ΙΡΑΚ: ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Δυο χρόνια μετά την εισβολή στο Ιράκ, η ιμπεριαλιστική επέμβαση σ’ αυτή τη χώρα και η κατοχή του Ιράκ από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό συνιστά έναν αποσταθεροποιητικό παράγοντα τρομακτικών διαστάσεων. Τα αποτελέσματα της εισβολής και της κατοχής για τους Ιρακινούς είναι σημαντικά. Η ζωή δεν έχει βελτιωθεί για τον Ιρακινό λαό. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από αυτή που υπήρχε επί Σαντάμ.

Οι αμερικάνικες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στο Ιράκ βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ήδη έχουν σκοτωθεί πάνω από 1500 αμερικάνοι στρατιώτες και 10.000 ή περισσότεροι έχουν τραυματιστεί. Υπολογίζεται ότι έχουν σκοτωθεί πάνω από 100.000 Ιρακινοί και πολλές χιλιάδες έχουν μετατραυματικά και ψυχολογικά τραύματα, κυρίως από την μεριά των αμερικάνων αλλά και των Ιρακινών.

Η ιμπεριαλιστική περιπέτεια έχει και πολύ σοβαρές οικονομικές συνέπειες. Πριν από τον πόλεμο, εκτιμούσαν ότι το κόστος αυτής της ιμπεριαλιστικής επέμβασης δεν θα ξεπερνούσε τα 60 δις δολάρια. Ο Μπους όμως πρόσφατα ζήτησε επιπλέον 82 δις δολάρια για να χρηματοδοτήσει διάφορες αμερικάνικες στρατιωτικές επιχειρήσεις, από τα οποία τα 61 προορίζονται για το Ιράκ. Αυτό σημαίνει ότι συνολικά για τον πόλεμο στο Ιράκ και την κατοχή έχουν ξοδευτεί σχεδόν 210 δις δολάρια.

Επιπλέον, οι πρόσφατες εκλογές στο Ιράκ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια φάρσα που δεν έλυσε κανένα πρόβλημα του Ιρακινού λαού. Άλλωστε είναι αδύνατο να υπάρξουν «ελεύθερες και δημοκρατικές» εκλογές υπό την μπότα του ξένου κατακτητή. Αυτό αποκαλύφθηκε και από το γεγονός, μεταξύ άλλων, της προεπιλογής των υποψηφίων και της έγκρισής τους από την φιλοαμερικάνικη «Ανεξάρτητη Εκλογική Επιτροπή του Ιράκ».

Οι κατοχικές δυνάμεις όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να «ηρεμήσουν» το Ιράκ. Αντίθετα, ενισχύσει την αντίσταση. Οι επιθέσεις των ανταρτών σήμερα είναι πέντε φορές πιο συχνές απ’ αυτές που είχαμε πριν από ένα χρόνο. Ενέδρες, εκρήξεις αυτοκινήτων, επιθέσεις σε πετρελαϊκούς αγωγούς, πολιτικές δολοφονίες συνεργατών των κατακτητών, αποτελούν κάτι το συνηθισμένο στο «νέο» Ιράκ. Μάλιστα, ακόμα και σήμερα ολόκληρες περιφέρειες, ακόμα και πόλεις βρίσκονται υπό τον έλεγχο της αντίστασης.

Όταν οι αμερικάνικες δυνάμεις κινούνται για να «ασφαλίσουν» μια περιοχή, οι αντάρτες απλά φεύγουν και μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους αλλού ή σταματούν για λίγο, έως ότου οι δυνάμεις κατοχής αποσυρθούν, για να ξαναεμφανιστούν μετά από λίγο. Αυτό το είδος του πολέμου έχει εξαντλήσει τις αμερικάνικες δυνάμεις που είναι στην κυριολεξία περικυκλωμένες από ένα εχθρικό πληθυσμό. Αν και συχνά οι Ιρακινοί δεν είναι ανοιχτά εχθρικοί, δεν υπάρχουν ξεκάθαρες γραμμές μέσα σ’ έναν ανταρτοπόλεμο. Όλες οι δυνάμεις κατοχής αποτελούν στόχο και όλοι οι Ιρακινοί, νέοι, γέροι, άντρες, γυναίκες και παιδιά θεωρούνται εν δυνάμει «τρομοκράτες», συχνά με τραγικές συνέπειες (Φαλούτζα, «τυχαίοι» θάνατοι, βασανιστήρια, βιασμοί κ.λ.π.).

