Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

 Εγγραφή στην Mailing list        Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Καταιγίδα αντιδραστικών αντεργατικών  μέτρων σε όλη την ΕΕ, με ηγέτιδα δύναμη τη Γερμανία.

Όταν ο Σρέντερ αποφάσισε να αναθέσει στον Σιράκ την εκπροσώπηση της Γερμανίας στην τελευταία συνοδό κορυφής των Βρυξελλών, γνώριζε ότι στα θέματα που θα συζητιόνταν μπορούσε να έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον πρόεδρο της Γαλλίας. Πραγματικά, ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας και ο δεξιός πρόεδρος της Γαλλίας ακολουθούν και εδώ βίους παράλληλους: μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας προώθησε ο Σρέντερ – ακολούθησε ο Σιράκ σε λίγες εβδομάδες με ανάλογα μέτρα. Αλλαγή του συνταξιοδοτικού ψήφισε η γαλλική Βουλή το καλοκαίρι – τη σκυτάλη πήρε η γερμανική Μπούντεσταγκ πριν από μερικές ημέρες. Μείωση της φορολογίας αποφάσισε η γαλλική κυβέρνηση – από κοντά και η γερμανική με ανάλογης έκτασης και ποιότητας μέτρα. Και το κερασάκι στην τούρτα: Γάλλοι και Γερμανοί πρωταγωνίστησαν στην έγκριση από την ΕΕ του φιλόδοξου προγράμματος των Διευρωπαϊκών Δικτύων, ύψους πάνω από 200 δισεκατομμύρια Ευρώ, που συνιστούν σκανδαλώδη προσφορά προς το κεφάλαιο και ανακατανομή του πλούτου προς όφελος του.

Για να λέμε την αλήθεια, βεβαίως, τόσο στην υπόθεση της αλλαγής του συνταξιοδοτικού όσο και στο θέμα των δικτύων, Σρέντερ και Σιράκ βρήκαν και έναν ακόμη σύντροφο. Παρ’ όλο που κανείς από τους δυο τους δε δείχνει να συμπαθεί ιδιαιτέρως τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι , είναι αναγκασμένοι να παραδεχθούν ότι ο ιταλός πρωθυπουργός και προεδρεύων της ΕΕ στο τρέχον εξάμηνο κινείται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση – αν και αντιμετωπίζει πολύ πιο σοβαρά προβλήματα απ’ ότι αυτοί με τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι πρόδηλο: το γαλλικό και το γερμανικό κεφάλαιο επιβάλλουν στις κυβερνήσεις των χωρών τους την ενίσχυση του λεγόμενου «άξονα», αυτή τη φορά με έμφαση στην οικονομία και με στόχο την προώθηση μιας αντιδραστικής – αντεργατικής κοσμογονίας στην οικονομία και την αγορά εργασίας, με στόχο να ανταγωνιστούν τους Αμερικανούς. Επειδή όμως η κατεύθυνση των προωθούμενων αλλαγών μάλλον κινείται προς το αμερικανικό μοντέλο, ο «άξονας» μπορεί να υπολογίζει και στην ενίσχυση του από ανοιχτά φιλοαμερικανικές  δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου, όπως είναι η Ιταλία του Μπερλουσκόνι.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι αναμενόμενο: οι μικρότερες χώρες θα σηκώσουν δήθεν τα χέρια και θα αναφωνήσουν – «μα αφού οι μεγάλοι κινούνται προς τα εκεί, εμείς δεν μπορούμε, και να θέλουμε, να προχωρήσουμε διαφορετικά». Ο Σημίτης, η κυβέρνηση του και οι αλλαγές που προωθούν στο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Ο γαλλογερμανικός άξονας χαράζει το δρόμο και οι άλλοι ακολουθούν.

Με βάση τα παραπάνω το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα άρθρο των: ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ και ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ με τίτλο: ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ.

Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας δείχνουν αποφασισμένοι να αναποδογυρίσουν τη Γερμανία τόσο ριζικά όσο ποτε. Σε αυτή τη λιτή φράση του περιοδικού Ντερ Σπίγκελ συμπυκνώνεται η γενική κατάσταση της ηγετικής ευρωπαϊκής δύναμης, η οποία δίνει το ρυθμό του «αναποδογυρίσματος» όλων των εργατικών κατακτήσεων, ΄η ότι απέμεινε από αυτές, στη Γηραιά Ήπειρο. Το περιοδικό, που εδώ και χρόνια έχει μετατραπεί σε αεροπλανοφόρο του γερμανικού εκσυγχρονισμού, κυκλοφόρησε, πριν δυο βδομάδες, με ένα κατακόκκινο εξώφυλλο που ως τίτλο είχε μια μόνο λέξη: μεταρρύθμιση. Πιο κοντά στην αλήθεια θα ήταν η λέξη αντιμεταρρύθμιση.

Σε ένα ζήτημα, όμως, δε λέει όλη την αλήθεια. Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας που δείχνουν αποφασισμένοι. Στη μάχη μπήκαν ανοιχτά και δυναμικά, οι ηγέτες της οικονομίας. Πέρα από το δηλωμένο δεξιό πρόεδρο της Ένωσης Γερμανικών Βιομηχανιών, τον επονομαζόμενο και «έξω από τα δόντια», Ντίτερ Χουντ, σε βαρυσήμαντη συνέντευξη του στο Σπίγκελ, παρενέβη για την προώθηση της αντιμεταρρύθμισης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Ζίμενς ΑΕ, της εταιρείας – κορυφή στην πυραμίδα των γερμανικών διεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων, που καθορίζει τις ζωές 420.000 εργαζομένων, εκ των οποίων οι 250.000 στο εξωτερικό. Ο Χάινριχ φον Πίρερ, με ύφος φύρερ, βάζει τις φωνές στο υπηρετικό πολιτικό προσωπικό του. «Τα προηγούμενα χρόνια, μιλήσαμε πολύ στη Γερμανία», λέει, «τώρα είναι η ώρα της πράξης». Για τον φον Πίτερ, η ισοπεδωτική Ατζέντα 2010 του Σρέντερ θα ήταν καλύτερο να ονομαστεί Ατζέντα 2003, γιατί «είναι μόλις το πρώτο αναγκαίο βήμα, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο». Εδώ, ας σημειωθεί, ότι ο κύριος Ζίμενς ΑΕ, προαλείφεται για πρόεδρος της Γερμανίας, κάτι αντίστοιχο δηλαδή με την κατάκτηση της ιταλικής πρωθυπουργίας από τον Μπερλουσκόνι. Δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής ότι πρόεδρος της επιτροπής που επεξεργάστηκε τα μέτρα της αντιμεταρρύθμισης στον τομέα της «αγοράς εργασίας», ήταν ο Πέτερ Χαρτζ, μάνατζερ της Φολκσβάγκεν, ενώ τα πακέτα μέτρων πήραν την ονομασία «Χαρτζ 1,2,3 και 4»!

Ποιο είναι το «πρώτο βήμα», κατά Πίρερ, τι μπαίνει στο στόχαστρο με την Ατζέντα 2010; Όλα! Αυτή είναι η απάντηση. Πάλι με τα λόγια του Σπίγκελ: «Το φορολογικό σύστημα και τα επιδόματα, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ακόμα και το θέμα – ταμπού, η απελευθέρωση των απολύσεων – τίποτε δε μένει ανέγγιχτο από τη θέληση για αλλαγές». Πρώτα – πρώτα, μπαίνει γερο ψαλίδι στα επιδόματα ανεργίας και κοινωνικής πρόνοιας. Ενοποιούνται και, από 886 Ευρώ σύνολο για έναν άνεργο χωρίς οικογένεια, πέφτουν στα 652 Ευρώ. Από εκεί που μέχρι να βρει δουλειά ο άνεργος έπαιρνε έστω την κοινωνική βοήθεια, τώρα το όριο είναι δυο χρόνια. Οι νέοι που δεν έχουν προλάβει να δουλέψουν δεν θα παίρνουν ούτε ένα Ευρώ. Όσοι αρνούνται να αποδεχτούν τις «μίνι – τζομπς» (δουλειές του ποδαριού για κανένα εξάμηνο και τετράωρης απασχόλησης, όπως δημοτικοί κηπουροί), να μην περιμένουν επιδόματα. Ο περίφημος γερμανικός ΟΑΕΔ ενοποιείται με τις δημοτικές υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, μετονομάζεται σε «τζομπ – σέντερ», δουλεύει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με το μισό σχεδόν προσωπικό.

