ΓΙΑΣΕΡ
ΑΡΑΦΑΤ 1929-2004
Των
Yitzhak Betzalel and Ahmed Mansour
Της
Socialist Workers League (Palestine)
Ο θάνατος του Γιασέρ Αραφάτ που
είχε παραταθεί για σχεδόν δυο
βδομάδες, αφού εισήλθε σε
κρίσιμη κατάσταση στην μονάδα
εντατικής θεραπείας σε Γαλλικό
στρατιωτικό νοσοκομείο έχει
αναλυθεί αλλού. Οι Αμπού Μάζεν
και Αμπού Άλα πραγματοποιούν μια
σειρά από βήματα για να
αποφύγουν τις αναταράξεις εντός
του Παλαιστινιακού Eθνικού
Συμβουλίου, προσπαθώντας να
επιστρέψουν στο σημείο πριν από
την Ιντιφάντα. Προσπαθούν να
φθάσουν σε κοινή συμφωνία με
όλες τις Παλαιστινιακές ομάδες,
συμπεριλαμβανομένης και της
Χαμάς, για να ξανακαθίσουν στο
τραπέζι των συνομιλιών με τον
ιμπεριαλισμό και τον Σιωνισμό. Η
πολιτική ιστορία του Αραφάτ και
η πολιτική προοπτική που
εκπροσωπεί αξίζει ανάλυσης από
τους επαναστάτες στην Μέση
Ανατολή και ολόκληρη την υφήλιο.
Ο Αραφάτ γεννήθηκε στο Κάιρο το
1929. Ο πατέρας του, Παλαιστίνιος
αιγυπτιακής καταγωγής, ήταν
έμπορος υφαντών. Η μητέρα του
ανήκε σε μια παλιά παλαιστινιακή
οικογένεια της Ιερουσαλήμ.
Μεγάλωσε στο Κάιρο και σπούδασε
στο πανεπιστήμιο Φουάντ. Το 1948,
σε ηλικία 19 ετών, έγινε
στρατιώτης του αιγυπτιακού
στρατού κατά της σιωνιστικής
επέμβασης στη Γάζα. Η ήττα των
Αράβων και η δημιουργία του
κράτους του Ισραήλ τον έριξε σε
τέτοια απελπισία που έκανε
αίτηση για βίζα για να σπουδάσει
στο πανεπιστήμιο του Τέξας.
Ξαναβρίσκοντας το πνεύμα του,
άρχισε να ασχολείται με την
πολιτική και οργάνωσε τους
Παλαιστίνιους φοιτητές στην
Αίγυπτο. Κατάφερε να πάρει το
πτυχίο του το 1956, εργάστηκε για
μια σύντομη περίοδο στην Αίγυπτο
και μετακόμισε στο Κουβέιτ.
Πρώτα ασχολήθηκε στο τμήμα των
δημοσίων έργων και στη συνέχεια
διηύθυνε με επιτυχία μια δική
του εταιρεία. Τον ελεύθερο χρόνο
του τον περνούσε σε πολιτικές
δραστηριότητες, στις οποίες
συνεισέφερε το μεγαλύτερο μέρος
των κερδών του. Το 1958 συμμετείχε
στην ίδρυση της Aλ Φατάχ, ενός
παράνομου κινήματος, που
υποστήριζε την ένοπλη πάλη κατά
του Ισραήλ, υπό τη διεύθυνση του
Αχμάντ αλ Σούκερι. Όταν
δολοφονήθηκε ο αλ Σούκερι, ο
Αραφάτ έγινε ο ηγέτης της Φατάχ.
Επίσης το 1964 δημιουργήθηκε η
Οργάνωση Απελευθέρωσης της
Παλαιστίνης (PLO-ΟΑΠ), υπό την
επίβλεψη της Αραβικής Λίγκας,
ενώνοντας έναN αριθμό οργανώσεων
που εργάζονταν για την
απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Μετά τον πόλεμο του 1967 και την
ήττα των Αραβικών κρατών και την
κατοχή της Δυτικής Όχθης, της
Γάζας και του όρους Σινά, ο
Αραφάτ έγινε ο πρόεδρος της
εκτελεστικής επιτροπής της PLO. Η
PLO μετατράπηκε σε μια ανεξάρτητη
εθνική οργάνωση, με το αρχηγείο
της στην Ιορδανία.
