Το
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
κι ενώ οι επιθέσεις των ανταρτών στο Ιράκ συνεχίζονται αμείωτες ενάντια στους κατακτητές, δημοσιεύει ένα άρθρο του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
το οποίο δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα αυτή.
Πανικός! Ο πετρελαιαγωγός Κιρκουκ – Τζειχαν στις φλόγες. Δυο μόλις ημέρες από τη στιγμή που οι αμερικανικές αρχές κατοχής τον έθεσαν σε λειτουργία για να εξαγάγουν ιρακινό πετρέλαιο μέσω Τουρκίας. Ο κεντρικός αγωγός ύδρευσης τμήματος της Βαγδάτης κομμένος από σαμποτάζ.
Αυτός ο λαός είναι ανίκητος!
Η φυλακή-στρατόπεδο συγκέντρωσης Αμπου Γκραιθ στόχος επίθεσης από όλμους των ιρακινών ανταρτών. Το ξενοδοχείο – έδρα του ΟΗΕ στη Βαγδάτη στον αέρα, από επίθεση αυτοκτονίας. Νεκρός και ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας, ο Βραζιλιάνος Σερζιου Βιερα ντε Μελο, ο όποιος «είχε
κερδίσει την εμπιστοσύνη και τον θαυμασμό του Τζορτζ Μπους», όπως και «τον σεβασμό και τον θαυμασμό των αμερικανών αξιωματούχων» και τον οποίο λεγόταν πως οι ΗΠΑ προόριζαν για επόμενο Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, όπως μας πληροφορούν οι Φαινανσιαλ
Τάιμς…
Δεν ήξεραν από πού να στρίψουν οι Αμερικανοβρετανοι. «Η επιλογή ως στόχου του ΟΗΕ προκαλεί εξαιρετικό ρίγος, γιατί μεταδίδει το μήνυμα στους διεθνείς Οργανισμούς ότι δεν είναι ασφαλείς. Η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να αφήσει αυτό το μήνυμα να εισχωρήσει
παντού» έγραφαν στο κύριο άρθρο τους οι Νιου Γιορκ Τάιμς. Δεν είχε προλάβει να στεγνώσει το μελάνι τους, όταν η Παγκόσμια Τράπεζα ανακοίνωνε ότι αποσύρει για λόγους ασφάλειας όλο το προσωπικό της από τη Βαγδάτη και το μεταφέρει στο Αμάν της Ιορδανίας! Μέσα
στον πανικό και την αναστάτωση όμως μια και μόνη εφημερίδα, η «βίβλος» του αμερικανικού χρηματιστικού κεφαλαίου, η Γουολ Στριτ Τζερναλ, είχε την οξυδέρκεια να βάλει από την πρώτη στιγμή το βαθύτερο πρόβλημα: «Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν τον ιδεολογικό πόλεμο με το ριζοσπαστικό Ισλάμ» ήταν ο πολύ χαρακτηριστικός τίτλος της σχετικής ανάλυσης.
