Βολιβία
Η
αντεπαναστατική θέση του Socialist
Appeal
Λούϊς
Οβιέντο
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
Η μακροχρόνια
διάλυση του μέσα στον Βρετανικό
Εργατισμό έχει αφήσει ανεξίτιλα
σημάδια στο Socialist Appeal, την
τάση που καθοδηγούν οι Τεντ Γκραντ
και Άλαν Γουντς: το να γίνεσαι η ουρά
διάφορων έχει εγγραφθεί ως το σήμα
κατατεθέν της ηγεσίας του ρεύματος
αυτού. Πέρα από την διατήρηση
ευλαβικής εκτίμησης για τις
γραφειοκρατικές ηγεσίες: είναι υπέρ
του Τσάβεζ στη Βενεζουέλα, θιασώτες
του Λούλα στη Βραζιλιά, είναι με την CTA (και κατά των
πικετέρος) στην Αργεντινή. Στη
Βολιβία, καθώς το ίδιο συμβαίνει
αναπόφευκτα, είναι σθεναροί
υποστηρικτές της γραφειοκρατίας της
COB
(Central Obrera
Bolivia – Εργατική Κεντρική
Ομοσπονδία Βολιβίας).
Ο απολογισμός
τους για τα γεγονότα στη Βολιβία («το
κλειδί στην Ανδιανή επανάσταση»),
από τον Άλαν Γουντς και Χόρχε Μαρτίν,
δίνει άκριτη υποστήριξη στην ηγεσία
της COB. «Η ηγεσία της COB επέδειξε μεγάλο
κουράγιο και αποφασιστικότητα στην
γενική απεργία. (...) Οι ηγέτες της COB έχουν παίξει ένα
πολύ θετικό ρόλο. Έχουν δείξει
μεγάλη προσωπική ακεραιότητα και
κουράγιο στην καθοδήγηση της πάλης
κατά του Λοσάντα» Καλύτερους
υποστηρικτές του Jaime Solares θα είναι
δύσκολο να βρούμε ακόμα και στα μέλη
της γραφειοκρατίας της COB.
Για να υποκριθεί,
ο Άλαν Γουντς προσθέτει ότι «τώρα
χρειάζεται κα΄τι περισσότερο από
εντιμότητα και κουράγιο: αυτό που
χρειάζεται είναι η ξεκάθαρη
προοπτική για την ανάληψη εξουσίας
ακι ένα πρόγραμμα και τακτικές που
θα επαρκούν για αυτή την προοπτική».
Συνιστάται δηλαδή, μια «προοπτική
εξουσίας» αφού επέτρεψαν να περάσει
η στιγμή για την πάλη για εξουσία, με
την εξέγερση στις 17 Οκτώβρη.
Σε αντίθεση με
αυτάς που υποστηρίζει ο Άλαν Γουντς,
η ηγεσία της COB (η ίδια των Κουϊσπε και Έβο
Μοράλες) είχε μια πολύ ξεκάθαρη θέση
ως προς το ζήτημα της εξουσίας: ήταν
με την πλευρά της «συνταγματικής
λύσης», δηλαδή με την αντικατάσταση
του Σάντσεζ ντε Λοζάντα με τον Μέσα,
με άλλα λόγια, εχθρική ως προς την
ανάληψη της εξουσίας από τους
εκμεταλλευόμενους. Με λίγα λόγια,
είχε μια πολιτική που ήταν πολύ
μακριά από τον «θετικό ρόλο» που
τους δίνει ο Γουντς. Βέβαια για να
παίξει αυτόν τον αντεπαναστατικό
ρόλο, η ηγεσία της COB
θα έπρεπε να είναι επικεφαλής της
γενικής απεργίας.