Στη συνέχεια διαμορφώθηκε η
Παλαιστινιακή Εθνική Χάρτα με 33
άρθρα. Το άρθρο 16 διακήρυσσε ότι;
«η απελευθέρωση της Παλαιστίνης,
από την αραβική οπτική, αποτελεί
εθνικό καθήκον και προσπάθεια
απόκρουσης της σιωνιστικής και
ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά
της αραβικής πατρίδας και έχει
ως στόχο την εξολόθρευση του
σιωνισμού στην Παλαιστίνη». Το
άρθρο 19 διακήρυσσε την απόλυτη
παρανομία «της διαίρεσης της
Παλαιστίνης το 1947 και της
δημιουργίας του Ισραήλ» και το
άρθρο 22 «κατάγγειλε ότι «ο
σιωνισμός είναι ένα πολιτικό
κίνημα που οργανικά έχει σχέσεις
με τον διεθνή ιμπεριαλισμό και
είναι ανταγωνιστικός σε κάθε
απελευθερωτική ενέργεια». Tο 1968
πρόσθεσαν ανάμεσα στα αιτήματα
και τη φόρμουλα για μια «δημοκρατική
μη θρησκευτική Παλαιστίνη» In 1968
was added among the amendments the formula βÄdemocratic
and secular PalestineβÄù
Τα αραβικά κράτη ευνοούσαν μια
πιο συμβιβαστική πολιτική με τον
σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό
από αυτήν της Φατάχ. Ωστόσο, η
πολιτική του Αραφάτ ήταν να μην
επεμβαίνει στις «εσωτερικές»
υποθέσεις των αραβικών κρατών (Άρθρο
27 της Χάρτας), δηλαδή να μην
υποστηρίξει π.χ. την πάλη των
αραβικών μαζών κατά των
αντιδραστικών καθεστώτων της
Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, τα κράτη
αυτά ήταν έτοιμα να θυσιάσουν
τον Παλαιστινιακό σκοπό και να
καταστρέψουν την PLO. Το 1970, στον
περιβόητο Μαύρο Σεπτέμβρη, οι
αγωνιστές της PLO σφαγιάσθηκαν
από τη μοναρχία της Ιορδανίας
και ο Αραφάτ και τα στελέχη του
δραπέτευσαν στο Λίβανο.
Στο Λίβανο, η PLO αναδιοργανώθηκε.
Ο στόχος της ήταν ακόμα η πάλη
για την ολοκληρωτική
απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το
1972 ο Αραφάτ διακήρυξε ξεκάθαρα
ότι «το τέλος του Ισραήλ είναι ο
στόχος της πάλης μας, δεν
επιτρέπει ούτε συμβιβασμούς
ούτε διαμεσολάβηση…Δεν θέλουμε
ειρήνη. Θέλουμε πόλεμο, νίκη».
Ωστόσο, το 1974, άρχιζε να αλλάζει
τις θέσεις του. Αυτό φαίνεται και
από την ομιλία του στη Γενική
Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών; «Ήρθα
εδώ κρατώντας κλαδί ελιάς και το
όπλο των αγωνιστών ελευθερίας.
Μην αφήσετε το κλαδί ελιάς να
πέσει από τα χέρια μου». Είναι
ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ούρι
Ανβέρι (ο φιλο-Aραφάτ ηγέτης της
Σιωνιστικής πτέρυγας της Γκους
Σαλόμ-Eιρήρη Tώρα) έγραφε πριν από
μερικές μέρες ότι μετά τον
πόλεμο του 1973, ο Αραφάτ κατάλαβε
ότι το Ισραήλ είναι ανίκητο και
γι’ αυτό το λόγο ακολούθησε το
δρόμο της ειρήνης. Ωστόσο,
σχολιάζοντας τον Ισραηλινό
στρατό μετά την εισβολή του το 1982
στο Λίβανο, που ανάγκασε την PLO να
φύγει από την Βηρυτό για την
Τυνησία, ο Αραφάτ διακήρυξε ότι «δεν
είχε βρει τον Ισραηλινό στρατό
ανίκητο… Επιθυμώ όλο το έθνος
μου να ήταν εδώ μαζί μου για να
δει την αδυναμία αυτού του στρατού». Η
αλλαγή στην τακτική και την
στρατηγική του ηγέτη της PLO δεν
σχετιζόταν με στρατιωτικούς
λόγους αλλά με πολιτικούς.
