Φαλούτζα: μνήμες του Βιετνάμ

       Πολλοί θυμήθηκαν την βασκική  πόλη Γκουέρνικα που ισοπεδώσανε οι φασίστες και τα αεροπλάνα του Χίτλερ στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, αντικρίζοντας την απίστευτη βαρβαρότητα που δείξανε, ξεπερνώντας τον ίδιο τους τον εαυτό, οι συνήθεις βάρβαροι, οι Αμερικανοί εισβολείς  στο κατεχόμενο Ιράκ, ισοπεδώνοντας την ηρωική Φαλούτζα και σφαγιάζοντας ένα μεγάλο τμήμα του άμαχου πληθυσμού της.

       Πιο κοντά στη σημερινή πραγματικότητα, βρίσκεται η αναλογία που έκανε πριν την μάχη, ο επικεφαλής των Αμερικανών πεζοναυτών: μιλώντας τους για να τους εμψυχώσει τους θύμισε την μάχη για την ανακατάληψη της βιετναμέζικης πόλης Χούε τον Μάρτιο του 1968.

       Φαίνεται κάπως παράξενη η αναφορά να γίνεται από τον επικεφαλής της ιμπεριαλιστικής επιδρομής στην πόλη-σύμβολο της ιρακινής αντίστασης. Προφανώς το σύμπλεγμα του Βιετνάμ συνεχίζει να ταράζει τους πάντες στις ΕΠΑ, ιδιαίτερα καθώς το φάσμα ενός νέου Βιετνάμ πλανάται επίμονα στο Ιράκ και τα στρατεύματα Κατοχής βουλιάζουν σε ένα αβυσσαλέο τέλμα. Πάντως η αναλογία με την μάχη της Χούε, ανεξάρτητα από τις όποιες ρητορικές προπαγανδιστικές βλέψεις του Αμερικανού καραβανά, είναι αρκετά εύστοχη.

       Ας θυμίσουμε τα γεγονότα. Τον Φεβρουάριο του 1968, οι επαναστατικές δυνάμεις των Βιετκόνγκ εξαπέλυσαν την περίφημη επίθεση του Τετ- της βιετναμέζικης Πρωτοχρονιάς- σαρώνοντας τις αμερικανικές δυνάμεις και εισβάλλοντας ακόμα και στην αμερικανική πρεσβεία της Σαϊγκόν. Ένα μήνα μετά την ταπείνωσή του, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός  επιχείρησε να πάρει την αιματηρή ρεβάνς, προχωρώντας σε αντεπίθεση με βασικό στόχο την ανακατάληψη της πόλης Χούε , την οποία και επέτυχε σφάζοντας συστηματικά, σπίτι-σπίτι, δωμάτιο-δωμάτιο, κάθε γυναίκα, γέροντα και παιδί που συναντούσε. Όσον αφορά τους ίδιους τους Βιετκόνγκ, αφού δώσανε  ισχυρά πλήγματα στον εχθρό, διέφυγαν από τον κλοιό του.

      Τον Απρίλιο του 2004, οι μαχητές της Φαλούτζα, μετά από σκληρή μάχη από στενό σε στενό, είχαν απωθήσει από την πόλη τους Αμερικανούς πεζοναύτες, υποχρεώνοντας τις αρχές Κατοχής σε ταπεινωτική παράδοση της εξουσίας στην πόλη σε τοπικές δυνάμεις μπααθικής προέλευσης. Όχι μονάχα «θερμοκέφαλοι τροτσκιστές» αλλά ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων των ΕΠΑ μίλαγαν τότε για μια επικίνδυνη για τον ιμπεριαλισμό στροφή του πολέμου που θα μπορούσε να σημαίνει για τους εισβολείς  κάτι αντίστοιχο με ό,τι γνώρισαν οι ναζί εισβολείς στο Στάλινγκραντ. Η συνέχεια φαίνονταν να επιβεβαιώνει τους φόβους των μεν και τις προσδοκίες των δε καθώς η πόλη αυτή έγινε το ορμητήριο και η πηγή έμπνευσης για αλλεπάλληλες επιθέσεις των Ιρακινών ανταρτών, μέσα κι έξω από το λεγόμενο σουνιτικό τρίγωνο, από την Μοσούλη ως την σιιτική Νατζάφ και από την πρωτεύουσα Βαγδάτη ως την Βασόρα.

