ΜΕΤΑ
ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ:
H
ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ
ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ
Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο του
συνεργάτη μας Δημήτρη
Δ. Κατσαγάνη για την κατάσταση που
επικρατεί στο ΙΡΑΚ μετά την κατάληψη
της Βαγδάτης από τα Αμερικανικά
στρατεύματα κατοχής.
Μια
ιδιότυπη κατάσταση
Πέντε μήνες μετά την
κατάληψη της Βαγδάτης από τους
αμερικανούς και βρετανούς και ο «αντι-τρομοκρατικός»
πόλεμος που κήρυξε ο Μπους τζούνιορ
όχι μόνο δεν έχει φέρει τα
προσδοκώμενα γι’ αυτόν
αποτελέσματα, αλλά νέα εκρηκτικά
προβλήματα στην προώθηση των
ιμπεριαλιστικών συμφερόντων
διεθνώς.
Η
ιρακινή λαϊκή αντίσταση και η
διαφαινόμενη πολιτική κρίση στις
ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία δεν είναι
απλώς μετασεισμοί ενός «τελειωμένου»
πολέμου, αλλά τα πρώτα βήματα μιας
νέας φάσης ανάδειξης της ουσίας του
πολέμου: της βίαιης αναδόμησης όλων
των σχέσεων μεταξύ των τάξεων και
μεταξύ των κρατών σύμφωνα με τις
επείγουσες απαιτήσεις της
παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η
έκρηξη της ιρακινής λαϊκής
αντάρτικης αντίστασης μετατρέπει το
Ιράκ αντί ενός μοχλού πολιτικής
σταθεροποίησης της περιοχής και
οικονομικής ανάκαμψης του
παγκόσμιου καπιταλισμού σε μια πηγή
παλαιστινιοποίησης της ευρύτερης
Μέσης Ανατολής και αργεντινοποίησης
των μητροπολιτικών κέντρων.
Ο
διαρκής πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας»
όχι μόνο δε δίνει καμία διέξοδο στην
κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού
και στη δυνατότητα διακυβέρνησης
των καταπιεσμένων, αλλά την
επιδεινώνει, ανοίγοντας το χώρο για
νέες οξύτερες κοινωνικές
συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη. Ο
μετά την 11η Σεπτέμβρη 2001 νέος
κύκλος επεμβάσεων του αμερικανικού
ιμπεριαλισμού περισσότερο
παγκοσμιοποιεί και παροξύνει στο
έπακρο τα μέχρι τώρα άλυτες εθνικές
και κοινωνικές αντιφάσεις της «διεθνούς
κοινότητας» και του ίδιου του εαυτού,
παρά εγκαθιδρύει εκτεταμένα και
βάσιμα σύγχρονες υπερκερδοφόρες
εκμεταλλευτικές σχέσεις ικανές από
μόνες τους να λύσουν το δικό του
γιγάντιο εσωτερικό πρόβλημα.
Επιτάχυνση ή “Business as Usuall”;
Από τη μια μεριά, οι
απελπισμένες και καταπιεσμένες
μάζες της Ανατολής είναι τώρα
αναγκασμένες να αναμετρηθούν με
όλες τις υπάρχουσες εξουσιαστικές
κλίκες, ντόπιες και ξένες, παλιές και
νέες, γιατί όλες είναι συνένοχες για
την πλήρη απορύθμιση του κοινωνικού
ιστού που έχει φέρει η γενικευμένη
ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην
περιοχή. Από την άλλη, το υπέρογκο
κόστος της παραμονής των
αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ
–ου μην αλλά και της συνέχισης της «Εκστρατείας
ενάντια στην Αυτοκρατορία του Κακού»-
δυναμιτίζει περισσότερο τα ήδη
αρνητικά βασικά οικονομικά μεγέθη
των ΗΠΑ, υπονομεύει άμεσα όλους τους
υπολογισμούς της «νεοσυντηρητικής»
ηγεσίας για επανεκλογή στο
εσωτερικό και πλανητική κυριαρχία
μέσα από ένα «γρήγορο» και νικηφόρο
πόλεμο στο εξωτερικό.
Eξάλλου,
η στροφή των καπιταλιστικών
μητροπολιτικών κέντρων στις
κρατικές πολεμικές δαπάνες δεν
επαναφέρει την ψυχροπολεμική
σταθερότητα, αλλά διαλύει και την
τελευταία εναπομείνασα σταθερά μιας
ανύπαρκτης –πλέον- «ισορροπίας»,
επιταχύνοντας την πορεία προς μια
ασύλληπτου μεγέθους διεθνή
χρεοκοπία με επίκεντρο τους
ιδιωτικές επιχειρήσεις παροχής
κοινωνικών υπηρεσιών και ολόκληρους
εθνικούς σχηματισμούς. Η πλήρης
αναποτελεσματικότητα όλων των
διεθνών οργανισμών του κεφαλαίου (ΔΝΤ,
ΠΟΕ, ΟΗΕ, κ.α.) να ρυθμίσουν τις
αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ όλων των
κατηγοριών των διαφωνούντων του
πλανήτη υποδηλώνει το οριακό σημείο,
στο οποίο έχουν φτάσει τόσο οι κάθε
είδους ανταγωνισμοί, όσο και τα
περιθώρια ειρηνικής διευθέτησής
τους.
