|
ΘΡΙΑΜΒΟΣ
ΤΟΥ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΣ!
Ο
ρόλος της Θρησκευτικής πανούκλας
Φρίκη
προκάλεσε στο συντριπτικά
μεγαλύτερο μέρος της σκεπτόμενης
ανθρωπότητας το αποτέλεσμα των
αμερικανικών, καθώς αποκάλυψε τον
αβυσσαλέο σκοταδισμό και το
θρησκευτικό φονταμενταλισμό
δεκάδων εκατομμυρίων ψηφοφόρων της
πιο μισητής χώρας του πλανήτη.
Αυτή
τη φορά χωρίς το παραμικρό
ελαφρυντικό άγνοιας, με μαζική
προσέλευση στις κάλπες, χωρίς την
ανάγκη νοθείας ή δικαστικών
πραξικοπημάτων, το εκλογικό σώμα, με
καθαρή λαϊκή πλειοψηφία τρεισήμισι
εκατομμυρίων ψήφων, ενέκρινε
πανηγυρικά την πολιτική της
αιμοσταγούς κυβέρνησης Μπους: Οι
Αμερικανοί είπαν «ναι» στον πόλεμο
για την υποδούλωση του Ιράκ, είπαν «ναι»
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου
Γκουαντάναμο, είπαν «ναι» στον
στραγγαλισμό των πολιτικών
ελευθεριών, είπαν «ναι» στην
κατάλυση κάθε κανόνα διεθνούς
δικαίου, είπαν «ναι» στη θρησκευτική
αποκτήνωση… Λαός και ηγεσία της
Αμερικής κήρυξαν από κοινού τον
πόλεμο ενάντια στις θεμελιώδεις
αξίες του υπόλοιπου κόσμου. Αντί για
«πόλεμο των πολιτισμών», η
πλειοψηφία των αμερικανών ψηφοφόρων
κήρυξε τον πόλεμο της αμερικανικής
βαρβαρότητας εναντίον του
πολιτισμού! Ο θρίαμβος του
εκφασισμού της αμερικανικής
κοινωνίας αποτελεί τεράστιο κίνδυνο
για την ανθρωπότητα, μεγαλύτερο
κίνδυνο από εκείνον του ναζισμού,
καθώς σήμερα οι ΗΠΑ διαθέτουν πολύ
μεγαλύτερα μέσα για την υλοποίηση
των στόχων τους από όσα ο Χίτλερ. Η
ελευθερία και η ειρήνη στον πλανήτη
εξαρτώνται πλέον και από την ήττα
των σχεδίων των ΗΠΑ, οι οποίες
απειλούν να βυθίσουν όλη την
ανθρωπότητα στον ολοκληρωτισμό και
στο αίμα. Δεν θα άλλαζαν, φυσικά, τα
θεμελιώδη χαρακτηριστικά της
αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής
αν νικούσε ο Κέρι (εκεί φαίνεται
ξεκάθαρα η τραγική έλλειψη ενός
επαναστατικού κόμματος της
εργατικής τάξης), αλλά η άμεση
επικύρωση της αποτρόπαιης πολιτικής
του Μπους από τον αμερικανικό λαό
έχει σαφώς πολύ πιο μεγάλο πολιτικό
βάρος και δείχνει πόσο επικίνδυνη
είναι σύσσωμη η αμερικανική
κοινωνία. Πολιτικός νάνος και
νερόβραστος δεξιός ο Κέρι αρνήθηκε
να εκφράσει το μειοψηφικό
αντιπολεμικό ρεύμα της αμερικανικής
κοινωνίας και να κινητοποιήσει
τέτοιου είδους δυνάμεις στην πορεία
προς τις εκλογές. Είναι πολύ
αμφίβολο όμως, αν μια τέτοια γραμμή
θα του έφερνε τη νίκη (εξάλλου για
τέτοιες πολιτικές χρειάζονται
επαναστατικά κόμματα), όταν
αποδείχτηκε πως η Αμερική έχει ένα
ανατριχιαστικό, πολιτικά μεσαιωνικό
εκλογικό σώμα.