Η πολιτική αυτή αλλαγή,
εκδηλώθηκε ξεκάθαρα το 1988 στη
Συνδιάσκεψη της Αλγερίας, όπου η
PLO εξέφρασε την προθυμία της να
αποδεχθεί ένα κράτος σε
οποιοδήποτε τμήμα της «απελευθερωμένης»
Παλαιστίνης. Στη συνέχεια ο
Αραφάτ διακήρυξε «το δικαίωμα
όλων των μερών που εμπλέκονται
στη σύγκρουση της Μέσης Ανατολής
να υπάρχει με ειρήνη και
ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένου
του κράτοτς του Ισραήλ και των
άλλων γειτονικών σύμφωνα με τις
αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών 242
και 338… Ολοκληρωτικά και
κατηγορηματικά απορρίπτουμε
κάθε μορφή τρομοκρατίας,
συμπεριλαμβανομένης και της
ατομικής, ομαδικής και κρατικής
τρομοκρατίας».
Ο Αραφάτ και η PLO ήταν ξεκάθαροι
στην αποδοχή του ρόλου του ΟΗΕ ως
διαμεσολαβητή στην
Παλαιστινιακή πάλη, δηλαδή
υποστήριξαν ότι η επέμβαση του
ιμπεριαλισμού στην πάλη για
εθνική απελευθέρωση θα μπορούσε
να έχει θετικό αποτέλεσμα.
Ωστόσο, ο ρόλος των Ηνωμένων
Εθνών ως το καταφύγιο των
ιμπεριαλιστών ληστών ήταν
ξεκάθαρος αναφορικά με το
Παλαιστινιακό ζήτημα:
εκατοντάδες διακηρύξεις και
καταγγελίες κατά των Σιωνιστών
και ούτε μια συγκεκριμένη
ενέργεια κατά του Ισραήλ.
Με την αλλαγή στην τακτική, το
Ισραήλ απέφυγε προσεκτικά να
δολοφονήσει τον Αραφάτ. Στη
Βηρυτό, ο Μενάχεμ Μπεγκίν
προσπάθησε να μην σκοτώσει τον
Αραφάτ και εμπόδισε τη δύναμη
κρούσης που σκότωσε τον Αμπού
Τζιχάντ στην Τυνησία,
διοικούμενη από τον Εχούντ
Μπάρακ να κάνει το ίδιο και στον
Αραφάτ. Ο Αμπού Τζιχάντ ήταν ο
κύριος υποστηρικτής της
Ιντιφάντα του 1987, ενώ ο Αραφάτ
ήταν σχετικά αδιάφορος για την
εξέγερση καθώς δεν ήταν υπό τον
έλεγχο του.
Αυτή η ίδια αντίληψη
υποστήριξης της επέμβασης των
Ηνωμένων Εθνών στο
Παλαιστινιακό ζήτημα έριξε την
PLO στα χέρια του αμερικάνικου
ιμπεριαλισμού στη συμφωνία του
Όσλο. Η πιο ακραία έκφραση αυτής
της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας
του αστικού εθνικισμού ήταν η
διακήρυξη του Αραφάτ ότι ο πρώην
διευθυντής της CIA, Τζώρτζ Τένετ,
ήταν ο καλύτερος φίλος του
Παλαιστινιακού σκοπού στις
διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ.
Η στροφή αυτή μετέτρεψε τον
Γιασέρ Αραφάτ στον κύριο ηγέτη
του σύγχρονου παλαιστινιακού
αστικού εθνικισμού και ως
τέτοιος φέρει άμεση ευθύνη για
όλες τις μεγάλες ήττες του
Παλαιστινιακού λαού της
τελευταίας γενιάς: Σεπτέμβρης 1970
στην Ιορδανία, Εμφύλιος πόλεμος
στο Λίβανο 1975-76 και η εκδίωξη του
1982, η συμφωνία του Όσλο. Οδήγησε
ξεκάθαρα τις μάζες στην ήττα με
την αποποίηση της ενοποίησης της
Παλαιστίνης και τη ντε φάκτο
αποποίηση της πλήρης εφαρμογής
του δικαιώματος επιστροφής των
προσφύγων. Μια από τις σκέψεις
που οδήγησαν στην είσοδο του
στις πολιτικές διαπραγματεύσεις
το 1991 στη συνδιάσκεψη της
Μαδρίτης και μετά στο Όσλο ήταν η
οικονομική χρεοκοπία της PLO. Ο
Αραφάτ ήταν έτοιμος να θυσιάσει
την πρώτη Ιντιφάντα για να
αποδεχτεί κάποιο κομμάτι γης και
μια σημαία για να σώσει τον
μηχανισμό της PLO στην Τυνησία.
