Αν κάτι
σφραγίζει τη σημερινή διεθνή
πολιτική συγκυρία, αυτό δεν είναι η
αποδοχή, αλλά η όλο και πιο βαθιά
κρίση και μαζική αμφισβήτηση της
καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής
Νέας Τάξης, της αμερικανικής
ηγεμονίας και των προληπτικών
πολέμων της. Η Αριστερά της υποταγής
και των συμβιβασμών μακριά από τις
λαϊκές διαθέσεις για μια ακόμη φορά
διάλεξε τις ΗΠΑ, τον ΟΗΕ και την ΕΕ.
Το κυπριακό
πρόβλημα, αυτό το άλυτο εθνικό –
δημοκρατικό πρόβλημα μιας
προηγούμενης εποχής, με ρίζες από
τον καιρό της αποικιοκρατίας και του
περίφημου Ανατολικού Ζητήματος,
δοκιμάζει τις στρατηγικές των
αριστερών κομμάτων και οργανώσεων
για τη σημερινή εποχή της
καπιταλιστικής χρηματιστικής
παγκοσμιοποίησης, τις σχέσεις τους
με τις τάξεις και τα κοινωνικά
στρώματα, τη συνοχή των δυνάμεών
τους και των συμμαχιών τους. Η ένταση
της διαμάχης είναι πρωτοφανής.
Μάλιστα, για ένα ζήτημα που θεωρείτο,
μέχρι προ ολίγου, μπανάλ και
ξεπερασμένο από τους διάφορους
αριστερούς των σαλονιών και
παροικούντες του Κολωνακίου,
γενικώς τους θαμώνες της «ισχυρής
Ελλάδας». Αυτοί θεωρούσαν καλύτερο «να
βουλιάξει το νησί» για να έχουμε την
ησυχία μας να κάνουμε μπίζνες με
τους Αμερικανούς και τους
Ευρωπαίους, από το να τρωγόμαστε με
τους Τούρκους. Βάζοντας στην άκρη
την προηγούμενη υπεροψία τους,
ξιφούλκησαν για να υπερασπιστούν το
σχέδιο Ανάν, βρίζοντας συλλήβδην
τους οπαδούς του «όχι», ως «εθνικιστές».
Αντιμετωπίζοντας τους «καλοπερασάκηδες
Κύπριους», περίπου ως
καθυστερημένους ανατολίτες, που το
λιγότερο, δεν κατάλαβαν τις
αποφάνσεις τους. Οι οποίες τυχαίνει
και να συμπίπτουν με τις βουλές του
πλανητάρχη.
Αλλά είναι
αυτές ακριβώς οι αριστερές δυνάμεις
του «ναι» που πληρώνουν με
ισχυρότατους κραδασμούς και
επικείμενες βαριές απώλειες τη θέση
τους υπέρ της ευρωδιχοτομικής,
ιμπεριαλιστικής δήθεν «λύσης». Η
γενική, εξαιρετική σημασία του
σχεδίου Ανάν για το μέλλον της
Κύπρου και της ανατολικής Μεσογείου,
έγινε γρήγορα κατανοητή τόσο από
τους πάνω όσο και από τους κάτω, τόσο
από τους φιλοϊμπεριαλιστές όσο και
από τους αντιιμπεριαλιστές, αλλά
κυρίως από το λαϊκό ένστικτο. Αιτία
για αυτό, δεν είναι ο (πράγματι)
διλημματικός χαρακτήρας του
δημοψηφίσματος, όπως υποστηρίζουν
εκείνες οι αριστερές δυνάμεις (π.χ.
ΑΚΟΑ και ΕΠΟΧΗ), που αποφεύγουν να
πάρουν ανοιχτά θέση. Κύρια αιτία
είναι η ίδια η σπουδή των πιο
επιθετικών δυνάμεων του
καπιταλιστικού κόσμου, των ΗΠΑ και
των συμμάχων τους, να επιβάλλουν το
σχέδιό τους. Η επιλογή τους για ένα
εκβιαστικό δημοψήφισμα λειτούργησε
ως μπούμερανγκ: Υποτίμησαν το
μέγεθος της αγανάκτησης των λαών. Ο
αντιαμερικανικός και
αντιιμπεριαλιστικός «κρετινισμός
των Ελλήνων» (Ανδριανόπουλος,
Βουλέλης και ΣΙΑ) αλλά και όλου
σχεδόν του κόσμου, πλέον – όπως
απέδειξε πρόσφατη, παγκόσμια
δημοσκόπηση – λειτούργησε
αποφασιστικά για το μαζικό, λαϊκό «όχι».