*
* *
Θρήνος
στο κεντρικό σχόλιο της γαλλικής
Λιμπερασιόν, την επόμενη των
αμερικανικών εκλογών: «Δεν
πρόκειται για την προσωπική
εκδίκηση ενός ανθρώπου που
γελοιοποιούνταν από τους αντιπάλους
του που κατατρύχονταν από την
αποτυχία του πατέρα του το 1992… Η
Αμερική έκανε την επιλογή της στο
πρόσωπο αυτού του Τεξανού. Μια
Αμερική που ζει στα προάστια των
πόλεων ή στην ύπαιθρο. Είναι
λαϊκιστική και βαθιά εθνικιστική.
Μια Αμερική που ασχολείται με την
ασφαλειά της και τις
φονταμενταλιστικές αξίες της
Θρησκείας της».
Ας
το πάρουμε και εμείς απόφαση. Αυτή τη
φορά ο αμερικανός πρόεδρος δεν
εξελέγη με εκτεταμένη νοθεία και
δικαστικό πραξικόπημα αλλά με…διαφορά
σχεδόν τρεισήμισι εκατομμυρίων
ψήφων. Αυτή τη φορά δεν είναι ο Μπους
που χρωστά τη θέση του στο δικαστικό
σώμα αλλά αυτός που θα ορίσει τους
δικαστές του ανώτατου δικαστηρίου
της χώρας με στόχο να ακυρώσει
επιτεύγματα και ελευθερίες που
οικοδομήθηκαν μέσα στους αιώνες του
ανθρώπινου πολιτισμού.
Στη
χώρα που τον εξέλεξε, περισσότερο
από το 50% των κατοίκων πιστεύει στην
άμωμο σύλληψη και όχι στις θεωρίες
του Δαρβίνου για την εξέλιξη των
ειδών. Οι ίδιοι άνθρωποι που
πιστεύουν στην ύπαρξη αγγέλων
θεωρούν ότι αποτελούν τους
εκλεκτούς του Θεού και με απόλυτη
ειλικρίνεια πιστεύουν ότι ο
πρόεδρός τους εκτελεί θεία αποστολή
για την εξάπλωση της ειρήνης επί της
Γης. Αυτοί οι άνθρωποι, που
προσκυνούν σε εικόνες αγίων και στην
αστερόεσσα, στήριξαν τη «συντηρητική
επανάσταση» του Μπους και εξέθρεψαν
την ομάδα των νεοσυντηρητικών. Έτσι
έχοντας αμφισβητήσει έμπρακτα τη
συνθήκη της Βεστφαλίας που έθεσε
τους κανόνες του διεθνούς
συστήματος στη βάση του σεβασμού της
εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, οι
νεοσυντηρητικοί ετοιμάζονται τώρα
για τους επόμενους στόχους τους – το
Ιράν και τη Βόρεια Κορέα. Ελάχιστοι
είναι αυτοί που πιστεύουν
πραγματικά ότι μια ενδεχόμενη
επικράτηση του Τζον Κέρι θα άλλαζε
προς το καλύτερο την εξωτερική
πολιτική των ΗΠΑ. Και στο εσωτερικό,
οι ισχυρές δυνάμεις της
αμερικανικής κοινωνίας που έμαθαν
να διψούν για εκτελέσεις, να ζητούν
την απαγόρευση των εκτρώσεων και να
συγκρίνουν την ομοφυλοφιλία με την
κτηνοβασία, θα έφερναν τον άβουλο
Δημοκρατικό υποψήφιο στις δικές
τους γραμμές.
Όλοι,
όμως, εύχονταν ότι μια ήττα του
Μπους θα αποδείκνυε πως μια «άλλη
Αμερική» έχει ακόμη τη δύναμη να
σταματήσει την επιστροφή στο
μεσαίωνα. Δυστυχώς πρόκειται για
στρατηγικής σημασίας νίκη του
θρησκευτικού φονταμενταλισμού και
των νεοσυντηρητικών αντιλήψεων. Οι
θεωρίες του Χάντινγκτον επιστρέφουν
σαν φάρσα. Μόνο που δεν πρόκειται για
σύγκρουση πολιτισμών αλλά για
σύγκρουση του Πολιτισμού με την
αμερικανική βαρβαρότητα. Μια
σύγκρουση για την οποία πρέπει
να είμαστε έτοιμοι.
ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ
Το
ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει
ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΆΡΗ
ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ γι’
αυτές τις εκλογές που απειλούν ακόμα
και αυτή την ύπαρξη του πλανήτη μας
και κάθε Ανθρώπινη Ελευθερία.
Καθώς
οι ΗΠΑ προετοιμάζονταν για την
μεγάλη εκλογική αναμέτρηση, ο
Μακιαβέλι του 20ού αιώνα, ο
αμερικανός πρώην υπουργός
Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, κάθισε
στο γραφείο του και δαχτυλογράφησε
ένα κείμενο δέκα σελίδων το οποίο
αφιέρωσε στον επόμενο πρόεδρο των
Ηνωμένων Πολιτειών. Σε περίπτωση
νίκης του Τζον Κέρι, το κείμενο θα
μπορούσε να εκληφθεί ως μια αυστηρή
προειδοποίηση προς τους
Δημοκρατικούς να ακολουθήσουν το
δρόμο που χάραξαν οι
νεοσυντηρητικοί. Διαφορετικά, όπως
και συνέβη, ο Κίσινγκερ θα είχε
προσφέρει απλώς τη θεωρητική
στήριξη που χρειάζεται η
αμερικανική αυτοκρατορία για να
συνεχίσει την επιχείρηση κατάληψης
του πλανήτη. Αξίζει να
παρακολουθήσουμε το έργο του
μεγαλύτερου εκπροσώπου του
ρεαλισμού στην εξωτερική πολιτική
των ΗΠΑ, για να προβλέψουμε τις
επόμενες κινήσεις του σημερινού
αυτοκράτορα.
|
Από
τις πρώτες γραμμές ο Κίσινγκερ
καλεί το νέο πρόεδρο να σταθεί στο
ύψος του Τρούμαν που έθεσε τις
βάσεις για την αντιμετώπιση της
Σοβιετικής Ένωσης δημιουργώντας
γραμμές άμυνας στην Ευρώπη και
επιβάλλοντας το καπιταλιστικό
πρότυπο ανάπτυξης. Προφανώς αυτή
τη φορά ο «μάγος της διπλωματίας»
εντοπίζει το πρόσχημα για την
εξάπλωση της αμερικανικής
επιρροής στη διεθνή τρομοκρατία.
Πριν συνεχίσει τη θεωρητική
στήριξη του νεοσυντηρητικού
δόγματος, ο Κίσινγκερ ανοίγει μια
μικρή παρένθεση προειδοποιώντας
για την ανάγκη άμεσης κυριαρχίας
στο Ιράκ. |
ΑΔΟΛΦΟΣ ΜΠΟΥΣ |
Διαφορετικά,
υποστηρίζει ο ίδιος «ολόκληρος
ο ισλαμικός κόσμος θα πέσει στη δίνη
της απάθειας. Οι μετριοπαθείς
κυβερνήσεις θα ανατραπούν, χώρες με
ισλαμικές μειονότητες όπως η Ινδία,
η Ρωσία και οι Φιλιππίνες θα δεχθούν
εντεινόμενες πιέσεις. Η τρομοκρατία
θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η Αμερική θα γνωρίσει νέες
προκλήσεις». Η τρομολαγνική
προφητεία του σύγχρονου Νοστράδαμου
δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για
το ποιες θα πρέπει να είναι οι
επόμενες κινήσεις του Πενταγώνου.
Συνθλίψτε την ιρακινή αντίδραση,
προκειμένου να εγκαταστήσετε μια
βιώσιμη κυβέρνηση μαριονέτα, είναι
το μήνυμα του Κίσινγκερ.