Ωστόσο, το κύριο ζήτημα στις
συμφωνίες του Όσλο ήταν η
αποποίηση της Παλαιστινιακής
Χάρτας από τον Αραφάτ. Ήταν
έτοιμος να αναγνωρίσει το
αποικιακό κράτος του Ισραήλ με
αντάλλαγμα την ονομαστική
εξουσία πάνω σε αρκετά
μπαντουστάν χωρίς πραγματική
πολιτική κυριαρχία ή οικονομική
ανεξαρτησία. Οι συμφωνίες του
Όσλο απλά προκάλεσαν την
επιδείνωση όλων των όψεων της
ζωής στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη
και οδήγησε στην αύξηση των
εποικισμών και την κατάσχεση
νέας γης καθώς και την
οικοδόμηση αναρίθμητων δρόμων
απαρτχάιντ. Οι συμφωνίες αυτές
έθεσαν τον Αραφάτ στην κορυφή
μιας διεφθαρμένης αστικής
συμμορίας που είχε πολλά
προνόμια, δημιουργώντας μια
βαθιά άβυσσο μεταξύ της
Παλαιστινιακής κομπραδόρικης
μπουρζουαζίας και των μαζών. Ως
ηγέτης αυτής της συμμορίας έθεσε
σε ηγετικές θέσεις τους
ανθρώπους του μηχανισμού της
Τυνησίας, θέτοντας τους
αγωνιστές της Ιντιφάντα σε
δευτερεύουσες θέσεις.
Η Παλαιστινιακή Αρχή και ο
πρόεδρος της Γιασέρ Αραφάτ έγινε
ο εκπρόσωπος αυτής της τάξης και
των διεφθαρμένων αξιωματούχων
και της απελευθερωμένης
Παλαιστίνης. Η Παλαιστινιακή
Αρχή οικοδόμησε μια καρικατούρα
μπουρζουαζίας που ενεπλάκη στην
οικοδόμηση μονοπωλίων μαζί με
τους Σιωνιστές καπιταλιστές και
τις ιμπεριαλιστικές εταιρείες,
όπως το Βρετανικό κονσόρτσιουμ
για να βγάζει αέριο από την
Μεσόγειο μπροστά στη Γάζα.
Η σημερινή Ιντιφάντα δεν ήταν το
αποτέλεσμα της πολιτικής του
Αραφάτ κατά του Ισραήλ ακόμα και
με τον τρόπο των ελιγμών για να
ασκήσει πίεση στον Μπάρακ και
τον Κλίντον για να δώσουν στους
Παλαιστίνιους λίγα περισσότερα
από ό,τι οι Σιωνιστές ήταν
έτοιμοι να δώσουν στο Καμπ
Ντέιβιντ. Το ισχυρό κίνημα που
ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 2000,
ήταν το αποτέλεσμα της
απελπισίας σε σχέση με την
πολιτική υποταγής του Αραφάτ στο
Ισραήλ σπρώχνοντας τους
Παλαιστίνιους σε στρατόπεδα
συγκέντρωσης.