Είναι το αίσθημα, η πείρα και η γνώση
που έφεραν οι βάρβαρες
ιμπεριαλιστικές επιδρομές στα
Βαλκάνια, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν,
στην Παλαιστίνη. Γι’ αυτό, ο πρώτος,
αντιφατικός αλλά καθοριστικός και
καθόλου υποτιμητέος διαχωρισμός,
ήταν: Με τους Αμερικανοβρετανούς
σφαγείς της Βαγδάτης ή εναντίον τους;
Με τη ρύθμισή τους ή εναντίον της;
Να μην
ξεχάσουμε τη συνωμοσία Σημίτη –
Κληρίδη
Όπως είναι
γνωστό, ξεμπρόστιασε τους συνωμότες
ο «γκαουλάιτερ» Φερχόιγκεν: Εξαλλος
που ο Τ. Παπαδόπουλος,
ευθυγραμμιζόμενος με την «επανάσταση
από τα κάτω» των Ελληνοκυπρίων,
τάχθηκε υπέρ του ΌΧΙ, αποκάλυψε ότι
το 1999 στο Ελσίνκι ο Κληρίδης, ο
Σημίτης και ο Γιωργάκης του είχαν
υποσχεθεί πως θα αποδέχονταν
οποιαδήποτε (!) λύση παρουσίαζε ο
Ανάν για λύση του Κυπριακού.
Στην Κύπρο,
έτσι κι αλλιώς οι συνωμότες κρίθηκαν
και καταποντίστηκαν στην πλημμύρα
του ΌΧΙ. Εδώ όμως, στην Ελλάδα, ο
Σημίτης και ο Γιωργάκης πρέπει να
δώσουν λόγο. Έκαναν ή όχι τις
μυστικές «συμφωνίες κυρίων» που
επικαλείται ο Φερχόιγκεν; Τι άλλο
περιλαμβάνουν αυτές;
Ο Τ.
Παπαδόπουλος, τον οποίο ο Φερχόιγκεν
εμφάνισε ως συμφωνήσαντα εκ των
υστέρων, βγήκε και το διέψευσε
κατηγορηματικά και ο Φερχόιγκεν δεν
τόλμησε να ανταπαντήσει. Οι τρεις
κύριοι ένοχοι όμως, ο Σημίτης, Ο
Γιωργάκης και ο Κληρίδης τηρούν
απόλυτη σιωπή παρόλο που έχουν
περάσει τόσες μέρες από τις
καταγγελίες.
Μήπως
λοιπόν, ο Φερχόιγκεν λέει αλήθεια
στο θέμα αυτό και οι λυσσασμένες
τοποθετήσεις αυτών των τριών υπέρ
του ΝΑΙ, με τρόπο μάλιστα που τους
εκθέτει πολιτικά, οφείλεται πρώτα απ’
όλα στις μυστικές δεσμεύσεις που
έχουν αναλάβει;
Πρέπει να
λογοδοτήσουν γι’ αυτό, ιδίως ο
Γιωργάκης που είναι εν ενεργεία
αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και ο «συνταξιούχος»
Σημίτης δεν είναι δυνατόν να τη
γλιτώσει χωρίς συνέπειες για ένα
τέτοιο πολιτικό έγκλημα. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ
ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ!
Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ που ευθύς εξ αρχής πήρε
ξεκάθαρη Διεθνιστική θέση υπέρ του
ΌΧΙ στο Σχέδιο Ανάν, δημοσιεύει
σήμερα ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ
για τον Σχέδιο Ανάν και
την στάση που κράτησε απέναντι σε
αυτό η Αριστερά.
ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ
Η πολιτική άρνηση
υποταγής στα νέα ιμπεριαλιστικά
δόγματα μπορεί να ενισχύεται, κάτω
από τις βάρβαρες συνέπειες αλλά και
τα αδιέξοδα της νέας
ιμπεριαλιστικής εκστρατείας, παρόλη
την αντίθετη, γιγαντιαία
προπαγανδιστική επιχείρηση, σε όλα
τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αυτή η
πολιτική εκτίμηση της Πολιτικής
Επιτροπής του ΝΑΡ (σ. σ. ο Κώστας
Μάρκου είναι στέλεχος του ΝΑΡ) για τα
γεγονότα γύρω από τις επιθέσεις της
11ης Σεπτέμβρη 2001, διατυπώθηκε
στις 6 Οκτώβρη 2001. Χωρίς καθόλου να «βλογάμε
τα γένια μας», δικαιούμαστε να
υποστηρίξουμε, ότι η εκτίμηση αυτή
επιβεβαιώνεται με πανηγυρικό τρόπο
από τη στάση της συντριπτικής
πλειονότητας των Ελληνοκυπρίων υπέρ
του ΌΧΙ.
Στον αντίποδα αυτής της
εκτίμησης, βρίσκεται ο αριστερός «ρεαλισμός
της υποταγής». «Υπάρχουν
απόψεις», αναφέρει η απόφαση της
ΚΠΕ του Συνασπισμού, «που αναζητούν έστω και οριακό αλλά
ανεκτό, ιστορικό συμβιβασμό» (σ. σ.
όλες οι υπογραμμίσεις δικές μας και
όλες οι αναφορές στην ΚΠΕ, από την Αυγή
15-4-2004) και μεταξύ αυτών
συγκαταλέγεται, φυσικά και η άποψη
του Συνασπισμού. Φαινομενικά, ως
συνέπεια «μιας
στρατιωτικής και πολιτικής ήττας» στην
Κύπρο το 1974 αλλά και εξαιτίας των «τεράστιων
μετώπων που ανοίγει η πολιτική
παγκόσμιας επιβολής των ΗΠΑ», θα
έπρεπε «να
βρεθεί ένας συμβιβασμός». Και «το
σχέδιο Ανάν είναι και αυτό καρπός
ενός συμβιβασμού», λένε οι 270
υπογράφοντες του ΝΑΙ. Αυτή η «αριστερή μελαγχολία» (Δ. Χασάπης,
Εποχή 4-4-2004) που συνοδεύει το
μεγαλύτερο φάσμα των αριστερών
απολογητών του ΝΑΙ, βρίσκεται σε
πλήρη αντίθεση όχι μόνο με τα
δικαιώματα των εργαζομένων και των
λαών αλλά και «με
τις πραγματικές τάσεις και
δυνατότητες της νέας εποχής». Η
παραπάνω καίρια και αισιόδοξη
εκτίμηση έγινε από το Μέτωπο Ριζοσπαστικής
Αριστεράς. Στην ανακοίνωσή του για το σχέδιο
Ανάν, το ΜΕΡΑ βλέπει
το ρεαλισμό από μια οπτική, που οι
αριστεροί οπαδοί των συμβιβασμών
δεν μπορούν να δουν, παρότι αποτελεί
μέρος της αντικειμενικής
πραγματικότητας: «Αν
κάτι σφραγίζει τη σημερινή διεθνή
πολιτική συγκυρία», υποστηρίζει
το ΜΕΡΑ, «αυτό δεν είναι η αποδοχή, αλλά η όλο
και πιο βαθιά κρίση και μαζική
αμφισβήτηση της καπιταλιστικής –
ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης, της
αμερικανικής ηγεμονίας και των
προληπτικών πολέμων της». Πράγματι,
αυτό που δείχνουν οι αγώνες των
εργαζόμενων και των λαών, η ιρακινή
αντίσταση, η παλαιστινιακή
Ιντιφάντα, το παγκόσμιο
αντιπολεμικό κίνημα, η ψήφος του
ισπανικού λαού, η αποχώρηση
στρατευμάτων από το Ιράκ, η σταδιακή
διεθνής απομόνωση των ΗΠΑ και των
συμμάχων τους ακόμη και το βέτο της
Ρωσίας στον ΟΗΕ, είναι το ακριβώς
αντίθετο από αυτό που βλέπουν οι
ρεαλιστές της υποταγής. «Εάν απορρίπτονται ο ΟΗΕ και η ΕΕ, ως
πεδία διαπραγμάτευσης, τότε
διεθνοποίηση στο κενό δεν νοείται,
ούτε έχει αποτέλεσμα η ενεργοποίηση
της διεθνούς κοινής γνώμης, ως
πολιτική πίεση για τη διασφάλιση των
δικαιωμάτων και την άρση αδικιών», αναφέρει
η ΚΠΕ του Συνασπισμού. Προφανώς, για
τον Κωνσταντόπουλο και τον
Παπαδημούλη, η «πολιτική πίεση» των
ανταρτών του Ιράκ προς τους
Αμερικανούς δεν φέρνει αποτελέσματα.