Στο δημόσιο σύστημα υγείας εισάγεται η πληρωμή ιατρικών πράξεων, στα φάρμακα ιδιωτική συμμετοχή, αυξάνεται η εργατική εισφορά από 500 στα 740 Ευρώ, ενώ το γερμανικό καμάρι, η δημόσια δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη, είναι οριστικά παρελθόν, με τους γερμανούς εργαζόμενους να μετατρέπονται σε «ιατρικούς τουρίστες» προς τις ανατολικές χώρες, ακόμα και στην Ελλάδα, ψάχνοντας για φτηνούς οδοντίατρους.

Για το συνταξιοδοτικό σύστημα οι διάφορες επιτροπές προτείνουν: μηδενικές αυξήσεις των συντάξεων για τα επόμενα δυο χρόνια, μείωση των συντάξεων, με διάφορους τρόπους, μέχρι και 100 Ευρώ, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, κατά την επόμενη δεκαετία, στα 67 από 63 χρόνια ΄η στα 45 εργάσιμα χρόνια, στα οποία δε θα υπολογίζονται τα χρόνια μαθητείας. Φορολόγηση των συνταξιούχων. Μείωση των συνταξιοδοτικών εισφορών. Μηχανεύονται την ισοπέδωση των εισφορών γενικά, με την προώθηση – πρόταση της Δεξιάς – ενιαίας μηνιάτικης εισφοράς 264 Ευρώ, ανεξαρτήτως εισοδήματος, με ταυτόχρονη πληρωμή στον εργαζόμενο της μειωμένης εργοδοτικής εισφοράς, κάτι που θα έχει τρομακτικά αποτελέσματα!

Αντιλαϊκή και φιλοκαπιταλιστική  λαίλαπα έρχεται και στο μέχρι τώρα «προοδευτικό» φορολογικό σύστημα της Γερμανίας. Όλες οι επιτροπές σοσιαλδημοκρατών και δεξιών συγκλίνουν σε μια κατεύθυνση: μείωση της φορολογίας των εκατομμυριούχων, των εταιρειών, των μετοχών και των κερδών, με κερασάκι μια μικρή μείωση της φορολογίας των κατώτερων στρωμάτων. Η συζητούμενη φορολογική αντιμεταρρύθμιση θα εφαρμοστεί ένα χρόνο νωρίτερα, το 2005, ενώ ήδη προχωρά η προηγούμενη, όπου η φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων πέφτει από 48,5% στο 42%.

Το γενικό κλίμα συμπληρώνει ένας ανταγωνισμός μεταξύ των τριών κύριων κομμάτων (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Σρέντερ, Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Μέρκερ και Χριστιανοκοινωνική  Ένωση του Βαυαρού Στόιμπερ), για το ποιος θα κάνει την πιο «ριζοσπαστική» αντιδραστική πρόταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι λαϊκίστικες φωνές από τους δεξιούς χριστιανοδημοκράτες, όπως του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Μερτς, που καταγγέλλουν τη «δεξιοποίηση » των σοσιαλδημοκρατών, πνίγηκαν στη γενική καταισχύνη από τα μέσα ενημέρωσης. Δεν έχουν άδικο: πρωτοσέλιδο «προοδευτικής» ολλανδικής εφημερίδας παρουσιάζει, με ένα πετυχημένο φωτομοντάζ, τον Σρέντερ με κόμμωση αλά Θάτσερ. Η ομοιότητα είναι εκπληκτική!