Παρόλα αυτά, ο Αραφάτ ήταν
ανίκανος και απρόθυμος να
καταστείλει την εξέγερση και γι’
αυτό το λόγο κηρύχθηκε «άσχετος»
από την Σιωνιστική κυβέρνηση και
ήταν υπό πολιορκία τα τελευταία
χρόνια στη Μουγκάτα. Ακόμα και η
παράνομη ένοπλη Φατάχ, οι
Ταξιαρχίες των Μαρτύρων της Αλ
Άκσα, αν και αποδέχονταν τυπικά
την ηγεσία του Αραφάτ,
λειτουργούσαν ανεξάρτητα από
τις διαταγές του. Με δεδομένους
τους πανηγυρικούς που γράφτηκαν
σε κάποια «Τροτσκιστικά» όργανα
με την επέτειο του θανάτου του,
αξίζει να θυμηθούμε ότι έδωσε
τον ηγέτη του Λαϊκού Μετώπου για
την Απελευθέρωση της
Παλαιστίνης Αχμάντ Σαντάτ στους
σημερινούς ιμπεριαλιστικές
δεσμοφύλακές του.
Οι διάδοχοι του Αραφάτ
εκπροσωπούν τα ίδια συμφέροντα,
αυτά της παλαιστινιακής
μπουρζουαζίας, ο Αμπού Μάζεν με
την περιβόητη βίλα του στην Γάζα,
ο Αμπού Άλα με την εταιρεία του
που πουλά τσιμέντο για την
οικοδόμηση του τείχους του
Απαρτχάιντ και των εποικισμών
και ο Ναμπίλ Σάαθ, ο οπαδός των
αποικιακών εταιρειών τύπου
Σιγκαπούρης στη Γάζα και τη
Δυτική Όχθη.
Η πρώτη πολιτική πράξη αυτής της
ηγεσίας ήταν το συγχαρητήριο
μήνυμα στον Τζώρτζ Μπους, τον
σφαγέα του Ιράκ, μετά την
επανεκλογή του. Ο Αμπού Μάζεν και
ο Ναμπί Σάαθ έχουν επανειλημμένα
δηλώσει ότι η Ιντιφάντα ήταν «λάθος».
Σε πρόσφατη διακήρυξη, ο Ναμπίλ
Σάαθ έχει μάλιστα συμπαραταχθεί
με τους ιμπεριαλιστές
δικαιολογώντας την πολιτική
τους ως προς τον «πόλεμο κατά της
τρομοκρατίας».
«Δεν θέλω να είμαι αρνητικός και
να πω ότι η συνέχιση της (Ισραηλο-Παλαιστινιακής)
σύγκρουσης δημιουργεί αστάθεια
και τρομοκρατία στον κόσμο»,
δήλωσε στον Le Figaro. «Προτιμώ να πω
ότι λύνοντας την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή
σύγκρουση θα αφαιρέσουμε από
τους τρομοκράτες, τους
πραγματικούς λόγους ή αφορμές
για μίσος κατά της Δύσης.
Οι Σιωνιστές και οι
ιμπεριαλιστές κάνουν λάθος να
πιστεύουν ότι επειδή ο εθνικός
ηγέτης πέθανε ότι και η
πραγματική πάλη έχει πεθάνει.
Όπως είπε χθες κάποιος
ακτιβιστής από την Ραμάλα: «η
Παλαιστινιακή πάλη για
ελευθερία και ανεξαρτησία είναι
μεγαλύτερη από τον μακαρίτη
Αραφάτ. Ο μακροχρόνιος
συμβολισμός που ενσωμάτωνε ο
Αραφάτ δεν θα πρέπει να
υποτιμηθεί. Είναι ακριβώς αυτός
ο συμβολισμός που θρηνούν οι
Παλαιστίνιοι».
Παρόλα αυτά, γι’ αυτές τις
Παλαιστινιακές μάζες ο
συμβολισμός του ηγέτη που
καθοδήγησε τους Παλαιστίνιους
στο αδιέξοδο της «ειρηνευτικής
διαδικασίας» του Όσλο δεν μπορεί
να βοηθήσει. Πρέπει να
οικοδομήσουν μια νέα ηγεσία από
τα κάτω. Το πολιτικό καθήκον του
Παλαιστινιακού
εθνικοαπελευθερωτικού
κινήματος παραμένει το ίδιο με ή
χωρίς τον Αραφάτ αλλά αυτό το
καθήκον μπορεί να επιτευχθεί
μονάχα από τις εργατικές μάζες:
με την οικοδόμηση ενός
επαναστατικού κόμματος ικανού
να καθοδηγήσει τους εργάτες,
αγρότες και πρόσφυγες και να
επιδιώξει και να πραγματώσει το
στόχο μιας ενωμένης
δημοκρατικής και σοσιαλιστικής
Παλαιστίνης, μαζί με τους
Εβραίους εργάτες και φτωχούς.
