Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

 Εγγραφή στην Mailing list        Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΤΟ ΙΡΑΚ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

Πληθαίνουν οι απώλειες των Αμερικανών στο Ιράκ!

Πληθαίνουν, μέρα με τη μέρα, οι απώλειες των Αμερικανών στο Ιράκ, ενώ τα χτυπήματα και τα σαμποτάζ αποκτούν ανώτερη ποιότητα, γίνονται πιο οδυνηρά και στέλνουν σαφώς πολιτικά μηνύματα. Η Ουάσιγκτον τρομάζει από την προοπτική μιας δεύτερης Ιντιφαντα – όπως από την πρώτη στιγμή γράψαμε – στη Μέση Ανατολή. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ με άρθρο του συνεργάτη του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ επιχειρεί μια πολιτική ανάλυση για τα τεκταινόμενα στη χώρα αυτή. Στη χώρα όπου αλλεπάλληλα σαμποτάζ συγκλονίζουν με τη δυναμική τους όλη την ανθρωπότητα. Στον αέρα το κτίριο όπου στεγάζονταν η αποστολή του ΟΗΕ στην ιρακινή πρωτεύουσα, στις φλόγες ο πετρελαιαγωγός Κιρκουκ – Τζειχαν, κόλαση όλμων σε φυλακή-στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμάλωτων, ερείπια η ιορδανικη πρεσβεία, εκατοντάδες οι νεκροί και τραυματίες στρατιώτες των δυνάμεων κατοχής. «Η αμερικανική κατασκοπία πριν από έναν μήνα εκτιμούσε πως η αντίσταση, σε οποιαδήποτε από τις μορφές της, περιοριζόταν σε μικρές ομάδες – πυρήνες των τριών ΄η τεσσάρων ατόμων, χωρίς δομή εθνικής διοίκησης. Τώρα πιστεύει ότι ο αριθμός των ανταρτών υπερβαίνει τις 10.000 άτομα και ότι διαθέτουν δίκτυο πληροφοριοδοτών ικανό να επισημαίνει απλούς στόχους», έγραφε η ισπανική Ελ Παις. Ρεζίλι έγινε ο Λευκός Οίκος, ο όποιος στις 9 Αυγούστου έδωσε στη δημοσιότητα μια έκθεση για τις 100 μέρες κατοχής του Ιράκ, όπου τόνιζε θριαμβευτικά: «Το μεγαλύτερο μέρος του Ιράκ είναι ήρεμο. Συνεχίζεται η πρόοδος στο δρόμο της δημοκρατίας και της ελευθέριας, τέτοια που η χώρα δεν είχε ζήσει επί δεκαετίες. Μόνο σε απομονωμένες περιοχές σημειώνονται ακόμη επιθέσεις». Δεν πέρασε ένα 24ωρο και όλο το Ιράκ είχε γίνει κόλαση, με πρώτη την…»απομονωμένη περιοχή» της Βαγδάτης! Ταυτόχρονα με την εκδήλωση του αντάρτικου στο Ιράκ αναζωπυρώνεται και η ηρωική αντίσταση των Παλαιστίνιων, με αποτέλεσμα νέες δολοφονίες πολιτικών στελεχών της Χαμας εκ μέρους των ισραηλινών κατακτητών που φέρνουν σε δύσκολη θέση το καθεστώς του, εγκάθετου των Αμερικανών και Ισραηλινών, παλαιστίνιου πρωθυπουργού Μαχμούντ Αμπας. Φοβούμενος χρεοκοπία της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ εγκατέλειψε την τακτική απομόνωσης του Αραφάτ, συνειδητοποιώντας ότι ο δοσίλογος Μαχμούντ Αμπας αποκλείεται να τα βγάλει μόνος του πέρα και απηύθυνε προσωπική έκκληση «στον πρόεδρο Αραφάτ να συνεργαστεί με τον πρωθυπουργό Αμπας» για τον «τερματισμό της τρομοκρατίας» και την προώθηση του επαίσχυντου Οδικού Χάρτη ειρήνευσης. Στο μεταξύ η κατοχή της Βαγδάτης αυξάνει το μίσος των ισλαμικών μαζών εναντίον των αμερικανών κατακτητών και των συμμάχων τους, διευρύνοντας το χάσμα Δύσης – Ισλάμ. Στο πλαίσιο αυτό ο ΟΗΕ παγιώνεται στη συνείδηση των αραβικών και μουσουλμανικών λαών ως όργανο της δυτικής καταπίεσης και ακριβώς ως τέτοιο σύμβολο αποτέλεσε στόχο επίθεσης της ιρακινής αντίστασης.

