Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

       Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΙΡΑΚ

Η «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» ΑΝΟΙΚΤΗ, ΤΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ

Κόστος Κατοχής; 90.277 δολάρια το λεπτό!

Πριν από ένα ακριβώς χρόνο, την 1^η Μαΐου 2003, ο Μπους κήρυττε την επίσημη λήξη του πολέμου στο Ιράκ. «Αποστολή εξετελέσθη», έγραφε το τεράστιο πανό που είχε αναρτηθεί στο αεροπλανοφόρο Αβραάμ Λίνκολν, με φόντο το οποίο ο πρόεδρος των ΗΠΑ εκφωνούσε τον επινίκιο λόγο του – ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε, Η αλήθεια όμως – όπως εμείς υποστηρίζαμε τότε με άρθρα μας – ήταν ότι Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΤΟΤΕ ΑΡΧΙΖΕ! 

«H Bαγδάτη έπεσε!

Ο πόλεμος τώρα αρχίζει!

Όσοι πιστέψουν την Αμερικανική προπαγάνδα ότι ο πόλεμος τέλειωσε είναι πολύ μακριά απ΄ την αλήθεια. Ο Ιρακινός λαός μπορεί να μην θέλει το Σαντάμ - δημιούργημα των Αμερικανών ήταν άλλωστε - αλλά δεν θέλουν πολύ περισσότερο τους Αμερικανοεγγλέζους δολοφόνους, φονιάδες των παιδιών τους, αισχρούς μισθοφόρους των Μπους και Μπλερ. Αυτοί που πανηγύριζαν όταν οι αμερικανοί κρεμούσαν την σημαία τους στο κεφάλι του αγάλματος του Σαντάμ, ήταν οι Αμερικανοτσολιάδες της εποχής μας. Αυτοί που χειροκροτούσαν, και δεν ήταν περισσότεροι από 300 άτομα, όταν γκρεμίζονταν το άγαλμα, δεν είναι ο Ιρακινός λαός που παρακολουθεί με μίσος τους φονιάδες και δεν συμμετέχει στους πανηγυρισμούς των ελάχιστων φιλοαμερικάνων σφογγοκολάριων. Ο πόλεμος σύντροφοι και φίλοι, δεν τελείωσε στο Ιράκ. Μια Παναραβική Ιντιφάντα πρόκειται να αναπτυχθεί τις επόμενες ώρες σε ολόκληρο το Ιράκ. Αυτό το γνωρίζουν και οι ίδιοι οι εισβολείς και προσπαθούν να δημιουργήσουν την ψεύτικη εικόνα που βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας, ότι ο λαός του Ιράκ είναι μαζί τους» http://anatolikos.com/diethni/irak104.htm

Την 1η Μαϊου του 2003, ο πολεμικός καπιταλισμός φαινόταν ότι είχε σημειώσει μια συντριπτική νίκη, ανοίγοντας το δρόμο για την υποταγή των λαών στις άγριες διαθέσεις του. Αλλά, για να θυμόμαστε και την ιστορία, η μεγάλη αντεπίθεση των Βιετκόνγκ στο Βιετνάμ το 1968, άρχισε αμέσως μετά τη διαβεβαίωση που είχαν δώσει οι αμερικανοί στρατηγοί και πολιτικοί ότι ο πόλεμος εκείνος είχε ήδη κερδηθεί… Σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ κάνει μια αναδρομή και μια εκτίμηση της κατάστασης, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, με ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, το οποίο δημοσιεύεται στο Κυριακάτικο ΠΡΙΝ.

