Ο ΑΡΑΦΑΤ ΠΕΘΑΝΕ Η ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΜΠΑΣ!!!

  Καλό ταξίδι στον τελευταίο των Φενταγίν

ΗΠΑ, Ισραήλ και ΕΕ θέλουν να θάψουν μαζί και την Παλαιστίνη

ΕΚΤΑΚΤΟ: Πριν λίγη ώρα σημειώθηκε απόπειρα δολοφονίας του νέου ηγέτη των Παλαιστινίων, του Μαχμούτ Αμπάς!!! Δύο νεκροί σωματοφύλακές του και τέσσερις τραυματίες!!!

Στον κόσμο των θρύλων πέρασε για πάντα ο Γιασέρ Αραφάτ, κορυφαία φυσιογνωμία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του 20ού αιώνα, ο άνθρωπος που εξέφρασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τη μαρτυρική και μεγαλειώδη πορεία χειραφέτησης του παλαιστινιακού λαού από την κηδεμόνευση τόσο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όσο και των αραβικών καθεστώτων. Η σορός του τάφηκε στη Ραμάλα, καθώς το Ισραήλ τον φοβάται ακόμη και νεκρό και δεν επέτρεψε την ταφή του στην Ιερουσαλήμ. Οι Παλαιστίνιοι ορκίστηκαν ότι μόνο προσωρινά η αιματοβαμμένη γη της Ραμάλα θα φιλοξενήσει το νεκρό Αραφάτ και ότι αργά ή γρήγορα τα οστά του θα μεταφερθούν για την οριστική ταφή στην Αλ-Κουντς, το αραβικό τμήμα της Ιερουσαλήμ, πρωτεύουσας του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους.

Ο θάνατος του Αραφάτ πυροδότησε φυσικά τόσο τη μάχη διαδοχής στους κόλπους της παλαιστινιακής ηγεσίας, όσο και τις ελπίδες των αμερικανών και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών συμμάχων τους ότι τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία να θάψουν για πάντα την παλαιστινιακή αντίσταση μαζί με τον ηγέτη της και να πετύχουν τον εξανδραποδισμό των Παλαιστινίων μέσω της οριστικής υποδούλωσής τους στο Ισραήλ. Αξίζει να σημειωθεί ότι κανένας ευρωπαίος πρωθυπουργός δεν πήγε στην κηδεία του Αραφάτ. Οι ελπίδες των Μπους και Σαρόν δεν είναι αβάσιμες. Η ανάδειξη σε επικεφαλής της PLO του Μαχμούτ Αμπάς ή Αμπού Μαζέν, τελείως ενδοτικού, ορκισμένου εχθρού της Ιντιφάντα και ανθρώπου των Αμερικανών και των Ισραηλινών, πραγματικού, «Τσολάκογλου» των Παλαιστινίων, προοιωνίζει τα χειρότερα για το άμεσο μέλλον, αν κατορθώσει ιδίως να εκλεγεί πρόεδρος των Παλαιστινίων. «Δυστυχής παρηγοριά» το γεγονός ότι κανένας δεν είναι σε θέση να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του όλες τις εξουσίες που είχε ο Αραφάτ κι έτσι το απειλούμενο ξεπούλημα θα είναι πιο σύνθετη υπόθεση. Πραγματική ελπίδα όμως αποτελεί το γεγονός πως η αναδεικνυόμενη προσωρινή ηγεσία θα αποβεί πιθανότατα προσωρινή μεταβατική, καθώς δεν εκφράζει σε τίποτα τον συσχετισμό του παλαιστινιακού κινήματος, η Ιντιφάντα. Ο κυριότερος πολιτικοστρατιωτικός εκφραστής της, ο Μαουράν Μπαργούτι, βρίσκεται στις φυλακές του Ισραήλ, ενώ οι ισλαμιστές δεν έχουν την παραμικρή έκφραση στην ηγεσία. Έτσι, η δυναμική της ιντιφάντα αποτελεί την κολοσσιαία ελπίδα ανατροπής του απειλούμενου συμβιβασμού υποταγής.