Πριν από την εισβολή, εκτιμούσαν ότι για την κατοχή δεν θα απαιτούνταν πάνω από 40.000 στρατιώτες, ώστε να απαγκιστρωθούν 100.000 στρατιώτες για άλλες επιχειρήσεις (Συρία, Ιράν και αλλού). Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική. Δυο χρόνια μετά την σχετικά γρήγορη εισβολή, 150.000 αμερικάνοι στρατιώτες παραμένουν ακόμα στο Ιράκ. Αντί για μειώσεις στρατευμάτων, ο αριθμός των κατοχικών δυνάμεων έχει αυξηθεί κατά δυο φορές.

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, η αμερικάνικη «αυτοκρατορία» έχει αποκαλυφθεί ως αυτό που είναι, ένας γίγαντας με πήλινα πόδια, ανίκανος να αντιμετωπίσει την κατάσταση της κατοχής μιας μικρής, φτωχής χώρας, αποδυναμωμένης από τις δεκαετείς κυρώσεις. Άλλωστε, είναι τελείως διαφορετικό να εξοντώνεις στρατιώτες και άμαχο πληθυσμό με όπλα υψηλής τεχνολογίας και τελείως διαφορετικό να καταπιέζεις ένας ολόκληρο λαό που σε θεωρεί ανεπιθύμητο.

ΟΙ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν χρησιμοποιήσει άπειρα ψέματα για να δικαιολογήσουν την εισβολή, κατοχή και εκμετάλλευση άλλων εθνών, όπως του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Στη Μέση Ανατολή, η «απελευθέρωση των γυναικών» αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προφάσεις για να στηρίξουν την ιμπεριαλιστική εξωτερική τους πολιτική.

Η υποτιθέμενη επιθυμία των αμερικάνων για την απελευθέρωση των Αφγανών γυναικών από την αποκρουστική καταπίεση των Ταλιμπάν, αποτέλεσε ένα σημαντικό τμήμα της προπαγάνδας τους για την ιμπεριαλιστική εισβολή σ’ αυτή τη χώρα το 2001. Σήμερα, έχουν περάσει πάνω από τρία χρόνια και η πολυπόθητη γυναικεία απελευθέρωση δεν φαίνεται πουθενά. Η καθημερινή ζωή των γυναικών στο Αφγανιστάν χαρακτηρίζεται από τη βία, φτώχεια και απίστευτες διακρίσεις.

Η πώληση των γυναικών έχει επίσης αυξηθεί δραματικά στο Αφγανιστάν. Το ίδιο οι βιασμοί, οι καταναγκαστικοί γάμοι, η χρήση ναρκωτικών, οι παράλογες πράξεις βίας (τα περιβόητα εγκλήματα τιμής). Την ίδια στιγμή, το 30% των γυναικών που ζουν στη Καμπούλ δεν μπορούν να φύγουν από τα σπίτια τους, δεν έχουν δικαιώματα κληρονομιάς, είναι αδύνατο να πάρουν διαζύγιο. Παρόλα αυτά παλεύουν με κάθε τρόπο να κερδίσουν πάλι το δικαίωμα στη ζωή.

Ολοένα και λιγότεροι άνθρωποι στον κόσμο πιστεύουν σήμερα τα ψέματα των αμερικάνων για τη συνέχιση της κατοχής του Ιράκ από την «συμμαχία των δολοφόνων». Οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό τις υποσχέσεις περί «απελευθέρωσης» των Ιρακινών καθώς η αμερικανοκίνητη κατoχή έχει αποκαλυφθεί ακριβώς αυτό που είναι, μια προσπάθεια ελέγχου της Μέσης Ανατολής, διασφάλιση των κερδών από το πετρέλαιο και προσπάθεια σωτηρίας του ετοιμοθάνατου καπιταλιστικού συστήματος.

