Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

 Εγγραφή στην Mailing list        Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΒΙΕΤΝΑΜ: ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Παρά τους πανηγυρισμούς της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των HΠA για τη σύλληψη του Σαντάμ, όλο και περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι οι HΠA στο Iράκ γνωρίζουν ένα νέο Bιετνάμ.

Καθώς η κατάσταση γίνεται αφόρητη για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στο Ιράκ, ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν τους αμερικάνους πολίτες και τον υπόλοιπο κόσμο να μη συγκρίνει το Ιράκ με το Βιετνάμ, παρ’ ότι αμερικάνοι στρατιώτες πεθαίνουν καθημερινά και θα συνεχίζουν να πεθαίνουν με μεγαλύτερους αριθμούς.

Βλέποντας σήμερα τους δυο αυτούς πολέμους σίγουρα υπάρχουν αρκετές διαφορές, ακόμα. Τότε είχαμε πόλεμο μέσα στη ζούγκλα, τώρα έχουμε αντάρτικο πόλεων, ο αριθμός των νεκρών είναι ακόμα μικρός σε σχέση με το Βιετνάμ. Τότε πέθαναν 58000 στρατιώτες μέσα σε εννιά χρόνια. Στο Ιράκ έχουν πεθάνει πάνω από 400 σε μια διάρκεια οκτώ μηνών.

Ωστόσο οι δυο πόλεμοι είναι αρκετά όμοιοι και κανείς που δεν εθελοτυφλεί δεν μπορεί να το αγνοήσει. Ο συνταξιούχος συνταγματάρχης της αεροπορίας Χαμ που έχει και εμπορικές σχέσεις με την Μέση Ανατολή και επίσης υπηρέτησε στο Βιετνάμ λέει ότι τότε «αντιμετωπίζαμε ένα ανταρτοπόλεμο» και «ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και τώρα».

Ο Σάλτερ ένας άλλος βετεράνος του Βιετνάμ λέει: «Νομίζω ότι είναι ένας πολύ διαφορετικός πόλεμος, αλλά οι τακτικές αρχίζουν να μοιάζουν πάρα πολύ με τον ανταρτοπόλεμο που γνωρίσαμε στο Βιετνάμ»

Σ’ ένα άρθρο, ένας ανάπηρος βετεράνος του Βιετνάμ στο site US Veterans Against the Iraq War (<http://www.vaiw.org>), αναφέρει ότι η λέξη Βιετνάμ ακούγεται πια παντού και ότι το «Ιράκ μετατρέπεται σ’ ένα άλλο Βιετνάμ».

Από την άλλη ο αμερικάνικος καπιταλισμός και τα ΜΜΕ του κάνουν τα πάντα για να δείξουν ότι έχουν λάθος όσοι μιλούν για το Ιράκ ως ένα άλλο Βιετνάμ.

Έτσι λοιπόν ο αμερικάνικος στρατός στο Βιετνάμ πολεμούσε εναντίον μεγάλων στρατιωτικών μονάδων ενώ στο Ιράκ αντιμετωπίζουν μικρές ομάδες δυο ή τριών ανταρτών. Άρα, δεν υπάρχει καμιά εμφανής σχέση. Ωστόσο, στα πρώτα στάδια του πολέμου του Βιετνάμ, όταν οι Βιετναμέζοι πολεμούσαν τους Γάλλους και στη συνέχεια τους αμερικάνους, οι Βιετναμέζοι πολεμούσαν συγκροτημένοι σε μικρές ομάδες ανταρτών, την εποχή που δεν είχαν τον κατάλληλο στρατιωτικό εξοπλισμό.

Τώρα αν δούμε τι συμβαίνει στο Ιράκ, καταρχάς μιλάμε για ένα πόλεμο που δεν έχει τελειώσει και που βρίσκεται ακόμα στο αρχικό του στάδιο, με τις δυνάμεις των ανταρτών να μην έχουν ακόμα τη δύναμη των αμερικάνικων δυνάμεων και έτσι είναι λογικό να χτυπάνε όπως χτύπαγαν οι Βιετναμέζοι αρχικά, με μικρές ομάδες ανταρτών για να προκαλούν χάος στις δυνάμεις των αμερικάνων και των συνεργατών τους.

Ο στόχος του αντάρτικου, μαζί και του Ιρακινού δεν είναι να νικήσει στρατιωτικά ένα ισχυρότερο αντίπαλο αλλά να τον υπονομεύσει και να αυξήσει την ενεργητική και παθητική αντίσταση του λαού απέναντι στις δυνάμεις κατοχής. Από αυτή την άποψη λοιπόν οι αντάρτες έχουν καταφέρει πολλά. Ασφάλεια στο Ιράκ δεν υπάρχει, η λαϊκή αντίσταση αυξάνεται, ακόμα και σύμφωνα με την CIA, το αντάρτικο αριθμητικά αυξάνεται και μαζί με αυτό η λαϊκή βάση που είναι αναγκαία, ώστε οι ενέργειες του να είναι αποτελεσματικές. Η κατάσταση πράγματι θυμίζει το Βιετνάμ, ανεξάρτητα από το τι λένε οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές.