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει δύο κείμενα της ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ και ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ για το θέμα του θανάτου του Γιάσερ Αραφάτ και το μέλλον της Παλαιστινιακής ιντιφάντα.  

ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΟΡΓΗ ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

Παρίσι, Πέμπτη ξημερώματα: Πάσχοντας από αδιευκρίνιστη ασθένεια, ο ηγέτης των Παλαιστινίων, ο άνθρωπος που μετέτρεψε ένα προσφυγικό (για τον υπόλοιπο πλανήτη) πρόβλημα σε νόμιμο αγώνα για κρατική κυριαρχία, αφήνει την τελευταία του πνοή. Οι φήμες για το δηλητηριασμό του απ’ τις ισραηλινές αρχές, οργιάζουν. Άλλωστε, δεν θα ήταν η πρώτη φορά που ο Σαρόν θα προσπαθούσε να ξεφορτωθεί τον «αρχιτρομοκράτη» της Μέσης Ανατολής. Στο νοσοκομείο Περσί πραγματοποιείται τελετή που αρμόζει σε αρχηγό κράτους, παρουσία του γάλλου πρωθυπουργού Πιέρ Ραφαρέν. Έξω από το νοσοκομείο εκατοντάδες άτομα διαδηλώνουν φωνάζοντας «είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι», ενώ πέρα από εκεί, ο πλανήτης στρέφει σιγά σιγά το βλέμμα του στο μέλλον της Παλαιστίνης.

Η πρώτη κίνηση προς το μέλλον γίνεται άμεσα απ’ τους Παλαιστίνιους, με την ορκωμοσία το μεσημέρι του Ράουχι Φατούχ ως προσωρινού προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής. Η δεύτερη κίνηση γίνεται έμμεσα από τον Σιράκ, που αποστέλλει με στρατιωτικές τιμές στο Κάιρο τη σορό του Αραφάτ, στέλνοντας ταυτόχρονα δύο ηχηρά μηνύματα: Η Γαλλία συμπαραστέκεται στην Παλαιστίνη, προς δυσαρέσκεια των Αμερικανών – η ΕΕ πλέον μπαίνει πιο δυναμικά στα παιχνίδια της Μέσης Ανατολής. Η σορός φτάνει αργά το βράδυ στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα και εναποτίθεται στην ήσυχη στρατιωτική εγκατάσταση Γκαλάα. Λίγο ανατολικότερα όμως, στην Παλαιστίνη, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ήσυχα. Το Ισραήλ έχει αποκλείσει τη Δυτική Όχθη, εντείνοντας τα μέτρα ασφαλείας στους εβραϊκούς οικισμούς. Με την επιβολή του αποκλεισμού, οι νόμιμοι Παλαιστίνιοι εργαζόμενοι στο Ισραήλ πλέον χάνουν το δικαίωμα να μεταβαίνουν στις δουλείες του. Στην ανατολική Ιερουσαλήμ αναπτύσσονται ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας, ενώ στο εξής μόνο οι μουσουλμάνοι άνω των 45 θα έχουν την άδεια να προσεύχονται στο ιερό τέμενος Αλ Ακσά. Τη νύχτα σημειώνονται επεισόδια, καθώς εκτός από τους οργισμένους Παλαιστίνιους, συγκρούονται με την αστυνομία και φανατικοί ακροδεξιοί Εβραίοι, οι οποίοι γιορτάζουν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ εμπαίζοντας τον πόνο των Παλαιστινίων. Όπως και οι έποικοι, οι φανατικοί Εβραίοι υποστηρίζουν τη συνέχιση της κατασκευής οικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη και την αποκήρυξη του σχεδίου αποχώρησης από τη Λωρίδα της Γάζας.