Η συνοικία Γκολάν, που πήρε το όνομά της από τα στρατηγικής σημασίας συριακά υψώματα του Γκολάν τα οποία έχει καταλάβει το Ισραήλ, είναι η παλιότερη και πιο υποβαθμισμένη περιοχή της Φαλούτζα. Οι κάτοικοί της, πάμπτωχοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν έχουν καν τη δυνατότητα να φύγουν από την εδώ και ένα μήνα πολιορκημένη πόλη. Έτσι, μένουν εκεί, μαζί με τους εκατοντάδες ένοπλους υπερασπιστές της, που έχουν στήσει το αρχηγείο τους στα ερειπωμένα κτίρια και τους μαχαλάδες αυτής ακριβώς της συνοικίας. Πολλοί κάνουν λόγο για την Τζενίν του Ιράκ, θυμίζοντας την εισβολή των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στην παλαιστινιακή προσφυγούπολη, που συνοδεύτηκε από την εν ψυχρώ σφαγή δεκάδων κατοίκων της. Άλλοι παρομοιάζουν τη Φαλούτζα και την επίσης πολιορκημένη Νατζάφ, την ιερή πόλη των σιιτών, ως τις σύγχρονες Γκουέρνικα, προεξοφλώντας ότι οι δυνάμεις κατοχής θα προτιμήσουν να τις ισοπεδώσουν παρά να ταπεινωθούν, δίνοντας στην ιρακινή αντίσταση μια νίκη που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για το μέλλον του πολέμου. Πάντως ήδη την Πέμπτη το βράδυ άρχισε να εμφανίζεται μια αναδίπλωση των αμερικανικών δυνάμεων.

Οι πολιορκημένοι πάντως, για την ώρα αντέχουν και προκαλούν καθημερινά απώλειες και νευρικό κλονισμό στους επίδοξους κατακτητές. Μάλιστα, την Τετάρτη, μετά από μία άγρια νύχτα αμερικανικών βομβαρδισμών, οι ομάδες της αντίστασης έριξαν εκατοντάδες φυλλάδια στην Γκολάν και τις άλλες γειτονιές της Φαλούτζα, επικηρύσσοντας με 15 εκατομμύρια δολάρια τον Ντόναλντ Ράμσφελντ, το διοικητή των δυνάμεων κατοχής στο Ιράκ στρατηγό Σάντσεζ, αλλά και τον εκπρόσωπο Τύπου των Αμερικανών ταξίαρχο Κίμιτ, τα οποία υπόσχονται να προσφέρουν σε όποιον τους φέρει το κεφάλι τους ή δώσει πληροφορίες που θα οδηγήσουν στην εξόντωσή τους!

Αναμφισβήτητα, η έκβαση των μαχών της Φαλούτζα και της Νατζάφ θα αποτελέσει σημείο καμπής για την πορεία του πολέμου στο Ιράκ. Πέρα από την καθαυτό στρατιωτική πλευρά – στις δύο πόλεις είναι συγκεντρωμένες σημαντικές δυνάμεις της αντίστασης, τις οποίες θέλουν να εξοντώσουν οι Αμερικανοί – είναι πλέον προφανές ότι και στις δύο περιπτώσεις διεξάγεται ένας πόλεμος εντυπώσεων, με στόχο το κέρδισμα των συνειδήσεων εκατομμυρίων ιρακινών πολιτών, κάτι που με τη σειρά του, θα γείρει αποφασιστικά την πλάστιγγα προς τη μία ή την άλλη πλευρά. «Πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε την παραβολή του Μάο Τσετούνγκ για τη θάλασσα και τα ψάρια – οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν τη θάλασσα και οι αντάρτες τα ψάρια, με αποτέλεσμα όσο η θάλασσα προσφέρει φιλικό περιβάλλον για τα ψάρια, να μην είναι ποτέ δυνατόν να πιαστούν όλα στα δίχτυα», λέει ο Κένεθ Πόλακ, ειδικός στα θέματα Μέσης Ανατολής του γνωστού αμερικανικού ινστιτούτου Μπρούκινγκς. Πράγματι, οι δυνάμεις κατοχής επιδιώκουν από την πλευρά τους να τσακίσουν όχι μόνο την αντίσταση αλλά και κάθε διάθεση για αντίσταση και υποστήριξή της από τον ιρακινό λαό. Έτσι, έχουν επιλέξει τακτικές όμοιες με αυτές που χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια οι Ισραηλινοί εναντίον των Παλαιστινίων: Αεροπλάνα και ελικόπτερα επιτίθενται ξαφνικά ισοπεδώνοντας ολόκληρα τετράγωνα ή και τζαμιά, ελεύθεροι σκοπευτές πυροβολούν ότι κινείται, η μεταφορά των τραυματιών στα νοσοκομεία παρεμποδίζεται, ενώ τρόφιμα και φάρμακα φτάνουν στους πολιορκημένους με το σταγονόμετρο.

