|
ΒΡΑΖΙΛΙΑ:
ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑ
Έχουν
ήδη περάσει δυο χρόνια από τότε που
οι εργάτες, φτωχοί και καταπιεσμένοι
ανέβασαν τον Λούλα στην εξουσία με
την ελπίδα ότι τα πράγματα θα ήταν
διαφορετικά. Δυστυχώς τίποτα δεν
έχει ουσιαστικά αλλάξει και μάλλον
τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από
πριν.
Ο
Λούλα, τα πρώτα δυο χρόνια της
διακυβέρνησής του έχει αφοσιωθεί
στην περικοπή κοινωνικών
προγραμμάτων και των συντάξεων
καθώς και στο να πείθει με κάθε
δυνατό τρόπο τους ιμπεριαλιστές
επενδυτές πως είναι ο άνθρωπος τους.
Μόνο
πέρσι, η Βραζιλία έκοψε 4,7 δις
δολάρια, περίπου 25% των
προτεινόμενων εξόδων για δημόσια
έργα και άλλα κοινωνικά προγράμματα.
Τον
Οκτώβρη του 2002, η σαρωτική νίκη του
Λούλα εξέφρασε τη δυσφορία των μαζών
στη Βραζιλία, που είχαν εξαθλιωθεί
από την παγκόσμια καπιταλιστική
κρίση και τα προγράμματα λιτότητας
της προηγούμενης κυβέρνησης με
επικεφαλής τον Καρντόσο.
Ωστόσο
η κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος,
με τους «τροτσκιστές» υπουργούς της
(υποστηριζόμενους από την Eνιαία
Γραμματεία) έχει κάνει υπερωρίες,
όχι για τη βελτίωση των μαζών της
Βραζιλίας αλλά για να πείσει τους
ιμπεριαλιστές επενδυτές και τους
Βραζιλιάνους καπιταλιστές ότι
μπορεί να τους διασφαλίσει τόσο την
μεγιστοποίηση των κερδών τους όσο
και τη συνεχή ροή των πληρωμών προς
τους διεθνείς οργανισμούς δανειστών
του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, όπως
το ΔΝΤ. Ο «με οικονομικές αρχές
λαϊκισμός» του Λούλα, όπως τον έχουν
αποκαλέσει μερίδες των αστών, έχει
φυσικά φέρει πολύ καλύτερα
αποτελέσματα για τους ξένους και
ντόπιους καπιταλιστές παρά για τους
εργάτες, τους αγρότες και τους
ακτήμονες της Βραζιλίας.
Αυτό
είχε φανεί από την αρχή. Η πρόταση
του Λούλα για τον πρώτο
προϋπολογισμό που κατέθεσε
περιελάμβανε περικοπές εξόδων 14 δις.
δολαρίων, που ο Λούλα τότε είχε
περιγράψει ως ένα «πικρό γιατρικό»
για την οικονομία.
Οι
προϋπολογισμοί καθώς και η υπόσχεση
του Λούλα να επιδιώξει με ενεργητικό
τρόπο περικοπές στο συνταξιοδοτικό
των δημόσιων υπαλλήλων και εργατών,
ηρέμησε τους καπιταλιστές, που ήταν
τώρα περισσότερο σίγουροι ότι θα
συνεχίσουν να λαμβάνουν τις
πληρωμές από το σχεδόν 206 δις δολάρια
χρέος της Βραζιλίας. Ο «αριστερός»
Λούλα κατάφερε να περικόψει τις
συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων
και εργατών, κάτι που δεν είχε
καταφέρει να κάνει η προηγούμενη
κυβέρνηση λόγω της ισχυρής λαϊκής
αντίθεσης σ’ αυτά τα μέτρα. Και αυτό
σε μια χώρα 175 εκατομμυρίων, όπου το
33% ζει με λιγότερα από ένα δολάριο
την ημέρα.
Στις
αρχές του 2004, η κυβέρνηση πάλεψε για
να περιορίσει το μέγεθος της αύξησης
του κατώτατου μισθού, που είναι
ζωτικής σημασίας για τους εργάτες.
Περίπου 33% της εργατικής δύναμης και
των συνταξιούχων του δημόσιου τομέα
ζουν απ’ αυτό το μικρό μηνιαίο ποσό.