Παρόλα αυτά υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ Ιράκ και Βιετνάμ. Η κατάσταση στο Iράκ εκφυλίζεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι στο Βιετνάμ και οι αμερικάνοι βλέπουν την αλήθεια πολύ πιο γρήγορα από ό,τι τη δεκαετία του ’60.

Μάλιστα έχουν πεθάνει περισσότεροι αμερικάνοι στρατιώτες στους οκτώ μήνες πολέμου στο Ιράκ από ότι στα πρώτα τρία χρόνια του πολέμου στο Βιετνάμ, που επίσημα ξεκίνησε στις 11 Δεκέμβρη του 1961.

Σύμφωνα με ειδησεογραφικό πρακτορείο, στο Βιετνάμ, ο αμερικάνικος στρατός υπέστη 392 απώλειες από το 1962 έως το 1964. Με την 1^η Δεκέμβρη, 437 στρατιώτες είχαν πεθάνει στο Ιράκ από την ημέρα της εισβολής στις 20 Μαρτίου και από αυτούς οι 79 μόνο το Νοέμβρη.

Οι εκτιμήσεις για τις συνολικές απώλειες των αμερικάνων από την αρχή της εισβολής στο Ιράκ ποικίλουν αλλά γενικά, όλοι δέχονται ότι σχεδόν 10.000 στρατιώτες έχουν σκοτωθεί και τραυματιστεί ή είναι πολύ άρρωστοι για να φύγουν από το Ιράκ. Ως τις 28 Νοέμβρη, το Πεντάγωνο εκτιμούσε τις συνολικές απώλειες στις 9675, το οποίο ισοδυναμεί με την καταστροφή μιας μεραρχίας.

Επίσης και αυτό είναι το πολύ σημαντικό στην όλη υπόθεση, η αμερικάνικη κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον του πολέμου στο Ιράκ πολύ πιο γρήγορα από ότι συνέβη με τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Χρειάστηκαν 6 χρόνια από την επίσημη έναρξη του πολέμου του Βιετνάμ το Δεκέμβριο του 1961, ώστε οι πλειοψηφία των αμερικάνων (53%) να πει πως ο πόλεμος αυτός ήταν λάθος. Ωστόσο στο Ιράκ χρειάστηκαν μόνο 7 μήνες για να έχουμε το παραπάνω αποτέλεσμα.

Αυτή η απότομη κατάρρευση της δημοσίας υποστήριξης για τον Μπους και τον πόλεμο στο Ιράκ από το 75% υποστήριξης που υπήρχε τον Απρίλιο σημαίνει ότι η συμμετοχή στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις για το Ιράκ έχει αυξηθεί πολύ πιο  γρήγορα από ό,τι συνέβη με τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Η πρώτη διαδήλωση διαμαρτυρίας στην Αμερική εναντίον του πολέμου στ Βιετνάμ πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον στις 17 Απρίλη του 1965, δηλαδή τρία χρόνια μετά την επίσημη έναρξη του πολέμου και συμμετείχαν 25000. Η πρώτη διαδήλωση στις ΗΠΑ εναντίον του πολέμου στο Ιράκ πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτώβρη, 7 μήνες μετά την έναρξη του πολέμου και προσέλκυσε 100.000 διαδηλωτές.

Τέλος, το ότι ο πόλεμος αυτός αποτελεί μια επανάληψη του Βιετνάμ με πολύ χειρότερους όρους, το πιστεύει και ένα αναλυτής της CIA από το 1964 έως το 1990, ο οποίος σε ένα πρόσφατο άρθρο του αναφέρει ότι η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει καταλάβει τίποτα από τη ιστορία, όποιος έχει έστω και μια αχνή εικόνα για τον ανταρτοπόλεμο στη Μέση Ανατολή γνωρίζει πως ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί να κερδηθεί και το μόνο αμφίβολο είναι η ημερομηνία της αναχώρησης των στρατευμάτων. Επίσης αναφέρει ότι οι αμερικάνοι είναι το πρόβλημα στη Μέση Ανατολή και όχι η λύση και ότι ο εχθρός των αμερικάνων στρατευμάτων είναι ο κάθε ιρακινός και το αντίστροφο.

Σύμφωνα με τον παραπάνω η μόνη λύση στο όλο πρόβλημα είναι η αποχώρηση των αμερικάνων από την περιοχή και σε όσους λένε ότι δεν μπορούν οι αμερικάνοι να αποχωρήσουν έτσι απλά, η απάντηση του είναι απλή:

«Και βέβαια Μπορούμε! Καλύτερα τώρα παρά μετά από δέκα χρόνια όπως συνέβη με το Βιετνάμ».