Ήδη
καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές (Παρασκευή
5 Νοεμβρίου) οι αντάρτες της Φαλούτζα
ανέμεναν την ολομέτωπη, μετεκλογική
επίθεση των αμερικανικών δυνάμεων
που εδώ και ημέρες σφυροκοπούν την
πόλη με πυραύλους και μαχητικά
αεροσκάφη. Το πογκρόμ των
αμερικανικών δυνάμεων αναμένεται να
αφήσει πίσω του χιλιάδες ακόμη
νεκρούς Ιρακινούς και (ας ελπίσουμε)
αμερικανούς στρατιώτες. Ο Κίσινγκερ,
όμως, προτείνει και την προώθηση
κάποιας μορφής ομοσπονδιοποίησης
που μεταξύ άλλων θα προστατέψει,
όπως λέει τον σουνιτικό πληθυσμό και
τη ντε φάκτο αυτονομία που
απολαμβάνουν οι Κούρδοι στο Βόρειο
Ιράκ. Σε διαφορετική περίπτωση,
προειδοποιεί ο ίδιος, υπάρχει ο
κίνδυνος ενός «ενιαίου
εθνικού αγώνα εναντίον των ΗΠΑ». Δεν
χρειάζεται βέβαια πολύ σκέψη για να
καταλάβει κανείς ότι η πολιτική του
διαίρει και βασίλευε που προτείνει ο
αμερικανός διπλωμάτης μέσω της
ομοσπονδιοποίησης, έχει ως στόχο να
οδηγήσει σε εμφύλιο σπαραγμό ενώ
στην περίπτωση των Κούρδων μπορεί να
προκαλέσει τις άμεσες ή έμμεσες
παρεμβάσεις της Τουρκίας, του Ιράν
και της Συρίας – τριών χωρών με
κουρδικές μειονότητες οι οποίες
έχουν προειδοποιήσει ότι δεν θα
επιτρέψουν τη διχοτόμηση του Ιράκ.
Το
τρομακτικό «μεγαλείο» του πρώην
επικεφαλής της αμερικανικής
διπλωματίας, όμως, παρουσιάζεται
όταν ο Κίσινγκερ οικοδομεί τα
θεωρητικά επιχειρήματα για τη
συνέχιση των «προληπτικών»
επιθέσεων. Στηρίζοντας το νέο
αμερικανικό δόγμα αμφισβητεί χωρίς
περιστροφές το πνεύμα της συνθήκης
της Βεστφαλίας και την αρχή της μη
επέμβασης στα εσωτερικά άλλων χωρών
στην οποία στηρίχθηκε όλο το διεθνές
οικοδόμημα του προηγούμενου αιώνα. «Μετά
την 11η Σεπτεμβρίου» εξηγεί ο
Κίσινγκερ «δεν
μπορείς να περιμένεις την επιθετική
κίνηση του αντιπάλου, η οποία στο
παρελθόν εκφραζόταν με την
μετακίνηση στρατιωτικών μονάδων
μέσα στο έδαφος μιας άλλης χώρας». Ο
εχθρός μπορεί να βρίσκεται ήδη μέσα.
Ο Κίσινγκερ δεν θα αργήσει να
εξηγήσει ποια θα πρέπει να είναι τα
θύματα των επόμενων προληπτικών
επιθέσεων. «Το
διεθνές σύστημα αντιμετωπίζει το
άμεσο κίνδυνο εξάπλωσης των
πυρηνικών όπλων σε δυο χώρες με
ανησυχητικές επιδιώξεις: Το
ιδιόμορφο, απομονωμένο καθεστώς της
Βόρειας Κορέας που έχει όλα τα
χαρακτηριστικά ενός «κράτους-παρία»
και το Ιράν, το καθεστώς του οποίου
παίρνοντας Αμερικανούς διπλωμάτες
ως ομήρους και στη συνέχεια στήριξε
τρομοκρατικές οργανώσεις στη Μέση
Ανατολή». Πόσο συμπτωματικό
μπορεί να είναι άραγε, ότι καθώς το
κείμενο του Κίσινγκερ έφτανε στα
τυπογραφεία η Ντανιέλ Πλέτκα (εξέχων
μέλος των νεοσυντηρητικών) έλεγε
στον Γκάρντιαν ότι
«δεν μπορούμε να αφήσουμε να μας
ξεφύγουν χώρες όπως το Ιράν και η
Βόρεια Κορέα». Ίσως, συνέχισε η
ίδια «να μην
έχουμε άλλη επιλογή από το να
καταφύγουμε στη χρήση βίας». Ήταν
τέτοια η φημολογία για επερχόμενη
επίθεση στο Ιράν μετά την επανεκλογή
Μπους, ώστε ο βρετανός υπουργός
Εξωτερικών, Τζακ Στρο, αναγκάστηκε
να διαχωρίσει τη θέση του τονίζοντας
ότι «δεν
υπάρχουν προϋποθέσεις για την
ανάληψη στρατιωτικής δράσης από τις
ΗΠΑ».
