Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

 Εγγραφή στην Mailing list        Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΜΙΑ, ΔΥΟ, ΤΡΕΙΣ, ΠΟΛΛΕΣ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Δώστε και σώστε. Ο Τζορτζ Μπους, στην προσπάθειά του να αποφύγει την ταπείνωση, ζήτησε από το αμερικανικό Κογκρέσο να του εγκρίνει 87 δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον για να τα βγάλει πέρα με τα μέτωπα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Και θα τα πάρει, βεβαίως, καθώς οι Δημοκρατικοί δηλώνουν ότι, παρά τα λάθη που έχει κάνει ο Μπους, «το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ δεν επιτρέπει να χάσουν αυτόν τον πόλεμο». Ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ από τον ΠΡΙΝ, δημοσιεύει σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.

Τα κεφάλια μέσα. Την παραμονή της δεύτερης επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου, ο αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα εισηγηθεί την υιοθέτηση ενός ακόμη σκληρότερου τρομονόμου. Όταν αυτό γίνει, δεν θα χρειάζεται ένταλμα εισαγγελέα για έρευνες σε σπίτια, οι συλλήψεις αλλά και οι απελάσεις θα απλοποιηθούν περαιτέρω, ενώ οι (κατα)δίκες εξπρές θα γίνουν υπόθεση ρουτίνας.

Μέχρι πού θα πάει αυτή η ιστορία; Οι πολεμικές δαπάνες αυξάνουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί, ούτε καν ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας και γκουρού του αμερικανικού καπιταλισμού, Αλαν Γκρίνσπαν, πόσο ακόμη θα αντέχει η αμερικανική οικονομία να σηκώνει το βάρος που συνεπάγονται τα ιμπεριαλιστικά σχέδια του Λευκού Οίκου. Όσο για τα δημοκρατικά δικαιώματα, αυτά αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση για τους Αμερικανούς, οι οποίοι μάλιστα δεν αποκλείεται σε λίγο καιρό να κληθούν να καταβάλουν φόρο πολυτελείας για να τα απολαμβάνουν, φυσικά, όσα από αυτά δεν θα έχουν ήδη καταργηθεί στην πράξη.

Για να είμαστε ακριβείς, τα ερωτήματα τίθενται ως εξής: Μέχρι πότε θα πληρώνουν αδιαμαρτύρητα οι αμερικανοί εργαζόμενοι, με χρήματα και με το αίμα των παιδιών τους, τα επεκτατικά σχέδια του κεφαλαίου; Για πόσο ακόμη θα ανέχονται την κοροϊδία που συγκαλύπτει το γεγονός ότι οι άνεργοι αυξάνονται διαρκώς και ότι σχεδόν 35 εκατομμύρια συμπατριώτες τους ζουν κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας; Ως πότε θα είναι πρόθυμοι να πνίγουν τις στοιχειώδεις ελευθερίες τους, στο όνομα της αντιμετώπισης μιας αόρατης «τρομοκρατικής απειλής», την οποία συντηρούν με νύχια και με δόντια οι κυβερνώντες;

Δεν μπορεί βεβαίως να ισχυριστεί κανείς ότι η δυσαρέσκεια που αναπτύσσεται στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι τέτοια που να εγκυμονεί ανατρεπτικές εξελίξεις. Δεν είναι αλήθεια ότι ο Μπους έχει χάσει τον έλεγχο, μαζί και την υποστήριξη της πλειοψηφίας των Αμερικανών, όπως δεν είναι αλήθεια ότι έχει αλλοιωθεί ο αντιδραστικός χαρακτήρας του Χόλιγουντ επειδή ο Μάικλ Μουρ, ο Σον Πεν ή ο Τζόνι Ντεπ τα «έχωσαν» στον Μπους και την πολιτική του. Ούτε, βεβαίως, το κεφάλαιο γυρνά την πλάτη του στον πρόεδρο που το ίδιο εξέλεξε, με πραξικοπηματικό τρόπο.