Αλλά και οι δυνάμεις της αντίστασης, έχοντας επίγνωση της σημασίας που έχει η έκβαση αυτών των μαχών, επιλέγουν με προσοχή τα χτυπήματά τους και έχουν θέσει ως στόχο να μετατρέψουν Φαλούτζα και Νατζάφ σε Στάλινγκραντ για τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους. Άλλωστε, η αφορμή που οδήγησε στην πολιορκία της Φαλούτζα δεν ήταν άλλη από την εκτέλεση και τη δημόσια διαπόμπευση τεσσάρων αμερικανών μισθοφόρων – κάτι που, όπως όλοι παραδέχονται, αν έμενε αναπάντητο θα καταγραφόταν ως μια νέα σελίδα ντροπής για τους Αμερικανούς, παρόμοια με αυτήν του διασυρμού 12 πεζοναυτών πριν από δέκα χρόνια στην Σομαλία. Οι Ιρακινοί όμως δεν περιορίζονται στον ανταρτοπόλεμο και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, στη Νατζάφ, η οργάνωση του σιίτη κληρικού Μοκτάντα αλ Σαντρ έχει στήσει ένα ολόκληρο δίκτυο κοινωνικής πρόνοιας, παρέχοντας βοήθεια σε άνεργους, φτωχούς και ηλικιωμένους και χρησιμοποιώντας μάλιστα γι’ αυτό τις εγκαταστάσεις και υποδομές του ανατραπέντος μπααθικού καθεστώτος – κάτι ανάλογο κάνει και η Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Παράλληλα με όλα αυτά, η ένταση της επιθετικότητας από την πλευρά των κατακτητών φαίνεται πως ευνοεί τις προσπάθειες πολιτικής ενοποίησης των διάφορων συνιστωσών της ιρακινής αντίστασης. Ήδη, όπως μεταδίδουν απεσταλμένοι διάφορων μέσων από το Ιράκ, τόσο στη Φαλούτζα και τη Νατζάφ όσο και στην ίδια τη Βαγδάτη πληθαίνουν οι ενδείξεις συντονισμού, γεγονός που αποτυπώνεται, εκτός των άλλων, και στον καλύτερο σχεδιασμό και τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των χτυπημάτων εναντίον των εισβολέων.  Ωστόσο, παρά τον ενθουσιασμό που προκαλεί σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο, σε Ανατολή και Δύση, κάθε χτύπημα εναντίον των δυνάμεων κατοχής στο Ιράκ, ορισμένα πράγματα πρέπει να ειπωθούν με το όνομά τους: Η ιρακινή αντίσταση δεν έχει πολλές ελπίδες να νικήσει, όσα πλήγματα και αν καταφέρει στον αντίπαλο, μόνο με τις δικές της δυνάμεις. Παρά τον απαράμιλλο ηρωισμό των μαχητών και του απλού λαού, παρά τις τολμηρές για τα δεδομένα του αραβικού κόσμου πολιτικές διεργασίες, είναι σχεδόν βέβαιο ότι (και) η υπόθεση αυτή θα κριθεί στη Δύση. Θα κριθεί από το κόστος που θα κληθούν να πληρώσουν οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις του πολέμου στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ιταλία, την Αυστραλία και τις άλλες χώρες που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συμμετέχουν ή στηρίζουν την κατοχή στο Ιράκ.

Θα κριθεί από τη συγκρότηση ή όχι ενός ρωμαλέου αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού – δημοκρατικού κινήματος διαρκείας, κάτι στο οποίο οφείλει να πρωταγωνιστήσει η Αριστερά, ριζοσπαστική και ρεφορμιστική, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, στήνοντας μέτωπα και σχήματα ικανά να ενημερώνουν, να συντονίζουν και να κατεβάζουν στους δρόμους νέους και εργαζόμενους. Θα κριθεί, επίσης, από το τσάκισμα ή μη λογικών του τύπου «όχι σε αυτόν τον πόλεμο, ναι σε ένα καλύτερο, με ανθρώπινο πρόσωπο», που είτε εκφράζεται από ορισμένους ακραίους λάγνους της ΕΕ είτε από τον θλιβερό Τζον Κέρι, υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ. Είναι αλήθεια ότι έχουν αρχίσει να πληθαίνουν εκείνοι που μιλούν για το φάντασμα του Βιετνάμ που αναβιώνει για τις ΗΠΑ στο Ιράκ. Όμως, θα πρέπει όλοι να έχουν καθαρό ότι οι εξελίξεις δεν υπαγορεύονται από κανενός είδους ιστορικό αυτοματισμό. Αφήστε δε που, εκτός του ότι οι συσχετισμοί είναι σήμερα εντελώς διαφορετικοί σε σχέση με τότε, δεν πρέπει κανείς να λησμονεί πως οι Αμερικανοί μπορεί να ηττήθηκαν στο Βιετνάμ, αλλά νίκησαν στον Ψυχρό Πόλεμο – για να επιστρέψουν σήμερα στο Βιετνάμ ως θριαμβευτές…

ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ, 90.277 ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΟ ΛΕΠΤΟ!

Ο τελευταίος αμερικανός στρατιώτης που επέστρεψε από το Ιράκ ως ήρωας, διασχίζοντας δρόμους γεμάτους από ζητωκραυγάζοντα πλήθη ήταν η δήθεν απελευθερωθείσα από τα χέρια των μουτζαχεντίν δεκανέας Τζέσικα Λιντς. Όπως όμως αποδείχθηκε σύντομα, επρόκειτο απλώς για μία χολιγουντιανή υπερπαραγωγή για τις ανάγκες της πολεμικής προπαγάνδας του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου. Από τότε, έχουν επιστρέψει πολλοί στην πατρίδα τους. Κανείς δεν είχε την έκφραση του νικητή ή, έστω, του απελευθερωτή που μάχεται για ένα ανώτερο ανθρωπιστικό σκοπό, όπως ισχυρίζονται ο Μπους και ο Μπλαιρ. Κάποιοι απλώς ξεκουράζονται για μερικές εβδομάδες και ετοιμάζονται να ξαναγυρίσουν στα πεδία των μαχών, όπου οι ανάγκες είναι πολύ μεγάλες και οι στρατηγοί ζητούν διαρκώς ενισχύσεις. Κάποιοι άλλοι έχουν επιστρέψει σημαδεμένοι για πάντα από τη συμμετοχή τους σε ένα πόλεμο που δεν επέλεξαν. Περίπου 4.000 είναι οι τραυματίες από τις 40-50 επιθέσεις που πραγματοποιεί πλέον καθημερινά η ιρακινή αντίσταση εναντίον των κατακτητών – εκατοντάδες (περίπου χίλιοι μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τους υπολογισμούς) θα μείνουν για πάντα ανάπηροι ή κλινικά νεκροί, μέχρι να αποφασίσουν οι συγγενείς τους να αποσυνδέσουν τα μηχανήματα υποστήριξης. Παράλληλα, δεκάδες χιλιάδες είναι αυτοί που έχουν χρειαστεί μέχρι σήμερα την υποστήριξη ψυχολόγου για να αντέξουν την πίεση του πολέμου και την καθημερινή απειλή του θανάτου, ενώ αρκετοί, άγνωστο πόσοι ακριβώς μέχρι σήμερα, έχουν αυτοκτονήσει.

Τέλος, 650 από τους 135.000 Αμερικανούς και άλλοι 200 σχεδόν από τους περίπου 30.000 συμμάχους τους που στάλθηκαν να κατακτήσουν το Ιράκ (πάνω από 130 μόνο μέσα στον Απρίλιο) έχουν γυρίσει νύχτα, με πλήρη μυστικότητα. Η αεροπορική βάση του Ντόβερ, στην πολιτεία του Ντέλαγουεαρ, που υποδέχεται τους νεκρούς Αμερικανούς, μέσα σε φέρετρα τυλιγμένα στην αστερόεσσα, είναι μία από τις καλύτερα φυλασσόμενες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα, όταν κάποιοι τόλμησαν να σπάσουν το εμπάργκο, δεν δημοσιεύονταν ούτε καν οι φωτογραφίες από τις σεμνές τελετές που συνόδευαν την καθημερινή επιστροφή των στρατιωτών που είχαν σκοτωθεί στη μακρινή και αφιλόξενη γι’ αυτούς χώρα. Πλήρης συσκότιση επικρατεί φυσικά και όσον αφορά τα φρικιαστικά εγκλήματα που διαπράττουν οι δυνάμεις κατοχής στο Ιράκ – προφανώς, η εικόνα του φλεγόμενου από τις ναπάλμ Μάι Λάι και, κυρίως, οι συνέπειες που είχε, κυνηγά ακόμη την Ουάσινγκτον. Είναι χαρακτηριστικό ότι Αμερικανοί και Βρετανοί δεν έχουν δώσει επίσημα στοιχεία για τις απώλειες των αμάχων. Σύμφωνα όμως με ορισμένες μη κυβερνητικές οργανώσεις και ανεξάρτητες αραβικές πηγές, οι νεκροί ιρακινοί πολίτες έχουν ξεπεράσει τους 10.000, ενώ το πιθανότερο είναι πως είναι πολύ περισσότεροι.

