Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

 Εγγραφή στην Mailing list        Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

Η ΙΡΑΚΙΝΗ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, μια ημέρα μετά το τρομακτικό χτύπημα στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Βαγδάτη που στοίχισε τη ζωή πολλών αμερικανών, μεταξύ των οποίων και του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών στη Βαγδάτη, δημοσιεύει ένα παλιότερο άρθρο του συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ , το όποιο έχει δημοσιευθεί στο ΠΡΙΝ . Τα γεγονότα των ημερών – και όχι μόνο – το κάνουν τραγικά επίκαιρο.

«Το μόνο που θέλω είναι να φύγω από αυτή τη χώρα. Κάνει πολλή ζέστη και οι άνθρωποι εδώ δεν μας θέλουν. Θέλω να πάω σπίτι μου!» Ο στρατιώτης της 3ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού των ΗΠΑ, που έκανε αυτές τις δηλώσεις στη βρετανική εφημερίδα Ντέιλι Τέλεγκραφ, είναι απελπισμένος. Για τρίτη φορά μέσα σε δύο μήνες αναβάλλεται η επιστροφή στην πατρίδα. Το Αμερικανικό Πεντάγωνο, με μια στρατιωτική ανακοίνωση που έστειλε τα μεσάνυχτα(!) της περασμένης Δευτέρας στις γυναίκες και τους συγγενείς των στρατιωτών, δηλώνει ότι πάνω από τα δύο τρίτα των 13.000 στρατιωτών της 3ης Μεραρχίας, αυτής που κατέλαβε, κατέχει και φρουρεί την ευρύτερη περιοχή της Βαγδάτης, θα παραμείνουν για άγνωστο διάστημα στην κατεχόμενη χώρα.

«Λόγω του σημερινού επιπέδου πράξεων βίας [...] και της δυναμικής για πράξεις βίας στο Ιράκ, τα στρατεύματα θα παραμείνουν επ΄   αόριστον», λέει η ανακοίνωση της διοίκησης της Μεραρχίας. Το ηλεκτρονικό γράμμα προς τις γυναίκες και τους συγγενείς συνοδεύεται με την παρακάτω προειδοποίηση: να μη γράψουν στους πολιτικούς και να μη μιλήσουν στα μέσα ενημέρωσης «με αρνητικό τρόπο για την αναβολή», διαφορετικά διακινδυνεύουν «να αμαυρώσουν την εικόνα» των συζύγων τους, δηλαδή των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Όμως, οι γυναίκες, όχι μόνο δεν κρατούν το στόμα τους κλειστό, αλλά σχεδιάζουν να οργανώσουν και διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. «Οι άντρες μας είναι σωματικά και ψυχολογικά εξαντλημένοι». Ο Μπλάουντ (σ.σ., ο διοικητής της 3ης Μεραρχίας) λέει ότι το ηθικό τους είναι υψηλό, αλλά εμείς ξέρουμε ότι λέει παρλαπίπες!», αποκαλύπτει μια σύζυγος στους Τάιμς του Λονδίνου. Μια άλλη δηλώνει ότι «υπάρχει τεράστιος όγκος θυμού εδώ και τεράστιος όγκος θυμού μεταξύ των στρατιωτών».

Η 3η Μεραρχία έχει ήδη 36 νεκρούς από «πράξεις βίας», δηλαδή από τον ανταρτοπόλεμο των Ιρακινών. Δέχεται καθημερινά πάνω από δέκα επιθέσεις. Αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας, που μέχρι τώρα κρυβόταν, είναι η απόφαση για παράταση της παραμονής. Ο δεύτερος παράγοντας, στον οποίο επέδρασε η ιρακινή αντίσταση, είναι η άρνηση αποστολής στρατευμάτων από μεγάλες χώρες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ινδία. Ειδικά η τελευταία, ενώ συζητούσε να στείλει 17.000 άνδρες, που θα ανακούφιζαν την 3η Μεραρχία, μετά τις θανατηφόρες επιθέσεις ανταρτών ανακάλεσε την αρχική της απόφαση και άφησε τους Αμερικανούς στον καύσωνα της ερήμου, με 50ο βαθμούς υπό σκιάν.

Η αξιοθαύμαστη, ηρωική αντίσταση του ιρακινού λαού, που βρίσκεται ακόμα στην αρχή, έχει πολλαπλό αντίκτυπο και κάποια, καθόλου αμελητέα, αποτελέσματα, τόσο στο εσωτερικό του Ιράκ και τη Μέση Ανατολή όσο και σε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου.