Κάιρο, Παρασκευή πρωί. Εν μέσω του τριήμερου πένθους που κήρυξε ο αιγύπτιος πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ, ξεκινά η επίσημη νεκρώσιμος ακολουθία του Αραφάτ στο τέμενος του Βασιλιά Φαϊζάλ. Την τελετή, που ακολουθεί το ίδιο τελετουργικό με εκείνη του Αμπντέλ Νάσερ, παρακολουθούν οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ, βασιλείς, πρόεδροι και πρωθυπουργοί. Δίπλα τους πάντως στέκεται κι ένας κατώτερος αξιωματούχος – ο υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Γουίλιαμ Μπερνς, κάνοντας φανερή τη συμπαράσταση της χώρας του στο κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ. Μετά τη σύντομη τελετή, η σορός μεταφέρεται στη Ραμάλα. Με την προσγείωση του ελικοπτέρου, χιλιάδες κόσμου τρέχουν προς την πόρτα του, εμποδίζοντας την έξοδο του φερέτρου. Άντρες των παλαιστινιακών αρχών ασφαλείας πυροβολούν στον αέρα για να απομακρύνουν το πλήθος, ενώ λίγη ώρα νωρίτερα είχε σημειωθεί έκρηξη αυτοκινήτου προκαλώντας θανάτους και τραυματισμούς. Στη Μουκάτα, μια εξέδρα βουλιάζει από το βάρος του κόσμου, κι ακόμα περισσότεροι άνθρωποι τραυματίζονται. Άλλωστε, στον περίβολό της έχουν συγκεντρωθεί, εκτός απ’ τους κατοίκους της Δυτικής Όχθης, και ξένοι εργαζόμενοι σε ΜΚΟ, δημοσιογράφοι, μέχρι και ισραηλινοί πασιφιστές. Αυτοί μετέβησαν στη Ραμάλα αφού υπέγραψαν ειδικό έγγραφο ότι το Ισραήλ δεν φέρει καμιά ευθύνη για την ασφάλειά τους. Όμως, την ίδια δυνατότητα δεν είχαν οι κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας, οι οποίοι πραγματοποίησαν συμβολική, ταυτόχρονα με την πραγματική, ταφή του ηγέτη τους. Ο Αραφάτ σκεπάζεται στην τελευταία κατοικία του με χώμα από την Ιερουσαλήμ. Βυθισμένη σε 40ήμερο πένθος, η χώρα του βουλιάζει και στην αβεβαιότητα καθώς κανένας από τους παλαιστίνιους που ερίζουν αυτή τη στιγμή για τα αξιώματα του εκλιπώντος ηγέτη δε φαίνεται διατεθειμένος να στηρίξει την Ιντιφάντα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΩΝ ΦΕΝΤΑΓΙΝ 

Ολόκληρη η προοδευτική ανθρωπότητα υποκλίνεται με σεβασμό στη σορό ενός ανθρώπου που, ότι και να του καταλογίσει η ιστορία, έχει πάρει ήδη τη θέση του ως μια από τις μεγάλες μορφές του εικοστού αιώνα.

Μαζί με τον Αμπού Τζιχάντ και τον Αμπού Ιγιάντ, που έφυγαν πρόωρα, δολοφονημένοι από πράκτορες της ισραηλινής «Μοσάντ», ο Αμπού Αμάρ (Γιασέρ Αραφάτ) ίδρυσε την οργάνωση που σχημάτιζε το ακρωνύμιο «Χατάφ», στα αραβικά θάνατος. Ο Αραφάτ αντέστρεψε το όνομά της και το έκανε «Φατάχ», που σημαίνει κατάκτηση, νίκη. Η μεγάλη ανατροπή, η αδάμαστη ικανότητα της πασχαλιάς να βλασταίνει μέσα από τη νεκρή γη, συνόδευσε τον τελευταίο των Φενταγίν μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του.