Παρόλα αυτά, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός συνεχίζει να ξεστομίζει τα ψέματα του για το ότι βοηθάει τους Ιρακινούς να πετύχουν τη «δημοκρατία» και την «ελευθερία». Όμως, μια νέα έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, ήλθε να διαψεύδει τους ισχυρισμούς των κατακτητών.

Η έκθεση βγήκε στις 22 Φεβρουαρίου και αποδεικνύει ότι οι γυναίκες δεν είναι καλύτερα σήμερα από ότι ήταν υπό τον Σαντάμ. Μάλιστα, οι δολοφονίες, η βία και οι βιασμοί κατά των γυναικών έχουν αυξηθεί τόσο από Ισλαμιστές όσο και από τους «απελευθερωτές» των Ιρακινών, τους αμερικάνους στρατιώτες. Οι γυναίκες έχουν υποβληθεί σε κάθε είδους απειλές από μέλη των αμερικανοκίνητων δυνάμεων και κάποιες έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά, ενώ άλλες έχουν βιαστεί.

Οι γυναίκες, με που εξέτασε η Διεθνής Αμνηστία, μίλησαν για ξυλοδαρμούς, φυλάκιση σε απομόνωση και απειλές βιασμού κατά την κράτηση τους από τα αμερικάνικα στρατεύματα.

Η ανασφάλεια των γυναικών έχει αυξηθεί από την αρχή της εισβολής και πολλές βασικές ελευθερίες τους έχουν χαθεί, όπως η ελεύθερη κίνηση των γυναικών, στην οποία περιλαμβάνεται η συμμετοχή τους στο σχολείο και το δικαίωμα τους να εργάζονται. Ο νόμος συνεχίζει να επιτρέπει στους άνδρες να χτυπούν τις γυναίκες τους χωρίς τιμωρία και οι αυτουργοί των «εγκλημάτων τιμής» έχουν επιεικείς ποινές, αν τελικά δεν αθωωθούν.

Οι γυναίκες είναι αλήθεια υπέφεραν πολύ από το καθεστώς του Σαντάμ και τις δεκαετείς κυρώσεις των Ηνωμένων Εθνών κατά του Ιράκ. Σήμερα αυτές κυρίως νοιώθουν το διπλό ή καλύτερα τριπλό βάρος της καταπίεσης μιας ιμπεριαλιστικής κατοχής, στην οποία αντιτίθεται η πλειοψηφία του Ιρακινού λαού.

Το πρώτο βήμα για να κερδίσουν οι Ιρακινές την ελευθερία τους και τον έλεγχο της ζωής τους θα γίνει όταν κάθε κατακτητής εκδιωχθεί από τη χώρα τους. Το τέλος της διετούς πια βάρβαρης κατοχής αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ελευθερία του Ιράκ και την περαιτέρω πάλη για την απελευθέρωση των Ιρακινών γυναικών.

ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΚ

Εγκαταλείψτε τη χώρα μας τώρα!

Κι ένα κείμενο του ΧΑΣΑΝ ΤΖΟΥΜΑ’Α ΑΓΟΥΑΝΤ

Η βασική προπαγάνδα των ανά τον κόσμο αστικών ΜΜΕ σε σχέση με το Ιράκ είναι ότι η αντίσταση εκεί αποτελείται βασικά από Ισλαμιστές και εθνικιστές, γενικά τρομοκράτες, για να εμποδίσουν οποιαδήποτε βοήθεια από τη Δύση. Ένα όχι αμελητέο κομμάτι της αριστεράς σε διεθνές επίπεδο έχει την ίδια άποψη.

