ΕΚΛΟΓΕΣ ΦΑΡΣΑ ΣΤΟ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟ  ΙΡΑΚ

Οι κατακτητές και οι συνεργάτες τους θα κάνουν το παν για να τις νομιμοποιήσουν

Καθώς οι επιθέσεις πολλαπλασιάζονται όσο πλησιάζουν οι εκλογές της Κυριακής 30 Ιανουαρίου 2005, ένα νέο σκάνδαλο βασανισμού Ιρακινών κρατουμένων από Βρετανούς ήρθε να εντείνει την αναξιοπιστία των δυνάμεων κατοχής και να βαθύνει το μίσος των Ιρακινών, αλλά και όλων των αραβικών λαών, προς τους επίδοξους «εκπολιτιστές» τους.

Ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ από το ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί.

Χειρότερη συγκυρία για τη διεξαγωγή των εκλογών-φάρσα στο Ιράκ δεν θα μπορούσαν να είχαν φανταστεί οι δυνάμεις κατοχής: Οι επιθέσεις και εκρήξεις που σημειώνονται καθημερινά σε όλες τις γωνιές της χώρας, πολλαπλασιάζονται διαρκώς, ειδικά όσο πλησιάζει η 30ή Ιανουαρίου. Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο να προκαλούνται βαριές απώλειες στους Αμερικανούς, τους Βρετανούς και τους ντόπιους συνεργάτες τους αλλά, ταυτόχρονα, να δημιουργείται ένα αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας, ακόμη και σε εκείνους που έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν, κάνοντας την προσέλευση στις κάλπες, μέχρι και στην Πράσινη Ζώνη της Βαγδάτης, μια κυριολεκτικά επικίνδυνη αποστολή. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τους ιρακινούς πράκτορες που εργάζονται για λογαριασμό των κατακτητών, τουλάχιστον 250 αποφασισμένοι καμικάζι, μαζί με 150 αυτοκίνητα-βόμβες, είναι έτοιμοι να σκορπίσουν το θάνατο αυτές, τις τελευταίες ημέρες πριν τις εκλογές. 

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το νέο σκάνδαλο με τους βασανισμούς ιρακινών αιχμαλώτων από Βρετανούς πεζοναύτες στη Βασόρα απειλεί να μετατρέψει τους έντονους πονοκεφάλους των κατακτητών σε μια αβάσταχτη ημικρανία – αν όχι σε εγκεφαλικό επεισόδιο! Το Αμπού Γκραϊμπ των Βρετανών, που ήρθε στη δημοσιότητα όταν ένας από τους πρωταγωνιστές έδωσε το φιλμ – στο οποίο είχε αποθανατίσει τα φρικιαστικά συμβάντα – για εμφάνιση σε ένα…φωτογραφείο της γειτονιάς του, φέρνει όλους τους Ιρακινούς, αλλά και το σύνολο των αραβικών λαών, και πάλι αντιμέτωπους με τη φρίκη της κατοχής και την πραγματική έννοια της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας» την οποία υπηρετούν ο Μπους, ο Μπλερ και οι συνοδοιπόροι τους.

Διότι – πώς να το κάνουμε; - άντε τώρα να πειστούν και οι πλέον καλόπιστοι ότι πρέπει να κοιμούνται πιο ήσυχοι μετά την υπόσχεση που έδωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στη δεύτερη ορκομωσία του, ότι θα φέρει  τη φλόγα της ελευθερίας σε κάθε γωνιά της γης, κηρύσσοντας τον ανένδοτο «κατά της τυραννίας», ο οποίος έρχεται να διαδεχθεί τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας»! «Οι εικόνες, όπως είναι γνωστό εδώ και χιλιάδες χρόνια, μπορούν να έχουν δύναμη πολλαπλάσια από πολύ περισσότερες λέξεις (…) Κατά συνέπεια, η παγκόσμια προβολή αυτών των φωτογραφιών το ελάχιστο που αποφέρει είναι να καταστήσει τις ΗΠΑ και τη Βρετανία μια συμμαχία των ντροπιασμένων», αναφέρει χαρακτηριστικά στο σχετικό βασικό του άρθρο το βρετανικό περιοδικό Εκόνομιστ, το οποίο έχει στηρίξει, έστω και κριτικά, την εισβολή στο Ιράκ.

Κι όμως, παρόλα αυτά, δεν θα πρέπει να θεωρείται καθόλου δεδομένο ότι οι εκλογές της Κυριακής θα καταγραφούν αυτομάτως ως φάρσα, τόσο για τους Ιρακινούς όσο και για ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο, απλώς και μόνο επειδή εμείς τις χαρακτηρίζουμε έτσι. Το αντίθετο, μάλιστα. Η σημασία που αποδίδουν οι κατακτητές σε αυτή τη διαδικασία είναι τεράστια – και γι’ αυτό, έχουν επιβάλει στρατιωτικό νόμο εδώ και ένα μήνα, σφραγίζουν τα σύνορα όλες τις μέρες πριν και μετά τις εκλογές, είναι αποφασισμένοι να βάλουν μέχρι και τους νεκρούς να ψηφίσουν προκειμένου να επιδείξουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό συμμετοχής και να ενισχύσουν τους δικούς τους ανθρώπους, με πρώτο και καλύτερο τον ψευτο-πρωθυπουργό Ιγιάντ Αλαουΐ   και, φυσικά, θα επιστρατεύσουν την τεράστια ισχύ των ελεγχόμενων ΜΜΕ προκειμένου να τη νομιμοποιήσουν.

