Πολιτικό Καφενείο

Τριάντα χρόνια μετά την στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στο νησί οι Κυπριακές μάζες φαίνεται να έπιασαν το μίτο να ξεπλέξουν το ιμπεριαλιστικό δίχτυ που τις τυλίγει Το συντριπτικό όχι των Ελληνοκυπρίων σε διαλεκτική ενότητα με το ναι των Τουρκοκυπρίων απέδειξε ότι και η κυπριακή μεταπολίτευση έφτασε στο τέλος της ρίχνοντας ένα βροντερό χαστούκι στις ηγεσίες της και στα ιμπεριαλιστικά αρπακτικά, που σαν κοράκια κροτάλιζαν τα μαύρα φτερά τους στο γαλανό ουρανό του νησιού.

Ταυτόχρονα, όμως, λόγω της γεωγραφικής του θέσης σχηματίζεται ένας ανεμοστρόβιλος με τους δικούς του νόμους .Λίβας με άμμο της ανατολής και βοριάς Βαλκανίων φτιάχνει κλίμα .Οι Ναι-δες και οι Όχι-δες τρέμουν την «επόμενη μέρα». Σύμπας ο ιμπεριαλιστικός εσμός χαρακωμένος από την ιρακινή επαναστατική εξέγερση και την παλαιστινιακή ιντιφάντα έδωσε αναντίρρητη εντολή στα παλιά και νέα τσιράκια του στην περιοχή, να απαιτήσουν χωρίς ίχνος τάκτ το Ναι στο ανόητο σχέδιο του Ανάν και των υποβολέων του. Ο Κύπριος Πρόεδρος Παπαδόπουλος «πολιτικό τέκνο» του Μακαρίου στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων διεκδικώντας εθναρχική θέση με τα μέτρα όσων δίνουν πόντους σε μερίδα της ευρύτερης ελληνικής αστικής τάξης που ενίοτε αρνείται τα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα γιατί ακόμα δεν έχει ενσωματωθεί συμφεροντολογικά σε αυτά ή έχει εθνικιστικές αυταπάτες .Ο Μπούς τηλεφωνούσε στον Καραμανλή και στον Ερτογάν κάθε μέρα. Ο πολύς Κόλιν Πάουελ πάσχων από πρεμούρα και μαριαντουανετισμό «ανέλαβε» τους αρχηγούς των κομμάτων μέχρι τον «μικρό» ..Περδίκη των Κυπρίων Οικολόγων.

Κυρίως όμως συνομιλούσε με τον κ. Χριστόφια του ΑΚΕΛ ο οποίος έδωσε ρεσιτάλ σταλινισμού. Αφού είπε ναι έφαγε πόρτα από την ΚΕ του κόμματός του και το έκτακτο συνέδριο. Στη συνέχεια λύσσαξε να το γυρίσει στο ναι αν έπαιρνε μιάν υποσχεσούλα, αλλά τα μέλη του δεν τον άκουσαν καθόλου και υπουργοί του το έσκασαν προς τους Ναι-δες. Πέραν αυτού δεν δίστασε να προδώσει τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο που εξέλεξε το κόμμα του συνωμοτώντας με ξένη χώρα. Ο ΔΗΣΥ των Κληρίδη –Αναστασιάδη σε επίπεδο ηγεσίας ήταν υπέρ του ναι αλλά τα μέλη του τους χαιρέτισαν κανονικά. Ο ΚΙΣΟΣ των Λυσσαρίδη-Ομήρου αφού φλερτάρισε το ναι πήγε με το όχι. Οι «Ελεύθεροι Δημοκράτες»[;] του κουρελή Βασιλείου –άλλου εκλεκτού του ΑΚΕΛ- ήταν οι υστερικοί του Ναι. Οι δεσποτάδες, κατά πλειοψηφία, ήταν με το όχι γιατί εκτός των επιχειρήσεών τους εκκρεμεί εκλογή νέου αρχιεπισκόπου.

Οι Τουρκοκύπριοι φτωχοί αγρότες και λιγοστοί εργάτες βρήκαν την ευκαιρία να μαυρίσουν τον χονδρό μακρόβιο δικτατορίσκο Ντενκτάς νομίζοντας πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διόρθωνε λίγο την απόλυτη ανέχειά τους κι ακόμα ότι θα τους δίνονταν η δυνατότητα να βρουν δουλειά στον πλουσιότερο νότο.