H αιφνιδιαστική πενθήμερη περιοδεία, που ξεκίνησε προχθές Παρασκευή στο Ιράκ, του υφυπουργού Αμυνας των HΠA, Πολ Γούλφοβιτς, παρότι δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα, βεβαιώνει το πόσο έκρυθμη είναι η κατάσταση για τις αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις.

Μέχρι την περασμένη Πέμπτη,17 Ιουλίου 2003, 147 αμερικανοί στρατιώτες είχαν πέσει νεκροί από ιρακινά πυρά. Τόσοι ακριβώς είχαν σκοτωθεί στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Οι 37 από αυτούς σκοτώθηκαν μετά την 1η Μαϊου, ημέρα που ο Τζορτζ Μπους ανακοίνωνε την επίσημη λήξη του πολέμου. Αλλοι έξι βρετανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν από αντάρτες. Συνολικά, μέχρι στιγμής, οι Αμερικανοί έχουν χάσει 169 στρατιώτες από την αρχή του πολέμου και έχουν πάνω από 500 τραυματίες. Οι Βρετανοί μετρούν 38 θύματα και 74 τραυματίες. Μπορεί οι Ιρακινοί να μετρούν εκατόμβες μάχιμων και άμαχων πολιτών, αλλά το πολιτικό και ηθικό κόστος για κάθε Aμερικανό νεκρό είναι απείρως μεγαλύτερο.

Οι παραπάνω δηλώσεις αμερικανών στρατιωτών, των συγγενών τους και τα συνεχή δημοσιεύματα του Τύπου είναι απλώς ενδεικτικά της ηθικής κατάπτωσης του στρατού κατοχής.

Η ιρακινή αντίσταση χρησιμοποιεί ποικίλες μορφές πάλης, που κλιμακώνονται από ειρηνικές διαδηλώσεις στις πόλεις για προβλήματα της καθημερινής ζωής, μέχρι οργανωμένες μορφές ανταρτοπόλεμου της πόλης και της υπαίθρου.

Την περασμένη Τετάρτη σημειώθηκε η πρώτη επίθεση  «δυστυχώς ανεπιτυχής» με πύραυλο εδάφους-αέρος εναντίον πολεμικού μεταγωγικού αεροσκάφους, στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Κάθε μέρα, μέχρι στιγμής, εκδηλώνονται γύρω στις 13 ένοπλες επιθέσεις. Συνήθως, μικρές ομάδες ανταρτών επιτίθενται κατά κινούμενων στόχων με χειροβομβίδες, ενεργοποιώντας νάρκες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιώντας αντιαρματικές ρουκέτες. Η μορφή αυτή ανταρτοπόλεμου αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματική. Ο κύριος όγκος των επιθέσεων διεξάγεται στο λεγόμενο «σουνιτικό τρίγωνο», μια περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Τικρίτ, Φαλούτζα και Βαγδάτης. Στην περίπτωση των έξι Βρετανών η επίθεση σημειώθηκε στην περιοχή της Βασόρας, στο σιιτικό νότο. Δύο επιθέσεις σαμποτάζ σημειώθηκαν, η μία κοντά στο Ουμ Κασρ στο νότο και η δεύτερη κοντά στο Κιρκούκ, που ανέβαλε τη μεταφορά πετρελαίου για εβδομάδες στο τουρκικό λιμάνι του Τσεϊχάν.

