ΚΥΠΡΟΣ: ΛΥΣΗ ΜΕ ΑΛΥΤΗ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ

Επικίνδυνες διαστάσεις παίρνει η «λύση» του Κυπριακού προβλήματος με τις ευλογίες των Ιμπεριαλιστών. Η ενιαία, ανεξάρτητη, σοσιαλιστική Κύπρος είναι η λύση που τίθεται με αμεσότητα για τις τουρκοκυπριακές και ελληνοκυπριακές μάζες, γιατί οι λιλιπούτειοι ηγέτες της, όχι μόνο είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα ιστορικά δεινά τους, αλλά οι ίδιοι ακριβώς απεργάζονται τα νέα. Διαβάστε το επίκαιρο άρθρο του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ Ι. ΚΑΤΣΑΓΑΝΗ που δημοσιεύει σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.

Την 1^η Απριλίου η Κύπρος θα εορτάσει την τεσσαρακοστή τέταρτη επέτειο της ανεξαρτησίας της εν μέσω του τριακοστού έτους του διαμελισμού της από τον τουρκικό Αττίλα και της «λύσης» που προτείνουν οι ιμπεριαλιστές και τα ενεργούμενά τους τόσο στο μαρτυρικό νησί όσο και στις δυο ακτές του Αιγαίου.

Οι διευρυμένες πολιτικές αλλαγές στον ευρωπαϊκό και μεσανατολίτικο γεωγραφικό χώρο ήταν αδύνατον να μην συμπεριλάβουν και την Κύπρο. Είναι απίθανος ο αριθμός των ιμπεριαλιστικών πρακτόρων που τις μέρες αυτές αλωνίζουν το τρίγωνο Λευκωσία – Αθήνα - Άγκυρα και προσφέρουν «τες καλές τους υπηρεσίες».

H Κυπριακή αντιπροσωπεία στη Λουκέρνη της Ελβετίας.

Πιο συγκεκριμένα, ύστερα από το περυσινό ναυάγιο του Γ.Γ. του μισοπεθαμένου ΟΗΕ κ. Κόφι Άναν, οι εξελίξεις έσπρωξαν ξανά τον περίφημο κ. Αλβάρο ντε Σότο να βρεθεί στην Κύπρο, προκειμένου να βιάσει τα πράγματα προς μια λύση του προβλήματος λίγες μέρες πριν από την Ι Μάη του 2004 που η Κύπρος θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως πλήρες μέλος. Η Ε.Ε. κάτω από το βάρος της ύφεσης και της αναπτυσσόμενης κρίσης στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τις «κόρες της» στην ανατολική Ευρώπη δεν είναι σε θέση να επιβάλει τα λεγόμενα «ευρωπαϊκά κεκτημένα» στο νέο μέλος της, διότι το «κράτος» του Ντενκτάς είναι προσκολλημένο στη μητέρα Τουρκία, η οποία με τη σειρά της βρίσκεται σε βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση που οξύνεται διαρκώς μετά τον πόλεμο και την λαϊκή αντίσταση στο Ιράκ.

Όποιος ισχυριστεί πως έχει τη δυνατότητα να παραστήσει το μέλλον του νησιού ως προς την κρατική, κοινωνική, χαρτογραφική εικόνα του, σύμφωνα με το σχέδιο Άναν πρέπει να είναι ικανότατος αλχημιστής. Ο κάθε απεσταλμένος, μεσολαβητής, πρόεδρος, αρχηγός κόμματος, δεσπότης ή αρχιεπίσκοπος κ.ο.κ. προτείνει ή νομίζει αυτά που εκείνος θέλει. Η πολυδιάσπαση της αστικής κυπριακής τάξης την προηγούμενη περίοδο, όπου έκανε το εμπόριο της κυπριακής τραγωδίας, την έχει οδηγήσει σε πολιτικό αδιέξοδο. Ενώ δημόσια συμφωνεί με το Σχέδιο αφήνει ένα παραθυράκι για να τα στρίβει όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα γιατί φοβάται την λαϊκή κρίση. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των εφημερίδων δεν είναι σίγουρο το «ναι» των τουρκοκυπριακών και ελληνοκυπριακών μαζών κατά το δημοψήφισμα που προβλέπει το Σχέδιο. Οι μάζες φαίνεται πως αντιλαμβάνονται την ουσία της λύσης που δεν είναι άλλη από την μετατροπή του νησιού σε πολυφυλαρχικό προτεκτοράτο, εντός του οποίου οι «λέρες» και των δύο κοινοτήτων θα συνεχίσουν το προσοδοφόρο παιγνίδι τους διεθνοποιώντας νόμιμα πια τις «παράκτιες» οφ - σορ εταιρίες υπό την επίβλεψη του μεγάλου ιμπεριαλιστή, μέσω μιας πενταμελούς ή εξαμελούς ηγετικής ομάδας που θα παριστάνει τον κρατικό ηγέτη του νησιού.

Προς αυτή την κατεύθυνση, η νέα ελληνική κυβέρνηση με τις ευλογίες της παλιάς και των ιμπεριαλιστών συνομιλεί στην Αθήνα με την τουρκική σε επίπεδο πρεσβευτών. Στη Λευκωσία, ο Παπαδόπουλος συνομιλεί με τον Ντενκτάς και τον Σότο και όλοι μαζί θα πάνε, αν πάνε, στη Λουκέρνη της Ελβετίας στις 22 Μαρτίου, όπου σε ένα ξενοδοχείο θα «αποφασίσουν». Σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία, έχει εξουσιοδοτηθεί ο χαριτωμένος κ. Άναν να τους πετάξει στη μούρη το σχέδιό του κι αυτοί να το αποδεχθούν μέχρι την 1^η Μάη με όρο τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις δυο κοινότητες.

Με τις συνθήκες Ζυρίχης - Λονδίνου του 1960, η –έστω- κολοβή κυπριακή δημοκρατία με την ηγεσία του Μακαρίου διατηρήθηκε για δεκατέσσερα χρόνια, ζώντας για μια μόνο φορά στην μακραίωνη ιστορία της περίοδο ειρήνης. Οι όροι, όμως, εκείνοι δεν ισχύουν πια. Η όποια «λύση» στη «Νέα Τάξη» είναι θνησιγενής, γιατί η περιοχή είναι κινούμενη άμμος. Η ενιαία, ανεξάρτητη, σοσιαλιστική Κύπρος είναι η λύση που τίθεται με αμεσότητα για τις τουρκοκυπριακές και ελληνοκυπριακές μάζες, γιατί οι λιλιπούτειοι ηγέτες της, όχι μόνο είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα ιστορικά δεινά τους, αλλά οι ίδιοι ακριβώς απεργάζονται τα νέα.

Έναρξη Μάιος 2002

29/03/2004