Αρκετοί
αναλυτές φοβούνται πλέον και το
ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί το
Ισραήλ ως δούρειος ίππος μιας
τέτοιας επίθεσης. Όπως έχει
αποκαλύψει άλλωστε το περιοδικό New
Yorker
(με
πληροφορίες που κατά τα φαινόμενα
του έδωσε ο τούρκος υπουργός
Εξωτερικών Αμπντουλάχ Γκιούλ)
πράκτορες της Μοσάντ εκπαιδεύουν
Κούρδους αντάρτες στο βόρειο Ιράκ
τους οποίους θα μπορούν να
χρησιμοποιήσουν σε επιχειρήσεις
εναντίον του Ιράν, της Συρίας αλλά
και σιιτών του Ιράκ.
Ας
επανέλθουμε όμως στο πόνημα του
Χένρι Κίσινγκερ. Ο αμερικανός πρώην
υπουργός Εξωτερικών δεν φαίνεται να
δείχνει με το δάχτυλο μόνο τους
επόμενους στρατιωτικούς στόχους της
αμερικανικής πολεμικής μηχανής αλλά
και τους πραγματικούς αντιπάλους
της αμερικανικής πλανητικής
κυριαρχίας. Επόμενος σταθμός η Κίνα.
Ο άνθρωπος που στο παρελθόν προώθησε
τη διπλωματία του πιγκ-πονγκ
μετατρέποντας το Πεκίνο σε
κυματοθραύστη της σοβιετικής
επιρροής υποστηρίζει τώρα ότι «η
ανάδυσης της Κίνας ως υπερδύναμης
είναι σημαντικότερη από την
ενοποίηση της Γερμανίας (το 19ο
αιώνα) και τη γαλλική επανάσταση. Και
αυτό γιατί μεταφέρει το κέντρο
βάρους της διεθνούς πολιτικής από
τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό». Ο
Κίσινγκερ θεωρεί ότι το Πεκίνο δεν
θα χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα
για την επέκτασή του. Προειδοποιεί
όμως το νέο αμερικανό πρόεδρο ότι θα
πρέπει «να
διατηρήσει την παραδοσιακή
αμερικανική αντίθεση σε κάθε
ηγεμονική επιδίωξη που αναπτύσσεται
στην Ασία». Εξηγεί μάλιστα ότι θα
πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα «για
να αποφευχθούν οι αντιπαραθέσεις
της αποικιακής περιόδου… όπου
σήμερα οι μάχες δεν θα δοθούν για
εδαφικά οφέλη αλλά για την χάραξη
της διαδρομής που θα ακολουθήσουν οι
αγωγοί πετρελαίου». Ένας κίνδυνος
για τον οποίο οι ΗΠΑ έχουν λάβει ήδη
σημαντικά «μέτρα» καταλαμβάνοντας
το Αφγανιστάν και δημιουργώντας
νέες στρατιωτικές βάσεις στην
κεντρική Ασία.
Οι
ομολογουμένως εντυπωσιακές, σε όγκο
και ανάλυση, συμβουλές του Κίσινγκερ
προς τον νέο πρόεδρο δεν θα
μπορούσαν παρά να ολοκληρώνονται με
μια αναφορά στην Ευρώπη. Αν και
τυπικά προτείνει μια προσπάθεια
προσέγγισης των δυο πλευρών, ο
ρεαλιστής πολιτικός δεν αφήνει
περιθώρια αμφιβολίας ότι αυτή η
προσέγγιση μπορεί να επιτευχθεί
μόνο αν η Ευρώπη δεθεί στο άρμα της
Ουάσιγκτον αποδεχόμενη τη λογική
των προληπτικών επιθέσεων και της
μονομέρειας στη χάραξη της
εξωτερικής πολιτικής. Αυτό που ξεχνά
να θυμίσει στον επόμενο πρόεδρο, ο
μάγος της διπλωματίας, είναι ότι
όλοι αυτοί οι αντίπαλοι των ΗΠΑ, που
κατά τη γνώμη του θα πρέπει είτε να
υποταχθούν είτε να τεθούν στο
περιθώριο, ένιωσαν αναγούλα με την
επανεκλογή του γελαδάρη στον
προεδρικό θώκο των ΗΠΑ. Και είναι
αυτοί οι αντίπαλοι που αργά ή
γρήγορα θα ανακόψουν την πορεία στο
άρμα του αυτοκράτορα.