Ο Άλαν Γουντς
συνεχίζει: «Οι εργάτες...κατάφεραν να
αντρέψουν τον Πρόεδρο αλλά στη
συνέχεια επέτρεψαν να χαθεί η
εξουσία από τα χέρια τους». Αυτοί
ωστόσο, που επέτρεψαν στον Μέσα να
πάρει την εξουσία δεν
ήταν οι εργάτες αλλά οι ηγέτες τους, μεταξύ
των οποίων και η γραφειοκρατία της COB, που σφράγισε την
προεδρική εναλλαγή με ένα σύμφωνο με
την Εκκλησία, τα κόμματατου
καθεστώτος, τους επιχειρηματίες και
τους Βραζιλιάνο-αργεντίνους
διπλωμάτες. Για να απαλλάξει από
κάθε ευθύνη την πολιτική της
γραφειοκρατίας της COB, η Socialist Appeal,
κατηγορεί τις μάζες.
Έχουμε όμως και
συνέχεια. Αναφερόμενος στη νέα
κυβέρνηση, ο Γουντς γράφει ότι «υπάρχει
ένα βαθύ υπόγειο ρεύμα δυσπιστίας
και οργής μεταξύ των μαζών που
αντανακλάται στην αδιαλλαξία των
φυσικών ηγετών τους.» Σε σχέση με την
υποτιθέμενη «αδιαλλαξία της COB, της Αγροτικής
Ομοσπονδίας του Κουϊσπε ή του MAS
του Έβο Μοράλες, αρκεί να αανφέρουμε
ότι όλοι ανέβαλλαν τα μέτρα πάλης
και έκαναν ανακωχή με τη νέα
κυβέρνηση. Το πιο σημαντικό όμως
είναι ο ευλαβικός σεβασμός του
Γουντς για τις γραφειοκρατίες του
κινήματος, τις οποίες χαρακτηρίζει
ως τους «φυσικούς ηγέτες» τους.
Πρόκειται για μια προτώτυπη
κατηγορία. Οι ηγέτες που βρίσκονται
επικεφαλής μιας τάξης σε μια
δεδομένη στιγμή της ιστορίας τους
δεν αποτελούν μια συνέπεια της φύσης
αλλά μάλλον της πολιτικής πάλης που
προέρχεται από τις διάφορες τάσεις
εντός αυτής της τάξης (που
περιλαμβάνει και φορείς των
εχθρικών τάξεων, όπως είναι η
γραφειοκρατία). Χαρακτηρίζοντας
τους Κουϊσπε και Σολάρες ως «φυσικούς
ηγέτες» των αγροτών και των εργατών,
ο Γουντς διακυρήσσει προκαταβολικά
ότι παραιτείται από την πάλη για μια
εναλλακτική επαναστατική ηγεσία
στις οργανώσεις των μαζών.
Ένα
τελευταίο ζήτημα. Στην μακρά ανάλυση
τους για τα Βολιβιανά γεγονότα, ο
Άλαν Γουντς αποτυγχάνει να πει έστω
και μια λέξη για τον ρόλο που παίζει
ο Λούλα. Το γεγονός αυτό είναι μια
συνειδητή παράλειψη, με δεδομένο τον
ρόλο πυο παίζει η κυβέρνηση της
Βραζιλίας στην υπεράσπιση του
Βολιβιανού «συνταγματικού
καθεστώτος» κατά των εξεγερμένων
μαζών. Ο Λούλα όμως δεν είναι απλά ο
πρόεδρος της Βραζιλίας. Είναι επίσης
ο πολιτικός εκπρόσωπος της ηγεσίας «ενάντια
στην παγκοσμιοποίηση». Η σιωπή για
τον αντεπαναστατικό ρόλο που παίζει
η κυβέρνηση του PT στην Βολιβία δεν
αποτελεί μονάχα συμβιβασμό μπροστά
στον Λούλα αλλά μπροστά στο
Ευρωπαϊκό «κίνημα ενάντια στην
παγκοσμιοποίηση», κάτι πολύ βολικό
για τους ελιγμούς της Socialist Appeal σε
αυτά τα μέρη.
|