Ωστόσο, αυτό φαίνεται πως δεν
ενδιέφερε τον «αριστερό» Λούλα, ο
οποίος δήλωσε: «Είναι αδύνατο να
δώσουμε υψηλότερο κατώτατο μισθό». «Όταν
συζητάμε για τον κατώτατο μισθό στην
πραγματικότητα συζητάμε για τις
συντάξεις». Οι περικοπές στις
συντάξεις αποτελούν ένα από τα
σημαντικότερα σημεία της πολιτικής
της σημερινής κυβέρνησης, ώστε να
συμβαδίσει σύμφωνα με τις οδηγίες
του ΔΝΤ.
Τις
προτεραιότητες όμως της κυβέρνησης
του Λούλα φαίνεται πως δεν
συμμερίζονται οι εργάτες και οι
εργαζόμενοι. Ήδη οι τραπεζικοί
βρίσκονται επί 9 βδομάδες σε απεργία,
απαιτώντας αύξηση 25%. Ο υπουργός
εργασίας Μπερζοϊνι, πρώην ηγέτης του
συνδικάτου των τραπεζικών, έχει
φυσικά ταχθεί κατά της απεργίας.
Επίσης 106.000 εργάτες στην
αυτοκινητοβιομηχανία και στη
βιομηχανία ατσαλιού στα βιομηχανικά
προάστια του Σάο Πάολο έχουν
πραγματοποιήσει μια σειρά στάσεων
εργασίας απαιτώντας αύξηση 9,5%. Τέλος
πολλοί ακόμα εργαζόμενοι από άλλες
βιομηχανίες βρίσκονται ή οδεύουν
προς απεργιακές κινητοποιήσεις με
παρόμοια αιτήματα. Τέλος αξίζει να
σημειωθεί πως ο πληθωρισμός στη
Βραζιλία για το 2004 είναι γύρω στο 7%.
Τα
δύο χρόνια της διακυβέρνησης Λούλα
έδειξαν ότι όσο ριζοσπαστική κι αν
είναι μια κυβέρνηση, μέσα στον
καπιταλισμό δεν εκπροσωπεί τους
καταπιεσμένους, αλλά ως μέρος και
κορωνίδα του καπιταλιστικού κράτους
αποτελεί όργανο της αστικής
εξουσίας και των καπιταλιστικών
ταξικών συμφερόντων. Αυτό που μας
δείχνει η σημερινή εμπειρία το είχαν
εκφράσει οι Μαρξιστές στις αρχές του
αιώνα για τους Λούλα της εποχής
εκείνης. Ο Κάουτσκι στο Δρόμο προς
την Εξουσία έλεγε πως μια
σοσιαλιστική κυβέρνηση μέσα στον
καπιταλισμό, παρόλες τις προθέσεις
της, θα αναγκαστεί ή να
συνθηκολογήσει με τον καπιταλισμό
και να προδώσει τους εργάτες ή να
εκπροσωπήσει τους εργάτες και να
ανατραπεί από τον καπιταλισμό, μέσος
δρόμος δεν υπάρχει. Τουλάχιστον ο
Λούλα ξέρουμε ποια επιλογή έκανε.
ΟΛΛΑΝΔΙΑ
Στις
αρχές του Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε
η μεγαλύτερη πορεία στην ιστορία του
Ολλανδικού εργατικού κινήματος.
Πάνω από 250.000 άνθρωποι διαδήλωσαν
στο Άμστερνταμ κατά των σχεδίων της
ολλανδικής κυβέρνησης να περικόψει
τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις
συντάξεις και τα εργατικά
δικαιώματα. Συγχρόνως
διαμαρτυρήθηκαν
για την υποστήριξη που προσφέρει
η Ολλανδία στον πόλέμο των
αμερικανών κατά του Ιράκ.
Αυτό
το πακέτο περικοπών του κράτους
πρόνοιας της δεξιάς κυβέρνησης
είναι το μεγαλύτερο από το 1945. Το
πακέτο αυτό αποτελεί τμήμα του
περιβόητου προγράμματος «κοινωνικής
μεταρρύθμισης», που έχει ως στόχο
την ολοκληρωτική ανοικοδόμηση ή
καλύτερα αποδόμηση του κράτους
πρόνοιας, την εισαγωγή περισσότερων
ωρών εργασίας, καθώς και την αύξηση
του ορίου συνταξιοδότησης.