Πάντως πέρα από την ένοπλη αντικατοχική – αντιιμπεριαλιστική δράση σημειώνονται και εργατικοί αγώνες. Ωστόσο δεν έχουμε ακούσει ποτέ από τα ΜΜΕ για τους εργατικούς αγώνες εναντίον της κατοχής. Αυτό γίνεται συνειδητά καθώς οι αστοί δεν επιθυμούν να συνειδητοποιήσουμε ότι τα κοινά με τους Ιρακινούς στοιχεία μας είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται στους εργατικούς αγώνες στην Μπάσρα και έχει γραφτεί από το γενικό γραμματέα του συνδικάτου της Νότιας Πετρελαϊκής Εταιρείας και πρόεδρο του συνδικάτου των εργατών πετρελαίου στην Μπάσρα. Το σημαντικότερο σ’ αυτό το κείμενο είναι ότι αναδεικνύει την πάλη της εργατικής τάξης, ως της δύναμης που μπορεί να φέρει το πολυπόθητο μέλλον που επιθυμούμε για το Ιράκ και ακόμα πιο σημαντικό θεωρεί την πάλη των εργατών ως συστατικό στοιχείο του γενικότερου κινήματος αντίστασης των Ιρακινών.

«Ζήσαμε τη σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας του Σαντάμ Χουσεϊν. Όταν το καθεστώς έπεσε, οι άνθρωποι ήθελαν μια νέα ζωή: χωρίς δεσμά και τρομοκρατία, μια ζωή όπου θα μπορούσαμε να ανοικοδομήσουμε τη χώρα μας και να απολαύσουμε τον φυσικό πλούτου της. Αν’ αυτού είδαμε τις κοινότητες μας να καταστρέφονται από χημικά και βόμβες, τους ανθρώπους μας να βασανίζονται, να βιάζονται και να δολοφονούνται μέσα στα σπίτια μας.

Η μυστική αστυνομία συνήθιζε να μπαίνει κρυφά από τις οροφές των σπιτιών μας μέσα στο σπίτι μας τη νύχτα. Τώρα οι κατοχικέ δυνάμεις καταστρέφουν τις πόρτες μας υπό το φως της μέρας. Τα ΜΜΕ δεν δείχνουν ούτε ένα τμήμα της καταστροφής που έχουν συμβεί στο Ιράκ.

Οι εργάτες στις νότιες πετρελαιοπηγές του Ιράκ άρχισαν να οργανώνονται αμέσως μετά την εισβολή των Βρετανικών δυνάμεων κατοχής στη Μπάσρα. Ιδρύσαμε το συνδικάτο μας... μόλις 11 ημέρες μετά την πτώση της Βαγδάτης τον Απρίλιο του 2003.

Όταν οι δυνάμεις κατοχής έστεκαν και επέτρεψαν να καούν και να λεηλατηθούν τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια και οι δημόσιες υπηρεσίες της Μπάσρα, ενώ υπεράσπιζαν μονάχα το υπουργείο πετρελαίου και τις πετρελαιοπηγές, καταλάβαμε ότι είχαμε να κάνουμε με μια βάρβαρη δύναμη έτοιμη να επιβάλλει τη θέληση της αδιαφορώντας για τα βάσανα του λαού.

Οι δυνάμεις κατοχής έχουν διατηρήσει πολλούς από τους καταπιεστικούς νόμους του Σαντάμ, μαζί και την εντολή του 1987, που μας στέρησε τα βασικά συνδικαλιστικά μας δικαιώματα και το δικαίωμα στην απεργία. Ακόμα και σήμερα, δεν έχουμε επίσημη αναγνώριση ως συνδικάτο, παρά το γεγονός ότι έχουμε 23.000 μέλη...

Παρόλα αυτά, η νομιμότητά μας στηρίζεται στους εργάτες και όχι στην κυβέρνηση. Πιστεύουμε ότι τα συνδικάτα θα πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της κυβέρνησης, έως ότου ο λαός μπορέσει να εκλέξει μια πραγματικά υπόλογη και ανεξάρτητη Ιρακινή κυβέρνηση, που θα εκπροσωπεί τα συμφέροντά μας και όχι αυτά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Το συνδικάτο μας έχει ήδη δείξει ότι μπορεί να συγκρουστεί με μια από τις πιο ισχυρές αμερικάνικες εταιρείες, την KBR του Ντικ Τσένεϊ, που προσπάθησε να καταλάβει τους τόπους εργασίας μας με την προστασία των δυνάμεων κατοχής.