Ωστόσο, κάτι αλλάζει. Το σύνολο των δημοσκοπήσεων φανερώνει ότι οι Αμερικανοί έχουν πάψει να δέχονται χωρίς δεύτερη κουβέντα τις επιλογές της κυβέρνησης και, παράλληλα, αυτές ακριβώς οι επιλογές αποδεικνύονται τόσο ακριβές που αναγκάζουν την ίδια την αστική τάξη να αποφασίσει εάν επιθυμεί να συνεχίσει στην ίδια γραμμή.

Δεν πρόκειται για δημοσιογραφική επινόηση, αλλά για πραγματικότητα: σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, το μηνιαίο κόστος της κατοχής και των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αγγίζει, αν δεν έχει ήδη ξεπεράσει, το αντίστοιχο κόστος του πολέμου του Βιετνάμ. Συγκεκριμένα, η αμερικανική επέμβαση τότε είχε κοστίσει, σε σημερινά λεφτά, περίπου 500 δισεκατομμύρια δολάρια , ανά μήνα, αυτό αντιστοιχεί σε ένα ποσό της τάξης των 5,15 δισεκατομμυρίων. Σήμερα, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι Αμερικανοί πληρώνουν επισήμως 5 δισεκατομμύρια δολάρια, χωρίς μάλιστα να συνυπολογίζονται τα διάφορα μυστικά κονδύλια ούτε και το λεγόμενο «κόστος ανοικοδόμησης», που αναμένεται ότι θα ξεπεράσει τα 250 δισεκατομμύρια δολάρια στα επόμενα πέντε χρόνια.

Φυσικά, το μέγεθος της αμερικανικής οικονομίας σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερο, με αποτέλεσμα οι δαπάνες αυτές να μη «φαίνονται» άμεσα. Στη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ αντιστοιχούσαν στο 12% του ΑΕΠ, ενώ τώρα μόλις στο 0,5%. Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα πράγματα δεν είναι εύκολα για τον Μπους και αναμένεται να επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο. Το τεράστιο πλεόνασμα στον προϋπολογισμό που είχε δημιουργηθεί ύστερα από το δεκαετή καλπασμό του αμερικανικού καπιταλισμού εξανεμίστηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Τώρα, υπολογίζεται ότι θα υπάρχει έλλειμμα τουλάχιστον μέχρι το 2008 ή ίσως και περισσότερο, αν ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» συνεχίσει να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Το πρόβλημα βεβαίως δεν το έχει το κεφάλαιο, αλλά οι εργαζόμενοι. Ουσιαστικά, το πλεόνασμα που είχε δημιουργηθεί από τη δική τους αυξημένη εισφορά σε φόρους, τώρα αναδιανεμήθηκε προς τους πάνω, είτε με τη μορφή επιδοτήσεων στις επιχειρήσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης είτε ως δαπάνες για τον πόλεμο και την προμήθεια νέων όπλων. Παράλληλα, το κεφάλαιο απολαμβάνει πρωτοφανή προνόμια και απαλλαγές, καθώς το ύψος των συντελεστών φορολόγησης είναι σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Η αλματώδης διεύρυνση τόσο του ελλείμματος όσο και του δανεισμού όμως αποτελούν μια βόμβα στα θεμέλια του αμερικανικού καπιταλισμού και, αργά ή γρήγορα, θα είναι οι εργαζόμενοι που θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος για την εξουδετέρωσή της.

Η αναμενόμενη δυσφορία που αναπόφευκτα θα προκαλέσει αυτή η προδιαγεγραμμένη εξέλιξη δεν αποκλείεται να μετατραπεί σε κύμα λαϊκής οργής. Αυτό θα συμβεί στην περίπτωση που αφενός ξεθωριάσουν τα οράματα τα οποία προσφέρουν κυβέρνηση και κεφάλαιο για «απελευθέρωση» των Αφγανών, των Ιρακινών και, κατ’  επέκταση, ολόκληρου του πλανήτη, αφετέρου δε πολλαπλασιαστούν τα φέρετρα που φθάνουν καθημερινά στα πάτρια εδάφη από τα ξένα χώματα. Χωρίς υπερβολή, και οι δύο προϋποθέσεις δεν μοιάζει διόλου απίθανο να γίνουν πραγματικότητα σχετικά σύντομα.