Η Γάζα και η Φαλούτζα, γι’ αυτούς
πέφτει πολύ πιο μακριά από την
Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες.
«Το κλειδί για την απάντηση (σ. σ.
στο σχέδιο Ανάν) είναι
η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ», υποστηρίζει
σωστά ο Μ. Μπαλαούρας στην Εποχή της
4-4-2004. Για να ακριβολογούμε, είναι η
Λυδία Λίθος για τη θέση όλων των
κομμάτων και δυνάμεων. «Αν
δεν υπήρχε το σημαντικότατο αυτό
γεγονός, τότε ο γράφων θα είχε και
αυτός τις αμφιβολίες του» για το
σχέδιο Ανάν, συνεχίζει με
αφοπλιστική ειλικρίνεια. «Την
επιλογή της ένταξης της Κύπρου στην
ΕΕ από την αρχή τη στηρίξαμε,
εκτιμώντας ότι η ενταξιακή πορεία θα
λειτουργήσει ως καταλύτης και για τη
λύση του προβλήματος», υποστηρίζει
η ΚΠΕ του Συνασπισμού. Για αυτές τις
δυνάμεις, η ΕΕ εκδημοκρατίζει ως δια
μαγείας κάθε λύση, ακόμη και το
προτεκτοράτο του Ανάν. Με τα
ευρωπαϊκά γυαλιά, εξαφανίζεται κάθε
αμφιβολία του Μ. Μπαλαούρα και η
τριχοτόμηση μετατρέπεται, για τον
Κωνσταντόπουλο, σε «ιστορικό συμβιβασμό για τη λύση του
Κυπριακού, που σημαίνει επανένωση
του νησιού, επαναπροσέγγιση
Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων,
διεθνή οντότητα της Κύπρου ως κοινής
πατρίδας».
Αλλά υπάρχουν και
αριστερές δυνάμεις του «φιλοευρωπαϊκού
“όχι”». Δηλαδή ενός ΌΧΙ στο σχέδιο
Ανάν και ενός ΝΑΙ στην ένταξη στην ΕΕ,
τη στιγμή που ο ίδιος ο Ανάν και ο
Φερχόιγκεν τα έδεσαν άρρηκτα σε ένα
«ναι» - πακέτο. Ο Αλ. Αλαβάνος στο –
κατά τα άλλα πολύ ωραίο – άρθρο του
στην Ελευθεροτυπία
της 15-4-2004, βλέπει μια «θετική
προ Λουκέρνης κατάσταση που είχε
δημιουργήσει η στρατηγική για την
ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας
στην ΕΕ» και υποστηρίζει «μια
Αριστερά που δεν θέλει να γίνει η
Ευρώπη πολιτική κουρελού». Ο Π.
Λαφαζάνης, σε συνέντευξη μαχητικής
υποστήριξης του ΌΧΙ στην Εποχή
(18-4-2004), δεν θέλει ένα συμβιβασμό «υπονόμευσης
όλης της ΕΕ». Αντίθετη άποψη με
τους προηγούμενους υποστηρικτές της
ένταξης έχουν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι
της ΕΕ, Φερχόιγκεν, Σολάνα, Πρόντι,
Σρέντερ και Μπλαιρ, το
Ευρωκοινοβούλιο με συντριπτική
πλειοψηφία και την ψήφο του
Παπαγιαννάκη, η Κομισιόν και κάθε
όργανο της ΕΕ που κλήθηκε να πάρει
θέση. Ένα ΝΑΙ στην ένταξη της Κύπρου
υπονομεύει τον αγώνα του ΌΧΙ στο
σχέδιο Ανάν.