Γι’
αυτό το λόγο, η διεθνής μπουρζουαζία
–δια στόματος Μπους jr- προκρίνει τον
γενικευμένο κατασταλτικό πόλεμο «ενάντια
σε όποιον δεν είναι μαζί της», παρότι
γνωρίζει τους πιθανούς κινδύνους
που απορρέουν απ’ αυτόν. Ωστόσο, υπό
τις παρούσες συνθήκες της
παγκόσμιας κρίσης, ο τρέχων πόλεμος,
όντας ο έσχατος πολιτικός τρόπος
επίλυσης της καθολικής κρίσης του
κεφαλαίου με στρατιωτικά μέσα και η
συνακόλουθη «οικονομία του πολέμου»
οδηγεί αφενός σε ένα πρωτοφανή
οικονομικό πόλεμο μεταξύ των
ιμπεριαλιστών για την διανομή της
πίτας της μεταψυχροπολεμικής
περιόδου (π.χ. αναζωπύρωση του
εμπορικού πολέμου ΗΠΑ-ΕΕ) και σε μια
μαζική καταστροφή πλεονάζοντος
κεφαλαίου (βλέπε προλεταριοποίηση
της μεσαίας τάξης διεθνώς), αφετέρου
σε μια ανεξέλεγκτη παγκόσμια
κοινωνική έκρηξη που στο επίκεντρό
της θέτει την πλήρη εναντίωση των
εκμεταλλευμένων απέναντι στους
συνολικούς όρους ζωής τους μέσα από
τη μορφή της άμεσης δράσης.
Από τη Γένοβα στο Ιρακινό αντάρτικο
Αν η κήρυξη του «αντιτρομοκρατικού»
πολέμου (11 Σεπτέμβρη 2001) είχε σαν
στόχο το παγκόσμιο μπλοκάρισμα και
τη συντριβή της διαδικασίας
ριζοσπαστικοποίησης και
παγκοσμιοποίησης της κόκκινης
Γένοβας των εργαζομένων, στην πρώτη
επέμβαση του «απεριόριστου» πολέμου
(Αφγανιστάν) εμφανίστηκε μέσα από
την επαναστατημένη Αργεντινή των
πικετέρος (19/20 Δεκέμβρη 2001) η
πραγματική εσωτερική κατάσταση του
παγκόσμιου καπιταλισμού πριν την
έναρξη της μάχης, ενώ στη δεύτερη (Ιράκ)
μέσα από την αντιπολεμική και
αντικυβερνητική Φλωρεντία (Φλεβάρης
2003) εμφανίστηκε εμβρυακά η
μητροπολιτική εκδοχή του Argentinazo εν
τω μέσω του πολέμου.
Η
έκρηξη του ιρακινού λαϊκού
αντάρτικου ενάντια σε κατακτητές
και δοσίλογους σηματοδοτεί μια νέα
μεταλλαγή του ταξικού αγώνα σε όλο
τον κόσμο, και όντας η συνέχεια της
Γένοβας, του Αrgentinazo, της Φλωρεντίας
και της Ιντιφάντα εισάγει την
παγκόσμια πάλη των τάξεων στην
επερχόμενη φάση αφενός μιας άνευ
όρων γενικευμένης πολιτικής
σύγκρουσης των καταπιεσμένων με τις
αστικές κυβερνήσεις του τρομο-πολέμου
αφετέρου μιας άνευ προηγουμένου
εναγώνια αναζήτηση επαναστατικής
ηγεσίας του διεθνούς προλεταριάτου.
Η εμβρυακή ιρακινή εξέγερση
εσωτερικεύει τη δυναμική και τα
αδιέξοδα των προηγουμένων μεγάλων
λαϊκών κινητοποιήσεων, δηλαδή είναι
γέννημα της υπαρκτής επαναστατικής
τάσης μέσα σ’ όλα σύγχρονα κινήματα
των εργαζομένων που αναζωπυρώνει
τις διεθνείς αντιφάσεις του
κεφαλαίου και ταυτόχρονα εμπεριέχει
το πολιτικό αδιέξοδο αυτών των
κινημάτων που ανακυκλώνει την «ήττα»
τους.