Πολιτικός
νάνος και συντηρητικός ο Τζον Κέρι
Μετά
τις εκλογές του 2000 αρκετοί πολιτικοί
αναλυτές μιλούσαν για δημοκρατική
εκτροπή. Η εκλογή του Μπους
αντιμετωπίζονταν ως ατυχές γεγονός
αν και αναγνωρίζονταν ότι
εξυπηρετούσε συγκεκριμένες ομάδες
της αμερικανικής αστικής τάξης –
κυρίως τις πετρελαϊκές εταιρείες
και άλλους μεγάλους κολοσσούς. Τα
ανέκδοτα για τον κρετίνο-πρόεδρο που
ήρθε από το Τέξας (οι τεξανοί είναι η
απόδειξη πως οι ινδιάνοι είχαν
ερωτικές σχέσεις με τα βουβάλια κλπ.),
φάνηκε να εκφράζουν τη συλλογική
αντίληψη ότι ο Τζορτζ Μπους αποτελεί
μια ανωμαλία του εκλογικού
συστήματος. Όσοι θυμόντουσαν ότι
ακόμη και ο πατέρας του, που πέτυχε
την τελειωτική νίκη επί της
Σοβιετικής Ένωσης και τοποθέτησε
αμερικανικές δυνάμεις στην
πετρελαιοφόρο περιοχή της Μέσης
Ανατολής, έχασε τελικά τις εκλογές
λόγω της οικονομικής κατάστασης της
χώρας, θεωρούσαν δεδομένο ότι ο
Μπους θα έχανε τη μάχη.
Φέτος
η οικονομία αντιμετώπιζε και πάλι
σημαντικά προβλήματα, ύστερα από τα
κολοσσιαία λογιστικά σκάνδαλα αλλά
και το υπέρογκο εξωτερικό χρέος. Και
ο Τζορτζ Μπους δεν είχε καν την
πολυτέλεια να παρουσιάσει τις
στρατιωτικές νίκες του πατέρα του.
Στο Αφγανιστάν οι αμερικανικές
δυνάμεις κατάφερναν να ελέγχουν
μόνο την πρωτεύουσα Καμπούλ, στο
Ιράκ οι αντάρτες πραγματοποιούν
επιθέσεις ακόμη και στην καρδιά της
Βαγδάτης ενώ ο Οσάμα μπιν Λάντεν,
άλλοτε στενός συνεργάτης της
οικογένειας Μπους και των
αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών,
παραμένει άφαντος. Η ψυχροπολεμική
συμμαχία με την Ευρώπη απειλούνταν
με διάλυση ενώ ο Μπους κατέγραφε στο
ενεργητικό του, τα εγκλήματα του
Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκραιμπ.
Παράλληλα
αρκετοί ακόμη εκλογικοί παράγοντες
καθιστούσαν τη νίκη του Τζον Κέρι,
κάτι περισσότερο από πιθανή. Παρά
τις πρόσκαιρες ανησυχίες της Γουόλ
Στρίτ, ο Κέρι εκπροσωπούσε σημαντική
μερίδα του αμερικανικού κεφαλαίου
και θα μπορούσε να υπηρετήσει τα
συμφέροντα της νέας αμερικανικής
οικονομίας ακόμη και αν περιόριζε
τις ληστρικές παροχές (βλέπε Ντικ
Τσένι). Στη διάρκεια της
προεκλογικής περιόδου, ξοδεύοντας
μυθικά ποσά κατάφερε να εξασφαλίσει
την εγγραφή εκατομμυρίων νέων
ψηφοφόρων ενώ μια στρατιά δικηγόρων
ήταν έτοιμος να προασπίσει τα
εκλογικά δικαιώματα μαύρων και
ισπανόφωνων που παραδοσιακά
ψηφίζουν Δημοκρατικούς.