Στο γενικό κλίμα συμβαδίζει και το αριστερό Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, που στο συνέδριο του, υπό τη νέα ηγεσία του Μπίσκι, αποδέχεται και το κέρδος, μετά την αγορά, ως συστατικό στοιχείο του «Δημοκρατικού σοσιαλισμού» στο υπό εκπόνηση πρόγραμμα του. Η επιτάχυνση και η προώθηση μιας ολοκληρωτικού χαρακτήρα αντιμεταρρύθμισης από την πλευρά του γερμανικού αστικού μπλοκ, μέσα στο φθινόπωρο, συνδέεται άμεσα, τόσο με την ιδεολογική συνθηκολόγηση της γερμανικής Αριστεράς όσο και με την ήττα των συνδικάτων στις πρώτες αψιμαχίες του καλοκαιριού, γύρω από τις προτάσεις του πακέτου για την υγειά. Η γενική απεργία του γιγαντιαίου συνδικάτου των μεταλλουργών στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, της περίφημης Ι. Γκε. Μέταλ (IG Metal), κατέληξε σε ντροπιαστική  ήττα, που της αποδόθηκαν χαρακτηριστικά της ήττας των βρετανών ανθρακωρύχων επί Θάτσερ. Ο προβαλλόμενος ως «γερμανός Λένιν», ο νέος πρόεδρος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων, κάτι σαν το δικό μας τον Παπασπύρου, τα μάζεψε και παζαρεύει τώρα, ως μέλος κάποιων επιτροπών. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι η εργατική βάση έδειξε μεγάλη διάθεση για σύγκρουση με την καθολική συμμετοχή στις απεργίες. Δυστυχώς, όμως, ταυτόχρονα έδειξε και μεγάλη ευπιστία στα παρηκμασμένα  συνδικάτα και στις πλήρως αστικοποιημένες ηγεσίες τους.

Οι ραγδαίες εξελίξεις γύρω από το «κοινωνικό ζήτημα», σε όλες τις ηγεμονίες ευρωπαϊκές δυνάμεις και ειδικά στη Γερμανία, δείχνουν ανάγλυφα ότι έχουμε μπει σε μια νέα φάση, με καινούργια χαρακτηριστικά, ως συνέχεια και γενίκευση όλων των προηγούμενων αντεργατικων τομών, που θα αλλάξουν το έδαφος των εργατικών δικαιωμάτων σε όλη την ήπειρο. Πρόγευση μόνο είναι ο αντιδραστικός ανταγωνισμός του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που δε λένε και όλη την τερατώδη αλήθεια, γιατί βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Το τι θα ακολουθήσει μετά τις εκλογές εναντίον των εργαζομένων θα ξεπεράσει και την πιο αρρωστημένη, διαστροφική φαντασία. «Στις προηγμένες χώρες βλέπουν το μέλλον τους οι πιο καθυστερημένες», έγραφε στην εισαγωγή του Κεφαλαίου ο Μαρξ. Στη Γερμανία και τη Γαλλία οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα πρέπει να δουν τον εφιάλτη τους και όχι την ελπίδα τους, όπως μας κοροϊδεύει ο Σημίτης με τη «Χάρτα Σύγκλισης». Γιατί η «σύγκλιση» σε όλη την Ευρωπαϊκοί Ένωση είναι προς τα κάτω, προς το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, προς τους μισθούς Κίνας. Ας αφήσουμε τον πρόεδρο της Ζίμενς ΑΕ, να μας πει πως εννοεί αυτός τη «σύγκλιση»: «Το γερμανικό κόστος εργασίας των περίπου 80 Ευρώ ανά ώρα (σ.σ., πάντα μικτές αποδοχές στη Γερμανία) χτυπιέται από τους ανταγωνιστές μας. Οι Αυστριακοί βρίσκονται ήδη 20% κάτω από εμάς, στη Ρουμανία κοστίζει λιγότερο από 30 Ευρώ, ενώ στην Κίνα και την Ινδία ακόμη λιγότερο». Με αλλά λόγια, εάν δε μπει φραγμός με σκληρούς, αιματηρούς ταξικούς αγώνες, η Γερμανία θα συγκλίνει με την Ελλάδα, και όχι το αντίστροφο, και όλοι μαζί με την Κίνα και την Ινδία! Ένα νέο εργατικό κίνημα πρέπει να ξεκινήσει από το σύνθημα «Όχι στη σύγκλιση»!