Τον δυναμώνει, αντιθέτως,
η σύνδεση της απόρριψης του σχεδίου
Ανάν με την κοινή πάλη για
αντικαπιταλιστική έξοδο Κύπρου και
Ελλάδας απ’ την ΕΕ. Κάτι που
αποφεύγει να κάνει το ΚΚΕ, σε
αναντιστοιχία με τη σωστή εκτίμηση
για ενότητα σχεδίου Ανάν και ένταξης.
Το ίδιο παραλείπει και η εφημερίδα Αριστερά!
Της ΚΟΕ, στο κύριο άρθρο της, στις
17-4-2004, παρόλο που στο ίδιο φύλλο, ο Χρ.
Καραμάνος τοποθετεί πολύ σωστά το
πρόβλημα. Οι (διαφορετικές) επιλογές
συμμάχων και των δύο και η
στρατηγική τους τούς αποτρέπει από
ένα βαθύ ταξικό αριστερό ΌΧΙ.
Η πιο χυδαία διαστρέβλωση
της αριστερής απόρριψης της λύσης
των Αμερικανοβρετανών είναι η
ταύτισή της με την εθνικιστική
απόρριψη από κάποιους που
αυτοδιαφημίζονται ως «διεθνιστές».
Πέρα από την ισοπεδωτική λογική (έτσι,
για παράδειγμα ο Λ. Κύρκος και ο Μ.
Μπαλαούρας θα μπορούσαν παράλογα να
ταυτιστούν με τον Μπους και τον
Μπλαίρ), πίσω από τα φληναφήματα περί
διεθνισμού και υποστήριξης της
τουρκοκυπριακής κοινότητας,
υποκρύπτεται ένας καθαρός
ελληνοκεντρισμός. Στο κείμενο
υπογραφών των αριστερών και
κεντροαριστερών του ΝΑΙ, «η
μοίρα της Κύπρου» παρουσιάζεται «τόσο
αξεδιάλυτα δεμένη με τη μοίρα της
Ελλάδας, που ολόκληρος ο ελληνισμός…καλείται
να πάρει θέση», το σχέδιο Ανάν
ικανοποιεί το αδιαίρετο της Κύπρου, «θέση
στην οποία ολόκληρος ο ελληνισμός
οικοδόμησε τη στρατηγική του». Ακόμη
πιο…διεθνιστικά και πάντα από τη
σκοπιά της …φιλίας των λαών, οι
πούροι αντιεθνικιστές Μ. Βασιλάκης (γνωστός
για το πόνημά του Καλά
να πάθουν), Ν. Βουλέλης, Γ. Μίχας, Χρ.
Πολυζωγόπουλους (μαζί – δυστυχώς –
με τους Α. Ελεφάντη, Α. Λιάκο, Στρ.
Μπαλάσκα, Ν. Κιάο, Μ. Τρεμόπουλο, Θ.
Τσακίρη κ. ά), υποστηρίζουν: Η
ελληνική ιστορία «διδάσκει
ότι, χωρίς συμμαχίες, ακόμη και οι
πιο ηρωϊκές θυσίες μπορεί να
οδηγήσουν στην καταστροφή (1897, 1922, 1974)».
Η ιμπεριαλιστική ελληνική
εκστρατεία του 1922, του Βενιζέλου και
του βασιλιά Κωνσταντίνου κατά της
τουρκικής αστικής επανάστασης,
υπόδειγμα διεθνισμού! Δεν πρόκειται
περί αντίφασης, ούτε για λάθος ή
υπερβολή. Όλοι οι παραπάνω δεν
κάνουν τίποτε άλλο, από το να
υποστηρίζουν ή να υποτάσσονται σε
μια συγκεκριμένη στρατηγική της
ελληνικότατης αστικής μας τάξης, για
βαθύτερη εμπλοκή της στις διεθνείς
οργανώσεις του κεφαλαίου, όπως το
ΝΑΤΟ, ο ΟΗΕ και η ΕΕ, με στόχο την
προώθηση των συγκεκριμένων
συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου,
έστω από υποδεέστερη θέση.