Αυτός είναι άλλωστε και ο πραγματικός λόγος για τον οποίο οι Αμερικανοί αποφάσισαν τώρα να παζαρέψουν με τους Ευρωπαίους μια απόφαση του ΟΗΕ για το Ιράκ. Είναι γιατί θέλουν να μοιραστούν μαζί τους το ολοένα αυξανόμενο κόστος του πολέμου, είναι όμως και επειδή δεν θέλουν να είναι οι μόνοι που θα δέχονται τη μήνη των λαών για τα αποτελέσματα των επεκτατικών σχεδίων του κεφαλαίου. Αλλά, βεβαίως, Γερμανοί και Γάλλοι δεν είναι χαζοί για να μην το καταλαβαίνουν και γι αυτό τώρα ζητούν περισσότερα ανταλλάγματα για τους δικούς τους καπιταλιστές προκειμένου να πάρουν μέρος στην κατοχή  οπότε, το σήριαλ έχει μέλλον.

Ποιος ευθύνεται όμως για την άσχημη τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα για τους ιμπεριαλιστές και ειδικά για τις ΗΠΑ; Πού σκόνταψαν τα σχέδια των επιτελαρχών; Γιατί οι πόλεμοι που έμοιαζαν αρχικά με περιπάτους τώρα μοιάζουν με απέραντα ναρκοπέδια; Χωρίς αμφιβολία, το «κλειδί» είναι η αντίσταση των λαών. Είναι η άρνησή τους να δεχθούν στο σβέρκο την μπότα του κατακτητή, η άρνησή τους να αντικαταστήσουν το ένα τυραννικό καθεστώς με κάποιο άλλο. Είναι το γεγονός ότι προτιμούν να μετατραπούν σε ανθρώπινες βόμβες και να πάρουν μαζί τους όσους περισσότερους «άπιστους» και «σταυροφόρους» μπορούν από το να γίνουν υποτελείς αυτοί και τα παιδιά τους.

Ειδικά στο Ιράκ, γεννιέται αυτή τη στιγμή μια παράλληλη Ιντιφάντα, γράφοντας σελίδες ηρωισμού που συναγωνίζονται την αντίστοιχη παλαιστινιακή. Οι απώλειες των δυνάμεων κατοχής είναι βαριές, ενώ καθημερινά δέχονται πάνω από 10-15 επιθέσεις σε όλα τα σημεία της χώρας. Όλοι όσοι συνεργάζονται μαζί τους έχουν μπει στο στόχαστρο, ενώ είναι φανερό ότι η πλειοψηφία του λαού, με τη στάση της, επικροτεί τη δράση των αντιστασιακών οργανώσεων. Η εμπειρία των Ισραηλινών είναι εφιάλτης για το Λονδίνο και την Ουάσινγκτον. Τόσα χρόνια κατοχής, διώξεων και δολοφονιών, χωρίς να έχουν καταφέρει να κάμψουν το φρόνημα των Παλαιστινίων για ανεξαρτησία. Αμερικανοί και Βρετανοί έχουν κάθε λόγο να τρέμουν ότι τα χειρότερα έπονται.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, χρειάζεται όλοι να βάλουν ένα χεράκι, έτσι ώστε οι επόμενες εβδομάδες, μήνες και χρόνια να είναι πραγματική κόλαση γι’ αυτούς και όσους τους υποστηρίζουν. Για να γίνουν τα όνειρα των Παλαιστίνιων και των Ιρακινών ο εφιάλτης των κατακτητών, κάθε εθνικότητας. Σε κάθε γωνιά χρειάζεται τώρα να γεννηθεί μια μικρή Ιντιφάντα, μια εξέγερση αντίστασης και ανυπακοής απέναντι στο κεφάλαιο και τους πολέμους του. Όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και στη Λατινική Αμερική, τη νοτιοανατολική Ασία, την Αφρική. Ακόμη και μέσα στην ίδια την καρδιά του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Θα είναι ένας μακρόχρονος και δύσκολος αγώνας. Ας θυμηθούμε μόνο ότι από το Βιετνάμ, όταν μάλιστα υπήρχε και αντίπαλο δέος, δεν έφυγαν παρά αφού πέρασαν 8 χρόνια και σκοτώθηκαν χιλιάδες στρατιώτες τους. Ούτε τώρα δεν θα υποχωρήσουν εύκολα. Αλλά, όπως όλα δείχνουν, έχουν ήδη αρχίσει να το σκέφτονται.

