηγεί με ψυχραιμία ο
Αχμέτ. Ο ίδιος χτυπάει πόρτα-πόρτα
και μαζεύει υπογραφές στις
τουρκικές φτωχογειτονιές, για να μη
χαθούν άλλες ζωές. Περιμένοντας να
δικαστεί στις 6 Μαΐου από τα
Δικαστήρια Κρατικής Ασφαλείας με τη
βαριά κατηγορία της υποστήριξης
παράνομης οργάνωσης, επειδή έγραψε
το βιβλίο, που μεταφράζεται ήδη στα
ελληνικά και τα αγγλικά.
Θυμάται που είπε στην Τζανάν «είσαι
πολύ μικρή, σταμάτα». Κι εκείνη μού
απάντησε: «Τη Ζεχρά την αγαπούσες
λιγότερο;». Πέθανε ενάμιση μήνα μετά
την αδελφή της. Στις 15 Απριλίου η
Τζανάν, στις 29 Ιουνίου η Ζεχρά.
«Εκανα το καθήκον μου ως πατέρας.
Επρεπε να παρέμβω, να τις πείσω να
σταματήσουν. Δεν ζήτησα να σκύψουν
το κεφάλι, να ζήσουν χωρίς
αξιοπρέπεια. Κατά βάθος καταλάβαινα
την απόφασή τους. Δεν είχαν επιλογές.
Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αν έχει
ιδανικά για την ελευθερία και τη
δημοκρατία. Αυτό έπραξαν»,
αναλογίζεται.
Ομως «είναι βαρύς ο πόνος να χάνεις
μπροστά στα μάτια σου και τα δυο σου
παιδιά. Αλλά ήταν αποφασισμένες από
την πρώτη μέρα. Είχαν περισσότερη
τόλμη από εμάς που παραμείναμε
ζωντανοί. Ως πατέρας, ελπίζω και η
ανθρώπινη οικογένεια να αναλάβει
την κληρονομιά που μας άφησαν. Θέλω
οι κόρες μου να ζήσουν στις
ανθρώπινες καρδιές όσων καθημερινά
δίνουν μάχες αξιοπρέπειας», τα λόγια
του.
Ο αδελφός του βρίσκεται
φυλακισμένος στα λευκά κελιά, για
πολιτική δράση. Και η Ζεχρά είχε
φυλακιστεί για τον ίδιο λόγο. Ηρθε
στη χώρα μας, εκπροσωπώντας τις
οικογένειες των πολιτικών
κρατουμένων (TAYAD).
|