Τους εκδιώξαμε και αναγκάσαμε τον Κουβεϊτιανό υπεργολάβο τους, Αλ Κουράφι, να αντικαταστήσει 1.000 από τους 1200 εργαζόμενους, που έφερε μαζί του με Ιρακινούς εργάτες, 70% των οποίων είναι σήμερα άνεργοι. Επίσης καταπολεμήσαμε το μισθολογικό σχέδιο του Πωλ Μπρέμερ, που υπαγόρευε ότι οι Ιρακινοί εργάτες του δημοσίου τομέα θα πληρώνονταν με 35 δολάρια το μήνα, ενώ πλήρωναν 1000 δολάρια την ημέρα σε χιλιάδες ξένους μισθοφόρους. Το 2003 απεργήσαμε και σταματήσαμε όλη την πετρελαϊκή παραγωγή για τρεις μέρες. Ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, οι δυνάμεις κατοχής υπερδιπλασίασαν τον κατώτατο μισθό.

...Απορρίπτουμε και να αντιταχθούμε σε κάθε κίνηση για την ιδιωτικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας και των εθνικών πόρων. Θεωρούμε αυτή την ιδιωτικοποίηση ως μια μορφή νεοαποικισμού, μια προσπάθεια επιβολής μιας μόνιμης οικονομικής κατοχής που θα ακολουθήσει την στρατιωτική κατοχή.

Οι δυνάμεις κατοχής έχουν υποδαυλίσει σκόπιμα μια σεχταριστική διαίρεση μεταξύ Σουνιτών και Σιϊτών. Εμείς ποτέ δεν γνωρίζαμε ποτέ ένα τέτοιου είδους διαχωρισμό. Οι οικογένειες μας είναι μεικτές, ζούσαμε και εργαζόμασταν μαζί. Σήμερα, αντιστεκόμαστε, σ’ αυτή τη βίαιη κατοχή μαζί, από τη Φαλούτζα στη Νατζάφ και Σαντρ... Ως συνδικάτο θεωρούμε τους εαυτούς μας αναγκαίο τμήμα αυτής της αντίστασης, αν και θα παλεύουμε χρησιμοποιώντας τη βιομηχανική μας δύναμη, τη συλλογική δύναμή μας ως συνδικάτο... για να νικήσουμε τόσο τις ακόμα πανίσχυρες Σανταμικές ελίτ και την ξένη κατοχή της χώρας μας.

Οι Μπους και Μπλαιρ καλά θα κάνουν να θυμούνται ότι αυτοί που ψήφισαν (στις εκλογές) είναι το ίδιο εχθρικοί στην κατοχή όσο και αυτοί που τις μποϋκόταραν. Αυτοί που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν την Ιρακινή εργατική τάξη ενώ ζητούν να παραμείνουν οι δυνάμεις κατοχής λίγο ακόμα εξαιτίας του «φόβου εμφύλιου πολέμου», στην πραγματικότητα μιλάνε μόνο για την μειονότητα των Ιρακινών, των οποίων τα συμφέροντα στηρίζονται στην κατοχή.

Εμείς ως συνδικάτο, ζητάμε την απόσυρση των ξένων δυνάμεων κατοχής και των στρατιωτικών τους βάσεων... Θα λύσουμε μόνοι τα προβλήματα μας. Είμαστε Ιρακινοί, γνωρίζουμε τη χώρα μας και μπορούμε να φροντίσουμε τους εαυτούς μας. Έχουμε τα μέσα, τις ικανότητες και τους πόρους να ανοικοδομήσουμε και να δημιουργήσουμε τη δική μας δημοκρατική κοινωνία».