Η ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ
ΑΜΠΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΑΡΓΥΡΟΣ Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2004
ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΠΟΥ
AΜΑΡ
ΚΟΙΜΗΣΟΥ
ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ Γ. ΑΡΑΦΑΤ – Ο ΑΓΩΝΑΣ
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ένας από τους τελευταίους
μεγάλους επαναστάτες ηγέτες του
20αιωνα πέθανε (ή τον σκότωσαν). Ο
άνθρωπος που έκανε τους
παλαιστίνιους από αγρότες και
πρόσφυγες, επαναστάτες-φενταγίν.
Ο επαναστάτης που κατάφερε να
ενοποιεί τα ποικίλα ρεύματα των
παλαιστίνιων από τους
εθνικιστές και τους ισλαμιστές
έως τους κομμουνιστές και τους
ακροαριστερούς, έφυγε για πάντα,
κάτω από μυστηριώδες συνθήκες.
Όχι ότι δεν απέφυγε τα τραγικά
λάθη. Ένα από τα τελευταία του
λάθη είναι η υπογραφή της
συνθήκης του Όσλο. Μια συνθήκη
που δημιούργησε το «κρατικό»
μόρφωμα της παλαιστινιακής
αρχής, που μπορεί να επιζεί μόνο
σαν προτεκτοράτο του Ισραήλ.
Αλλά ας μην είμαστε άδικοι με
τον Αραφάτ, τα λάθη τα
πραγματοποιούν αυτοί που
αγωνίζονται και όχι αυτοί που
μένουν θεατές. Τα λάθη τα κάνουν
οι επαναστάτες και όχι οι
νεναίκοι. Εξάλλου εάν για κάτι
που πρέπει να θυμόμαστε τον Γ.
Αραφάτ είναι το γεγονός ότι
έκανε πράξη το ραβινικό
απόφθεγμα «μόνο όσοι
ονειρεύονται το αδύνατο
πετυχαίνουν το απίστευτο»
Ο θάνατος τον συνάντησε σε μια
εποχή, που, το κίνημα της εθνικής
απελευθέρωσης των παλαιστίνιων
βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη
φάση. Το ρατσιστικό κράτος του
Ισραήλ θέλει την αυτόνομη
περιοχή των παλαιστίνιων μια
απόλυτη ελεγχόμενη περιοχή
περιορισμένης εθνικής κρατικής
κυριαρχίας. Ένας χώρος προσφοράς
φτηνής-υποταγμένης ζωντανής
εργασίας. Αυτό που συμβαίνει
σήμερα στο Ισραήλ και στην
Παλαιστίνη θυμίζει πολύ την
εμπειρία των γκέτο στην
ρατσιστική νότιο Αφρική.
Από την άλλη το κίνημα των
παλαιστίνιων, παρόλο τον ηρωισμό
του, πάσχει από έλλειψη
στρατηγικής, σε μια εποχή
παγκόσμιας αντιτρομοκρατικής
υστερίας. Ο αντιιμπεριαλιστικός
πατριωτισμός της ΑΛ ΦΑΤΑΧ (οργάνωσης
του Αραφάτ) υποχώρησε
αναλαμβάνοντας την «κρατική»
διοίκηση με όλα τα παραλειπόμενα
(γραφειοκρατία –εξουσιομανία -διαφθορά),
επιδιώκοντας ένα συμβιβασμό με
το φασιστικό- σιωνιστικό
ισραηλινό καθεστώς. Την ίδια
στιγμή τους απόκληρους των
παλαιστίνιων τους
αντιπροσωπεύει ο ριζοσπαστικός
εθνικισμός και όχι η αριστερά.