Τα
θέματα αυτά δεν είναι άγνωστα. Από
τις αρχές τις δεκαετίες του ’90 οι
Ευρωπαίοι καπιταλιστές έχουν
προσπαθήσει να τα περάσουν με
διάφορους τρόπους και σε διαφορικές
χρονικές στιγμές σε διάφορες χώρες (Γαλλία,
Ιταλία, Ελλάδα κλπ).
Στη
διαδήλωση συμμετείχαν οι τρεις
βασικές συνδικαλιστικές
ομοσπονδίες, άλλες 500 μικρότερες
οργανώσεις καθώς και πολιτικά
κόμματα, οργανώσεις μεταναστών και
προσφύγων καθώς και ανένταχτοι.
Παρόμοιες
επιθέσεις οδήγησαν και σε μια
διαδήλωση 50.000 ατόμων στο Βερολίνο,
την ίδια ημέρα με τη διαδήλωση του
Άμστερνταμ.
Οι
διαδηλώσεις αυτές έφεραν για πρώτη
φορά σε επαφή και αυτό είναι
ιδιαίτερα σημαντικό, συνδικαλιστές
και αριστερούς αγωνιστές με
σημαντική εμπειρία μαζί με
νεολαίους που
ριζοσπαστικοποιήθηκαν στο
αντιπολεμικό κίνημα ή στο κίνημα
κατά της παγκοσμιοποίησης,
μετανάστες και νέα τμήματα εργατών.
Στο
Ρότερνταμ οι εργάτες στο λιμάνι
απέργησαν και νεολαίοι κατέστρεψαν
ένα ψεύτικο άγαλμα του πρωθυπουργού.
Στο Ρότερνταμ επίσης
πραγματοποιήθηκε πορεία 60.000
συνδικαλιστών ενώνοντας μαύρους και
λευκούς εργάτες και αυτό σε μια πόλη
από όπου ξεκίνησε την καριέρα του ο
ακροδεξιός πολιτικός Πιμ Φορτούν.
Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και
σε άλλες πόλεις της Ολλανδίας.
Οι
πρόσφατες κινητοποιήσεις και ο
μαζικός χαρακτήρας τους, οδήγησε τα
ΜΜΕ στην Ολλανδία να μιλάνε για την
επιστροφή των συνδικάτων και για το
γεγονός ότι στις διαδηλώσεις δεν
συμμετέχουν απλά οι συνδικαλιστές
αλλά όλη σχεδόν η Ολλανδική κοινωνία.
Μετά από πολύ καιρό φαίνεται η
αριστερά να περνάει στην αντεπίθεση
και αυτή η διάθεση είναι διάχυτη
στην Ολλανδία.
Τα
πράγματα για την κυβέρνηση δεν είναι
καλά. Η δημοτικότητά της έχει πέσει
από τη στιγμή που έχει ακολουθήσει
τον Μπους στον πόλεμο κατά του Ιράκ.
Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις,
αν πραγματοποιούνταν εκλογές τώρα, η
τρικομματική συμμαχία του
πρωθυπουργού Μπαλκενέντε θα έχανε
την πλειοψηφία της από
αντιπολιτευόμενα κόμματα που
βρίσκονται στα αριστερά.
Τα
πράγματα φαίνεται να αναθερμαίνουν
την γηραιά ήπειρο. Η Ολλανδία και η
Γερμανία φαίνεται να βαδίζουν στον
δρόμο μαχητικών κινητοποιήσεων που
άνοιξε η Γαλλία και πιο πρόσφατα η
Ιταλία. Το πρόβλημα όμως που θα
πρέπει να απασχολήσει την
επαναστατική αριστερά είναι πως θα
κρατήσει ένα τέτοιο κίνημα ζωντανό
και πως αυτό θα μπορέσει να βοηθήσει
στους αγώνες, ώστε οι επιθέσεις των
καπιταλιστών σε όποια χώρα και να
συμβούν να αποκρουστούν με ένα
αποτελεσματικό και διεθνιστικό
τρόπο και να μην εκφυλιστούν και
χαθούν.
ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ
|