Η μητέρα Ελλάς, εκτός του αδιέξοδου όχι του ΚΚΕ που παρά ταύτα έχει μπόλικο ΟΗΕ μέσα του, παρείχε πλήρη υποστήριξη στο ναι. Πρώτο και καλλίτερο το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη έσυρε το χορό για να δώσει τη μπαγκέτα στον τρισάθλιο Ανδρουλάκη για να σαλιαρίζει στα κανάλια. Ακολούθησε ο ΝΑΙ- ΣΥΝ, ως αδελφόν κόμμα του ΑΚΕΛ λέει, δίνοντας ουσιαστικά διαπιστευτήρια στον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Η κυβέρνηση, η μικρούλα και ντροπαλή, είπε ναι κανονικό αλλά με φύλλον συκής.

Η καθ’ ημάς εξωκοινοβουλευτική αριστερά, πλην του Δικτύου και των συν αυτώ που ήταν με το ναι παρά την αναγνώριση του κυπριακού Αναν-ικού προτεκτοράτου, στάθηκε με το όχι αν και ξέχασε ότι και οι Τούρκοι έποικοι της Κύπρου είναι εργάτες και όχι…έποικοι. Επί πλέον θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι παρά τις βαρύγδουπες φράσεις περί κομμουνισμού κλπ. παραμέρισαν και εξόρκισαν για άλλη μια φορά την αναφορά στη σοσιαλιστική Κύπρο πλησιάζοντας επικίνδυνα την περιοχή του ΟΗΕ. Ακόμα κι αυτός ο Νόαμ Τσόμσκι που βρέθηκε αυτές τις μέρες στην Ελλάδα έβαλε τα δυνατά του με την επιστήμη της γλωσσολογίας για να κλίνει το Ναι.

Iστορία

Γιατί όμως όλα αυτά; Κατ αρχή η γεωγραφική θέση του νησιού ήταν πάντα πρόκληση κατοχής για κάθε δυτικό, ανατολικό και στη συνέχεια ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό παρέμβασης στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Μετά την κατοχή των σταυροφόρων η Κύπρος πέρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1571. Το 1878 η Βρετανία αγόρασε με δόσεις το νησί και πλήρωνε στο Σουλτάνο 92.799 λίρες 11 σελίνια και 3 πένες το χρόνο μέχρι το 1925 που έκανε το νησί Αποικία του Στέμματος και σταμάτησε τις πληρωμές με το έτσι θέλω. Βέβαια ο Αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος [όνομα και πράμα] υποδέχτηκε με «τσιατιστά» -μαντινάδες τον πρώτο Άγγλο κυβερνήτη για να μη χάσει. Την ίδια χρονιά, το 1925, ιδρύθηκε το Κ.Κ. Κύπρου με βασικό σύνθημα «ενιαία σοσιαλιστική Κύπρος στα πλαίσια Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας» ! Την ίδια εποχή η αστική τάξη της «μητέρας πατρίδας» μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 τερμάτιζε οριστικά και αμετάκλητα τις εθνικές της διεκδικήσεις. Το 1931 η Κυπριακή εργατική τάξη, κυρίως στα μεταλλεία χαλκού κλπ., εξεγέρθηκε σύσσωμη με αποτέλεσμα οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές να πάρουν δρακόντεια μέτρα καταστολής. Στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο 35.000 Κύπριοι στρατολογήθηκαν στο βρετανικό στρατό. Τον Απρίλη του 1941 το Κ.Κ Κύπρου , εν μέσω σταλινικής κυριαρχίας, έγινε Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού [ΑΚΕΛ] και ως εκ τούτου είναι το πιο παλιό κόμμα στο νησί και υποστηρίζει δεξιούς, ακροδεξιούς κλπ. για να γίνουν πρόεδροι δημοκρατίας. Έχει δικές του ποδοσφαιρικές ομάδες, ξενοδοχεία, βιομηχανίες, ίσως και τράπεζες και οφ σόρ εταιρείες για να «παίζει» με τους «αδελφούς» του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού. Η έκρηξη των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων στην ευρύτερη περιοχή δεν μπορούσε να αφήσει την Κύπρο εκτός νυμφώνος. Στην απαρχή της ΕΟΚΑ, [το AKEΛ] κατά τα σταλινικά πρότυπα, είδε ως προβοκάτσια τον εθνικοαπελεθευρωτικό αγώνα δίνοντας στους αστούς την ηγεσία του οι οποίοι τη δέχθηκαν ευχαρίστως με αποτέλεσμα να τερματιστεί η εξέγερση στα τραπέζια της Ζυρίχης και του Λονδίνου με τις γνωστές συνθήκες. Απ την άλλη πλευρά οι αστοί Ελληνοκύπριοι πράκτορες ή μη των Βρετανών, συμπεριλαμβανομένου και του Γρίβα, δεν κατάφεραν να δώσουν παρά μόνο μια κολοβή ανεξαρτησία. Ήταν τότε που ο Γ. Σεφέρης έγραφε στα ημερολόγιά του για τις εκτελέσεις δι’ απαγχονισμού Κυπρίων αγωνιστών ότι είναι «αηδίες» και όχι ιμπεριαλιστικά εγκλήματα των κατακτητών της πατρίδας του, δείχνοντας το χαρακτήρα της εθνικής του τάξης επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον Π. Πουλιόπουλο που την αποκάλεσε «γεννημένη γριά». Εξ άλλου, η κυβέρνηση της μητρός Ελλάδος αρνήθηκε να παραλάβει τους τόμους με τις υπογραφές υπέρ της ένωσης που με συντριπτική πλειοψηφία ζητούσαν οι Κύπριοι. Οι συνθήκες της Ζυρίχης – Λονδίνου κατέρρευσαν ουσιαστικά το 1963 όταν ο Μακάριος ανέστειλε άρθρα του Συντάγματος και οι έλληνες ακροδεξιοί με τον Χητή Γρίβα κατέσφαξαν και λεηλάτησαν τουρκικά χωριά στην περιοχή Κοφίνου. Η δεκαετής ανήσυχη ηρεμία μέχρι το 1974 επιτεύχθηκε χάριν στους διεθνείς συσχετισμούς που έντεχνα χειρίστηκε ο Μακάριος.