Ύστερα από τον θάνατο ή την
δολοφονία του Αραφάτ, το κίνημα
των παλαιστίνιων πρέπει να
ενηλικιωθεί και επιβιώσει δίχως
τον πατέρα του. Οι απόκληρες
μάζες των παλαιστίνιων είναι η
ώρα να αναδείξουν την νέα δική
τους επαναστατική ηγεσία, που θα
φτάσει την επαναστατική πάλη έως
το τέλος. Έως την εθνική και
κοινωνική απελευθέρωση. Μια
εθνική – κοινωνική απελευθέρωση
που θα έχει στόχο την καταστροφή
του ιμπεριαλιστικού-
σιωνιστικού ισραηλινού κράτους
και την δημιουργία της ελεύθερης
δημοκρατικής
αυτοδιαχειριζόμενης
σοσιαλιστικής Παλαιστίνης
πατρίδας των παλαιστίνιων-
εβραίων – αράβων, πατρίδα των
λαών της βίβλου του κορανίου και
του ευαγγελίου. Ένα όραμα που
πρέπει να συγκινήσει όλους τους
λαούς του κόσμου.
ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΑΜΠΟΥ AΜΑΡ
Αμπού
Αμάρ: Γράψαμε Ιστορία με το αίμα
μας
από
groovy 9:22μμ, Παρασκευή 12 Νοεμβρίου
2004
Μήνυμα που στάλθηκε στους
κατοίκους της Βηρυτού από τον
Αμπού Αμάρ (Γιάσερ Αραφάτ) για
την αναχώρηση από την πόλη των
παλαιστινίων μαχητών κατά τη
διάρκεια της ισραηλινής
εισβολής στο Λίβανο.
«Στο όνομα του παντοδύναμου και
ελεήμονα Θεού.
Στους γονείς μου και τις
υπάρξεις που μου είναι ακριβές
στον αραβικό και αξιοπρεπή
Λίβανο, σε αυτούς που μου είναι
ακριβοί στη Βηρυτό την ηρωική,
στη Βηρυτό τη δοξασμένη. Στους
πιο ακριβούς από τους αδερφούς
μου (...)
Γράψαμε Ιστορία με το αίμα και
τις θυσίες μας, με τους πόνους
μας, τις οδύνες μας, την
αποφασιστικότητα μας, την πίστη
μας, τη θέληση μας να γράψουμε
μαζί αυτές τις δοξασμένες
σελίδες, με γράμματα από φως και
από φωτιά, για να γνωρίσει η
ιστορία μια εποποιία της πάλης
του αραβικού έθνους μας. (...)
Στην ιστορία του αραβικού
διαμελισμού, η
παλαιστινολιβανική
επαναστατική μείξη δημιούργησε
το νήμα μιας αιώνιας και
αδελφικής ενότητας. Μέσα στο
ίδιο χαράκωμα και πίσω από τα
ίδια οδοφράγματα ήμαστε
ενωμένοι από μια πίστη χωρίς
ρωγμές και από μια αμέριστη
θέληση, κάτω από τη θύελλα
χιλιάδων βομβών που χίμηξε πάνω
μας από τη γη, τη θάλασσα και από
τον ουρανό, που ξεχύθηκε από
αυτόν τον φασίστα, σιωνιστή και
εγκληματία εχθρό, μέρα και νύχτα,
χωρίς διακοπή για σχεδόν τρεις
μήνες. Η Βηρυτός υπήρξε κατά τη
διάρκεια αυτής της εποποιίας ένα
θαύμα ηρωισμού και ένα πρότυπο
θάρρους.
Αδελφοί, ακριβές υπάρξεις.
Κινηθήκαμε από την πίστη και την
ελεύθερη βούληση μας ,διεξαγάγαμε
μαζί αυτόν τον κοινό αγώνα που
εισήγαγε το Λίβανο και την
Παλαιστίνη στην καρδιά και τη
συνείδηση του κόσμου.
Αδελφοί, ακριβές υπάρξεις,
σύντροφοι των κοινών δυνάμεων.
Οποιοσδήποτε εξαγάγει τα
διδάγματα του παρόντος και του
παρελθόντος ξέρει καλά πως να
συνεχίσει να προοδεύει στο δρόμο
του αγώνα και οποιοσδήποτε
ακολουθήσει τα ίχνη των
εποποιιών της θρυλικής
αντίστασης ξέρει πως να κάνει
αυτήν την επαναστατική
αναγέννηση ένα φάρο και μια νίκη
στο μακρύ δρόμο, τον γεμάτο από
οδύνες, στον Γολγοθά προς την
ελεύθερη Παλαιστίνη, προς την
Ιερουσαλήμ την αγία.»
Από
τη Monde 6/11/04
|