Ακόμη και οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και ο ΟΗΕ, οι οποίοι ως γνωστών είχαν ανεπιτυχώς προσπαθήσει να μποϊκοτάρουν τη μονομερή επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράκ, θεωρούν ότι οι εκλογές αυτές είναι μια «ευκαιρία εκδημοκρατισμού» για τους Ιρακινούς. Είναι δε έτοιμοι, εφόσον το επιτρέψουν οι αριθμοί και η συμμετοχή και δεν διαπράξουν κανένα μαζικό έγκλημα οι Αμερικανοβρετανοί τις επόμενες μέρες, να αναγνωρίσουν το αποτέλεσμα ως νόμιμο – λες και την Κυριακή τελειώνει η κατοχή ή ωσάν να μην εξακολουθούν οι δυνάμεις κατοχής να έχουν τον πρώτο και το τελευταίο λόγο για τα όσα θα συμβαίνουν στη χώρα από τη Δευτέρα 31 Ιανουαρίου.

Τα σημεία-κλειδιά, που θα κρίνουν εν πολλοίς το ουσιαστικό αποτέλεσμα αυτής της αναμέτρησης, είναι τα εξής: Πρώτα από όλα, φυσικά, το ποσοστό αποχής. Πιθανότατα, βεβαίως, εμείς δεν θα το μάθουμε ποτέ επακριβώς, ωστόσο οι ίδιοι οι Ιρακινοί θα είναι σε θέση να το εκτιμήσουν, από την εικόνα που θα συναντήσουν στα εκλογικά κέντρα και τους δρόμους, καθώς και από τις συζητήσεις που θα προηγηθούν και θα ακολουθήσουν. Αξίζει να υπενθυμίσουμε, με την ευκαιρία, ότι σχεδόν όλα τα σουνιτικά κόμματα και οι θρησκευτικοί ηγέτες έχουν καλέσει σε αποχή: Ενώ αντιθέτως, Κούρδοι και Σιΐτες (που αποτελούν το 75-80% του πληθυσμού του Ιράκ) επιδιώκουν υψηλή συμμετοχή, ελπίζοντας ότι θα καθορίσουν τις μετέπειτα εξελίξεις.

Κρίσιμο παράγοντα αποτελεί επίσης η εικόνα που θα παρουσιάσουν τα θεωρούμενα ως κέντρα της αντίστασης. Ξεχωριστό «βαρόμετρο» θα αποτελέσει, ασφαλώς, η Μοσούλη, η Τρίτη σε μέγεθος πόλη του Ιράκ η οποία, μετά την σφαγή της Φαλούτζα, έχει ανακηρυχθεί σε προπύργιο των ανταρτών, με αρκετές συνοικίες της να έχουν ανακηρυχθεί σε ελεύθερες περιοχές. Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί εκεί είναι, όπως έχουμε αναφέρει και άλλη φορά, το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας στην περιοχή έχει αυτομολήσει προς την πλευρά των ανταρτών.

Επιπλέον, πολλά θα κριθούν από το εάν και κατά πόσο θα καταφέρουν οι αντάρτες να αυξήσουν τις επιθέσεις τους τις επόμενες ώρες, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, που θεωρούνται και οι καλύτερα φυλασσόμενες. Είναι, για παράδειγμα, προφανές ότι ένα (ή και περισσότερα) εντυπωσιακό χτύπημα στην καρδιά της Βαγδάτης ή της Βασόρα την ημέρα των εκλογών θα έκοβε εκ των προτέρων την όρεξη σε όποιον θα επιθυμούσε να ισχυριστεί ότι «η δημοκρατία νίκησε στο Ιράκ» και ότι οι «τρομοκράτες» θα ηττηθούν, αργά ή γρήγορα.

Τέλος, είναι φανερό ότι ο συσχετισμός που θα καταγραφεί ανάμεσα στα συμμετέχοντα ψηφοδέλτια θα είναι καθοριστικός για το τι μέλλει γενέσθαι. Εφόσον, για να πάρουμε απλώς ένα ενδεχόμενο, το ενωτικό ψηφοδέλτιο των Σιϊτών, που υποστηρίζεται από το δοσίλογο και άνθρωπο της Τεχεράνης Αγιατολάχ Αλί αλ Σιστάνι, δεν συγκεντρώσει μεγάλη πλειοψηφία, όπως αναμένουν οι περισσότεροι που συμμετέχουν σε αυτό και θα το στηρίξουν, τότε δεν είναι υπερβολή να αναμένει κανείς μια διάσπαση στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, με συνακόλουθη αναζωπύρωση του αγώνα κατά των κατακτητών από μια σημαντική μερίδα Σιϊτών, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν να βάλουν τα όπλα παρά πόδα.

Η επόμενη μέρα θα είναι, αναμφίβολα, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.