Η ιδεολογία αυτή, δεν
είναι τίποτε άλλο από αντιδραστικός
αστικός κοσμοπολιτισμός, που
αποτελεί την άλλη όψη του
αντιδραστικού εθνικισμού. Για να
φορέσουν ένα σύκο συκής κάποιοι
αριστεροί του ιστορικού συμβιβασμού
και για να παγιδευτούν οι
εργαζόμενοι σε Ελλάδα και Κύπρο,
κατασκεύασαν μια μάσκα εργατικού
διεθνισμού, την φόρεσαν και έτσι μας
προέκυψε ο ιδεολογικός Φρανκεστάιν:
Ο…διεθνιστικός εθνικισμός! Και μετά,
έχουν το θράσος να καταγγέλλουν την
αντιιμπεριαλιστική και
αντικαπιταλιστική Αριστερά για
έλλειψη διεθνισμού…
Το τρομερό «ναι» της «καθαρής
ταξικής πάλης»
Μεγάλη αρνητική έκπληξη
προκάλεσε και το «χωρίς
καμιά αυταπάτη για το χαρακτήρα του
σχεδίου Ανάν», ΝΑΙ του Δικτύου
(Κίνηση Αθήνας). Αλλά, φαίνεται ότι
διαθέτουν και αυταπάτες: «Το σχέδιο Ανάν», γράφει η ανακοίνωσή
τους, «αποτελεί πλαίσιο υβριδιακό,
εξαιρετικά δυσλειτουργικό και
αντιφατικό, αλλά πραγματικό,
συνύπαρξης και των δυο κοινοτήτων». Σαν
όχημα για τον δικό τους ιστορικό
συμβιβασμό χρησιμοποιούν το σύνθημα
«Άγκυρα – Αθήνα – Λευκωσία, εχθρός
μας το κεφάλαιο και η στρατοκρατία».
Με υπεροπτικό ύφος λέει το Δίκτυο:
«Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Οι ΗΠΑ
και η ΕΕ δεν χρειάζονται το σχέδιο
Ανάν για να εντάξουν την Κύπρο στους
σχεδιασμούς τους». Αρκούν για αυτό
οι βάσεις σε Ελλάδα και Τουρκία, και
η «πλήρης
υποταγή των αστικών τάξεων της
περιοχής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια».
Μα, αυτό που κυρίως διακυβεύεται,
δεν είναι η πλήρης υποταγή των
αστικών τάξεων, αλλά των λαών της
περιοχής. Και εάν ΗΠΑ και ΕΕ δεν
χρειάζονται το σχέδιο Ανάν, τότε
γιατί όλη αυτή η τεράστια
προπαγανδιστική μηχανή, γιατί ο Π¨αουελ
έπαιρνε τηλέφωνο κάθε μέρα τον
Χριστόφια, γιατί έφεραν τρία σχέδια
στον ΟΗΕ; Βέβαια, προκειμένου να
αποδείξουμε, ότι δεν υπάρχει τίποτε
άλλο ανάμεσα σε «εμάς και το
κεφάλαιο», δεν υπάρχει πρόβλημα, ας
διορθώσουμε λίγο την πραγματικότητα
στο βαθμό που δεν συμφωνεί με εμάς…
Ακόμη πιο εκκωφαντικά, οι
Γ. Μητραλιάς, Γ. Μηλιός και Ν.
Θεοδωρίδης, υπογράφουν άρθρο στην
Εποχή (18-4-2004) με τίτλο «το
ταξικό και διεθνιστικό μας “ναι”
στο σχέδιο Ανάν»! Για αυτούς, «κριτήριο
για την Αριστερά δεν αποτελεί το αν
ένα σχέδιο είναι ιμπεριαλιστικό». «Το
μοναδικό κριτήριο των αριστερών
πρέπει να είναι ταξικό και
διεθνιστικό», υποστηρίζουν. Από
την άλλη πλευρά, «το
σχέδιο Ανάν μπορεί μεν να είναι
ιμπεριαλιστικό», αλλά «μέσα από το συγκεκριμένο σχέδιο
μπορούν να προωθηθούν
αποτελεσματικότερα τα ταξικά
συμφέροντα των εργαζομένων». Το
πώς ένα σχέδιο που φέρνει τη
διάσπαση και τη διχοτόμηση μεταξύ
Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων,
προωθεί και μάλιστα
αποτελεσματικότερα, τα ταξικά
συμφέροντά τους, αυτόμόνο οιίδιοι
μπορούν να εξηγήσουν.