Η πρώτη δολοφονία συνεργάτη των κατακτητών πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα. Αντάρτες σκότωσαν το φιλοαμερικανό δήμαρχο της πόλης Χαντίθα και το γιο του, την ημέρα που συνεδρίαζε για πρώτη φορά το νέο «Κυβερνητικό Συμβούλιο» των ιρακινών δοσίλογων στη Βαγδάτη, που διόρισε ο αμερικανός γκαουλάιτερ, Πολ Μπρέμερ. Την ύπαρξη ενός συντονισμού δείχνει το γεγονός ότι την ίδια ώρα, κοντά στο χώρο της συνεδρίασης, έγινε έκρηξη αυτοκινήτου παγιδευμένου με εκρηκτικά. Στη συνεδρίαση, ακόμα και οι διορισμένοι δοσίλογοι αρνήθηκαν πρόταση να στείλουν ευχαριστήριο μήνυμα στον Μπους για την εισβολή. Παράλληλα, χρησιμοποιούνται και ειρηνικές ή «νόμιμες» μορφές πάλης. Μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιούνται σχεδόν κάθε μέρα στη Βαγδάτη και στις μεγάλες πόλεις, πολλές από αυτές αυθόρμητα. Όλες, ανεξαρτήτως αφορμής, παίρνουν αντικατοχικό χαρακτήρα. Η μεγαλύτερη διαδήλωση, με πολλές χιλιάδες λαού, έγινε την περασμένη Δευτέρα, 14 Ιουλίου, 45η επέτειο της ανατροπής της αγγλόδουλης μοναρχίας και ανακήρυξης της εθνικής ανεξαρτησίας του Ιράκ, το 1958.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η αντίσταση και κυρίως ο ένοπλος ανταρτοπόλεμος στο κεντροδυτικό Ιράκ, καθοδηγείται από ομάδες παλιών αριστερών μπααθικών, που παρέμεναν αποκλεισμένοι ή σε δυσμένεια από το καθεστώς, ή και από κατώτερα τμήματα του παλιού καθεστώτος, που δεν συμμετείχαν στη συναλλαγή της κλίκας του Χουσεϊν με τους Αμερικανούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη διαδήλωση της 14ης Ιουλίου πολλοί κρατούσαν φωτογραφίες του Αμπντούλ Καρίμ Κάσεμ, του στρατηγού που ηγήθηκε του κινήματος ανατροπής και που δολοφονήθηκε το 1963 από τη CIA, με τη φημολογούμενη συμμετοχή του Σαντάμ.

Στο νότο κυριαρχούν οι ισλαμικές ομάδες, που καθοδηγούνται από τους σιίτες κληρικούς και αντίστοιχες οργανώσεις. Μέχρι στιγμής, δεν εκδηλώθηκαν ένοπλες μορφές πάλης, αλλά οι πόλεις του νότου δονούνται από διαδηλώσεις χιλιάδων. Στην ταλάντευση των μαζών συμβάλλει και η διφορούμενη στάση των σιιτών ηγετών. Στο «Κυβερνητικό Συμβούλιο» συμμετέχει το «Ανώτατο Συμβούλιο της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράκ», ενώ άλλες σιιτικές οργανώσεις, όπως η «Εθνική Ισλαμική Αντίσταση-Επαναστατικές ταξιαρχίες του 1920», διαφωνούν κάθετα με την επιλογή του.

Η αντικατοχική αντίσταση και ο ένοπλος αγώνας φαίνεται ότι έχουν ευρεία λαϊκή υποστήριξη. Και είναι φυσικό. Εκτός από τους επίσημα 2.320 νεκρούς στρατιώτες (πολλοί εκτιμούν ότι είναι δεκάδες χιλιάδες) και τους 9.000 αιχμαλώτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο ιρακινός λαός μετρά ημιεπίσημα 5.500 έως 7.200 άμαχους νεκρούς και πολλαπλάσιους τραυματίες από την εισβολή. Μετά την εισβολή ο λαϊκός πληθυσμός γνώρισε μια νέα, πρωτοφανή, απότομη επιδείνωση των συνθηκών ζωής του. Η παροχή νερού στη Βαγδάτη προβλέπεται να αποκατασταθεί πλήρως σε περισσότερο από ένα χρόνο. Η παροχή ηλεκτρικού - η «παλλόμενη καρδιά της Βαγδάτης» - σε μια πόλη σαν την Αθήνα έπεσε από τα 1.300 MW προπολεμικά στα 800 MW, με αποτέλεσμα να παρέχεται για λίγες ώρες ημερησίως. Οι μισθοί, όπου υπάρχουν, μειώθηκαν από το ένα τρίτο έως το ένα πέμπτο.

Το μέλλον διαγράφεται ζοφερό. Ο «κρατικός προϋπολογισμός» έξι δισ. δολαρίων του Μπρέμερ είναι ελλειμματικός έως και 75%. Τα μισά έσοδα προβλέπονται από την πώληση πετρελαίου, με την προϋπόθεση ότι η παραγωγή θα φτάσει τα 800.000 βαρέλια την ημέρα από τα 363.000 που είναι σήμερα, ενώ προ εισβολής έφτανε τα 2 εκ. βαρέλια και προ του 1990, τα 3,5 εκ. βαρέλια.

Ενώ στην υποδομή επικρατεί χάος, οι κατοχικές αρχές έχουν αρχίσει να ξηλώνουν μεθοδικά και να πωλούν ολόκληρο το δημόσιο τομέα του Ιράκ. Ο αμερικανός Τιμ Κάρνεϊ, «σύμβουλος» του «προσωρινού ιρακινού υπουργού πετρελαίου», ανακοίνωσε τον Ιούνιο ότι οι κατοχικές αρχές θα προχωρήσουν σε ιδιωτικοποίηση έξι κρατικών βιομηχανιών μέσα στο 2003. Αλλά και οι δημόσιες υπηρεσίες διαλύονται. Ο Μπρέμερ απέλυσε, με μια διαταγή, 400.000 δημοσίους υπαλλήλους ως «συνεργάτες του Σαντάμ», αφήνοντάς τους χωρίς μισθό, αποζημίωση και σύνταξη!