Άλλωστε
σε μια χώρα του θεάματος όπως η
Αμερική πίστευε και τελικά κατάφερε
να συνθλίψει επικοινωνιακά το
δυσλεκτικό αντίπαλό του – παρά το
γεγονός ότι ο τελευταίος
κυκλοφορούσε καλωδιωμένος και
αναμασούσε μηχανικά τα λόγια που
άκουγε από το ακουστικό του. Η απορία
των Δημοκρατικών γιατί τελικά
γελοιοποιήθηκαν σε αυτή την
αναμέτρηση θα μπορούσε να
συνοψιστεί στη φράση: «Με το φως τα
βάζω με το φως τα βγάζω τι έχουν τα
έρμα και ψοφούν». Ομολογουμένως ο
Κέρι αποδείχτηκε πολιτικός νάνος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην
τελευταία ομιλία μετά την
ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο
υποψήφιος αντιπρόεδρος Τζον
Εντουαρντς έκανε «αρχηγική»
εμφάνιση καλώντας τον αμερικανικό
λαό να προστατεύσει το δικαίωμα στη
δημόσια ασφάλιση και να αγωνιστεί
κατά του οικονομικού και κοινωνικού
αποκλεισμού, ενώ ο Κέρι νομίζοντας
ότι κέρδισε κάποιο Οσκαρ άρχισε να
ευχαριστεί φίλους και γνωστούς για
τη βοήθειά τους. Η αποτυχία των
δημοκρατικών, όμως, δε μπορεί να
αποδοθεί μόνο στον πολιτικά
ανύπαρκτο Κέρι.
Η
εκλογική αναμέτρηση παρουσίασε
ορισμένα νέα ποιοτικά
χαρακτηριστικά η ανάλυση των οποίων
θα απασχολεί πολιτικούς επιστήμονες
και δημοσιογράφους για αρκετά
χρόνια. Αρχικά η οικονομία όχι μόνο
δεν έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο
προηγούμενων αναμετρήσεων αλλά
αντιθέτως βρέθηκε στο περιθώριο.
Μαζί της φάνηκε να ξεφτίζει και η
επικοινωνιακή πολιτική που
ακολουθούσαν στο παρελθόν οι
υποψήφιοι. Το γεγονός ότι ο Μπους
έχασε και τις τρεις τηλεοπτικές
αναμετρήσεις δεν φάνηκε να
επηρεάζει καθόλου τους ψηφοφόρους
του που δεν οργανώθηκαν στους
καναπέδες των αμερικανικών σαλονιών
αλλά στις εκκλησίες και τους χώρους
συγκέντρωσης των παραθρησκευτικών
οργανώσεων. Είναι οι άνθρωποι που
όπως παρατήρησε ο Γκάρντιαν
απαντούν «ναι» στις ακόλουθες
τέσσερις ερωτήσεις: Εχετε ένα μέλος
της οικογένειας στις ένοπλες
δυνάμεις; Πηγαίνετε μια φορά την
εβδομάδα στην εκκλησία; Στηρίζετε
την απαγόρευση των εκτρώσεων;
Οπλοφορείτε;
Αυτή
η στροφή του εκλογικού σώματος προς
τη Δεξιά και την Ακροδεξιά σε
συνδυασμό με μια ιδιόμορφη
επιστροφή της πολιτικής (όπως
καταγράφηκε από την αυξημένη
προσέλευση στις κάλπες) έδωσε τη
νίκη στους Ρεπουμπλικάνους.
Αντίθετα οι Δημοκρατικοί παρά το
γεγονός ότι παρουσίασαν ίσως τον πιο
δεξιό υποψήφιο στην ιστορία τους δεν
κατάφεραν ούτε να πλησιάσουν το
φανατικά θρησκευόμενο, εθνικιστή,
λευκό ψηφοφόρο – δηλαδή την
πλειοψηφία των Αμερικανών.
Ο
κλιντόνιος τρίτος δρόμος που
επηρέασε και τις αντίστοιχες
ευρωπαϊκές προσπάθειες στη Βρετανία
και σε μικρότερο βαθμό τη Γαλλία
ενταφιάστηκε οριστικά και επάνω του
τοποθετήθηκε ένας τεράστιος σταυρός.
Μέσα σε αυτό το λίπασμα από κοπριά η
ομάδα των νεοσυντηρητικών βρήκε
πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί
και να επιβεβαιώσει την ιδεολογική
της κυριαρχία.
|