Σε αυτή την τρομερή
σύγχυση οδηγείται κάποιος που
αποσπά τον ιμπεριαλισμό από τον
καπιταλισμό. Σχηματικά, εάν το ΚΚΕ
κρατά τον ιμπεριαλισμό χωρίς τον
καπιταλισμό, το Δίκτυο
και το ρεύμα Μητραλιά – Μηλιού
κρατούν τον καπιταλισμό χωρίς τον
ιμπεριαλισμό. Και οι δυο, αρνούνται
να δουν την ποιοτική ανάπτυξη του
ιμπεριαλισμού στο νέο στάδιο του
ολοκληρωτικού καπιταλισμού. (σ.
Πολιτικού Καφενείου: εμείς λέμε στην
εποχή της χρηματιστικής
καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης).
Αρνείται την ταξική ανάλυση το ΚΚΕ
Σε αντίθεση με όλους τους
προηγούμενους, το ΚΚΕ καταγγέλλει
σαν αμερικανοβρετανική
ιμπεριαλιστική ρύθμιση το «μόρφωμα»
Ανάν, το καθεστώς των εγγυητριών
δυνάμεων, την ύπαρξη των βρετανικών
βάσεων, συνδέει το σχέδιο με την
ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ,
καταδικάζει τον εθνικισμό και
σοβινισμό (ανακοίνωση ΚΕ του ΚΚΕ, Ριζοσπάστης
20-4-2004) και καλεί τους Κύπριους και
των δύο πλευρών να ψηφίσουν ΌΧΙ.
Ωστόσο, ενώ καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ και
τη ΝΔ, αρνείται να προχωρήσει σε μια
βαθύτερη ανάλυση για τη στάση της
ελληνικής και ελληνοκυπριακής
αστικής τάξης και κυρίως, για το
χαρακτήρα της αντιπαράθεσης και του
ανταγωνισμού Ελλάδας – Τουρκίας.
Έτσι, από ολόκληρη την ολοσέλιδη
ανακοίνωση λείπει οποιαδήποτε
ανάλυση για τα αίτια των επιλογών
του ΠΑΣΟΚ, του Κληρίδη και της ΝΔ να
συνταχθούν με το «ναι». Για την
ακρίβεια, για την πλήρη συμμετοχή
και συμβολή τους στην εκπόνηση και
εκτέλεση του συνολικότερου σχεδίου
ΗΠΑ, Βρετανίας, ΟΗΕ και ΕΕ.
Από τις δηλώσεις
Φερχόιγκεν, και τη στάση των
πολιτικών δυνάμεων, το συμπέρασμα
είναι ότι Σημίτης, Παπανδρέου και
Κληρίδης είναι συνένοχοι σε μια
διεθνή συμφωνία, με όλα τα
χαρακτηριστικά μιας συνομωσίας σε
βάρος του κυπριακού λαού και των δύο
κοινοτήτων. Η στάση των παραπάνω δεν
αποτελεί προσωπική επιλογή. Αυτό
φαίνεται από την αποδοχή του σχεδίου
από όλο τον ελληνικό αστικό Τύπο.
Αποτελεί επιλογή των αστικών τάξεων.