Το Ιράκ φλέγεται. Το σχέδιο για το Παλαιστινιακό παραπαίει. Το Αφγανιστάν είναι εκτός έλεγχου. Οι αμερικανοί στρατιώτες φοβούνται και τον ίσκιο τους. Οι συνεργάτες των κατακτητών εκτελούνται αλύπητα. Οι εύκολες νίκες στον πόλεμο εξελίσσονται σε θανατηφόρα καρκινώματα. Η μοναδική υπερδύναμη του κόσμου αποδεικνύεται ανίκανη να επιτύχει τους στόχους της και οι λαοί απρόθυμοι να υποταχθούν.

Η Ουάσιγκτον αισθάνεται τώρα καυτή την ανάσα της αποτυχίας. Τα αλλεπάλληλα πλήγματα που δέχεται σε όλα τα μέτωπα, στο βαθμό που συνεχιστούν ΄η, ακόμη χειρότερα, ενταθούν, απειλούν να μετατρέψουν την αντίσταση εναντίον των αμερικανών κατακτητών και των κάθε λογής συνεργατών τους σε ένα ορμητικό ρεύμα στη Μέση Ανατολή, το Αφγανιστάν, αλλά και οπουδήποτε αλλού έχουν πατήσει το πόδι τους. Η καταθλιπτική αίσθηση που άφησε πίσω της η εύκολη κατάληψη της Βαγδάτης και ανατροπή του καθεστώτος του Σανταμ τείνει τώρα να αντικατασταθεί από την αισιοδοξία που γεννά η γλυκιά εκδίκηση και η απόδειξη ότι η υπερδύναμη δεν είναι άτρωτη.

Ο άνεμος της εξέγερσης αρχίζει να πνέει και στο Ιράκ, απειλώντας με εγκλωβισμό τους εκατοντάδες χιλιάδες ξένους στρατιώτες και τις κυβερνήσεις που τους έστειλαν εκεί. Η προοπτική της μετατροπής του Ιράκ σε μια δεύτερη Παλαιστίνη τρομοκρατεί όχι μόνο τον Μπους, αλλά το σύνολο της αστικής τάξης των ΗΠΑ. Ο βαρύς φόρος αίματος με τον οποίο πληρώνουν οι Ισραηλινοί – ανάμεσα τους, φυσικά, και άμαχοι – την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών αποτελεί εφιάλτη για την Ουάσιγκτον. Η συντριβή του ενός μετά το άλλο των «ειρηνευτικών σχεδίων» και των κυβερνήσεων των δοσίλογων από την ορμή της Ιντιφαντα και τον πόθο των Παλαιστίνιων για ανεξαρτησία δίνει μαθήματα ηρωισμού και αυτοθυσίας, που συνεπαίρνουν τους λαούς της περιοχής.

Η αντίσταση στο Ιράκ όχι μόνο ξεφεύγει από τα μπλόκα των κατακτητών, αλλά διευρύνεται και αναβαθμίζει τους στόχους της, καταφέρνοντας πιο οδυνηρά χτυπήματα, με τα οποία στέλνονται σαφή πολιτικά μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Πέρα από το γεγονός ότι οι απώλειες των Αμερικανών και Βρετανών είναι ήδη σχεδόν 300 νεκροί και πάνω από 1.000 τραυματίες, από τους οποίους οι μισοί περίπου μετά το επίσημο τέλος του πολέμου, τα διαδοχικά σαμποτάζ των τελευταίων ημερών δίνουν νέα ποιότητα στον αντιστασιακό αγώνα και το αντάρτικο. Η καλύτερη οργάνωση είναι προφανής, όπως προφανής είναι και η ευρεία λαϊκή υποστήριξη που παρέχεται στους αντιστασιακούς, χωρίς την οποία οι περισσότεροι θα είχαν πέσει στη φάκα των Αμερικανό-Βρετανών και των συνεργατών τους, όπως έγινε με τους γιους Χουσειν και δεκάδες στελέχη του ανατραπέντος καθεστώτος.

Η ανατίναξη του αρχηγείου του ΟΗΕ στη Βαγδάτη, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο και του επικεφαλής της αντιπροσωπίας του στο Ιράκ, απέδειξε ότι κάνεις πλέον από όσους συμμετέχουν, με τον ένα ΄η τον άλλο τρόπο, στις δυνάμεις κατοχής δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Άλλωστε, είναι καιρός να σταματήσουν οι αηδίες και οι υποκρισίες όσων χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το χτύπημα κατά του ΟΗΕ, που επιμένουν να εθελοτυφλούν προκλητικά μπροστά στη στάση του διεθνούς οργανισμού, στο παρελθόν αλλά και σήμερα.