Το πραξικόπημα του Σαμψών με τη βοήθεια της Χούντας των Αθηνών έφερε τα τουρκικά στρατεύματα με την υψηλή καθοδήγηση των Αμερικανών στη γραμμή Αμμόχωστος –Λευκωσία -Μόρφου και χιλιάδες πρόσφυγες στο νότο. Οι τουρκοκύπριοι μπορεί να γλίτωσαν από τον ελληνοκυπριακό παλικαρισμό της οκάς αλλά φορτώθηκαν τους στρατιώτες του Αττίλα με αποτέλεσμα κι αυτοί να σκορπιστούν όπου γης για να ζήσουν. Μετά το θάνατο του Μακαρίου, το 1977, ήρθε αντικειμενικά και το τέλος της εποχής του. Οι επίγονοί του αποδόθηκαν στο εμπόριο της τραγωδίας εκτρέφοντας κάθε είδους κομπίνα μαζί με τον απαραίτητο εθνικισμό. Οι διεθνείς συνθήκες ευνόησαν τα σχέδιά τους.

Στις παρούσες όμως εξελίξεις τούς πήγαν το λογαριασμό που περιείχε πολλές εκπλήξεις. Κατ αρχήν ο ιμπεριαλισμός δεν βρήκε κανέναν εκπρόσωπο ικανό διαμεσολαβητή ούτως ώστε το σχέδιο Ανάν να εφαρμοστεί στα πλαίσια της μέχρι τώρα ισχύουσας πρακτικής της αστικής εξουσίας και να μην χρειάζεται 9.500 σελίδες για να οριοθετεί και το πού θα γεννάνε οι κότες των κατοίκων του νησιού πέρα βεβαίως από βασικά ζητήματα λειτουργίας της δημοκρατίας. Πιθανόν οι ιμπεριαλιστές προτείνοντας ως υπέρτατους κυβερνήτες τρεις ξένους δικαστές θέλησαν να προλάβουν τις επερχόμενες εξελίξεις. Από αυτό εδώ το χώρο είχαμε πει ότι οι Ισαάκ-Σολωμού που με το τσιγάρο στο στόμα πήγαν να καταλύσουν τον Αττίλα και σκοτώθηκαν από τους Γκρίζους Λύκους και τον τούρκικο στρατό σηματοδοτούσαν μια εποχή όπου οι μάζες αμφισβητούσαν έντονα τις ηγεσίες τους. Το ίδιο συνέβαινε και στην άλλη πλευρά όταν μπούκαραν μαζικά και έσπασαν τα οδοφράγματα του Ντενκτάς και τον καταψήφισαν στις εκλογές. Η είσοδος στην Ε.Ε. επιτάχυνε τις εξελίξεις μιας και η τουριστική και αγροτική οικονομία άρχισε να κλονίζεται εξ ου και η εκτός γραμμής υποστήριξη του όχι από τις ΑΚΕΛίτικες εργατικές και αγροτικές οργανώσεις.