Ταυτόχρονα, πρέπει να ερμηνευθεί και
το «όχι» του Παπαδόπουλου και το «όχι»
της κυπριακής εκκλησίας, όπως και το
χλιαρό «ναι» του Καραμανλή. Παρά το
γεγονός ότι το «όχι» του κύπριου
Προέδρου απαιτούσε σθένος και
εναρμονιζόταν με τα λαϊκά
συμφέροντα, δεν μπορεί παρά να
αποδοθεί σε τμήματα του
ελληνοκυπριακού, αλλά και του
ελληνικού κεφαλαίου που θεωρούν ότι «δίνουμε πολλά και παίρνουμε λίγα». Πιο
διορατικά από τους οπαδούς του «ναι»,
ο Παπαδόπουλος επιδιώκει να
αξιοποιήσει τα προβλήματα των
Αμερικανών, όχι για την ανατροπή του
σχεδίου Ανάν αλλά για τη βελτίωσή
του με τη βοήθεια ευρωπαϊκών
δυνάμεων κυρίως και της Ρωσίας
δευτερευόντως. Η συνέντευξή του την
περασμένη Πέμπτη, το ξεκαθάρισε
οριστικά. Και δεν είναι διόλου
απίθανο να είναι αυτός που θα πει ένα
καθαρό «ναι» εάν πάρει μερικά απτά
ανταλλάγματα.
Το ΚΚΕ αρνείται να
συνδέσει το σχέδιο Ανάν με τα ταξικά
συμφέροντα της ελληνικής και
ελληνοκυπριακής αστικής τάξης. Το
εμποδίζουν για αυτό, τόσο η ανάλυσή
του για τον ιμπεριαλισμό όσο και η
στρατηγική του για ένα «λαϊκό μέτωπο»
που χωρά και αστικές δυνάμεις. Το
κυριότερο πρόβλημα, όμως είναι ότι
αδυνατεί να συλλάβει τον χαρακτήρα
της ενδοϊμπεριαλιστικής αντίθεσης
στον ανταγωνισμό μεταξύ Ελλάδας και
Τουρκίας, που το οδηγεί σε μια διαρκή
τάση να αντικειμενοποιεί την
επιθετικότητα της Τουρκίας και να μη
θέτει μια ταξική οπτική γύρω από το
πρόβλημα του Αιγαίου. Αυτή η τάση
μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά
επικίνδυνη σε περίπτωση απότομης
όξυνσης του ελληνοτουρκικού
ανταγωνισμού και σε πολιτική ουράς
σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης.
Εκτός από τα παραπάνω,
ξεχωριστή σημασία έχει η αποδοχή της
θέσης για «διζωνική δικοινοτική
ομοσπονδία» που αποτελούσε την
γραμμή των αστικών τάξεων σε Ελλάδα
και Κύπρο μέχρι και τα τέλη του ’80
και νομιμοποιεί το διαχωρισμό
Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Στη βάση αυτής της γραμμής
εκπονήθηκε η «δέσμη Γκάλι» και στη
βάση αυτή οικοδομήθηκε παραπέρα το
σχέδιο Ανάν. Δεν είναι καθόλου
τυχαίο, ότι στο σύνθημα «διζωνική
δικοινοτική ομοσπονδία»
συναντιώνται τμήματα αστικών
δυνάμεων σε Ελλάδα και Κύπρο, το ΚΚΕ,
το «Αριστερό Ρεύμα» του Συνασπισμού
και ο Κωνσταντόπουλος.
Από αυτή τη σκοπιά, είναι
εντελώς ανεκδιήγητη, η άποψη του
Δικτύου. «Εδώ,
νομίζουμε», λέει, «ότι
βρίσκεται…ο κοινός τόπος του
πατριωτικού αντιιμπεριαλισμού με
τον ελληνικό εθνικισμό» (!): Στο
σύνθημα «Όχι
διχοτόμηση, όχι ομοσπονδία – Κύπρος
ενιαία ανεξάρτητη», που «διακήρυσσε
το σύνολο σχεδόν της ελληνικής και
ελληνοκυπριακής Αριστεράς». Δυστυχώς,
δεν το διακήρυσσε το σύνολο της
Αριστεράς. Είναι το μόνο σύνθημα, το
οποίο, στο βαθμό που συνδέεται με την
αντικαπιταλιστική επαναστατική
προοπτική και την εργατική
διεθνοποίηση στην περιοχή μας, στα
Βαλκάνια και την Ευρώπη, πραγματικά
μπορεί να οδηγήσει σε κοινό
αντιιμπεριαλιστικό και
αντικαπιταλιστικό μέτωπο
Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