Διότι ποιος είχε πάρει, άραγε, την απόφαση για το εμπάργκο, που είναι υπεύθυνο για τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών του Ιράκ; Ποιος ήταν αυτός που άνοιξε το δρόμο για την κατάληψη του Ιράκ, με τις αποφάσεις του και τις ζώνες απαγόρευσης πτήσεων που παραβίαζαν ωμά και απροκάλυπτα την κυριαρχία της χώρας; ΄Η μήπως δεν ήταν ο ΟΗΕ που, την προηγούμενη εβδομάδα, είχε αναγνωρίσει την προσωρινή κυβέρνηση των κουισλινγκ, την οποία είχαν διορίσει Αμερικανοί και Βρετανοί μετά τον πόλεμο; Και μήπως δεν αληθεύει ότι, παρά τις φραστικές αντιθέσεις του Αναν και των άλλων «ειρηνόφιλων», είναι η παρουσία του ΟΗΕ στο Ιράκ που νομιμοποιεί την κατοχή της;

Προφανώς, όλα αυτά είναι αλήθεια και οι Ιρακινοί δεν είναι διόλου ηλίθιοι για να μην τα καταλαβαίνουν. Ο ΟΗΕ βρέθηκε στο στόχαστρο για τον ίδιο ακριβώς λόγο που πραγματοποιήθηκε η επίθεση εναντίον της ιορδανικης πρεσβείας, λίγες μέρες πριν: επειδή προσφέρει στους κατακτητές καλές υπηρεσίες και σημαντική βοήθεια στο να κατοχυρώσουν και να νομιμοποιήσουν την παρουσία τους εκεί.

Βεβαίως, θα επιμείνει κανείς, ίσως σε αυτή τη συγκυρία ο ΟΗΕ να μην ήταν ο καλύτερος στόχος. Πιθανότατα, θα προσθέσει κάποιος άλλος, αυτοί που τον επέλεξαν να είχαν στο μυαλό τους και κάποιους σκοτεινούς σκοπούς, χωρίς να αποκλείεται η προβοκάτσια. Και σίγουρα, θα πει ένας τρίτος, το σαμποτάζ στο δίκτυο ύδρευσης της πολύπαθης Βαγδάτης δεν είναι, σε αντίθεση με την ανατίναξη ενός από τους βασικούς πετρελαιαγωγούς, ενέργεια που στρέφεται κατά των κατακτητών και μπορεί να εξασφαλίσει ευρεία λαϊκή υποστήριξη στην αντίσταση.

Όλα αυτά, αναμφισβήτητα, έχουν δόση αλήθειας. Αλλά σε κανέναν δεν πρέπει να διαφεύγει ότι εδώ γίνεται πόλεμος. Σε έναν πόλεμο, και μάλιστα τόσο άνισο με την πρώτη μάτια, θα υπάρξουν λανθασμένοι στόχοι, θα δημιουργηθεί χώρος για προβοκάτσιες, θα δράσουν ανεξέλεγκτοι πράκτορες και αντιδραστικές οργανώσεις – ουδείς μπορεί να βρει μόνο ιδεολογική καθαρότητα, ξεκάθαρους στόχους και αμόλυντο, αγνό πατριωτισμό στον αγώνα κατά των κατακτητών. Αυτό θα ήταν μια ουτοπία, ανεπίτρεπτη για τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στο Ιράκ. Θα ήταν σαν να χάνεται το δάσος πίσω από το δέντρο.

Άλλωστε, η εμπειρία της Παλαιστίνης και της Ιντιφαντα αποτελεί έναν εξαιρετικά χρήσιμο οδηγό για την ερμηνεία των εξελίξεων στο Ιράκ. Διότι είναι φανερό ότι οι επιθέσεις κατά στρατιωτικών στόχων που προτιμά το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης συνιστούν διαφορετική πρακτική από αυτή των καμικάζι της Χαμας και της Τζιχαντ, που ανατινάζουν λεωφορεία και εμπορικά κέντρα – όλες αυτές δε οι μέθοδοι απέχουν παρασάγγες από τις αυθόρμητες επιθέσεις με πέτρες και σφεντόνες που εξαπολύουν άοπλοι Παλαιστίνιοι εναντίον των ισραηλινών τανκ. Ωστόσο, όλοι τους συναντιούνται στον κοινό σκοπό: το διώξιμο των κατακτητών.

Ίσως, εμείς, στα χαρτιά, να σχεδιάζαμε διαφορετικά την αντίδραση των Ιρακινών ΄η ακόμη και των Παλαιστίνιων. Όμως, δυστυχώς ΄η ευτυχώς, τα σχέδια αυτά αποδεικνύονται συνήθως κουρελόχαρτα. Το σημείο εκκίνησης και αναφοράς προσδιορίζεται από τους ίδιους τους αγωνιστές. Από εκεί και πέρα, όλοι μπορούν – και υποχρεούνται – να παρέμβουν.