«Η μάχη των ιδεών ανάμεσα στη Δύση και στο ριζοσπαστικό Ισλάμ φαίνεται ότι θα κυριαρχήσει στην παγκόσμια πολιτική την επόμενη δεκαετία, όπως ο πόλεμος των ιδεών εναντίον του φασισμού κυριάρχησε τη δεκαετία του 1930 και η πάλη εναντίον του κομμουνισμού κυριάρχησε τις δεκαετίες που
ακολούθησαν. Οι ΗΠΑ δεν κερδίζουν αυτή τη μάχη. Στην πραγματικότητα με την κατάσταση να διολισθαίνει προς τα πίσω, ο κίνδυνος είναι πως το Ιράκ, η χώρα όπου η κυβέρνηση Μπους είχε ελπίσει να οικοδομήσει μια αμερικανικού στιλ δημοκρατία και θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως ένα είδος
γέφυρας ανάμεσα στις ΗΠΑ και τον ισλαμικό κόσμο, θα χρησιμεύσει τελικά μόνο για να διευρύνει το χάσμα»
γράφει η αμερικανική εφημερίδα και συνεχίζει: «Οι ριζοσπαστικές ισλαμικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να επιχειρηματολογούν προς τις ισλαμικές μάζες ότι οι ΗΠΑ επισύρουν τέτοια οργή επειδή είναι μια παράνομη δύναμη κατοχής στον ισλαμικό κόσμο και ότι η παρουσία των ΗΠΑ στον κόσμο φέρνει αναπότρεπτα μόνο χάος και καταστροφή. Ο
στόχος των ισλαμιστών είναι καθαρός: να οδηγήσουν σε αναδίπλωση της παρουσίας των ΗΠΑ, να μειώσουν την αμερικανική επιρροή, να εξαλείψουν τις φιλικές προς τις ΗΠΑ κυβερνήσεις, να εγκαθιδρύσουν ισλαμική εξουσία»…
Οι Αμερικανοί αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι κατάλαβαν, μεν, με ευκολία το Ιράκ και τα πετρέλαια του, απέφυγαν μέχρι τώρα ουσιαστικές αντιδράσεις των αραβικών λαών και δεν είχαν καμία απώλεια στις αμερικανοδουλες κυβερνήσεις των αραβικών χωρών (αντίθετα, στην πορεία
προς τον πόλεμο εγκατέστησαν κυβέρνηση δοσίλογων ακόμη και στην Παλαιστίνη), αλλά η αντίσταση των Ιρακινών αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στα μακροπρόθεσμα σχέδια ιδεολογικοπολιτικής κυριαρχίας τους στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Τώρα η αξιοπρέπεια των Αράβων θα πεθαίνει κάθε
μέρα όχι μόνο στην Παλαιστίνη αλλά και στο Ιράκ. Στο πλαίσιο αυτό, ο ΟΗΕ αναδεικνύεται και αυτός σε σύμβολο συνολικής καταπίεσης, όργανο της Δύσης εναντίον των μουσουλμάνων, όπως το εκλαμβάνουν οι μάζες των χωρών αυτών, και ειδικά οι Ιρακινοί. Για τους Ευρωπαίους ο ΟΗΕ είναι ένα
φόρουμ που θα επιτρέψει μια «ευπρόσωπη» αναδιανομή της λείας ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Για τους Ιρακινούς, όμως, είναι ο ΟΗΕ που κήρυξε το υπερδεκαετες εμπάργκο που εξόντωσε και εξαθλίωσε τον ιρακινό λαό, είναι ο ΟΗΕ που ξεφτίλισε πέρυσι το ιρακινό κράτος με τις επιθεωρήσεις
οι όποιες τελικά δεν απέτρεψαν ούτε καν τον πόλεμο, είναι ο ΟΗΕ που την προπερασμένη Παρασκευή «χαιρέτισε» τη συγκρότηση του καθεστώτος ανδρεικέλων των κατακτητών. Απολύτως δικαιολογημένο, επομένως, το μίσος του ισλαμικού κόσμου εναντίον του ΟΗΕ.
Αυτή η εμβανθυση και παγίωση του χάσματος μεταξύ Δύσης και Ισλάμ που φέρνει η κατοχή του Ιράκ, με τις ισλαμικές μάζες να κινούνται ανάμεσα στην εξέγερση και την υποταγή, αλλά πάντως να κυριαρχούν αδιαμφισβήτητα στην πολιτική αναμέτρηση, προκαλεί ένα τεράστιο θέμα ως προς τις
δυνατότητες και το ρόλο των εθνικοαπελευθερωτικων κινημάτων στις χώρες αυτές, αλλά και τις μακροπρόθεσμες δυνατότητες διαφοροποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ σ΄αυτό το πλαίσιο – ζητήματα που απαιτούν μεγάλη συζήτηση.