Η
είσοδος της «διεθνούς κοινότητας»
στην εμπόλεμη κατάσταση αποκορύφωσε
και τείνει να αποκρυστάλλωσει τις
δεκαετείς λαϊκές τάσεις εναντίωσης
στην παγκοσμιοποίηση (από τους
Ζαπατίστας του ‘94 μέχρι το
αντιπολεμικό κίνημα του ’03) σε μια
νόμιμη αντιπολίτευση εντός
καπιταλιστικών ορίων (Παγκόσμιο
Κοινωνικό Φόρουμ), ενώ οι
ατελέσφορες προσπάθειες εμπέδωσης
της εμπόλεμης τάξης των
ιμπεριαλιστών αποκρυσταλλώνουν τις
τάσεις διαχείρισης της νέας αταξίας
προς την κατεύθυνση μιας ιδιότυπης «κατάστασης
εκτάκτου ανάγκης» εντός
αστικοδημοκρατικών ορίων. Παρ’ όλα
αυτά, τόσο το όριο του «μαζικού
κινήματος», όσο και το όριο του
πολέμου δεν ακυρώνουν μέχρι και
σήμερα τη βάση εκδήλωσης και των δυο:
την αχρήστευση των μέσων επίτευξης
των στρατηγικών στόχων των
ιμπεριαλιστών, την καθολική
εξάντληση της χρηματιστικής
παγκοσμιοποίησης.
Σε κρίσιμο σημείο
Κινητήρια δύναμη της
έκβασης της σημερινής διαπάλης
μεταξύ επανάστασης και
αντεπανάστασης είναι η ίδια η τάση
του καπιταλισμού προς την
αποσύνθεση που αχρηστεύει διαδοχικά
κάθε μανούβρα της αστικής τάξης για
τη διαιώνιση της εξουσίας της έναντι
του προλεταριάτου. Το επαπειλούμενο
νέο κύμα χρεοστασίων επιχειρήσεων
και ολόκληρων εθνικών οικονομιών
απορρυθμίζει ακόμα περισσότερο τον
κοινωνικό ιστό, σπρώχνοντας την πάλη
των τάξεων στα άκρα: Αν η διεθνής
χρηματιστηριακή κατάρρευση οδήγησε
στη χρεοκοπία και τη λαϊκή εξέγερση
στην Αργεντινή, η χρεοκοπία του
διεθνούς καπιταλισμού διαμέσου μιας
Μεγάλης Κάμψης θα οδηγήσει σε ένα
διεθνές Αrgentinazo.
Γι’
αυτό το λόγο, ο αμερικανόπνευστος «απεριόριστος»
πόλεμος είναι καταδικασμένος να
συναντά σε κάθε βήμα του το όριο του
σε όλο και πιο γιγάντια και
αντεστραμμένη κλίμακα. Όσο πιο
γρήγορα φαίνεται να πετυχαίνει τους
στόχους του, άλλο τόσο αποκαλύπτεται
η αδυναμία του να τιθασεύσει τις
δυνάμεις που απελευθέρωσε. Ο
δηλωμένος «διαρκής» και «παγκόσμιος»
χαρακτήρας αυτού του πολέμου,
αναδεικνύει αντεστραμμένα και με το
πιο ωμό τρόπο, την πραγματική ουσία
και τον προσδιορισμό που απαιτείται
άμεσα να αποκτήσουν άμεσα οι
εξελισσόμενες λαϊκές εξεγέρσεις και
τα ανυπότακτα «κοινωνικά κινήματα»
ενάντια σ’ όλες τις μορφές της
καπιταλιστικής βαρβαρότητας: Η
επανάσταση, είτε θα είναι διαρκής
και παγκόσμια, είτε θα είναι
προδομένη (Λ. Τρότσκι). Η
συνειδητοποίηση του διαρκή και
παγκόσμιου χαρακτήρα της
επανάστασης σήμερα είναι η πρώτη
προϋπόθεση για την αποτελεσματική
επέμβαση της εργατικής πρωτοπορίας
μέσα στο μεταψυχροπολεμικό χάος,
όπου ο ανεξέλεγκτος ρυθμός
ανάπτυξης της ταξικής πάλης είναι το
κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής
κατάστασης του παγκοσμιοποιημένου
καπιταλισμού σε παρακμή.
Η ιρακινή λαϊκή αντίσταση
αποδεικνύει ότι όχι μόνο «για κάθε
κατακτημένο Ιράκ, θα γεννιέται μια
νέα, επαναστατημένη Αργεντινή», αλλά
ότι μια επαναστατημένη Αργεντινή
μπορεί να γεννηθεί μέσα στο ίδιο το
κατακτημένο Ιράκ. Αν το σοκ που
προκάλεσε στο επαναστατικό
πασιφιστικό αντιπολεμικό κίνημα η
κατάληψη της Βαγδάτης ωχριά σε σχέση
με το σοκ που προκαλεί η έκρηξη του
ιρακινού αντάρτικου σε όλα τα
ιμπεριαλιστικά επιτελεία, η
γενίκευση της ιρακινής λαϊκής
εξέγερσης θα πρέπει να οδηγήσει το
κίνημα στην κάθετη απόρριψη κάθε
πασιφισμού υπέρ της ανατροπής των «εμπόλεμων»
κυβερνήσεων και την κατάληψη της
εξουσίας μέσα στις καπιταλιστικές
μητροπόλεις.
|