        Η εξέγερση των Σιιτών του «Στρατού του Μάχντι(Μεσσία)»  του αλ Σαντρ που ακολούθησε έληξε με ένα συμβιβασμό που πέτυχαν οι ιμπεριαλιστές μέσω του ισλαμικού κλήρου και του Αγιατολαχ Σιστανί             (πιθανόν και της ίδιας της Τεχεράνης). Έχοντας πετύχει οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές την αποδοχή της συμμετοχής των Σιιτικών πολιτικών δυνάμεων στην «εκλογική διαδικασία» που σκάρωσαν για τον Ιανουάριο του 2005, συγκέντρωσαν όλα τα πυρά τους στην σουνιτική πόλη-σύμβολο της Αντίστασης, στη Φαλούτζα. Η βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής επιδρομής που φρόντισε πρώτα-πρώτα να καταλάβει το νοσοκομείο για να μην φανούν στις τηλεοπτικές οθόνες  τα χιλιάδες αθώα θύματα του άμαχου πληθυσμού( τον Απρίλιο το γεγονός αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο) έχει διπλό στόχο: την ρεβάνς για την απριλιανή ήττα και την πολιτική υποταγή των σουνιτικών τοπικών ηγεσιών και κομμάτων στις ψευτοεκλογές του Μπους και του αντρείκελού του Αλάουϊ, στη θεσμοποίηση της Κατοχής.

         Η πόλη όντως ερειπώθηκε από τους αμερικανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τα τανκς. Ο αριθμός των θυμάτων στον άμαχο πληθυσμό υπολογίζεται τεράστιος αν και άγνωστος. Από την άλλη  μεριά, η Αντίσταση δεν έχει αφήσει περιθώρια στον εχθρό για να θριαμβολογήσει. Οι αντάρτες έδωσαν σκληρά χτυπήματα στον συντριπτικά υπέρτερο εχθρό- κι όπως συμβαίνει στον ανταρτοπόλεμο, μαζί και στο αντάρτικο των πόλεων- αποσύρθηκαν και συνέχισαν να χτυπούν αλλού, στο Ράμαντι, στη Σαμάρα, την ίδια την Βαγδάτη. Η εξέγερση κυριάρχησε για ένα διάστημα στη Μοσούλη, την τρίτη σε μέγεθος πόλη της χώρας. Ο ανταρτοπόλεμος  μαίνεται μεταφέροντας το πεδίο μάχης της Φαλούτζα σε όλο το Ιράκ. Στο πολιτικό επίπεδο είναι χαρακτηριστικό ότι, για την ώρα τουλάχιστον, τα πολιτικά κόμματα των Σουνιτών καλούν σε μποϋκοτάζ των αμερικανοκίνητων  ψευτο-εκλογών.

       Οι ίδιοι οι Αμερικανοί ιθύνοντες υποχρεώνονται να πουν ότι με την ανακατάληψη της  Φαλούτζα δεν έληξε η αναμέτρηση αλλά ότι αντίθετα  εντείνεται και «κλιμακώνεται η βία». Ας θυμηθούν οι πάντες ξανά το παράδειγμα της Χούε και το τι επακολούθησε. Η ανακατάληψη της βιετναμέζικης πόλης δεν ματαίωσε το τελικό θρίαμβο της Βιετναμέζικης Επανάστασης την Πρωτομαγιά του 1975. Αλλά και κάτι άλλο, εξαιρετικά σημαντικό: η βιετναμέζικη επίθεση του Τετ ήταν μια σημαντική στιγμή μιας διεθνούς επαναστατικής δυναμικής που εκδηλώθηκε αμέσως μετά με την επαναστατική κρίση που συγκλόνισε την Ευρώπη και τον κόσμο, από τον Μάη του ’68 και το ιταλικό φθινόπωρο ως το Πολυτεχνείο του ’73, την Πορτογαλική επανάσταση και την πτώση των δικτατοριών στην Ελλάδα και την Ισπανία και την ίδια την θριαμβευτική είσοδο των Βιετκόνγκ στη Σαϊγκόν.

        Η ηφαιστειακή κρίση στη Μέση Ανατολή, στη Παλαιστίνη και στο κατεχόμενο  αλλά αντιστεκόμενο Ιράκ είναι μέρος επίσης μιας εκρηκτικής διεθνούς δυναμικής που ήδη προκαλεί τριγμούς στην Ευρώπη. Χρέος μας είναι να κλιμακώσουμε το αντιπολεμικό κίνημα και να το μετατρέψουμε σε δύναμη ανατροπής των καπιταλιστικών κυβερνήσεων των εγκληματιών πολέμου . Η κυβέρνηση Καραμανλή συμμετέχει με  τον ένα και τον άλλο τρόπο στο πολεμικό όργιο του Μπους και αναγνωρίζει επίσημα το  αμερικανόδουλο καθεστώς του Κούϊσλιγκ- Αλάουϊ. Το φάντασμα των μαχητών της Φαλούτζα και των αθώων θυμάτων της ηρωικής πόλης πρέπει να ταράξει και τους Έλληνες σφουγκοκολάριους του ιμπεριαλισμού.