Και ελληνικός στρατός κατοχής;

Eτοιμη για νέους τυχοδιωκτισμούς στο πλευρό των ιμπεριαλιστών είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκμεταλλευόμενη μάλιστα το γεγονός ότι σε αυτό το θέμα η αντιπολίτευση της ΝΔ είναι, απλούστατα, ανύπαρκτη. Σημίτης και Γιωργάκης έχουν πάρει την απόφαση να στείλουν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες στρατιώτες στο Ιράκ, στο πλευρό των κατοχικών δυνάμεων, θέτοντας ως μοναδική προϋπόθεση την ύπαρξη σχετικού ψηφίσματος από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οι πληροφορίες μάλιστα λένε ότι έχουν ήδη ξεκινήσει οι διερευνητικές κρούσεις στο στρατό για εθελοντές, ενώ έχει τεθεί και πάλι σε επιχειρησιακή ετοιμότητα το στρατόπεδο της βόρειας Ελλάδας όπου εκπαιδεύονται οι συμμετέχοντες σε «ειρηνευτικές αποστολές».

Πρόκειται για μία απόφαση η οποία, εκτός όλων των άλλων, δείχνει τα εξαιρετικά στενά όρια που έχει η «φιλειρηνική στάση» της Αθήνας, την οποία ουκ ολίγες φορές επικαλέστηκαν τα κυβερνητικά στελέχη και δεν αποκλείεται να γίνει μία από τις σημαίες του κυβερνώντος κόμματος στην πορεία προς τις εκλογές. Μόνο που ο Σημίτης, αλλά και εκείνοι που θα υποστηρίξουν ή θα ανεχθούν μια τέτοια κίνηση, θα πρέπει πλέον να ετοιμαστούν για τα χειρότερα. Το Ιράκ δεν είναι ούτε Βοσνία, ούτε Σομαλία, ούτε καν Αφγανιστάν. Εκεί, όπως πολύ καλά αποδείχθηκε με την πρόσφατη επίθεση εναντίον του αρχηγείου του ΟΗΕ στη Βαγδάτη, όλοι όσοι συνεργάζονται με τις δυνάμεις των κατακτητών, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, αποτελούν στόχο. Οι καρεκλοκένταυροι της κυβέρνησης και οι καραβανάδες του στρατού που έχουν μεγαλώσει στα γραφεία και τις ασκήσεις επίδειξης, θα πρέπει να καταλάβουν καλά ότι, αργά ή γρήγορα, θα έρθουν και στην Ελλάδα τα πρώτα φέρετρα  μάλιστα, η τραγωδία θα είναι ότι στον επικήδειο των χαμένων δεν θα μπορούν να μιλούν για ήρωες απελευθερωτές, καθώς θα πρόκειται για κατακτητές που σκοτώθηκαν από τους αντιστασιακούς στην ξένη χώρα που τόλμησαν να πατήσουν.

Διότι, βεβαίως, δεν υπάρχει πρακτικά κανείς που να πιστεύει ότι ο ΟΗΕ θα πάει εκεί για να αποκαταστήσει την ειρήνη και τη νομιμότητα. Θα πάει εκεί, εφόσον φυσικά τελεσφορήσουν τα παζάρια με τους Γαλλο-Γερμανούς, προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντα όλων εκείνων που είχαν μείνει εκτός μοιρασιάς μετά την κατάληψη του Ιράκ από τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς. Ακόμη κι αν το όραμα που επικαλεστεί είναι κατοχή με πιο ανθρώπινο πρόσωπο, θα είναι μια εξίσου στυγνή κατοχή, με ελληνική συμμετοχή.