Το δημοψήφισμα ήταν ο καιρός του βγαλσίματος των μασκών. Στον ελλαδικό χώρο το υποκριτικό και ψεύτικο «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται» μετατράπηκε η Ελλάς διατάζει και η Κύπρος οφείλει να συνυποταχτεί στα επίκαιρα κελεύσματα του ιμπεριαλισμού. Αλλά άλλαι αι βουλαί των λαών. Το ναι των τουρκοκυπρίων έχει διαφορετικές ταξικές αφετηρίες και δεν ταυτίζεται με τα κορδώματα του Ερτογάν για νίκη της Τουρκικής διπλωματίας και σύντομα θα το καταλάβει ο Ντενκτάς του και ο Ταλαάτ, ο φίλος του ΣΥΝ. Το όχι των ελληνοκυπρίων ανατάμει την πολιτική ζωή τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα μιας και κατέδειξε πως οι ηγεσίες των κομμάτων μένοντας εκτός ιστορικών διαστάσεων επέτειναν τις αποστάσεις που τις χώριζαν από τις μάζες. Μια τάση δυσπιστίας στα κόμματα εντείνεται και σ’ αυτή τη φάση υπάρχει προτίμηση προς τύπους Παπαδόπουλου, μικροσκοπικού βοναπάρτη, μέχρι οι ιμπεριαλιστικές ανάγκες του τραβήξουν την καρέκλα. Συγγενικό εξ άλλου είναι το φαινόμενο στην Ελλάδα να πλειοψηφούν άτομα στις προτιμήσεις των μαζών και τα κόμματα τους να έχουν σαφώς μικρότερο ποσοστό.

Ο διηνεκής χρόνος της επανάστασης καθαρίζει το τοπίο με ταχύτητα. Τα σχήματα των αστών και οι απόπειρες «εκσυγχρονισμού» καταπίπτουν αμέσως όπως για παράδειγμα η «συμμετοχική δημοκρατία» του Γιωργάκη που ήταν για το υδραγωγείο της Άνω … και όχι για τη θέση που θα επέλεγαν οι ΠΑΣΟΚίτες για το σχέδιο Άναν. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι οι αμερικανόστροφοι ελλαδίτες πολιτικοί σαν τον Μητσοτάκη και την κορούλα του αλλά και τον Σημίτη και όλη την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ήταν ακραιφνείς υποστηρικτές του ναι και η κυβέρνηση έμεινε στα ημίφωτα του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού δείχνοντας και τις άγριες ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες. Χωρίς αμφιβολία δεν πρόκειται να αργήσουν να φανούν στον ευρύτερο χώρο σοβαρά πολιτικά γεγονότα κάτω από τον πρωταγωνισμό της κρίσης.

Στην Κύπρο που οι μισθοφόροι του ιμπεριαλισμού λένε ότι οι μάζες «αμαύρωσαν την εικόνα του ελληνισμού διεθνώς» και ο άθλιος Χριστόφιας παλεύει με νύχια και με δόντια να πετύχει δεύτερο δημοψήφισμα είναι καθαρό πως οι μάζες δεν πρέπει να επαναπαυθούν στην πρώτη νίκη τους εναντίον των σχεδίων του ιμπεριαλισμού και των ντόπιων σταθμαρχών του. Ούτε βεβαίως να βασιστούν στην όντως γενναία στάση του Παπαδόπουλου και να στοιχηθούν κάτω από το μάγκικο μουστακάκι του γιατί ταξικά είναι εχθρός τους. Είδαν πως ενεργεί ο ιμπεριαλισμός τόσο με το σχέδιο καθ’ αυτό, που σίγουρα θα επαναφέρουν μέσω εφιαλτών ή στρατευμάτων, είδαν επίσης πως συμπεριφέρθηκαν οι πράκτορές του που τους απειλούσαν με το μαστίγιο να το ψηφίσουν.

Όλες οι «λύσεις» των σταυροφόρων, των αποικιοκρατών και των ιμπεριαλιστών έχουν αιματηρά αποτύχει. Η μόνη εφικτή λύση είναι οι τουρκοκύπριοι και ελληνοκύπριοι εργάτες και αγρότες να παλέψουν από τα κάτω για μια Κύπρο ενιαία ανεξάρτητη σοσιαλιστική βάζοντας τα θεμέλια της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας όπως ακριβώς το έθεσε το ιδρυτικό του Κ.Κ.Κύπρου το 1925 και παραμένει αναγκαίο για την ίδια την ύπαρξη των κατοίκων της.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΚΑΤΣΑΓΑΝΗΣ

Έναρξη Μάιος 2002

05/05/2004