Μόνο στη Φαλούτζα, άλλωστε, υπάρχουν σχεδόν χίλιοι νεκροί, στην πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα και άμαχοι. Οι Αμερικανοί χτυπούν την πολιορκημένη πόλη με ότι όπλο έχουν στη διάθεσή τους, ρίχνοντας ακόμη και τις περιβόητες βόμβες των χιλίων λιβρών σε κατοικημένες συνοικίες. Τα νεκροταφεία δεν φτάνουν και οι 300.000 περίπου κάτοικοι έχουν μετονομάσει το Εθνικό Στάδιο της πόλης σε Κοιμητήριο Μαρτύρων – εκεί, θα είναι για πάντα, ακόμη και μετά την απελευθέρωση του Ιράκ, ένα από τα μνημεία της κατοχής. Η προσπάθεια πάντως να μείνει ο μέσος Αμερικανός αμόλυντος από τη φρίκη του πολέμου – εκτός, φυσικά από εκείνους που αποτελούν τον στρατό κατοχής, τους αντικαταστάτες τους που βρίσκονται σε επιφυλακή και τις οικογένειές τους – και να τρώει μόνο το κουτόχορτο που του σερβίρουν τα κάθε λογής επιτελεία και τα «μυημένα» ΜΜΕ είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ακόμη και το οικονομικό κόστος του πολέμου αυτού και οι τρομακτικές συνέπειες που θα έχει για τους αμερικανούς εργαζόμενους επιχειρείται να κρατηθεί μυστικό.

Τα επίσημα στοιχεία όμως προκαλούν δέος: Κάθε λεπτό κατοχής του Ιράκ κοστίζει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 90.277 δολάρια! Κάνοντας τις στοιχειώδεις αναγωγές, μιλάμε για ένα ποσό της τάξης των 130 εκατομμυρίων δολαρίων τη μέρα, των 3,9 δισεκατομμυρίων το μήνα και των 46,8 δισεκατομμυρίων στον ένα χρόνο που έχει μεσολαβήσει από το «επίσημο τέλος» του πολέμου. Σε αυτό το ποσό πρέπει να προστεθούν και τα 36 δισεκατομμύρια που κόστισε ο πόλεμος των 20 ημερών μέχρι την κατάληψη της Βαγδάτης – έτσι, μέχρι σήμερα μιλάμε για ένα ποσό της τάξης των 80 και πλέον δισεκατομμυρίων δολαρίων. Εάν μαζί με όλα αυτά συνυπολογίσει κανείς, ως θα όφειλε, τα οκτώ δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί στα καθεστώτα των γειτονικών χωρών για να διασφαλιστεί η σιωπή ή και η υποστήριξή τους, τις τεράστιες αμοιβές των 15 – 20.000 ιδιωτών μισθοφόρων που βρίσκονται στο Ιράκ για να φέρνουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, τα 19 δισεκατομμύρια δολάρια που έχουν δοθεί υπό μορφή συμβολαίων προς την εταιρεία του αντιπροέδρου Τσένεϊ, την Χαλιμπέρτον, καθώς και όλα τα άλλα «δωράκια» προς τις αμερικανικές επιχειρήσεις, τότε μιλάμε για ένα πραγματικά ιλιγγιώδες ποσό. Ένα ποσό που βγαίνει από τις τσέπες των εργαζόμενων στις ΗΠΑ, αλλά και εκατομμυρίων άλλων σε ολόκληρο τον κόσμο, τους οποίους εκμεταλλεύεται το αμερικανικό κεφάλαιο, αναγκάζοντάς τους να πληρώνουν τα ελλείμματα και τις επεκτατικές φιλοδοξίες του.