Όταν ξεκίνησε τον ένοπλο αγώνα, το σύνολο της Παλαιστίνης τελούσε υπό ισραηλινή κατοχή, ο αραβικός κόσμος έγλυφε τις πληγές του από την ταπεινωτική ήττα του πολέμου των έξι ημερών και το παλαιστινιακό ήταν ανύπαρκτο για τη διεθνή κοινότητα, ως πολιτικό πρόβλημα αυτοδιάθεσης ενός υπόδουλου έθνους. Το πολύ πολύ να το θεωρούσαν ανοιχτό ως ανθρωπιστικό πρόβλημα, πρόβλημα συνθηκών διαβίωσης των εκατομμυρίων προσφύγων. Επιπλέον, το κίνημά του γνώρισε την καχυποψία ή και τα πισώπλατα μαχαιρώματα των περισσότερων αραβικών κρατών: Ο Νάσερ κάποτε τον φυλάκισε, ο Χουσεΐν της Ιορδανίας τον κυνήγησε στον εφιαλτικό «Μαύρο Σεπτέμβρη», η Συρία τον πολέμησε, στηρίζοντας μαζί με το Ισραήλ τους Φαλαγγίτες στο Λίβανο.

Η ιστορική συνεισφορά του Αραφάτ και των συνεργατών του ήταν ότι σηματοδότησαν τη διπλή χειραφέτηση του παλαιστινιακού έθνους τόσο από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης, όσο και από την καταστροφική κηδεμόνευση των αραβικών κρατών. Αναστύλωσε το ηθικό των ομοεθνών του και την πίστη τους ότι η απελευθέρωσή τους ή θα έρθει από το δικό τους αγώνα ή δεν θα έρθει καθόλου. Φυσικά, αυτό το έργο δεν ήταν υπόθεση ενός άνδρα. Ήταν το ιστορικό επίτευγμα του συνόλου των παλαιστινιακών, μαχητικών οργανώσεων και του ίδιου του λαού ο οποίος, με την εν πολλοίς αυθόρμητη, τουλάχιστον στην πρώτη της φάση, Ιντιφάντα του 1987 έσωσε την παλαιστινιακή υπόθεση που, μετά την έξωση της ΡLO από τη Βηρυττό έμοιαζε οριστικά χαμένη.

Η ιστορία θα του καταλογίσει, πιθανώς, ως το μεγαλύτερο σφάλμα του τις συμφωνίες του Όσλο, αν μη τι άλλο, γιατί δεν εξασφάλισε τη διάλυση των εβραϊκών εποικισμών, εκ των ουκ άνευ για τη συγκρότηση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Αλλά ο Αραφάτ δεν πέρασε ποτέ τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έναν εσφαλμένο πολιτικό συμβιβασμό και την ιστορική προδοσία. Αποτελεί αιώνιο τίτλο τιμής και δείγμα μεγάλου ηγέτη η επιλογή του να ηγηθεί της δεύτερης Ιντιφάντα, σε μια εποχή δυσμενέστατων διεθνών συσχετισμών, έχοντας απέναντί του το δίδυμο Μπους – Σαρόν, κάτι που, όπως γνώριζε και ο ίδιος, σφράγιζε οριστικά το διαβατήριό του για τον πολιτικό του εξοστρακισμό και τη βιολογική του εξόντωση.

Ισόβιος άστεγος, ελεύθερος πολιορκημένος τα τρία τελευταία, ηρωικά του χρόνια στο μισογκρεμισμένο στρατηγείο του, στη Ραμάλα, ο Αραφάτ πέρασε στη χώρα των μύθων έτσι όπως θα το ήθελε και ο ίδιος: Ντυμένος στο χακί, φορώντας την καφίγια, έχοντας στη μέση το περίστροφο, με την τελευταία σφαίρα να προορίζεται για τον ίδιο. Η επιτύμβια πλάκα του θα μπορούσε να γράφει: «Εδώ κείται ένας άνθρωπος που παντρεύτηκε την Επανάσταση και αγαπήθηκε από το λαό του».

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