Αυτές οι συνθήκες οδηγούν σε ευρύτερη αγανάκτηση, σε υποστήριξη και συμμετοχή στην αντίσταση. Με τη σειρά τους, οι ένοπλες επιθέσεις και οι νεκροί εισβολείς οδηγούν αναγκαστικά σε νέα σκλήρυνση και σε ανείπωτη καταπίεση από τις κατοχικές δυνάμεις και τους συνεργάτες τους. «Θα τους πολεμήσουμε και θα τους επιβάλουμε τη θέλησή μας και θα τους συλλάβουμε ή θα τους σκοτώσουμε, μέχρι να επιβάλουμε το νόμο και την τάξη σε αυτή τη χώρα», δήλωσε παραληρηματικά ο νεοναζί Μπρέμερ στα τέλη Μαϊου, όταν φούντωνε η αντίσταση. Τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσεις για τον ιρακινό λαό, το περιγράφουμε ξεχωριστά, παρακάτω.

Παράλληλα με τα μέτρα καταστολής, οι Αμερικανοί προχωρούν και σε μέτρα ενσωμάτωσης. Κατ΄   αρχάς, έκαναν ήδη έναν «ανασχηματισμό» της διοίκησης, αντικαθιστώντας των «αποτυχημένο» Τζέι Γκάρνερ του Ράμσφελντ με το «δημοκρατικότερο» Πολ Μπρέμερ του Πάουελ, πρώην πρεσβευτή του Ρίγκαν, «ειδικό» σε «θέματα τρομοκρατίας». Αυτός προχώρησε στο διορισμό του «Προσωρινού Κυβερνητικού Συμβουλίου», το οποίο αποτελείται από 25 μέλη. Ο Μπρέμερ «κάλεσε» σε αυτό 13 «εκπροσώπους» των σιιτών μουσουλμάνων, πέντε των σιιτών, πέντε των Kούρδων, ένα χριστιανό συριακής καταγωγής και έναν Tουρκμάνο. Aπό αυτούς οι τρεις ήταν γυναίκες. Περιλαμβάνονται, εκτός από τη μαριονέτα της CIA, όπως τον ονομάζει ολόκληρος σχεδόν ο διεθνής Τύπος, Αχμέντ Τσαλαμπί, οι Αντνάν Παχατσί και Ακίλα αλ Χασίμι, πρώην υπουργοί του Σαντάμ. Οι σιίτες «εκπροσωπούνται» κυρίως με το Ανώτατο Συμβούλιο Ισλαμικής Επανάστασης. Ο Μπρέμερ «κάλεσε» και το γενικό γραμματέα του ΚΚ Ιράκ, Χαμίντ Ματζίιντ Μούσα, ο οποίος αρνείτο μέχρι την Παρασκευή 11 Ιουλίου για να αποδεχτεί τη συμμετοχή του το Σάββατο, «λόγω των αυξημένων εξουσιών που δόθηκαν στο κυβερνητικό συμβούλιο»! Το «Προσωρινό Kυβερνητικό Συμβούλιο» παρουσιάστηκε από τον Μπρέμερ ως «το πρώτο βήμα για τη δημοκρατία στο Ιράκ»...

Η αμερικανίδα Ναόμι Κλάιν στο περιοδικό Δε Νέισιον εκτιμά πως «η «ανοικοδόμηση» του Ιράκ κάνει τις «μεταρρυθμίσεις» τύπου Αργεντινής να μοιάζουν με ανώδυνες θεραπείες». Ο Αντριου Μιούρεϊ, ηγέτης της βρετανικής «Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο», σε άρθρο του στην εφημερίδα Γκάρντιαν, προχωρά πιο πέρα. Υποστηρίζει ότι, αντί του «μαξιλαροπόλεμου» στη Βουλή των Κοινοτήτων για το εάν είπε ή όχι ψέματα ο Μπλερ, η «προσοχή μας πρέπει να στραφεί στον αληθινό πόλεμο πάνω στο έδαφος του Ιράκ» και «στην κατοχή», στη «νέα αποικιοκρατία». Εάν οι δύο αυτές σημαντικές προσωπικότητες, όπως και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές, έχουν κάτι να πουν και κυρίως να δημοσιεύσουν εναντίον της αμερικανοβρετανικής κατοχής, οφείλεται, πέρα από το δικό τους θάρρος, κυρίως στην αξιοθαύμαστη αντίσταση του ιρακινού λαού. Που έσωσε, όχι μόνο την «τιμή των Αράβων», όπως γράφτηκε στην περίοδο της εισβολής, αλλά σώζει και την τιμή όλης της ανθρωπότητας.

Νέα Γκουαντανάμο στη Βαγδάτη

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Διεθνές Αεροδρόμιο της Βαγδάτης υπάρχει μια έκταση λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων γεμάτη από σκηνές, που είναι περιστοιχισμένη από συρματοπλέγματα. Πρόκειται για το Γκουαντάναμο της Βαγδάτης. Εκεί μεταφέρονται όσοι συλλαμβάνονται με την κατηγορία της εμπλοκής τους σε αντιστασιακές ενέργειες ή στη βάση υποψιών ότι συμμετείχαν ή πολλές φορές απλά και μόνο επειδή αρνήθηκαν να γίνουν πράκτορες των Αμερικανών και να συνεργαστούν με τα κατοχικά στρατεύματα. Η ίδια εικόνα υπάρχει και έξω από τις παλιές φυλακές Αμπού Γκραϊμπ, στα δυτικά της Βαγδάτης. Κατά το παρελθόν, πολλοί Iρακινοί που πέρασαν τις πύλες της χάθηκαν για πάντα και γι΄  αυτόν το λόγο το άκουσμα του ονόματός της οι Ιρακινοί αναρριγούσαν, τότε. Σήμερα, όπως περιέγραφαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς στις 9 Ιουλίου, η απάντηση που περιμένει τους συγγενείς και τους φίλους των Ιρακινών που συγκεντρώνονται έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αμπού Γκραϊμπ για να μάθουν νέα από τους συλληφθέντες, δεν διαφέρει σε σχέση με ό,τι συνέβαινε επί Σαντάμ Χουσεϊν. Η απάντηση είναι κακογραμμένη σε ένα χαρτόνι στα αραβικά, που το επιδεικνύει ένας ανέκφραστος αμερικανός φρουρός. Γράφει στο χαρτόνι: «Καμιά επίσκεψη δεν επιτρέπεται, καμιά πληροφορία δεν θα δοθεί και πρέπει να φύγετε».

Μεταξύ των συλληφθέντων, όπως κατήγγειλε υπεύθυνος της Διεθνούς Αμνηστίας στη νεοϋορκέζικη εφημερίδα, περιλαμβάνονται και «80 έφηβοι που έχουν συλληφθεί, κατηγορούμενοι για ασήμαντες πράξεις αντίστασης, όπως είναι ο σχεδιασμός αντιαμερικανικών γκράφιτι ή η αναρρίχηση στο πίσω μέρος ενός αμερικανικού φορτηγού, στην οποία προέβησαν δύο νεαρά αγόρια κάνοντας οτο-στόπ σε κεντρικό δρόμο της Βαγδάτης».

Τα δημοσιεύματα που έρχονται στο φως, όλο και πιο συχνά, καθώς και οι καταγγελίες που γίνονται από διεθνείς οργανισμούς, όπως ο Ερυθρός Σταυρός και η Διεθνής Αμνηστία, επιβεβαιώνουν ότι η αμερικανική κατοχή χρησιμοποιεί εναντίον των Ιρακινών τις πιο βάρβαρες και χιτλερικές μεθόδους. Προσπαθώντας να κάμψουν την αντίσταση ανοίγουν στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι συνθήκες είναι πολύ πιο μαύρες ακόμη και από αυτές που επικρατούν στο Γκουαντάναμο, ενώ μόλις την Παρασκευή ανακοίνωσαν οι κατακτητές τη δημιουργία ιδιωτικής αστυνομίας με στρατιωτικά καθήκοντα, που θα αναλάβει την αστυνόμευση των μεγάλων πόλεων.

Οι αντιδράσεις που δημιουργεί το κύμα καταστολής αποδίδονται με τον πιο σύντομο τρόπο από τα λόγια ενός Iρακινού, που δημοσιεύτηκαν στο προαναφερθέν ρεπορτάζ: «Οι άνθρωποι είναι τόσο αηδιασμένοι απ΄  ό,τι συμβαίνει, που ζητάνε να επιστρέψει ο Σαντάμ. Πόσο κακοί μπορούν να είναι οι Αμερικανοί ώστε σε τρεις μήνες να θέλουμε να γυρίσει αυτό το τέρας πίσω;»